เรื่อง อันซูหยวน : เกมฟาร์มในวันสิ้นโลก

บทที่ 189 สิ้นเปลือง

“ฉันสงสัยว่าเธออาจจะซ่อนตัวอยู่ใกล้ๆนี้ ทำทีว่าปฏิบัติภารกิจอยู่ แต่ที่จริงแล้วแค่ไม่ต้องการรีบกลับมาเพื่อรับภารกิจต่อไปก็เท่านั้น”

“หัวหน้าคะ เรื่องนี้คุณจะสงสัยก็ไม่แปลกนะคะ แต่ฉันแค่อยากรู้ว่าทำไมฉันต้องทำแบบนั้นคะ ในเมื่อ...คนที่กลับมา ก็ไม่เห็นมีคนไหนออกไปทำภารกิจเพิ่มเติมเลยไม่ใช่หรอคะ” ซูหยวนย้อนถามกลับไป เธอไม่ได้แสดงความหวาดกลัวออกมาเลย ในเมื่อเขากล้าสงสัย เช่นนั้นเธอก็กล้าตอบ

“เหอะ ดีนี่...นี่ก็แค่การทดสอบเบื้องต้นเท่านั้น สถานการณ์นี้ไม่ใช่สถานการณ์ปกติ จะต้องสอบถามให้ละเอียด เอาล่ะ ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่าเธอตั้งใจทำหน้าที่จริงๆ ถ้าอย่างนั้นก็ช่วยบอกรายละเอียดทั้งหมดให้ฟังด้วย” 

พลธนูอี้ฉางได้เห็นท่าทางจริงจังของซูหยวนแล้ว เขาก็ทำเป็นหัวเราะออกมาอย่างใจกว้าง เอนหลังนั่งพิงพนักก่อนจะสอบถามอย่างเป็นกันเอง ไม่มีท่าทางกดดันเหมือนเมื่อครู่เลย 

การแสดงออกเช่นนี้ทำให้คนอื่นที่สงสัยได้แต่เป่าปาก ดูท่าว่าพวกเขาจะเข้าใจพลธนูอี้ฉางผิดไป เขาก็แค่ต้องการจะกดดันเพื่อให้พลธนูอันพูดความจริงออกมาทั้งหมดก็เท่านั้น...

ซูหยวนเองก็คลี่ยิ้มตาม คนอื่นคิดอย่างไรเธอไม่รู้ แต่เธอเข้าใจท่าทีของอีกฝ่ายแล้ว ปรากฏว่าทางนั้นไม่ต้องการซ่อนตัวกับเธออีกต่อไป เขาอยากให้เธอรู้ว่าอยากจะเป็นศัตรูกับเธอ และหลังจากนี้...เธอจะต้องระวังตัวให้มากขึ้น

“เข้าใจแล้วค่ะ ฉันจะรายงานสถานการณ์ทั้งหมดให้ฟังเอง”

หลังจากนั้นใช้เวลาไม่นาน ซูหยวนก็รายงานสถานการณ์ทั้งหมดเสร็จ ยกเว้นแค่เรื่องของแท่นพลังงานและความลับของพวกกลุ่มดวงตามารที่เธอได้พบ เนื่องจากซูหยวนเก็บแท่นพลังงานพวกนั้นไปแล้ว หากเธอรายงานว่าพบเจอแท่นปล่อยพลังงาน แล้วพวกเขาไปตรวจสอบไม่พบขึ้นมา เธอก็คงจะถูกตรวจสอบว่าเป็นผู้เอาแท่นพลังงานพวกนั้นไปแน่ นอกจากนี้...กลุ่มดวงตามารก็จะหันมาไล่ล่าเธอแทน

หญิงสาวถูกปล่อยตัวให้ออกมาพักผ่อนหลังรายงานสถานการณ์เกือบสองชั่วโมง เธอมอบรายละเอียดทั้งเส้นทางและพวกกลายพันธุ์ที่พบระหว่างทางด้วย แม้จำนวนที่เธอรายงานจะน้อยกว่าของคนอื่นๆ แต่ก็ทำให้เข้าใจแล้วว่ากลุ่มของพวกเธอโชคดีนี่เอง หากพบเจอกับพวกกลายพันธุ์จำนวนมากเหมือนกลุ่มอื่นๆ คงจะไม่รอดชีวิตกลับมาเหมือนกัน

ตรวจสอบการรายงานของทหารทั้งหมดและกลุ่มนักล่าก็พบว่าสถานการณ์ถูกต้องตรงกันทั้งหมด ดังนั้นการรายงานนี้จึงไม่มีปัญหาอะไร

เส้นทางที่ซูหยวนใช้ก่อนหน้านี้จึงเป็นเส้นทางที่พวกผู้นำปักธงไว้ว่าน่าจะเป็นเส้นทางที่ปลอดภัยที่สุดแล้ว

ทางซูหยวนและทหารที่เพิ่งกลับมาก็ได้รับช่วงเวลาในการพักผ่อน เธอพบว่านอกจากผู้บาดเจ็บที่รอการรักษาแล้ว คนอื่นๆที่กลับมาที่ฐานต้องไปช่วยกันสร้างกำแพงอีกชั้นเพื่อป้องกันไม่ให้พวกกลายพันธุ์โจมตีเข้ามาได้

ตอนนี้สัตว์และพืชกลายพันธุ์พวกนั้นมีความแข็งแกร่งเพิ่มขึ้นหลายเท่าตัว ที่เจอมากที่สุดก็คือจิงโจ้กรงเล็บกลายพันธุ์ที่เลื่อนไปถึงระดับ I อีกทั้งจำนวนยังมากกว่าปกติด้วย ดังนั้นจึงเป็นสัตว์กลายพันธุ์ชนิดเร่งด่วนที่จะต้องจัดการ

ซูหยวนได้นอนพัก 6 ชั่วโมงและกินสารอาหารที่กองทัพเตรียมเอาไว้ให้จนอิ่มท้อง น่าเสียดายที่เธอไม่สามารถเข้าไปในพื้นที่ฟาร์มเพื่อกินอาหารอร่อยๆได้ จำเป็นต้องใช้แค่สารอาหารสังเคราะห์พวกนี้ประทังชีวิตเท่านั้น การฟื้นตัวจึงไม่รวดเร็วเหมือนก่อนหน้านี้

อย่างไรก็ตาม ด้วยค่าพลังงานที่มากกว่าคนอื่นๆของเธอ ซูหยวนก็สามารถกลับมารับภารกิจจากเหล่าผู้นำได้อีกครั้ง

เพราะเธอเป็นหญิงสาวผู้บอบบางในสายตาคนอื่น แถมยังมีฝีมือในการใช้ธนู ดังนั้นหน้าที่ใหม่ของเธอจึงเป็นการเฝ้าระวังอยู่บนกำแพง พยายามยิงสกัดไม่ให้พวกกลายพันธุ์เข้ามาในรัศมีที่กำหนด ซึ่งหากมีพวกมันหลุดรอดเข้ามาได้ เช่นนั้นก็ต้องส่งสัญญาณเตือนให้กับหน่วยโจมตีเพื่อให้พวกเขาออกต่อสู้อีกครั้ง

ด้วยจำนวนของพวกกลายพันธุ์ที่มากขึ้น ไม่น่าแปลกใจเลยที่หน่วยจู่โจมจะต้องทำงานกันค่อนข้างหนัก มีสัญญาณเตือนเกิดขึ้นทุกๆ 10 หรือ 5 นาทีเลยด้วยซ้ำ เรียกได้ว่าพวกเขาวิ่งกันจนหัวหมุน 

ซูหยวนขึ้นไปประจำการ ผลัดเปลี่ยนเวรให้นักธนูคนหนึ่งกลับไปพักผ่อนได้ เขามองมาที่ซูหยวนด้วยสายตาสงสัยใคร่รู้ การมาถึงของกลุ่มที่ซูหยวนนำทางก่อนหน้านี้กลายเป็นเรื่องที่ทุกคนรู้กันหมดแล้ว พวกเขาอยากรู้ว่าทำไมกลุ่มของเธอจึงไม่ถูกไล่ล่าโจมตีเหมือนกับตนเอง 

แน่นอนว่าเรื่องที่อยากรู้ก็ส่วนเรื่องที่ยากรู้ ซูหยวนมีตำแหน่งเป็นถึงจ่าสิบตรี นับว่าสูงกว่านักธนูจำนวนมากที่นี่ ดังนั้นพวกเขาจึงไม่กล้าถามออกไปโดยตรง ทำได้แค่แอบสืบแอบพูดคุยกันลับหลังเธอก็เท่านั้น

หญิงสาวขึ้นประจำการ ตำแหน่งที่เธอตรวจสอบนั้นเป็นตำแหน่งพื้นที่โล่งกว้าง แม้จะมีพวกเถาวัลย์ขึ้นบ้าง แต่ก็ไม่ได้รกหูรกตาจนยากจะมองเห็น ดังนั้นงานของเธอจึงไม่ได้ลำบากมากนัก เมื่อรวมกับการตรวจสอบตำแหน่งศัตรูบนแผนที่ ย่อมทำให้ซูหยวนไม่พลาดที่จะจัดการเป้าหมาย

จากที่สังเกต ตำแหน่งที่เธอประจำการนั้นจะเป็นบริเวณที่มีพวกวานรลมกลายพันธุ์ปรากฏตัวขึ้นมากที่สุด เพราะการที่มันไม่รกร้าง ทั้งยังมีเถาวัลย์ขึ้นมากมาย พวกวานรลมกลายพันธุ์จึงเคลื่อนไหวได้สะดวก ต่างกับบริเวณอื่นๆที่จะปรากฏสัตว์กลายพันธุ์ขนาดเล็กมากกว่า

ไม่บอกว่ามันเป็นบริเวณที่จัดการได้ง่ายหรือยากกว่ากัน หากเป็นสัตว์ขนาดเล็ก การเล็งเป้าหมายก็ทำได้ยาก ทว่า...หากมีทักษะหน่อย ก็สามารถจัดการมันได้แล้ว แค่ต้องคอยระวังให้ดีเพื่อไม่ให้รอดสายตา กลับกัน...หากเป็นสัตว์กลายพันธุ์ขนาดใหญ่อย่างวานรลมกลายพันธุ์ การเล็งเป้าโจมตีนั้นเป็นไปได้ง่ายกว่า แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะจัดการได้ง่ายๆ

หลายครั้งที่พวกมันถูกโจมตีแล้วไม่ตกตาย กลับยังสร้างปัญหาให้กับฝ่ายพลธนูจนต้องขอความช่วยเหลือ ซึ่งแน่นอนว่านอกจากวานรลมกลายพันธุ์แล้ว พวกจิงโจ้กรงเล็บกลายพันธุ์ก็ยังปรากฏขึ้นด้วย

ซูหยวนตรวจสอบตำแหน่งของพวกกลายพันธุ์ล่วงหน้า เธอแยกพืชกลายพันธุ์และสัตว์กลายพันธุ์ได้จากสีแดงเข้มหรืออ่อนของพวกมัน แม้จะถูกจัดว่าเป็นศัตรูเหมือนกัน แต่ระบบก็ยังใจที่แยกชนิดให้เธอได้รู้ด้วย นับว่าสร้างประโยชน์ให้ไม่น้อย

หญิงสาวยกธนูของตนเองขึ้น เมื่อกลับมาที่ฐานแล้ว เธอไม่จำเป็นต้องตระหนี่ในการใช้ลูกศรอีก และไม่คิดจะใช้ลูกธนูทั้ง 5 ที่จูหลิวหลี่มอบให้ด้วย 

ฟิ้ว!!

เหมือนกับเป็นการฝึกฝนทักษะการใช้ธนูของตนเอง ซูหยวนใช้ทักษะศรพิพากษาที่สามารถโจมตีได้ไกลเป็นพันเมตร ปกติแล้วทักษะนี้จะใช้ออกมาได้ยากเย็น แม้จะเป็นทักษะระดับสูง แต่ก็ไม่ค่อยมีคนอยากเรียนรู้นัก เนื่องจากการยิงออกไปเป็นระยะไกลนั้น จะต้องรู้ตำแหน่งของศัตรูให้ได้ก่อน

ส่วนใหญ่แล้วผู้ที่โจมตีด้วยทักษะนี้ มักจะเป็นหน่วยลอบโจมตีเสียมากกว่า ไม่ค่อยมาทำงานปะทะซึ่งๆหน้าในสนามรบเช่นนี้หรอก ทว่า...ซูหยวนนับเป็นข้อยกเว้น

ฉึก!! ตุบ!!

หนึ่งศรก็สามารถโจมตีเข้าที่หัวของวานรลมกลายพันธุ์ได้หนึ่งตัว แม้มันจะไม่ตกตายในครั้งเดียว ทว่าซูหยวนก็ปล่อยอีกศรหนึ่งตามไปติดๆ

ด้วยระยะห่างเกือบ 1 กิโลเมตร แม้แต่พวกวานรลมกลายพันธุ์ก็ยังไม่เข้าใจว่ามันถูกโจมตีด้วยศัตรูคนไหน พวกมันเริ่มระส่ำระส่าย แต่เดิมคิดว่าจะสามารถบุกโจมตีที่ฐานของพวกผู้บุกรุกได้ คิดไม่ถึงว่าจะเป็นพวกมันเสียเองที่ถูกดักโจมตีเช่นนี้

“เคี๊ยก!!” พวกวานรลมกลายพันธุ์คำรามลั่น พวกมันตีอกชกหัวตัวเองเพื่อข่มขวัญศัตรู ทว่าลูกศรใหม่ก็ถูกปล่อยออกมาโจมตีอีกครั้ง ทำเอาพวกมันวิ่งวนไปรอบๆด้วยความงงงวย

“เธอกำลังทำอะไรอยู่” ในขณะที่ซูหยวนกำลังไล่ล่าฝูงวานรลมกลายพันธุ์พวกนั้น เสียงของทหารคนหนึ่งกลับดังขึ้น ท่าทางและน้ำเสียงของเขาแสดงออกชัดเจนว่าไม่พอใจการกระทำของเธอ

เพราะเขาไม่เห็นว่าซูหยวนโจมตีอะไรอยู่ สิ่งที่เขารู้มีเพียงเธอยิงลูกศรออกไปเหมือนกับ-่าฝน ถ้ามีศัตรูอยู่ก็ไม่เป็นอะไร แต่ดูเหมือนเธอจะใช้มันเล่นๆเสียอย่างนั้น นี่ต่างหากที่ทำให้เขายอมรับไม่ได้

ก่อนหน้านี้เคยได้ยินข่าวลือเกี่ยวกับอันซูหยวน เด็กสาวที่ได้รับตำแหน่งจ่าสิบตรีคนนี้มาอยู่บ้าง เห็นว่าเธอสามารถกลับมาอย่างปลอดภัย และสมาชิกในหน่วยย่อยของเธอก็ไม่ได้รับบาดเจ็บเลย ที่สำคัญที่สุด...เธอยังเป็นกลุ่มที่ช่วยเหลือนักล่ากลับมาได้ถึง 5 คนด้วย ความสำเร็จนี้ทำให้เขาที่เป็นหัวหน้าหน่วยย่อยเหมือนกันอยากจะเรียนรู้จากเธอบ้าง

เขาเลือกที่จะมาประจำการตำแหน่งใกล้ๆเธอ หวังว่าจะได้เห็นทักษะที่ยอดเยี่ยม แต่ผ่านไปเพียง 5 นาทีเท่านั้น เธอกลับโยนลูกศรออกไปอย่างไม่เสียดาย ทำเหมือนนี่เป็นสนามเด็กเล่นหลังบ้านของเธอเลย

หรือว่าแท้จริงแล้ว เขาจะคาดหวังกับคนผิดคน...

ซูหยวนไม่ได้สนใจความคิดของคนข้างๆ ระยะที่เธอเฝ้าระวังคือ 300 เมตรด้านหน้าของเธอ ดังนั้นตำแหน่งของทั้งสองจึงไม่ได้ห่างกันมากนัก เพียงพอที่จะพูดคุยกันได้ 

“กำลังลดจำนวนของฝูงวานรลมกลายพันธุ์ที่กำลังบุกเข้ามา”

เธออธิบายสั้นๆ เพื่อไม่ให้เป็นปัญหาจนต้องเรียกหน่วยจู่โจมมาจัดการ ซูหยวนไล่ลดจำนวนของพวกมันนับว่าดีที่สุดแล้ว ก่อนที่พวกมันจะปรากฏตัวให้เห็น คาดว่าคงจะเหลือไม่ถึง 5 ตัวเท่านั้นจาก 20 กว่าตัว

เธอคิดอย่างหนึ่ง แต่ผู้ฟังกลับคิดอีกอย่างหนึ่ง แม้ว่าซูหยวนจะพูดด้วยความสงบ แต่ใครจะกล้าเชื่อเธอบ้าง

เธอบอกว่ากำลังลดจำนวนของฝูงวานรลมกลายพันธุ์งั้นหรือ? แล้วทำไมเขาถึงไม่เห็นฝูงวานรลมกลายพันธุ์พวกนั้นเลยล่ะ? ถ้าเธอบอกว่าตัวเองมีประสาทการรับรู้ที่ยอดเยี่ยมเช่นนั้น เธอก็คงจะไม่มาเป็นทหารธรรมดาอย่างพวกเขาหรอก 

ก่อนหน้านี้เขาเองก็เคยพบเจอคนที่มีความสามารถระดับนี้เช่นกัน ทว่าอีกฝ่ายย่อมไม่ใช่ทหารธรรมดา คนที่พิเศษเช่นนั้นย่อมดำรงตำแหน่งเป็น “ทหารพิเศษ” ของกองทัพ ไหนเลยจะมาทำภารกิจระดับต่ำอย่างพวกเขาได้

แน่นอนว่าเรื่องนี้ต้องโทษที่ซูหยวนยังไม่เคยเข้าไปที่ศูนย์บัญชาการ เธอยังไม่ได้ไปรวมตัวกับหน่วยทหารพิเศษ จึงไม่รู้เงื่อนไขพิเศษที่จะมอบให้ หาไม่แล้ว....ภารกิจฉุกเฉินนี้ เธอยังไม่จำเป็นต้องเคลื่อนไหวก็ได้

 แต่การเคลื่อนไหวของทหารพิเศษเป็นสิทธิพิเศษของพวกเขา อยากจะเข้าร่วมก็เข้าร่วม ไม่อยากเข้าร่วมก็ไม่ต้องเข้าร่วม เว้นเสียแต่ว่ามีคำสั่งพิเศษให้ทหารพิเศษเท่านั้นที่จะปฏิเสธไม่ได้ อย่างอื่นล้วนเป็นข้อยกเว้นทั้งหมด เรื่องนี้ซูหยวนจะได้รู้ในภายหลัง และมันก็ทำให้เธอต้องโทษตัวเองที่ไปก่อกวนจนทหารที่ทำภารกิจนี้สับสน

“อย่าคิดว่าที่นี่เป็นสนามเด็กเล่นหรือห้องฝึกซ้อม อย่าลืมว่าทรัพยากรทั้งหมดของกองทัพเป็นเงินที่ได้รับจากประชาชน ลูกศรหนึ่งลูกก็เป็นของประชาชนด้วยเช่นกัน” อีกฝ่ายกล่าวเตือน ท่าทางจริงจังของเขาทำให้ซูหยวนนึกชื่นชมอยู่บ้าง ฉะนั้นจึงยอมตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงสุภาพ

“เข้าใจแล้ว” 

ได้ยินเธอตอบกลับเช่นนั้น ทหารผู้ที่เตือนด้วยความหวังดีก็พยักหน้าอย่างพอใจ แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้หันไปมองทางอื่น ก็เห็นว่าซูหยวนเอาลูกศรออกมาอีกครั้งแล้วก็ยังทำเหมือนเดิม

ใบหน้าของเขาค่อยๆมืดครึ้มลงไปหลายส่วน นี่...หมายความว่ายังไง? เด็กคนนี้กำลังก่อกวนเขาอย่างนั้นหรือ? เธอไม่ใช่ว่าเพิ่งตอบรับคำแนะนำของเขาด้วยท่าทางสุภาพรึไง แล้วทำไมยังจะทำในสิ่งที่เขาห้ามปรามอีกเล่า!

“เธอ!”

“พวกมันกำลังมาแล้วค่ะ เหลืออีก 12 ตัว ถ้าคุณสามารถจัดการได้ 4 ตัว พวกเราก็ไม่ต้องเรียกหน่วยจู่โจม” ยังไม่ทันที่เขาจะได้ตำหนิอีกครั้ง จู่ๆอันซูหยวนก็พูดกระตุ้นเขาขึ้นมาแทน

“อะไร...”

“ข้างหน้า พวกมันกำลังพ้นต้นไม้ใหญ่เข้ามาในรัศมี 700 เมตรแล้ว สามารถมองเห็นด้วยตาเปล่า” ซูหยวนอธิบายสั้นๆอีกครั้ง เธอดึงลูกศรออกมาจากกระบอกแล้วเตรียมโจมตีอีกระลอก

“..............” แม้ว่าทหารผู้นั้นจะยังไม่เข้าใจ แต่เขาก็มองไปตามทิศทางที่ซูหยวนชี้ไปอยู่ สูดลมหายใจเข้าลึกๆ ผ่านไป 5 4 3 2 และ 1 วินาที ในที่สุดดวงตาของเขาก็มีประกายบางอย่างปรากฏขึ้น

มีจริงๆ!!

ตรงหน้าเป็นฝูงวานรลมกลายพันธุ์กว่าสิบตัวที่พุ่งออกมาอย่างรวดเร็ว ท่าทางที่ดุดันของพวกมันเหมือนเพิ่งถูกก่อกวนไป ซึ่งวานรลมกลายพันธุ์ตัวใหญ่ที่สุดกำลังส่งเสียง “เคี๊ยก!!” แต่ฉับพลันนั้นเอง ลูกศรก็พุ่งผ่านหน้าเขาไปแทงเข้าปากของเจ้าวานรตัวใหญ่จนล้มลงไปทั้งอย่างนั้น

“เคี๊ยก!!” ความโกรธของฝูงวานรลมกลายพันธุ์เพิ่มมากขึ้นเมื่อเห็นทิศทางการโจมตี สายตาเคียดแค้นมองมายังตำแหน่งที่อันซูหยวนยืนอยู่

“เหลืออีก 11 ตัวแล้วค่ะ....” น้ำเสียงเย็นชาดังขึ้น ทำให้นายทหารผู้เหม่อลอยได้สติกลับมา

……………………………….