เรื่อง ตำนานเทพอสูรจอมราชัน NC18+

ตอนที่109 ตายซะ

วาบ!!

"ฆ่า"

เสียงองค์ชายสิบสี่ในร่างที่ห่อหุ้มด้วยพลังเพลิงดุจนักรบหลุดออกมาจากโลกันตร์ คำรามเสียงดังสนั่นฉับพลัน ร่างกายของเขาก็หายวับไปกับตา

ปรากฏตัวอีกครั้งอยู่กลางกองทัพขององค์กษัตริย์อสูรวารีหิมะ ข้างตัวจอมกษัตริย์ที่กำลังควบคุมการรบ

เขาตกตะลึงวิญญาณอาวุธอสูรของกริชเพชรที่สามารถ ทำลายกองทัพอสูรวารีหิมะในครั้งเดียวหายไปเกินครึ่ง

ความดีใจขององค์จอมกษัตริย์อสูรวารีหิมะ ที่เห็นม่านมิติปิดไปในเวลาไม่กี่อึดใจ เขาคำนวณแล้วว่าองค์ชายสิบสี่ ไม่สามารถมีพลังบอลดวงจิตแก่นแท้บังคับให้ม่านมิติคงไว้ได้นาน

ไม้ตายวิญญาณอสูรขององค์ชายสิบสี่ก็นับว่าไร้ค่า หมดความหมายในประสิทธิภาพการรบ

ทำให้กษัตริย์อสูรวารีหิมะต้องการเด็ดชีวิตเด็กหนุ่มผู้นี้ก่อนที่เขาจะเติบโตขึ้นกว่านี้ ไม่เช่นนั้นนครอสูรวารีหิมะของเขาต้องเดือดร้อนเป็นพันเท่าแน่

"คาถากลายร่างมังกรหิมะ.."

ร่างขาวโพลนขององค์จอมกษัตริย์อสูรวารีหิมะคืนร่าง เป็นมังกรหิมะสีขาวขนาดใหญ่สู่พลังดั้งเดิม

ปลดปล่อยพลังการรบขีดสุดของตัวเองออกมาหวังจะ ขย้ำองค์ชายสิบสี่ให้แหลกลาญในกรงเล็บ

เมื่อเขากลายร่างเสร็จก็ได้ยินเสียงองค์ชาย สิบสี่ตะโกนลั่นว่าฆ่า

องค์กษัตริย์ถึงกับสะดุ้งเฮือกเพราะได้รับพลังกดดันที่ปรากฏอยู่เหนือหัว

ควับ!

"ตายซะ!! .."

ดาบง้าวเพลิงในมือกริชเพชรซึ่งเป็นอาวุธประจำกายง้างฟันหัวมังกรขาวทันที

เปรี้ยง เปรี้ยง! เปรี้ยง! เปรี้ยง!

แสงง้าววาววับฟันลงไปบนหัวมังกรขาวขององค์กษัตริย์อสูรวารีหิมะสี่ครั้งติดๆ กัน พลังโจมตีทำให้มังกรยักษ์สามพันฟุต กระเด็นตามพลังที่ฟัน เหมือนคนเตะลูกบอลกลางอากาศ กระดอนไปกระดอนมา

ร่างกายของกริชเพชรมีความว่องไวระดับสูงเพราะเขา กลายร่างเป็นนักรบกายอสูรระดับพรีเมี่ยม

"ตายซะ ตายซะ..อยากให้ฆ่าตายใช่ไหม..ตายซะ.."

เสียงคำรามโจมตีอย่างบ้าคลั่งคล้ายคนเสียสติฟาดฟันแบบไร้กระบวนท่า ทุ่มเทพลังแรงกายอัดจนจอมกษัตริย์อสูรวารีหิมะ กระอักเลือดออกมาเป็นลิ่มๆ แต่ด้วยกายอสูรระดับพรีเมี่ยมของกริชเพชร ยังอยู่ในขั้นต่ำแค่คนอสูรระดับหก

ดังนั้นแม้ว่าจะยกระดับกลายร่างแล้วก็แค่สูสีกับกายอสูรครึ่งเทพระดับเจ็ด ขององค์กษัตริย์อสูรวารีหิมะที่คืนร่างสู่กายดั้งเดิมของตัวเอง แต่ถึงกระนั้นก็เล่นเอาองค์จอมกษัตริย์ สะบักสะบอมเพราะความว่องไวสู้กริชเพชรไม่ได้ มีแต่ความอึดถึกเท่านั้น

"พวกเจ้าช้าอยู่ใยมาช่วยข้าเร็ว ไอ้หมอนี้มันบ้าไปแล้ว.."

เสียงองค์จอมกษัตริย์อสูรวารีหิมะร้องลั่นอย่างหวาดกลัว ร่างกายเปอะเปื้อนไปด้วยเลือดที่ออกมาจากบาดแผล เพราะโดนง้าวขององค์ชายสิบสี่ ฟันแบบไม่ยั้งรัวถี่ยิ่งกว่านักรบสายแครี่ ที่ชายหนุ่ม ชอบเล่นในเกมส์ออนไลน์

ฉับๆ ๆ!! ฉึกๆ ๆ!!

"อ๊ากกกก!! ..โอ้วๆ ๆ ..โอ๊ยยย!!

โครมๆ ๆ!! ตูบๆ ๆ!!

ฝูงกองทัพของเหล่าทหารที่รอดชีวิตต่างตกใจบางส่วนก็กลายร่าง เป็นมังกรหิมะหลบหนีไปเพราะหวาดกลัวกับพลังโจมตีของชายหนุ่ม ที่เข้ามาในกองทัพฟาดฟันจอมกษัตริย์ระดับสูงของพวกเขา

งับๆ ๆ!! ป้าบๆ ๆ!! ฉับๆ ๆ ๆ!!

"อ๊าก! อ๊ากกกกกกกกกก!! "

แต่บางส่วนที่จงรักภักดีต่อองค์กษัตริย์ต่างกลายร่าง เข้าโจมตีตะปบกัดด้วยร่างอสูรหิมะที่ยังพอทน พลังง้าวของชายหนุ่มที่ฟันอย่างบ้าคลั่ง ปีกและร่างกายทหารกล้าเหล่านั้นต่างกระจัดกระจายเต็มท้องฟ้า

เลือดพุ่งกระเซ็นเป็น-่าฝนตกลงมาด้านล่าง สีแดงฉาบเกล็ดน้ำแข็งที่กระจัดกระจายบนพื้นดูเป็นที่น่าสยดสยอง เสียงต่อสู้กันดังสนั่นร่างกายพลังเพลิงขององค์ชายสิบสี่ ดุจเทพเจ้าสงครามกระโดดเข้าไปในเหล่าฝูงแกะสีขาว ต่างตกตายกันอย่างเกลื่อนกลาด

องค์กษัตริย์อสูรวารีหิมะบาดเจ็บสาหัสหัวทิ่มลงดินกลายร่างเป็นมนุษย์ กระเสือกกระสนหนีตาย แม้ว่าจะมีเหล่าทหารมาปกป้องแต่ก็ไร้ผล

นักรบผู้บ้าคลั่งพลังเพลิงต่างทุ่มเทกำลังเข้าฟาดฟันอย่างไม่หยุดยั้ง เวลาล่วงเลยไปเพียงเก้านาทีก็สังหารกองทัพอสูรวารีหิมะไปเกินหมื่นคน

"ตายซะ ตายซะ!! ..อยากให้ข้าตายใช่ไหม?!! ..ตายซะ..ตัวแตกไปซะ!! .."

เสียงคำรามออกจากไรฟันขององค์ชายสิบสี่ แม้ว่าไม่ดังมาก แต่นักรบอสูรวารีหิมะที่ได้ยินต่างขนลุกขนพอง เพราะเมื่อองค์ชายสิบสี่มาใกล้พวกเขา

ร่างกายฉับพลันก็ถูกง้าวฉีกขาดกระเด็นกระดอน ตับไตไส้พุงกระจัดกระจายเต็มท้องฟ้า อำนาจแห่งความกลัวตายของกริชเพชรเร้าพลังดิบ ที่อยู่ภายในจิตใจของชายหนุ่มให้ต่อสู้เอาตัวรอด จากการกดดันของความตาย ที่องค์จอมกษัตริย์อสูรวารีหิมะหมายหยิบยื่นให้

"ตายซะ! .."

เหล่าทหารในกองทัพที่เหลือต่างกลายร่างเป็นอสูรหิมะมังกรขาว แตกตื่นหนีทัพเอาชีวิตรอดด้วยความหวาดกลัวสุดขีด

ปังๆ ๆ!! เปรี้ยง! เปรี้ยง!

ร่างระดับพรีเมี่ยมของกริชเพชรโดนพลังโจมตีขัดขวาง หยุดความบ้าคลั่งของเขาจนร่างกายชายหนุ่มกระเด็นขึ้นฟากฟ้า

"กรอด!! ..อยากให้ข้าตายหรอ..ตายซะ!! .."

ร่างที่ชุ่มโชกเปรอะเปื้อนไปด้วยเลือดของกริชเพชรปรากฏขึ้น เมื่อพลังกายอสูรระดับพรีเมี่ยมของเขาดับลง แต่ความบ้าคลั่งของชายหนุ่มมันถูกระเบิดแตกออกไม่หยุด

ดังนั้นเขาจึงทะยานเข้าหาผู้โจมตีอย่างไม่เกรงกลัว หมายเข่นฆ่าให้ตกตายไปตามกัน

"จ๊ากกกกกก!! ..ตายซะ! .."

ฉึก!!

เขาทุ่มเทพลังทั้งหมดฟันชายแก่ที่อยู่ตรงหน้า ด้วยง้าว หมายจะทำลายผู้ขัดขวางให้ตายในการฟันครั้งเดียว

"เจ้าจิงโจวววววววว....!!!!! "

ปังๆ ๆ ๆ! เปรี้ยง! เปรี้ยง! เปรี้ยง! เปรี้ยง!

เสียงดังกังวานอันแสนนุ่มนวล แทรกซึมไปในส่วนประสาทกระแทกสติที่เลอะเลือน ของกริชเพชรให้สว่างออก

เสียงนั้นมันโจมตีพลังบอลดวงจิตแก่นแท้และพลังจิตอสูรของกริชเพชรจนเขาฟื้นตื่นขึ้น

เสียงดังเปรี้ยงๆ ก้องในส่วนประสาทของชายหนุ่ม ดับพลังเพลิงที่เผาผลาญในจิตใจของเขาลง

"หลานเรายั้งมือไว้ไมตรี..เก็บอาวุธอสูรของเจ้าเสียเถอะ..พลังทำลายล้างเจ้ามากเกิน กองทัพเล็กๆ นี้ไม่อาจจะรับตัวตนของเจ้าได้หรอก..ไว้ชีวิตพวกเขาเห็นแก่ผู้เฒ่าผู้นี้เถอะ.."

เสียงนุ่มเบาของผู้เฒ่าที่ฟังแล้วแจ่มใสนุ่มหูดังกังวานไปทั่วทิศ ก่อนจะปรากฏใบหน้าของผู้เฒ่าหนวดเคราขาวเฟิ้มเต็มหน้า ดวงตาอ่อนโยน

เฮือก!!

กริชเพชรสะดุ้งเฮือกเมื่อโดนพลังบอลดวงจิตแก่นแท้ที่แข็งแกร่งของชายชรา กระตุ้นความรู้สึกคืนกลับมา

จากอำนาจจิตมารที่ครอบงำจิตของเขา จากเวทย์ประสานกายอสูรระดับพรีเมี่ยม มันเป็นผลข้างเคียงของมหาพลังที่ยิ่งใหญ่ ถ้าใจของผู้ที่ใช้ไม่มีตบะแก่กล้า

ย่อมส่งผลร้ายกระตุ้นธาตุแท้ของจิตสำนึกอันอำมหิตของผู้ใช้ มาฆ่าผู้อื่นที่ขวางหน้าแบบไร้สติ ยิ่งกายอสูรระดับสูงสุดถ้าใช้พลังเหนือธรรมชาติแบบนี้ออกไป แม้แต่โลกทั้งใบอาจต้องดับสูญด้วยพลังแฝงที่ลึกลับจากเวทย์ที่กริชเพชรใช้

"จอมจักรพรรดิอสูรวารี.."

เสียงทุกคนต่างร้องดังขึ้นมา เมื่อปรากฏใบหน้าของผู้เฒ่าผู้ครอบครองอาณาจักรอสูรวารีที่กว้างใหญ่ไพศาลครอบคลุมอาณาเขตหนึ่งในสามของทวีปที่เจ็ดแห่งนี้

กริชเพชรฟื้นสติกลับมาหลังจากถูกกระตุ้นด้วยพลังลี้ลับของจอมจักรพรรดิอสูรวารี ที่ใช้คลื่นเสียงกระแทกพลังอันบ้าคลั่งของชายหนุ่ม ให้ยุติลงโดยที่เขาไม่ได้รับบาดเจ็บ

"ลูกจิงโจวรีบเก็บอาวุธของเจ้าเดี๋ยวนี้..ทำตามคำสั่งท่านปู่ทวดโดยด่วน..."

เสียงของพระนางฮองเฮาฝ่ายขวาเจ้าจิงจงดังก้องขึ้นอย่างดีใจ ที่เห็นองค์จอมจักรพรรดิอสูรวารีเสด็จมาห้ามศึก ก่อนจะเกิดความเสียหายใหญ่หลวง

"หลานเจ้าจิงโจวถ้าเป็นไปได้..ปู่ทวดขอร้องเจ้าอย่าใช้เวทย์ลับ กับพงษ์พันธ์ของพวกเราเลย เห็นแล้วน่าปวดใจยิ่งนัก"

เขาทอดถอนใจส่ายหน้าเมื่อเห็นสนามรบที่องค์ชายสิบสี่ ล้างผลาญจนล้มตายกันอเนจอนาถกองทัพที่แข็งแกร่ง ของอาณาจักรอสูรวารีหิมะทรุดโทรมลงอย่างกะทันหันภายในวันเดียว

วูบ!!

จอมจักรพรรดิอสูรวารีตวัดมือเป็นเงาใหญ่ออกไปในกองทัพ คว้าตัวองค์กษัตริย์อสูรวารีหิมะที่ตอนนี้บาดเจ็บสาหัส เลือดโทรมกายมานั่งคุกเข่าอยู่ตรงหน้า

"เจ้าโป๊ตง..เจ้าเป็นถึงทหารเอกขุนพลคู่ใจของข้าบังอาจยกกองทัพ มาตีนครอสูรวารีน้ำจืด อาณาจักรเล็กๆ ด้วยกำลังทหารแสนคน หมายจะล้างเผ่าพันธุ์อสูรวารีน้ำจืด ให้หายไปจากทวีปที่ เจ็ดเชียวหรือ เจ้าก็รู้ว่าพวกเขาเป็นเผ่าพันธุ์สายตรงของข้า เจ้าไม่เห็นแก่หน้าผู้เฒ่าคนนี้ออกจะทะนงตัวเกินไปแล้ว"

เขาหันไปพูดด้วยเสียงแผ่วเบาราบเรียบ แต่แฝงไปด้วยอำนาจของผู้ปกครองอาณาจักร

"หามิได้องค์จอมจักรพรรดิอสูรวารี..ข้ารีบเร่งมาด้วยกำลังทั้งหมด เพราะร้อนใจมาช่วยบุตรชายกลัวเขาถูกประหาร ด้วยความบ้าคลั่งของกษัตริย์อสูรวารีน้ำจืด ที่โกรธแค้นเรื่องของเมียจนไม่นึกถึงดีชั่ว และความสัมพันธ์ของพวกเรา."

องค์กษัตริย์อสูรวารีหิมะกล่าวแก้ตัวน้ำขุ่นๆ เขาวางแผนช่วยบุตรชายได้แล้ว แต่ยังกลับทำสงครามต่อ

"เฮ่อๆ ..เจ้าเห็นผู้เฒ่าคนนี้แก่จนสายตาสั้นหรือเจ้าคิดว่าข้าไม่รู้จริงๆ รึ ว่าเจ้ามีเจตนาอันใดที่ยกกองทัพมามากมาย ด้วยกำลังทหารอสูรนับแสนและอสูรพลังจิตที่เหนือชั้นกว่านครแห่งนี้ เรื่องช่วยคนมันเป็นเรื่องเล็กๆ สำหรับเจ้า แต่เจ้ายังดื้อดึงเพราะเรื่องไข่สัตว์เลี้ยงบรรพกาลมากกว่า เจ้าคิดล้างผลาญนครอสูรวารีน้ำจืดให้สูญไป เพราะต้องการแย่งชิงสมบัติล้ำค่าขั้นเทพของพวกเขา.."

จอมจักรพรรดิอสูรวารีกล่าวช้าๆ แต่ชัดเจนเล่นเอาองค์จอมกษัตริย์อสูรวารีหิมะ สะดุ้งเฮือกปากคอสั่นเพราะเขามีเจตนาแบบนั้นจริงๆ

หลังจากบุตรชายสืบข่าวมาว่าองค์ชายสิบสี่แห่งนครอสูรวารีน้ำจืด ค้นพบไข่สัตว์เลี้ยงบรรพกาล ซึ่งเป็นส่วนประกอบ ของอาวุธโบราณสมัยบรรพกาล

มันจะสร้างความยิ่งใหญ่ให้เขาในอนาคต อาณาจักรอสูรวารีทั้งหมด ต้องอยู่ในมืออย่างง่ายดาย เพราะโป๊ตงคิดตั้งตัวเป็นใหญ่ในอาณาจักรอสูรวารีแห่งทวีปที่เจ็ด

.............................................................................................................................................................................................