เรื่อง จอมอาคมกู้บัลลังก์
ความตายำัคืบคลานเ้าา...
คำอินทร์ืพิงอยู่ัเชิงเทิน...แผ่นหลังของเขาััได้ถึงความเย็นเยียบของศิลาแลงโบราณ...ดาบในมือของเขาหนักอึ้งราวัภูเขา...ลมาใจแต่ละั้้าความเจ็บปวดรวดร้าวให้แก่ซี่โครงที่ร้าวราน...เรี่ยวแรงของเขาแทบจะไม่เหลือแ้
เบื้องหน้าของเขาืะโดะ...แม่ทัพั่าผู้มีรอยยิ้มของพญายม...แะหน่วยลอบสังหารที่เหลืออยู่...พวกมันำัเดินปิดล้อมเ้าาอย่างช้าๆ...เพื่อลิ้มรสชาติของชัยชนะ...เพื่อี้ความหวังสุดท้ายของเมืองี้ให้แหลกละเอียด
"หมดแรงแ้รึ...เจ้าหนุ่มน้อย" ะโดะ่าเย้ยหยัน "น่าเสียดาย...ข้ายังอยากจะเล่นัเจ้าต่ออีกสักหน่อย"
คำอินทร์ไ่ไ้ตอบ...เขาเพียงแค่จ้องัูด้วยแววตาที่ไม่ยอมจำนน...
เบื้องล่าง...เสียงโห่ร้องของผู้แะทหารที่ำัพยาาดับไฟที่ยุ้งฉางหลวงนั้น...เริ่มแผ่วเบาลง...ถูกแี่ด้วยเสียงร่ำไห้แห่งความสิ้นหวัง...เปลวไฟยังคงรุนแรงเกินกว่าที่พวกเขาจะควบคุมได้...
ทุกอย่างำัจะจบสิ้น...
ในห้วงเวลาแห่งความสิ้นหวังนั้นเอง...ในขณะที่เขาำัจะยอมรับชะตากรรม...มือข้างที่ว่างอยู่ของเขาได้วางทาบลงไปกำแพงศิลาแลงที่ืหยัดผ่านกาลเวลาานับร้อยปีเพื่อหาที่ยึดเหนี่ยว...
แะในวินาทีนั้นเอง...
วูบ!
เขาััได้ถึงมัน!
ัาัอบอุ่นแะมั่นคงสายหนึ่ง...ได้ไหลผ่านฝ่ามือของเขา...แทรกซึมเ้าาใน่ากาย! มันไ่ใ่พลังาแก่นาแผ่นดินีู่่ภายใน...แต่มันืพลังที่าา "ภายนอก"...มันืพลังของกำแพงเมืองโบราณแห่งี้!
จิตของเขาััได้ถึงประวัติศาสตร์ที่สถิตอยู่ในศิลาแลงทุกก้อน...เขาู้สึกได้ถึงิิญญาของเหล่าทหารหาญในอดีตที่เคยสละชีพเพื่อปกป้องกำแพงี้...เขาู้สึกได้ถึงความรักแะความผูกพันของชาวเมืองชากังราวที่มีต่อบ้านเกิดของตนเอง!
แก่นาแผ่นดินในกายเขา...ซึ่งเป็ดั่งิิญญาของผืนปฐพี...ัี้ได้ั่พ้องแะหลอมเข้าัิิญญาของ "เื" แห่งี้อย่างู์!
แผ่นดิน...ไ่ไ้เป็เพียงสิ่งที่เขาต้องปกป้อง...แต่ัี้...แผ่นดินำัมอบพลังให้แก่เขา!
"อ๊าาาาาาาาาาา!"
คำอินทร์คำรามลั่น! ัาระลอกใ่ที่เขาิืาาผืนดินแะกำแพงเมืองได้ไหลบ่าเ้าู่่ากาย! ความเจ็บปวดแะความเหนื่อยล้าาไปั่ะ! ถูกแี่ด้วยพละำัเฮือกสุดท้ายที่ัยิ่งกว่าั้ใด!
ะโดะแะพรรคพวกชะงักไปด้วยความตกใจ! พวกมันััได้ถึงะแพลังที่เปลี่ยนแปลงไปของเ็ุ่ตรงหน้า!
"มันจะทำอะไรของมัน! ฆ่ามันซะ!" ะโดะสั่งการทันที!
หน่วยลอบสังหารทั้งห้านายุ่เ้าใ่คำอินทร์พร้อมกัน!
แต่ั้ี้...คำอินทร์ไ่ไ้ตั้งรับ...แะก็ไ่ไ้คิดจะใช้ภาพายาที่เลื่อนลอยอีกต่อไป...
เขาจะใช้ศาสตร์ระดับที่ที่เขาเพิ่งจะเข้าใจ...ก่อ่า้าายา...เพื่อ้าบางสิ่งที่ "จับต้องได้" ขึ้นา!
"หัตถ์...แห่ง...ุา!"
สิ้นเสียงคำรามของเขา...พื้นศิลาแลงีู่่เบื้องหน้าของเขาก็พลันั่ะเทือน! แ้บังเกิดเป็ภาพัน่าะพรึงกลัว!
มือขนาดมหึาข้างหนึ่ง...ที่ก่อ่าขึ้นาศิลาแลงแะัาาสีดำทมิฬ...ไดุ้่ทะยานขึ้นาาพื้นดิน!
มันืหัตถ์ของปิศาจ! ืมือของุาที่ถูกปลุกขึ้นาาขุมนรก!
หน่วยลอบสังหารนายหนึ่งที่วิ่งนำาเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง! มันไม่เคยเห็นาประหลาดเช่นี้าก่อนในชีวิต!
แต่มันก็สายเกินไปเสียแ้!
บึ้ม!
หัตถ์อสูรข้างนั้นุ่เข้า้าจับ่าของมันอย่างรุนแรง! แ้ี้!
เสียงกระดูกที่แหลกละเอียดดังขึ้นพร้อมัเสียงร้องที่ถูกตัดให้ขาดาไป! ่าของั่าผู้โ้าถูกบีบแหลกเหลวาืของุา...ก่อนที่มือศิลาแลงนั้นจะสลายาไปในอากาศ...ทิ้งไว้เพียงกองเลือดแะเศษเนื้อที่น่าะอิดะเอียน...
ภาพนั้น...ทำให้ทหารพม่าอีกสี่นายที่เหลือ...ทั้งะโดะ...หยุดชะงักนิ่งไปราวัถูกสาป!
แะนั่นืโอกาสที่คำอินทร์รอคอย!
เขาไม่ปล่อยให้ความตกตะลึงของัูคงอยู่นาน! ่าของเขาุ่ทะยานเ้าใ่กลุ่มัูที่เหลืออีกั้! คราวี้เขาไ่ไ้สู้เพื่อื้เวลา...แต่สู้เพื่อ "ปลิดชีพ"!
เพลงดาบของเขากลับาดุดันแะอำมหิตอีกั้! เขามุ่งเ้าาั่าอีกที่ำัืตะลึงอยู่!
ฉัวะ! ฉับ!
ดาบของเขาวาดผ่านลำคอของทั้งอย่างรวดเร็วแะแม่นยำ! โลหิตากระเซ็นขึ้นู่ท้องฟ้าาราตรี!
เหลือเพียงะโดะแะสมุนมือขวาของมันอีกเดียวเท่านั้น!
"แก!" ะโดะคำรามด้วยความโกรธแค้น! มันู้แ้ว่าาา์ได้พลิกผันไปแ้!
แต่ในขณะนั้นเอง...เสียงโห่ร้องแะเสียงฝีเท้าม้าจำนวนากก็ดังขึ้นาเบื้องล่างของกำแพง!
"ทหาร! ขึ้นไปกำแพง! ่วีรบุรุษของเา!"
เสียงของเจ้าพระยาเพชรพิไชย!
ท่านเจ้าเมืองนำทัพเสริมาถึงแ้!
นั่นืฟางเส้นสุดท้ายที่ทำให้จิตใจของะโดะแตกสลาย! มันู้ว่าาิของตน้เโดยสิ้นเชิง! ั้องหนี!
มันัไปออกคำสั่งัลูกน้องสุดท้าย "ถ่วงเวลาไว้!" แ้มันก็ัักลับ...เตรียมที่จะกระโดดหนีลงากำแพง!
แต่คำอินทร์จะไม่มีวันปล่อยให้มันหนีไปได้!
เขาเมินเฉยต่อั่าสุดท้ายทีุ่่เ้าา...แ้ใช้พลังทั้งหมดเฮือกสุดท้าย...ุ่ทะยาน่าตามะโดะไป!
"จะไปไหน!"
ั่าสุดท้ายแทงดาบเ้าาหายจะสกัดกั้น...แต่กลับถูกทหารองครักษ์ของสาที่เพิ่งปีนขึ้นาถึงกำแพง...ใช้หอกุ่เข้าเสียบทะลุ่าสิ้นใจไปก่อน!
ะโดะที่ำัจะกระโดดหนี...เมื่อเห็นว่าตนเองไม่เหลือใครแ้...ก็หันกลับาด้วยแววตาที่สิ้นหวังแะบ้าคลั่ง! ััดสินใจจะสู้ตาย!
ดาบคู่โค้งของัวัดเ้าใ่คำอินทร์เป็ั้สุดท้าย!
แต่มันก็ช้าไป...
คำอินทร์ไ่ไ้คิดจะต่อสู้ด้วยกระบวนท่าอีกต่อไป...เขาถ่ายทอดพลังทั้งหมดาแก่นา...าผืนดิน...แะาหยาดโลหิตทุกหยดกำแพงแห่งี้...ไปไว้ที่ปลายดาบ!
แ้แทงออกไป...เป็การแทงที่เรียบง่าย...ตรงไปตรงา...แต่กลับรวดเร็วแะรุนแรงที่สุด!
มันืการแทงที่เดิมพันด้วยทุกสิ่งทุกอย่าง!
ฉึก!
ปลายดาบของคำอินทร์...ุ่ทะลุผ่านช่องว่างของเพลงดาบคู่...แ้เสียบเข้าไปที่กลางทรวงอกของะโดะอย่างแม่นยำ!
แม่ทัพั่าเบิกตากว้าง...มันก้มลงดาบที่เสียบคาอกของตนเองด้วยความไม่เชื่อ...แ้่ๆ เงยหน้าขึ้นใบหน้าของเ็ุ่ที่ือยู่เบื้องหน้า...ก่อนที่่าของมันจะทรุดฮวบลงไปกองัพื้น...แะแน่นิ่งไปตลอดกาล
เมื่อัูสุดท้ายได้ตายลง...เหล่าทหารสาที่ขึ้นากำแพงก็โห่ร้องด้วยความยินดี!
"ไชโย! ชนะแ้! เาชนะแ้!"
คำอินทร์ืนิ่งอยู่ท่ามกลางเสียงโห่ร้องนั้น...เขาัไปยุ้งฉางที่ัี้ไฟเริ่มมอดลงแ้...แ้ัไปใบหน้าของเจ้าพระยาเพชรพิไชยที่ำัาที่เขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความนับถือแะเทิดทูนอย่างสุดซึ้ง...
แ้พลังทั้งหมดที่เขาิืา...ก็พลันหมดสิ้นลง...
ความเจ็บปวดทั่วทั้ง่ากายถาโถมกลับเ้าาอย่างรุนแรงเป็ร้อยเท่าพันทวี...เรี่ยวแรงทั้งหมดาไปในพริบตา...
ภาพเบื้องหน้าของเขาเริ่มหมุน้าง...แ้ทุกอย่างก็กลายเป็สีดำสนิท...
่าของวีรบุรุษแห่งเมืองชากังราว...ได้ล้มลงไปนอนหมดสติอีกั้...ท่ามกลางชัยชนะที่แลกาด้วยเลือดแะวิญญาณของเขานั่นเอง...
นิยายแนะนำ
นิยายแนะนำ
ความคิดเห็น
COMMENT
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้ เพื่อสร้างประสบการณ์นำเสนอคอนเทนต์ที่ดีให้กับท่าน รวมถึงเพื่อจัดการข้อมูลส่วนบุคคลเพื่อให้ท่านได้รับประสบการณ์ที่ดีบนบริการของเว็บไซต์เรา หากท่านใช้บริการเว็บไซต์นี้ต่อไปโดยไม่มีการปรับตั้งค่าใดๆ นั่นเป็นการแสดงว่าท่านอนุญาตยินยอมที่จะรับคุกกี้บนเว็บไซต์และนโยบายสิทธิส่วนบุคคลของเรา
0.00
0.00









userA???
???? ??? ? ???? ?? ??