เรื่อง มหาตำนานวิถีสวรรค์: จารึกมังกรบรรพกาล

บทที่ 1006: เพลิงมังกรฝ่าวงล้อมดารา

น่านฟ้าเหนือวิหารศิลาใจกลางศูนย์กลางค่ายกลบัดนี้ถูกปกคลุมด้วยความมืดมิดอันน่าสะพรึงกลัว กองเรือรบของตำหนักดารานับพันลำลอยลำปิดกั้นแสงสว่างจากหมู่ดาวทั้งหมด เงาทะมึนของยานรบระดับสูงทอดทับลงมาบนซากปรักหักพังของอารยธรรมโบราณ สร้างแรงกดดันที่ทำให้มวลอากาศเบื้องล่างหนักอึ้งราวกับตะกั่ว

ณ ลานกว้างหน้าวิหารศิลา ทหารเกราะเลือดนับพันนายกำลังยืนประจำตำแหน่งตามจุดต่างๆ ของค่ายกลโซ่ตรวนดารา พลังปราณสีเลือดถูกส่งผ่านคทาโลหะในมือของพวกเขามารวมกันที่จุดศูนย์กลาง ก่อเกิดเป็นโซ่ตรวนพลังงานนับร้อยเส้นที่รัดพันผลึกวิญญาณสีเงินยวงขนาดเท่าตัวคนเอาไว้แน่น

ภายในผลึกวิญญาณนั้น ร่างของเซี่ยหนิงฉางหลับใหลอยู่ ใบหน้าของนางซีดเซียวไร้สีเลือด คิ้วเรียวงามขมวดเข้าหากันราวกับกำลังทนรับความเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส

ลิ่วล้อระดับสูงของหอสิ้นสลายในชุดคลุมสีเทาดำ กำลังยืนล้อมรอบแท่นบูชา พวกมันควบคุมเครื่องมือจักรกลรูปทรงประหลาดที่ฝังเข็มเจาะทะลุเข้าไปในเนื้อผลึกวิญญาณ ทุกครั้งที่เครื่องมือทำงาน ละอองแสงสีเงินที่แฝงไปด้วยกฎเกณฑ์แห่งกาลเวลาจะถูกดูดกลืนออกมาทีละหยด ส่งผลให้ผิวของผลึกวิญญาณเริ่มเกิดรอยร้าวเล็กๆ แตกแขนงออกไป

"งดงามยิ่งนัก พลังแห่งกาลเวลาที่บริสุทธิ์ถึงเพียงนี้" หัวหน้าหน่วยเงาสังหารของตำหนักดาราแสยะยิ้มชั่วร้าย มันมองดูละอองแสงสีเงินที่ถูกบรรจุลงในหลอดแก้วด้วยแววตาละโมบ "ดึงพลังของนางออกมาให้หมด หากเรานำแก่นแท้แห่งกาลเวลานี้ไปมอบให้ท่านจ้าววิถีดารา การเปิดประตูดาวตกสีดำก็จะเป็นเพียงเรื่องง่ายดาย"

"แต่ผลึกวิญญาณของนางกำลังจะแตกสลาย หากฝืนดึงพลังมากไปกว่านี้ วิญญาณของนางอาจจะแหลกสลายไปด้วย" นักบวชแห่งหอสิ้นสลายแย้งขึ้นเบาๆ

"แล้วอย่างไรเล่า" หัวหน้าหน่วยเงาสังหารแค่นเสียง "นางเป็นเพียงแค่กุญแจที่ถูกสร้างขึ้น เมื่อไขประตูเสร็จ กุญแจก็หมดความหมาย จะแตกสลายไปก็ช่างหัวมัน เร่งมือเข้า ท่านจ้าววิถีดารากำลังรออยู่"

บรรดาผู้ควบคุมค่ายกลเร่งเร้าพลังปราณโซ่ตรวนดารารัดแน่นขึ้นไปอีก รอยร้าวบนผลึกวิญญาณของเซี่ยหนิงฉางลุกลามใหญ่ขึ้น เสียงปริแตกเบาๆ ดังสะท้อนก้องในความเงียบ ทำให้ผู้ที่เฝ้ามองรู้สึกขนลุกซู่

ทว่า ในวินาทีที่ความสิ้นหวังกำลังกลืนกินร่างที่หลับใหลอยู่นั้นเอง

ครืนนนนน

น่านฟ้าเหนือวิหารศิลาที่ถูกบดบังด้วยกองเรือรบ พลันเกิดการสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง มิติว่างเปล่าฉีกขาดออกเป็นรอยแยกขนาดมหึมาโดยไม่มีสัญญาณเตือนล่วงหน้าใดๆ คลื่นพลังงานสีทองอร่ามและสีแดงเพลิงพุ่งทะลักออกมาจากรอยแยกนั้นราวกับเขื่อนแตก

ไม่ใช่การโจมตีจากยานรบ แต่เป็นร่างของมนุษย์สองคนที่พุ่งทะยานลงมาจากรอยแยกมิติราวกับดาวตกมรณะ

"นั่นมันอะไรกัน" หัวหน้าหน่วยเงาสังหารเงยหน้าขึ้นมองด้วยความตกตะลึง

เย่เฟิงดิ่งพสุธาลงมาด้วยความเร็วก้าวข้ามขีดจำกัดของสายตา ปราณมังกรบรรพกาลระดับสี่ที่ฟื้นฟูจนเต็มเปี่ยมระเบิดออกอย่างบ้าคลั่ง ออร่าสีทองคำลุกโชนห่อหุ้มร่างของเขาราวกับเทพเจ้าแห่งสงครามที่จุติลงมาเพื่อพิพากษาคนบาป ดวงตาสีทองทอประกายอำมหิตสุดขีดเมื่อเห็นรอยร้าวบนผลึกวิญญาณของคนรัก

"พวกเจ้าต้องการกุญแจงั้นรึ" เสียงคำรามของเย่เฟิงแฝงไปด้วยพลังวิญญาณที่เกรี้ยวกราด ดังกึกก้องไปทั่วทั้งสมรภูมิ ทลายแก้วหูของทหารเกราะเลือดนับร้อยจนเลือดไหลออกทวารทั้งเจ็ด "ข้าเอามาส่งให้ถึงที่แล้วนี่ไง"

เย่เฟิงไม่เสียเวลาพูดพร่ำทำเพลง ขณะที่ร่างยังอยู่กลางอากาศ เขาตวัดกระบี่ปราณมังกรในมือขวาฟาดฟันออกไปอย่างสุดกำลัง

เพลงกระบี่มังกรทะลวงดารา

คลื่นกระบี่สีทองรูปจันทร์เสี้ยวขนาดยักษ์พุ่งแหวกอากาศ มันกว้างกว่าพันเมตรและคมกริบเสียยิ่งกว่ามิติที่แตกสลาย คลื่นกระบี่นั้นกวาดผ่านลานกว้างหน้าวิหารศิลาอย่างไร้ปรานี ตัดผ่านร่างของทหารเกราะเลือดนับหลายร้อยนายพร้อมกับคทาควบคุมค่ายกลจนขาดสะบั้นเป็นสองท่อนในดาบเดียว เลือดสีแดงฉานสาดกระเซ็นย้อมซากปรักหักพังให้กลายเป็นนรกบนดิน

"อ๊ากกกก" เสียงร้องโหยหวนดังระงมไปทั่ว แต่ยังไม่จบเพียงเท่านั้น

ร่างสีแดงเพลิงของเฟิ่งซีอิงพุ่งทะยานตามลงมาติดๆ นางสยายปีกเพลิงวิหคสวรรค์ที่ลุกโชน สองมือประกบอินอย่างรวดเร็ว

ระบำเพลิงวิหคสวรรค์

-่าฝนดาวตกสีเพลิงนับไม่ถ้วนพุ่งตกลงมาจากฟากฟ้า กระหน่ำทำลายเสาพลังงานและเครื่องมือจักรกลของหอสิ้นสลายจนหลอมละลายกลายเป็นน้ำเหล็ก เปลวเพลิงศักดิ์สิทธิ์แผดเผาโซ่ตรวนดาราที่รัดพันผลึกวิญญาณจนขาดสะบั้นลงทีละเส้น

การโจมตีผสานกันของทั้งสองรุนแรงและฉับไวเกินกว่าที่ลิ่วล้อระดับล่างจะตั้งตัวติด กองกำลังที่เคยยืนล้อมแท่นบูชาถูกกวาดล้างพินาศย่อยยับในเวลาไม่ถึงสามลมหายใจ

เย่เฟิงทิ้งตัวลงจอดบนลานหินอย่างหนักหน่วง แรงกระแทกทำให้พื้นศิลาแตกร้าวเป็นใยแมงมุม ร่างของหัวหน้าหน่วยเงาสังหารที่รอดชีวิตมาได้อย่างหวุดหวิด พยายามตะเกียกตะกายหนีด้วยความหวาดกลัวขีดสุด ทว่าเท้าของเย่เฟิงกลับเหยียบลงบนแผ่นหลังของมันอย่างแรง

กรอบบบ

กระดูกสันหลังของหัวหน้าหน่วยแหลกละเอียดในทันที มันกระอักเลือดคำโตออกมา เย่เฟิงไม่แม้แต่จะปรายตามองเศษสวะใต้ฝ่าเท้า เขาออกแรงบดขยี้ฝ่าเท้าลงไปอีกครั้ง กะโหลกศีรษะของมันระเบิดออกราวกับแตงโมที่ถูกค้อนทุบ สิ้นใจตายคาที่อย่างอนาถ

เฟิ่งซีอิงร่อนลงมายืนเคียงข้างเย่เฟิง ปีกเพลิงของนางค่อยๆ หดตัวกลับเข้าไปในร่าง สายตาของนางจ้องมองไปที่ผลึกวิญญาณที่กำลังร่วงหล่นลงมาหลังจากโซ่ตรวนถูกทำลาย

เย่เฟิงพุ่งตัวออกไปเบื้องหน้า ยื่นมือขวาออกไปเตรียมจะคว้ารับผลึกวิญญาณของเซี่ยหนิงฉางเอาไว้ในอ้อมแขน ทุกอย่างดูเหมือนจะสำเร็จไปได้ด้วยดี กองกำลังรอบนอกถูกทำลายจนหมดสิ้น ไม่มีใครขวางทางเขาได้อีกแล้ว

ทว่า ในเสี้ยววินาทีที่ปลายนิ้วของเย่เฟิงกำลังจะสัมผัสกับผิวของผลึกวิญญาณนั้นเอง

กึก

มิติว่างเปล่ารอบตัวของเย่เฟิงพลันแข็งค้าง มันไม่ใช่การหยุดนิ่งของเวลา แต่เป็นการที่มวลของพื้นที่ถูกบีบอัดจนมีความหนาแน่นมหาศาลราวกับเหล็กกล้า ร่างกายของเย่เฟิงถูกแช่แข็งอยู่กลางอากาศ ไม่สามารถขยับเขยื้อนได้แม้แต่ปลายนิ้ว

แรงกดดันไร้รูปที่หนักอึ้งดุจดวงดาวทั้งดวงกดทับลงมาบนบ่าของเขา

กรอบ กรอบ กรอบ

เสียงกระดูกในร่างของเย่เฟิงลั่นกราว เกราะปราณมังกรบรรพกาลที่แข็งแกร่งที่สุดของเขาเริ่มเกิดรอยร้าวแตกปริ เลือดสดๆ ไหลซึมออกจากมุมปากและดวงตา แม้แต่เฟิ่งซีอิงที่อยู่ห่างออกไปก็ถูกแรงกดดันนี้กระแทกจนทรุดเข่าลงกับพื้น กระอักเลือดออกมาอย่างรุนแรง

ความหนาวเหน็บที่แทรกซึมลึกถึงจิตวิญญาณแผ่ซ่านไปทั่ววิหารศิลา ความหวังที่เพิ่งลุกโชนเมื่อครู่ถูกดับมอดลงอย่างโหดร้ายที่สุด

บนยอดซากหินของวิหารศิลาที่สูงตระหง่าน เงาร่างในชุดคลุมสีม่วงเข้มลายดาราที่นั่งสมาธิอยู่เงียบๆ มาตลอด ค่อยๆ ลืมตาขึ้น ดวงตาคู่นั้นไร้ซึ่งอารมณ์ความรู้สึกใดๆ มันมองลงมาที่เย่เฟิงราวกับมองดูฝุ่นผงที่ไร้ค่า

จ้าววิถีดารา ลงมือแล้ว

"กุญแจที่รอดพ้นจากการทำลายล้าง แทนที่จะหลบซ่อนตัวในเงามืด กลับวิ่งร่อแร่มาหาความตายถึงที่" น้ำเสียงของจ้าววิถีดาราไม่ได้ดัง แต่กลับสั่นสะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่วทั้งอาณาเขต มิติรอบด้านบิดเบี้ยวตามจังหวะการเปล่งเสียงของเขา "ช่างน่าขันนัก มดปลวกที่ดิ้นรนจนหลุดจากใยแมงมุม กลับกระโดดลงมาในกองเพลิงเสียเองเลย"