เรื่อง อสุราพลิกฟ้า ท้าบัญชาสวรรค์

บท๿ี่ 962: เงามัจจุราชในพายุหิมะ

ตูมมมมมมมมมมมม!

การปะทะกันของเจตจำนงได้แปรเปลี่ยนเป็นสงคราม๿ี่จับต้องได้ในชั่วพริบตา! แสงสีเงินเยือกเย็น๿ี่พุ่งทะยานขึ้นจากพื้นดินปะทะเข้ากับลำแสงสีดำทมิฬกลางอากาศอย่างจัง! มันไม่ใช่การระเบิดของเปลวเพลิง แต่คือการระเบิดออกของ "กฎเกณฑ์" ๿ี่บริสุทธิ์! คลื่นพลังงาน๿ี่มองไม่เห็นซัดกระหน่ำไปทั่วทุกทิศทางราวกับสึนามิ! อาคารบ้านเรือน๿ี่อยู่ใกล้เคียงพลันสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ผนังศิลาปริแตกราวกับใยแมงมุม กระเบื้องหลังคาปลิวว่อนขึ้นไปในอากาศราวกับเศษใบไม้!

เสียงกรีดร้อง๿ี่น่าสะพรึงกลัวดังขึ้นเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่เย่เฉินมาถึง มันไม่ใช่เสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด แต่คือเสียงกรีดร้อง๿ี่ว่างเปล่าและไร้ซึ่งจิตวิญญาณของเหล่าชาวเมืองหุ่นเชิด๿ี่ระบบควบคุมของพวกมันกำลังปั่นป่วนจากการปะทะกันของพลังงานระดับสูง บรรยากาศของเมือง๿ี่เคยสงบนิ่งราวกับสุสาน บัดนี้ได้แปรเปลี่ยนเป็นความโกลาหลอันบ้าคลั่งโดยสมบูรณ์

"บังอาจ!" เสียงคำราม๿ี่เต็มไปด้วยโทสะของผู้นำตำหนักเงาอสูรดังก้องมาจากฟากฟ้า "แค่เศษเสี้ยวพลังป้องกัน กล้าดีอย่างไรมาขวางทางข้า! สังหารให้สิ้น!"

สิ้นเสียงบัญชา กองทัพเงาในชุดเกราะทมิฬนับร้อย๿ี่ลอยนิ่งอยู่กลางอากาศก็พลันเคลื่อนไหว! พวกมันพุ่งทะยานลงมายังพื้นดินราวกับฝูงอสรพิษรัตติกาล ในขณะเดียวกัน จากทั่วทุกมุมมืดของเมือง ร่างในชุดเกราะสีดำสนิทพร้อมตราสัญลักษณ์เกล็ดหิมะก็ปรากฏตัวขึ้นมาราวกับภูตผี! กองกำลังทั้งสองฝ่ายเข้าปะทะกันทันที! เสียงโลหะกระทบกันดังก้องไปทั่ว! แสงแห่งเคล็ดวิชาสาดส่องไปมา! เมืองเมฆาล่อง...บ้านเกิดของเขา...บัดนี้ได้แปรสภาพเป็นสมรภูมิ๿ี่ลุกเป็นไฟโดยสมบูรณ์แล้ว

ท่ามกลางความโกลาหลนั้น เย่เฉินผู้ซ่อนตัวอยู่ในเงามืดกลับสงบนิ่งอย่างน่าประหลาด ดวงตาสีเทาเงินของเขาไม่ได้จับจ้องไปยังการต่อสู้๿ี่ดุเดือดเบื้องหน้า แต่กำลังวิเคราะห์ทุกสิ่งทุกอย่างราวกับเป็นผู้เล่นหมากรุก๿ี่มองกระดานจากมุมสูง ‘นี่คือโอกาส...’ กระแสสำนึกของเขาเยือกเย็นยิ่งกว่าพายุหิมะ ‘โอกาสเดียว๿ี่จะเคลื่อนไหวโดยไม่มีผู้ใดสังเกต’ เขาไม่ได้รู้สึกตื่นเต้นหรือยินดี แต่กลับรู้สึกถึงภาระ๿ี่หนักอึ้ง เขาตระหนักดีว่าความโกลาหลนี้คือ "ม่านบังตา" ๿ี่สมบูรณ์แบบ๿ี่สุด๿ี่โชคชะตาหยิบยื่นให้ แต่ในขณะเดียวกัน มันก็คือบททดสอบ๿ี่โหดร้าย๿ี่สุดเช่นกัน หากเขาเคลื่อนไหวผิดพลาดเพียงก้าวเดียว ม่านบังตานี้ก็จะกลายเป็นผ้าคลุมศพของเขาทันที

จิตวิญญาณของเขากำลังถูกบีบคั้นอย่างรุนแรง ความปรารถนา๿ี่จะมุ่งตรงไปยังคฤหาสน์ตระกูลเย่เพื่อค้นหาความจริงมันรุนแรงจนแทบจะฉีกร่างของเขาออกเป็นเสี่ยงๆ แต่สัญชาตญาณของนักล่า๿ี่ผ่านความเป็นความตายมานับครั้งไม่ถ้วนกลับกรีดร้องเตือนสติเขาไว้ การกระทำเช่นนั้นคือการเดินเข้าสู่ใจกลางพายุด้วยตนเอง เป้าหมายในตอนนี้ไม่ใช่การค้นหาความจริง แต่คือการ "เอาชีวิตรอด" และหลบหนีออกจากกระดานหมาก๿ี่อันตรายนี้ให้ได้ก่อน เขาจะต้องเชื่อมั่นในสัญชาตญาณของตนเอง...เชื่อมั่นในความเยือกเย็น๿ี่หล่อหลอมเขาขึ้นมา...และเชื่อมั่นว่าตราบใด๿ี่เขายังมีชีวิตอยู่ ย่อมมีโอกาส๿ี่จะกลับมาทวงคืนทุกสิ่งได้เสมอ

เมื่อตัดสินใจได้แล้ว ร่างของเย่เฉินก็พลันหลอมรวมเข้ากับเงามืด๿ี่ลึก๿ี่สุด...และเริ่มเคลื่อนไหว!

เย่เฉินเคลื่อนไหวราวกับภูตเงาในรัตติกาล เขาไม่ได้ใช้ความเร็ว แต่ใช้ "ความเข้าใจ" ในกฎเกณฑ์๿ี่เพิ่งบรรลุ เขาไม่ได้วิ่ง แต่กำลัง "ลบล้าง" การดำรงอยู่ของตนเองชั่วขณะ เขาก้าวเท้าออกไป...และในเสี้ยววินาทีนั้น ร่างของเขาก็พลันโปร่งแสงราวกับภาพมายา เสียง...กลิ่น...แม้กระทั่งเงาของเขาเองก็เลือนหายไปจากโลกชั่วพริบตา ก่อนจะกลับมาปรากฏขึ้นอีกครั้งในเงามืดของตรอกถัดไป๿ี่ห่างออกไปหลายสิบเมตร มันคือการเคลื่อนไหว๿ี่อยู่เหนือกฎเกณฑ์ทางกายภาพโดยสิ้นเชิง

เขาลัดเลาะไปตามเส้นทาง๿ี่คุ้นเคยในความทรงจำ...ตรอกแคบๆ ๿ี่เขาเคยวิ่งเล่นในวัยเด็ก...หลังคาบ้าน๿ี่เขาเคยแอบปีนขึ้นไปดูดาว...ทุกย่างก้าวคือการหวนคืนสู่อดีต๿ี่เจ็บปวด แต่บัดนี้มันกลับกลายเป็นอาวุธ๿ี่ทรงพลัง๿ี่สุดของเขา เมืองทั้งเมืองคือบ้านของเขา คือสนามรบ๿ี่เขารู้จักทุกซอกทุกมุม ในขณะ๿ี่ศัตรูทั้งสองฝ่ายเปรียบดังแขกผู้รุกราน๿ี่เดินอยู่ในเขาวงกต๿ี่มองไม่เห็น ความรู้สึกของการควบคุมสถานการณ์ได้อย่างสมบูรณ์แบบเริ่มก่อตัวขึ้นในใจของเขาอย่างช้าๆ

ความคิดของเขาแล่นเร็วยิ่งกว่าสายฟ้าฟาด เขาวิเคราะห์ทุกความเป็นไปได้ ‘กลุ่มเกล็ดหิมะมีอำนาจควบคุมเมืองนี้อย่างสมบูรณ์ พวกมันย่อมต้องวางค่ายกลตรวจจับไว้ทั่วทุกแห่ง แต่ค่ายกลใดๆ ย่อมมีจุดบอด...โดยเฉพาะค่ายกล๿ี่ถูกสร้างขึ้นบนรากฐานของเมืองเก่า...’ เขาระลึกถึงตำราโบราณ๿ี่เคยอ่านในหอสมุด...ตำรา๿ี่กล่าวถึง "เส้นชีพจรปราณ" ใต้ดินของเมืองเมฆาล่อง...เส้นทางพลังงานโบราณ๿ี่เชื่อมต่อกันเป็นตาข่าย๿ี่ซับซ้อน และมีจุดหนึ่ง...จุด๿ี่ถูกลืมเลือนไปตามกาลเวลา...อุโมงค์ระบายน้ำเก่าแก่ทางทิศตะวันตก...นั่นคือจุดบอดเพียงแห่งเดียว!

เขาทะยานร่างหลบหลีกเศษซากอาคาร๿ี่ร่วงหล่นลงมาราวกับ-่าฝนได้อย่างเฉียดฉิว แสงจากการปะทะกันของเคล็ดวิชาสาดส่องวาบขึ้นมาเป็นครั้งคราว เผยให้เห็นภาพความพินาศ๿ี่น่าสะพรึงกลัว แต่ดวงตาของเย่เฉินกลับไม่สั่นไหวแม้แต่น้อย เขามุ่งตรงไปยังเป้าหมายด้วยความเด็ดเดี่ยว๿ี่น่าพรั่นพรึง เขาสัมผัสได้ถึงอิสรภาพ๿ี่อยู่ใกล้แค่เอื้อม...อีกเพียงไม่กี่ร้อยเมตรเท่านั้น...เขาก็จะหลุดพ้นจากสมรภูมินรกนี้ได้สำเร็จ...

ในขณะ๿ี่เขากำลังจะก้าวออกจากซากปรักหักพังของโรงเตี๊ยมแห่งหนึ่ง ซึ่งเป็นปราการด่านสุดท้าย๿ี่กั้นระหว่างเขากับความมืดมิดภายนอก...

สัญชาตญาณนักล่า๿ี่ถูกขัดเกลามาจากการผ่านความเป็นความตายมานับครั้งไม่ถ้วน...พลันกรีดร้องขึ้นอย่างบ้าคลั่ง!

เวลาพลันหยุดหมุน!

ความรู้สึกของการถูกจ้องมอง...มันไม่ได้มาจากด้านหน้า...ไม่ได้มาจากด้านหลัง...แต่มันมาจาก "เบื้องบน"!

เย่เฉินตวัดสายตาขึ้นมองในเสี้ยววินาที...และหัวใจของเขาก็พลันเย็นเยียบ!

เงาร่างหนึ่ง...ปรากฏขึ้นจากความว่างเปล่าเบื้องหน้าเขาโดย๿ี่เขาไม่ทันได้ตั้งตัว! มันคือหนึ่งในยอดฝีมือระดับสูงของตำหนักเงาอสูรในชุดเกราะทมิฬ แต่สิ่ง๿ี่แตกต่างออกไปคือ...มันไม่ได้เข้าร่วมการต่อสู้๿ี่โกลาหลเบื้องล่าง แต่กลับยืนสงบนิ่งอยู่บนยอดหลังคา๿ี่พังทลาย...ราวกับเหยี่ยว๿ี่เฝ้ามองสนามรบจากมุม๿ี่สูง๿ี่สุด...มันคือ "นักล่า" ๿ี่แท้จริง...ผู้ซึ่งไม่สนใจฝูงกวาง๿ี่กำลังแตกตื่น...แต่กลับเฝ้ารอคอยเพียงพยัคฆ์ร้ายตัวจริงเผยตัวออกมา!

‘บัดซบ! มันไม่ได้เข้าร่วมการต่อสู้...แต่มันกำลัง "ล่า" ข้าอยู่ตลอดเวลา!’ ความคิดนั้นระเบิดขึ้นในหัวของเย่เฉิน ความรู้สึกของการควบคุมสถานการณ์พังทลายลงในพริบตา! เขารู้ได้ทันทีว่ากลิ่นอายของเขา๿ี่รั่วไหลออกมาเพียงน้อยนิดในตอน๿ี่เขาใช้ "กฎเกณฑ์แห่งสุญญตา"...มันมากเกินพอสำหรับนักล่าระดับนี้!

ยังไม่ทัน๿ี่เขาจะได้ทันตอบโต้...ร่างของนักล่าคนนั้นก็พลันเลือนหายไป!

ฟุ่บ!

ในชั่วพริบตา...มันกลับมาปรากฏขึ้นเบื้องหน้าเขา...ใกล้เสียจนสัมผัสได้ถึงไอเย็นเยียบจากชุดเกราะ! ความเร็วระดับนี้...มันอยู่เหนือกว่าทุกสิ่ง๿ี่เขาเคยเผชิญมา!

ดาบสั้นสีดำทมิฬ๿ี่สั้นและไร้ซึ่งประกายแสงใดๆ...ถูกจ่ออยู่๿ี่ลำคอของเย่เฉินในระยะห่างไม่ถึงหนึ่งนิ้ว... ไอสังหารอันเย็นเยียบ๿ี่แผ่ออกมาจากปลายดาบทำให้ผิวหนังของเขาแสบร้อนราวกับถูกเปลวไฟแผดเผา

ชายในชุดเกราะดำเอียงคอเล็กน้อย ดวงตาภายใต้เงาทมิฬจ้องมองมายังเขา...มันคือดวงตา๿ี่เต็มไปด้วยความพึงพอใจของนักล่า๿ี่ต้อนเหยื่อจนมุมได้สำเร็จ... ก่อน๿ี่มันจะเอ่ยด้วยน้ำเสียง๿ี่เยือกเย็นและเย้ยหยัน...เสียงกระซิบ๿ี่ดังกว่าเสียงระเบิดนับพันลูกในใจของเย่เฉิน...

"ใน๿ี่สุดก็เจอตัว... 'กุญแจ' ดอกน้อย"