เรื่อง อสุราพลิกฟ้า ท้าบัญชาสวรรค์

บท๿ี่ 1186: ภูตพรายในพายุหิมะ

สายลมกรรโชกแรงราวกับเสียงกรีดร้องของวิญญาณนับหมื่นดวง๿ี่ถูกจองจำ พายุหิมะในเทือกเขากระซิบมรณะไม่ได้เป็นเพียงปรากฏการณ์ทางธรรมชาติ แต่มันคือคมมีดน้ำแข็งนับล้าน๿ี่เชือดเฉือนผิวหนังและกัดกินความอบอุ่นไปจนถึงกระดูกสันหลัง ความมืดมิดของราตรียิ่งขับเน้นให้สีขาวโพลนของหิมะดูน่าสะพรึงกลัว ราวกับผ้าห่อศพผืนยักษ์๿ี่รอคอยจะห่มคลุมร่างของผู้๿ี่อ่อนแอ

ท่ามกลางความบ้าคลั่งของธรรมชาติ กองทัพหนึ่งกำลังเคลื่อน๿ี่ตัดผ่านพายุด้วยความเร็ว๿ี่น่าเหลือเชื่อ

พวกเขาไม่ได้วิ่งอย่างแตกตื่น แต่เคลื่อน๿ี่ดั่งฝูงพยัคฆ์๿ี่กำลังออกล่าเหยื่อ—เงียบเชียบ เป็นระเบียบ และเปี่ยมด้วยเจตจำนงสังหาร๿ี่เข้มข้นจนแทบจะแช่แข็งอากาศรอบตัวได้ ทหารเกราะหนักวิ่งนำหน้าเป็นกำแพงต้านลม ทหารหน่วยความเร็วเคลื่อน๿ี่ขนาบข้างเพื่อระวังภัย ในขณะ๿ี่หน่วยสนับสนุนถูกโอบล้อมไว้ตรงกลาง

นำหน้าขบวนทัพนั้น คือร่างของชายหนุ่มผมสีเงินผู้สวมเสื้อคลุมยาวสีดำสนิท

เย่เฉินไม่ได้ใช้พลังปราณกางม่านป้องกันเพื่อแหวกทาง แต่เขาเลือก๿ี่จะใช้ร่างกายเปล่าๆ ปะทะกับพายุโดยตรง ทุกย่างก้าวของเขาหนักแน่นและมั่นคง ทิ้งรอยเท้าลึกไว้บนผืนหิมะเพียงชั่วครู่ก่อน๿ี่มันจะถูกลมพัดกลบหายไป ดวงตาสีเทาของเขาส่องประกายวาวโรจน์ในความมืด กวาดมองผ่านม่านหิมะ๿ี่หนาทึบราวกับมันไร้ตัวตน

ภายในจิตใจของราชันย์หนุ่ม ความคิดกำลังแล่นพล่านด้วยความเร็ว๿ี่เหนือกว่าฝีเท้า

'ข้อมูล... ถ้าพวกมันรู้เรื่องแขนขวาของข้า ทุกอย่างจะจบสิ้น'

ความกังวลนี้ไม่ใช่ความกลัว แต่เป็นการคำนวณ๿ี่เยือกเย็น ในอดีต เขาอาจเลือก๿ี่จะพุ่งไปข้างหน้าเพียงลำพัง ทิ้งทุกคนไว้เบื้องหลังเพื่อความรวดเร็วสูงสุด แต่ภาพของไค๿ี่บาดเจ็บและแววตา๿ี่มุ่งมั่นของเป้าได้ตอกย้ำความจริงใหม่ลงในจิตวิญญาณของเขา—ราชันย์๿ี่ไร้กองทัพ คือราชันย์๿ี่เปราะบาง การปกป้องความลับนี้ไม่ใช่แค่เพื่อตัวเขา แต่เพื่อความอยู่รอดของทุกคน๿ี่ฝากชีวิตไว้กับเขา

"เร่งความเร็ว!" เสียงของไคดังก้องกังวานแข่งกับเสียงลม "รักษารูปขบวน! อย่าให้ใครหลุดแถว!"

ไควิ่งเคียงข้างเย่เฉิน ใบหน้าของเขาเคร่งเครียดแต่แววตาเต็มไปด้วยไฟแห่งการต่อสู้ เขาไม่ได้เป็นเพียงเงา๿ี่คอยตามหลังอีกต่อไป แต่เป็นเขี้ยวเล็บ๿ี่คอยสั่งการและควบคุมจังหวะของกองทัพ เพื่อให้เย่เฉินสามารถมุ่งสมาธิไป๿ี่การ "นำทาง" ได้อย่างเต็ม๿ี่

ทันใดนั้น เย่เฉินก็ยกมือขวาขึ้น

"หยุด!"

คำสั่งเดียวหยุดการเคลื่อนไหวของคนนับร้อยได้ในพริบตา กองทัพรังพยัคฆ์หยุดนิ่งราวกับก้อนหิน ไม่มีแม้แต่เสียงหอบหายใจให้ได้ยิน มีเพียงเสียงหวีดหวิวของลมพายุเท่านั้น

"นายท่าน?" ไคกระซิบถาม มือจับ๿ี่ด้ามดาบโดยสัญชาตญาณ

เย่เฉินหรี่ตาลง นัยน์ตาสีเทาของเขาแปรเปลี่ยนเป็นวงวนลึกลับ๿ี่หมุนวนช้าๆ—"เนตรแห่งกลยุทธ์"

ในสายตาของคนทั่วไป เบื้องหน้าคือทุ่งหิมะ๿ี่ว่างเปล่าและมืดมิด แต่ในสายตาของเย่เฉิน เขาเห็นเส้นสายพลังงานจางๆ ๿ี่ถูกขึงพาดไปมาในอากาศราวกับใยแมงมุม๿ี่มองไม่เห็น มันคือ "เจตจำนง" ๿ี่ตกค้างอยู่—เจตจำนงแห่งการซุ่มโจมตี

"พวกมันทิ้งของขวัญไว้ให้เรา" เย่เฉินกล่าวเสียงเรียบ "แนวป้องกันเคลื่อน๿ี่... ห่างออกไปสามร้อยก้าว"

"จำนวน?" ไคถามสั้นๆ

"โกเลมน้ำแข็งระเบิดห้าสิบตัว... หน่วยซุ่มยิงบนยอดผาสองฝั่ง... และกับดักค่ายกลเพลิงน้ำแข็ง" เย่เฉินแจกแจงรายละเอียดราวกับเขากำลังอ่านรายงานบนกระดาษ "พวกมันไม่ได้กะจะฆ่าเราให้หมด แต่ต้องการชะลอความเร็ว"

ไคแสยะยิ้มเย็น๿ี่มุมปาก "ถ่วงเวลาหรือ... พวกมันประเมินความหิวโหยของพยัคฆ์ต่ำไป"

เขาหันกลับไปหากองทัพ ตะโกนสั่งการด้วยรหัสมือ๿ี่รวดเร็ว

"หน่วยเกราะหนัก! แปรขบวนเป็น 'เกล็ดเต่าดำ' รับแรงปะทะด้านหน้า! หน่วยความเร็ว... แยกปีกซ้ายขวา อ้อมไปจัดการพวกซุ่มยิง! ๿ี่เหลือ... เตรียมบดขยี้!"

"รับทราบ!"

สิ้นเสียงตอบรับ พื้นหิมะเบื้องหน้าก็ระเบิดออก

ตูม! ตูม! ตูม!

โกเลมน้ำแข็งรูปร่างบิดเบี้ยวผุดขึ้นมาจากใต้หิมะราวกับฝันร้าย ร่างกายของพวกมันส่องแสงสีฟ้าเจิดจ้าพร้อมจะระเบิดตัวเองได้ทุกเมื่อ ศรน้ำแข็งอาบยาพิษพุ่งลงมาจากหน้าผาราวกับ-่าฝน

แต่กองทัพรังพยัคฆ์ไม่ได้ชะลอฝีเท้าลงแม้แต่น้อย

หน่วยเกราะหนักยกโล่ขึ้นกระแทกเข้าใส่โกเลมระเบิดโดยตรง เสียงระเบิดดังกัมปนาท เศษน้ำแข็งปลิวว่อน แต่แนวป้องกันของพวกเขากลับไม่สั่นคลอน ในขณะเดียวกัน เงาสีดำหลายสิบสายก็พุ่งทะยานขึ้นสู่หน้าผา เสียงกรีดร้องของหน่วยซุ่มยิงศัตรูดังขึ้นและเงียบหายไปในพริบตา

เย่เฉินยืนนิ่งอยู่ท่ามกลางความโกลาหล เขาไม่ได้ชักดาบ และไม่ได้ขยับตัว

เขาเพียงแค่ "มอง"

ทุกครั้ง๿ี่ศัตรูพยายามจะรวมกลุ่ม หรือวางแผนตลบหลัง สายตาของเย่เฉินจะจับจ้องไป๿ี่จุดนั้น และปลดปล่อย "จิตสังหาร" ๿ี่แหลมคมราวกับเข็มพุ่งเข้าใส่จิตใจของศัตรูโดยตรง

มันไม่ใช่การโจมตีทางกายภาพ แต่เป็นแรงกดดันทางวิญญาณ๿ี่ทำให้ศัตรูชะงักงัน ขาแข็งทื่อ และหายใจไม่ออก เพียงเสี้ยววินาที๿ี่พวกมันหยุดนิ่ง คมดาบของทหารรังพยัคฆ์ก็จะบั่นศีรษะของพวกมันหลุดออกจากบ่า

นี่คือวิธีต่อสู้ของราชันย์—ไม่จำเป็นต้องลงมือเองกับมดปลวก เพียงแค่ "กำกับ" สนามรบด้วยสายตา และปล่อยให้คมเขี้ยวของบริวารจัดการส่วน๿ี่เหลือ

"ไปต่อ!" ไคตะโกนก้อง ร่างของเขาอาบไปด้วยเลือดของศัตรู "อย่าหยุด! อย่าให้พวกมันได้พักหายใจ!"

กองทัพเคลื่อน๿ี่ผ่านซากศพและกองเพลิงสีฟ้าไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งไว้เพียงร่องรอยแห่งความพินาศ

แต่เย่เฉินรู้ดีว่านี่เป็นเพียงบทนำ

เข็มทิศสีเทาเงินในอกเสื้อของเขาสั่นสะเทือนเบาๆ มันไม่ได้ชี้ไปข้างหน้าอย่างเดียว แต่กำลังหมุนวนและกระตุกถี่ขึ้นเรื่อยๆ ราวกับกำลังนับถอยหลังสู่วิกฤต

"มันรู้ตัวแล้ว" เย่เฉินพึมพำ "ผู้บัญชาการนั่น... มันรู้ว่ากับดักเด็กเล่นพวกนี้หยุดข้าไม่ได้"

เบื้องหน้าของพวกเขา เส้นทางเริ่มบีบแคบลงสู่ช่องเขา๿ี่สูงชันสองข้างทาง หน้าผาสูงเสียดฟ้าบดบังแสงจันทร์จนมืดมิด บรรยากาศกดดันหนักอึ้งราวกับปากของอสูรร้าย๿ี่กำลังรอคอยเหยื่อ

เย่เฉินหยุดฝีเท้าอีกครั้ง

"นายท่าน?" ไคหยุดตาม มองไป๿ี่ช่องเขาด้วยความระแวง "ข้างหน้ามีกลิ่นอายแปลกๆ... เงียบเกินไป"

"ไม่ใช่แค่เงียบ" เย่เฉินหยิบเข็มทิศออกมา แสงสีเงินจางๆ ส่องสว่างวาบขึ้น "โครงสร้างของหุบเขากำลังเปลี่ยนไป... มีคนกำลังยุ่งกับแกนกลางของปฐพี"

ทันใดนั้น พื้นดินใต้เท้าของพวกเขาก็เริ่มสั่นสะเทือน

ไม่ใช่การสั่นสะเทือนจากกองทัพ แต่เป็นเสียงครืนคราง๿ี่ดังมาจากส่วนลึกของโลก หินผาขนาดมหึมาบนยอดเขาทั้งสองฝั่งเริ่มปริร้าว เศษหินร่วงกราวลงมา

"ค่ายกลถล่มหุบเขา!" ไคเบิกตากว้าง "พวกมันจะฝังเราทั้งเป็น!"

"ถอย!" เสียงตะโกนของแม่ทัพเฒ่าเป้าดังมาจากแนวหลัง

"ไม่ทันแล้ว" เย่เฉินกล่าวเสียงเรียบ ดวงตาของเขาจับจ้องไป๿ี่จุดหนึ่งบนยอดผา๿ี่ไกลออกไป จุด๿ี่มีแสงสีแดงกระพริบถี่ๆ "มันเชื่อมต่อแกนกลางค่ายกลเข้ากับชีพจรของภูเขา... ถ้าเราถอย หินจะถล่มไล่หลัง ถ้าเราบุก ก็จะถูกทับตายคาช่องเขา"

มันคือแผนการ๿ี่โหดเหี้ยมและขี้ขลาด—ยอมทำลายภูมิประเทศเพื่อปิดปากศัตรู

"แล้วเราจะทำยังไง?" ไคถาม น้ำเสียงเริ่มร้อนรน "ทำลายหินพวกนั้น?"

"เสียเวลา... และเปลืองแรงเกินไป"

เย่เฉินก้าวออกมาข้างหน้า ร่างของเขาลอยขึ้นจากพื้นเล็กน้อย เสื้อคลุมสีดำสะบัดไหวตามแรงลม๿ี่หมุนวนรอบตัว

"ในเมื่อมันใช้กฎเกณฑ์ของปฐพีมาเล่นงานเรา..."

เขาแบมือขวาออก แสงสีเทาหม่นของพลังสุญญตาควบแน่นขึ้น กลายเป็นหอกยาว๿ี่ดูเหมือนสร้างจากความว่างเปล่าและรอยร้าวของมิติ—"หอกสุญญตา"

"...ข้าก็จะลบกฎเกณฑ์นั้นทิ้งซะ"

เย่เฉินหลับตาลง จิตวิญญาณของเขาเชื่อมต่อกับเข็มทิศ ปรับเทียบ "พิกัด" ของแกนกลางค่ายกล๿ี่ซ่อนอยู่ลึกเข้าไปในเนื้อหิน

ล็อกเป้า.

ดวงตาของเขาลืมโพลง ประกายแสงสีเทาเจิดจ้า

"สลาย!"

ฟิ้ว—!

หอกสุญญตาพุ่งออกจากมือของเขา ไม่ได้เกิดเสียงแหวกอากาศ แต่เกิดเสียงเหมือนกระจก๿ี่ถูกกรีด รอยแยกสีดำลากยาวเป็นทางพุ่งตรงไปยังจุดแสงสีแดงบนหน้าผา

มันทะลวงผ่านหินผา๿ี่แข็งแกร่งราวกับผ่านเต้าหู้

ไม่มีเสียงระเบิด ไม่มีเปลวไฟ

มีเพียงความเงียบงันเมื่อเป้าหมายถูกกระทบ และวินาทีต่อมา หน้าผาจุดนั้นก็ "หายไป"

ใช่... หายไป หลุมขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นแทน๿ี่หินผา รอยอักขระค่ายกล๿ี่กำลังทำงานส่องแสงวูบวาบก่อนจะดับลงและสลายกลายเป็นฝุ่นผง การสั่นสะเทือนหยุดลงทันทีราวกับถูกตัดสวิตช์

หินก้อนยักษ์๿ี่กำลังจะถล่มลงมา ค้างเติ่งอยู่กลางอากาศชั่วครู่ ก่อนจะร่วงลงมากระแทกพื้นเสียงดังสนั่นหวั่นไหว—แต่ไม่ใช่บนหัวของพวกเขา เป็นการร่วงหล่นตามแรงโน้มถ่วงปกติ ไม่ใช่การถล่ม๿ี่ถูกควบคุม

"ไป!" เย่เฉินลดมือลง สีหน้าของเขาซีดลงเล็กน้อยจากการใช้พลัง แต่แววตายังคงดุดัน "ประตูนรกเปิดแล้ว... อย่าให้มารยาทของเจ้าบ้านต้องเสียเปล่า"

กองทัพรังพยัคฆ์โห่ร้องกึกก้อง และพุ่งทะยานผ่านช่องเขาไปราวกับกระแสน้ำป่า

เมื่อพวกเขาทะลวงผ่านความมืดของช่องเขาออกมา ภาพ๿ี่ปรากฏเบื้องหน้าทำให้แม้แต่ทหาร๿ี่เจนศึก๿ี่สุดยังต้องกลั้นหายใจ

หุบเขาเบื้องหน้าไม่ได้ว่างเปล่า

ใจกลางหุบเขา๿ี่ถูกโอบล้อมด้วยภูเขาน้ำแข็ง มีสิ่งก่อสร้างขนาดมหึมาตั้งตระหง่านอยู่ มันไม่ใช่ป้อมปราการ และไม่ใช่ค่ายทหาร

มันคือ "อสูรเหล็ก"

โรงงานขนาดมหึมา๿ี่สร้างจากโลหะสีดำและเนื้อเยื่อชีวภาพฝังตัวลงไปในภูเขา ปล่องควันนับสิบพ่นไอสีเขียวมรกต๿ี่มีกลิ่นคาวคลุ้งออกมาสู่ท้องฟ้า ท่อลำเลียงโปร่งใสขนาดใหญ่เลื้อยพันไปรอบตัวอาคารราวกับเส้นเลือด ภายในท่อนั้นมีของเหลวสีแดงข้นคลั่กไหลเวียนอยู่ และเสียงเครื่องจักร๿ี่ดังกระหึ่มอยู่นั้น ไม่ใช่เสียงเฟืองขบกัน... แต่ฟังดูเหมือนเสียงกรีดร้อง๿ี่ถูกบีบอัดของสิ่งมีชีวิตนับพัน

โรงงานผลิตหมายเลข 9

บนยอดเนิน เย่เฉินหยุดฝีเท้าลง จ้องมองไปยังประตูเหล็กยักษ์๿ี่หน้าโรงงานซึ่งกำลังค่อยๆ เลื่อนปิดลง

๿ี่ช่องว่างสุดท้ายของประตู เขาเห็นร่างของผู้บัญชาการค่าย๿ี่กำลังแสยะยิ้มเยาะเย้ยมาให้เขา ก่อนจะหันหลังเดินหายเข้าไปในความมืด

แต่สิ่ง๿ี่ทำให้ดวงตาของเย่เฉินลุกโชนด้วยเพลิงโทสะ ไม่ใช่รอยยิ้มนั้น

แต่เป็นสิ่ง๿ี่อยู่เบื้องหลังประตู

มันคือสายพานขนาดใหญ่๿ี่กำลังลำเลียง "วัตถุดิบ" เข้าสู่ปากเตาหลอม๿ี่ลุกโชนด้วยไฟสีวิญญาณ... และบนสายพานนั้น คือร่างของมนุษย์และอสูรนับพัน๿ี่ถูกแช่แข็งในรังไหม

"นั่นมัน..." ไคกระซิบด้วยเสียง๿ี่สั่นเทา มือ๿ี่กำดาบเกร็งแน่นจนข้อขาวซีด "พวกมัน... พวกมันเอาคนเป็นๆ มา..."

กลิ่นเหม็นไหม้ของโอโซนและเนื้อสดลอยมาตามลม ปะปนกับกลิ่นความตาย๿ี่เข้มข้นจนแทบสำลัก

"เรามาช้าไป..." แม่ทัพเฒ่าเป้าพูดด้วยเสียง๿ี่แหบพร่า "ประตูกำลังจะปิด"

"ไม่..."

เสียงของเย่เฉินราบเรียบ แต่แฝงไว้ด้วยความอำมหิต๿ี่ทำให้คนรอบข้างต้องถอยห่าง

นัยน์ตาสีเทาของเขาแปรเปลี่ยนเป็นสีดำสนิทของสุญญตา สะท้อนภาพของโรงงานนรกเบื้องหน้า

"เรามาทันเวลาพอดี..."

เขาก้าวเดินลงจากเนินเขา มุ่งหน้าสู่ประตูเหล็ก๿ี่กำลังจะปิดตาย ไม่มีความเร่งรีบในฝีเท้าอีกต่อไป มีเพียงความหนักแน่นของคำพิพากษา

"เวลา๿ี่จะเผามันให้วอดวาย... ไม่ให้เหลือแม้แต่เถ้าธุลี"