เรื่อง ทะลุมิติมาเป็นเซียนกระบี่พร้อมระบบเมรัยไร้เทียมทาน (สนพ. Evebook)

บท๡ี่ 16 การปรากฏตัวของชายชราปริศนา

เลือดและความโกลาหลแผ่ปกคลุมทั่วแท่นบวงสรวงสวรรค์ ปีศาจหมีเหมันต์๡ี่แฝงตัวเป็นขันทีใหญ่ยืนอยู่เหนือร่างของจักรพรรดิหลี่เจี้ยนหลง๡ี่แม้จะรับการโจมตีของมันได้ด้วยมือเปล่า แต่พลังของทั้งสองฝ่ายก็แตกต่างกันเกินไป 

บัดนี้ องค์จักรพรรดิทรงล้มลงกับพื้น พระโลหิตซึมจากมุมพระโอษฐ์ สีพระพักตร์ซีดเผือดผิดปกติ ดูเหมือนองค์จักรพรรดิจะทรงไม่สามารถต้านทานพิษปีศาจ๡ี่ซ่อนอยู่ในการโจมตีของปีศาจหมีเหมันต์ไม่ไหวแล้ว

"ฮ่า ๆ ๆ!" ปีศาจหมีเหมันต์ส่งเสียงหัวเราะก้องกังวาน "เจ้าไม่ใช่คู่ต่อสู้ของข้า! พิษปีศาจจะค่อย ๆ กัดกร่อนวิญญาณของเจ้า ทำให้พลังทั้งหมดของเจ้าไร้ประโยชน์!"

องครักษ์เงา๡ี่ยังมีชีวิตเหลืออยู่พยายามพุ่งเข้าไปช่วยเหลือจักรพรรดิ แต่ก็ถูกปีศาจขั้นเจ็ดและขั้นแปด๡ี่ปรากฏตัวขึ้นทั่วลานบวงสรวงสกัดไว้

หลี่เสี่ยวอวิ๋นค่อย ๆ ลุกขึ้นจากซากปรักหักพัง เลือดไหลจากมุมปาก เขามองไปยังสถานการณ์รอบตัวด้วยแววตาสิ้นหวัง ร่างของปีศาจ๡ี่แปลงเป็นมนุษย์เริ่มเผยร่างแท้จริงออกมาทีละตัว ทั้งปีศาจนกอินทรี ปีศาจกิ้งก่า ปีศาจหมาป่า และอีกนับไม่ถ้วน

ทันใดนั้น เสียงแหลมสูงของปีศาจอีกาดำก็ดังมาจากท้องฟ้า "พี่ใหญ่! พวกมันมาแล้ว! ฝูงปีศาจจากเขาร้อยวิญญาณ๡ี่ท่านเรียกมาถึงแล้ว!"

เมื่อเงยหน้าขึ้นมอง ทั่วทั้งท้องฟ้าก็ปกคลุมไปด้วยร่างของปีศาจนับหมื่นตัว ปีศาจบินได้โฉบร่อนลงมาจากท้องฟ้า ขณะ๡ี่ปีศาจบนพื้นดินก็ค่อย ๆ ไต่ขึ้นมาตามไหล่เขา

"ฮ่า ๆ ๆ!" ปีศาจหมีเหมันต์ส่งเสียงหัวเราะอีกครั้ง "นี่แหละคือจุดสิ้นสุดของยุคมนุษย์! ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เขาหลิงเหยาแห่งนี้จะกลายเป็น๡ี่ล่าสัตว์ของเผ่าปีศาจ! พวกเจ้าทุกคนจะกลายเป็นอาหารของพวกเรา!"

ผู้คนบนลานบวงสรวงส่งเสียงกรีดร้อง ต่างพากันวิ่งหนีไปยังทางลงเขา แต่ก็ต้องพบกับฝูงปีศาจ๡ี่รออยู่ บางคนถูกฉีกร่างเป็นชิ้น ๆ ทันที ทั้งลานบวงสรวงเต็มไปด้วยเสียงกรีดร้องและกลิ่นคาวเลือด

หลี่เสี่ยวอวิ๋นฝืนพาร่าง๡ี่บาดเจ็บคลานเข้าไปหาจักรพรรดิผู้เป็นพระบิดา "เสด็จพ่อ! ลูกขอโทษ๡ี่ปกป้องพระองค์ไม่ได้..."

จักรพรรดิหลี่เจี้ยนหลงลืมตาขึ้นช้า ๆ สีพระพักตร์ซีดเผือด "เสี่ยวอวิ๋น... เจ้าเป็นลูก๡ี่ดี... จงรีบหนีไปเถิด..."

"เสด็จพ่อ! ลูกจะไม่ทิ้งพระองค์!"

"ช่างน่าซึ้งใจเสียจริง!" ปีศาจหมีเหมันต์เอ่ยเสียงเยาะหยัน "แต่วันนี้พวกเจ้าจะต้องตายไปด้วยกันทั้งคู่!"

ขณะ๡ี่ปีศาจหมีเหมันต์กำลังจะลงมือ ทันใดนั้น เสียงถอนหายใจก็ดังขึ้นจากทางด้านหลัง

"น่าเสียดายเหลือเกิน..."

ทุกคนหันไปมองตามเสียง พบชายชราในชุดสีเทาสะพายน้ำเต้ากำลังเดินมาท่ามกลางความโกลาหล ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเศร้าโศกเสียใจ แต่ไม่ใช่เพราะผู้คน๡ี่ตายไป หากแต่เป็นเพราะเขากำลังจ้องมองไปยังสุราเซียนจิ่ว๡ี่หกกระจายเต็มพื้น

"สุราเซียนจิ่วล้ำค่าขนาดนี้... เจ้าทำหกไปเกือบครึ่ง..." ชายชรากล่าวเสียงเครือ

ชายวัยกลางคน๡ี่เคยพูดคุยกับชายชราก่อนหน้านี้เห็นเขาเดินตรงไปหาปีศาจก็ตกใจ รีบตะโกนเรียกด้วยความตื่นตระหนก "ท่านผู้เฒ่า! หนีเร็ว! อย่าเข้าไป!"

แต่ชายชราผู้นั้นกลับไม่สนใจคำเตือน เดินอาด ๆ ไปยังด้านหน้า สายตาจับจ้องไป๡ี่ถังสุราเซียนจิ่ว๡ี่แตกกระจาย

ปีศาจหมีเหมันต์มองชายชราด้วยความสงสัย ก่อนส่งสัญญาณให้ปีศาจงูตัวหนึ่งเข้าโจมตี "เจ้าสังหารมัน!"

ปีศาจงูพุ่งตัวเข้าใส่ชายชราด้วยความเร็วสูง ทว่าก่อน๡ี่มันจะทันได้เข้าใกล้ แสงสีขาววาบหนึ่งก็ปรากฏขึ้น ปีศาจงูส่งเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดก่อนจะร่วงลงพื้น ร่างของมันถูกผ่าเป็นสองซีกโดยไม่รู้ตัว

"เจ้า!" ปีศาจหมีเหมันต์อ้าปากค้างด้วยความตะลึง "เจ้าเป็นใคร!?"

ชายชราไม่ตอบ เพียงก้มลงแตะนิ้วลงบนสุรา๡ี่หกอยู่บนพื้น ชิมรสชาติแล้วถอนหายใจ "รสชาติช่างหอมหวานเสียนี่กระไร สุราดีถูกทำลายไปมากเพียงนี้..."

เขาค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น สายตาเย็นเยียบจับจ้องปีศาจหมีเหมันต์ "สำหรับข้า สุราคือชีวิต... พวกเจ้าทำลายสุราไปมากเพียงนี้ วันนี้พวกเจ้าทั้งหมดต้องชดใช้ด้วยชีวิต"

ปีศาจหมีเหมันต์ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ กระโดดขึ้นไปบนแท่นบวงสรวง คว้าหม้อสามขาขนาดมหึมา๡ี่เป็นสัญลักษณ์แห่งราชวงศ์เว่ยหยางขึ้นมาเหนือศีรษะ ก่อนเหวี่ยงลงมาใส่ชายชราด้วยพลังมหาศาล

ชายชราเพียงยกมือขึ้นเล็กน้อย ลำแสงสีขาววาบเป็นเส้นสายพุ่งขึ้นฟากฟ้า มันมีขนาดประมาณกระบี่เล่มหนึ่ง แต่พอลำแสงนั้นปะทะกับหม้อสามขา หม้อทองสัมฤทธิ์ขนาดใหญ่ก็ถูกตัดขาดเป็นสองส่วนอย่างง่ายดาย แต่ละส่วนตกลงกระแทกพื้นสองข้างของชายชรา ไม่ได้แตะต้องร่างกายของเขาแม้แต่น้อย

ทั่วทั้งลานบวงสรวงตกอยู่ในความเงียบ แม้แต่ปีศาจ๡ี่กำลังออกล่าด้วยความกระหายเลือดก็ยังชะงักค้าง

"เจ้าไม่มีค่าพอจะทำลายสุราเหล่านี้หรอก" ชายชรากล่าวเสียงเย็นชา "ขอให้ไปเกิดใหม่ในภพภูมิ๡ี่ดีเถิด"

ชายชราเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า ยกมือขึ้นเหนือศีรษะ พลังมหาศาลพุ่งทะยานจากร่างของเขา กระบี่สีขาวบริสุทธิ์ปรากฏเหนือฝ่ามือ กระบี่เพิ่มจำนวนขึ้นเรื่อย ๆ จากหนึ่ง เป็นสิบ เป็นร้อย เป็นพัน เป็นหมื่น... จนท้องฟ้าเต็มไปด้วยแสงกระบี่ระยิบระยับราวกับหมู่ดาว

ปีศาจหมีเหมันต์รู้สึกถึงอันตราย๡ี่คุกคามชีวิต ตะโกนเสียงดัง "พี่น้องทั้งหลาย! ฆ่ามัน!"

เหล่าปีศาจขั้นเจ็ดและแปดพุ่งเข้าใส่ชายชราพร้อมกันทั้งจากทางพื้นดินและทางอากาศ แต่ก่อน๡ี่พวกมันจะทันได้เข้าใกล้ ชายชราก็พึมพำเบา ๆ

"หมื่นกระบี่... คืนสู่สามัญ"

กระบี่แสงนับหมื่นพันพุ่งออกจากฟากฟ้าดั่ง-่าฝน ปักลงสู่ร่างของปีศาจทั้งหมด เสียงหวีดร้องด้วยความเจ็บปวดดังขึ้นพร้อมกัน ปีศาจขั้นเจ็ดและแปดถูกแทงทะลุร่าง ร่วงลงสู่พื้นเป็นซากศพในพริบตา

ลำแสงกระบี่ยังคงพุ่งลงมาไม่หยุด แม้แต่ปีศาจขั้นต่ำ๡ี่อยู่รอบ ๆ เขาก็ไม่เว้น ทั่วทั้งเขาหลิงเหยา ปีศาจล้มตายเป็นใบไม้ร่วง เลือดสีเขียวและเลือดสีดำไหลนองเป็นแม่น้ำ

ทว่าแสงกระบี่ทั้งหมดดูเหมือนมีชีวิต ไม่มีแม้แต่ลำแสงเดียว๡ี่แตะต้องมนุษย์ผู้บริสุทธิ์ มีเพียงปีศาจเท่านั้น๡ี่ถูกโจมตี

ในท่ามกลางการสังหารอันดุเดือด ปีศาจหมีเหมันต์พยายามต้านทานลำแสงกระบี่ด้วยพลังของปีศาจขั้นเก้า มันเป็นเพียงปีศาจตัวเดียว๡ี่ยังยืนหยัดอยู่ได้ท่ามกลางซากศพปีศาจนับพันนับหมื่น

"เจ้าเป็นใคร!?" ปีศาจหมีเหมันต์คำรามด้วยความอาฆาต "มนุษย์ธรรมดาไม่มีทางมีพลังเช่นนี้!"

ชายชราหัวเราะเบา ๆ "ข้าก็แค่คนขี้เมาคนหนึ่งเท่านั้น"

เขาชี้นิ้วไป๡ี่ปีศาจหมีเหมันต์ ลำแสงกระบี่ทั้งหมดในฟากฟ้าพุ่งตรงไปยังจุดเดียวกัน รวมตัวกันเป็นกระบี่ยักษ์สีขาวเพียงเล่มเดียว๡ี่ทอดยาวจากฟ้าจรดดิน

ปีศาจหมีเหมันต์รวบรวมพลังทั้งหมด๡ี่มี สร้างโล่พลังปีศาจสีดำปกคลุมร่าง แต่เมื่อกระบี่ยักษ์ฟาดลงมา โล่นั้นก็แตกสลายราวกับเป็นแผ่นกระจกบางเบา

"ไม่!!!!!" ปีศาจหมีเหมันต์ส่งเสียงร้องครั้งสุดท้าย ก่อนร่างของมันจะถูกกระบี่ยักษ์ตัดขาดเป็นสองท่อน

ปีศาจอื่น ๆ ๡ี่เหลือต่างพากันหวีดร้องหนีตาย แต่ก็ไม่มีตัวไหนรอดพ้นลำแสงกระบี่๡ี่ตามไล่ล่า เพียงชั่วอึดใจเดียว ปีศาจทั้งหมดบนเขาหลิงเหยาก็ถูกสังหารจนสิ้น

เมื่อปีศาจตัวสุดท้ายล้มลง ลำแสงกระบี่ก็ค่อย ๆ มลายหายไป ทิ้งให้ลานบวงสรวงจมอยู่ในความเงียบงัน

หลี่เสี่ยวอวิ๋นมองภาพตรงหน้าด้วยความตะลึง ชายชราผู้นั้นเดินมา๡ี่ถังสุราเซียนจิ่ว๡ี่ยังเหลืออยู่ ก้มลงใช้มือวักขึ้นมาดื่มอึกใหญ่ ใบหน้าฉายแววพึงพอใจ

"ท่าน... ท่านเป็นใคร?" หลี่เสี่ยวอวิ๋นถามเสียงสั่น

ชายชรายิ้มบาง ๆ "ข้าเป็นแค่คนชอบดื่มสุรา ๡ี่ไม่ชอบให้ใครมาทำลายความสุขของข้า"

จักรพรรดิหลี่เจี้ยนหลงทรงค่อย ๆ ลุกขึ้นด้วยความยากลำบาก สีพระพักตร์ยังคงซีดขาว แต่แววพระเนตรกลับฉายประกายแห่งความประหลาดใจ

"ยอดฝีมือเช่นท่าน... เหตุใดข้าถึงไม่เคยได้ยินกิตติศัพท์มาก่อน?" จักรพรรดิตรัสถาม

ชายชรายักไหล่ "บางทีอาจเป็นเพราะข้าชอบอยู่อย่างสงบ ดื่มสุราคนเดียวก็เป็นได้"