เรื่อง เทพยุทธ์ระบบพิสดาร

เศษ๤า๷หนอน๬า๱ใน๷ำ๣ื๪หลินเฟิงถูกบีบจนแหลกเหลว

ของเหลวสีดำหยดลงพื้นธาตุ ส่งเสียงฉ่า กลิ่นเหม็นไหม้คละคลุ้ง

ทว่าราชันย์โอสถมิได้รีบร้อนออกเดินทาง

เขาเพ่งสายตามอง๤า๷ในมืออีกครา ดวงเนตรสีทองวาวโรจน์เจาะลึกถึงแก่นแท้

หน้าต่างระบบสีแดงฉานกะพริบถี่รัวในห้วงจิต

ตัวอักษรบิดรูปเริ่มเรียงตัวใหม่ ข้อมูลไหลบ่าเข้าสู่สมอง

【วิเคราะห์โครงสร้าง: สายเลือดวิปลาส... ผสมผสาน】

【ที่มา: โลหิตผู้ฝึกตนธาตุไฟ... พิษแมงมุมหน้าคน... โอสถเร่งวิญญาณ】

【ข้อสรุป: การฝืนลิขิต... ผสานโลหิตต่างเผ่าพันธุ์】

หลินเฟิงขมวดคิ้วแน่น

สิ่งนี้มิใช่สัตว์อสูรตามธรรมชาติ มันเกิดจากน้ำมือมนุษย์

ผู้สร้างมันมีความรู้เรื่องโครงสร้างชีวิตลึกซึ้ง... ทว่าวิปลาส

"มิใช่เพียงการเพาะพันธุ์" หลินเฟิงเอ่ยเสียงต่ำ "มันคือการสร้างเผ่าพันธุ์ใหม่"

ซูเม่ยเหยาก้าวเดินไปหยุดยืนหน้า๤า๷ศพพ่อค้า

นางวางมือเรียวขาวซีดลงบนหน้าผากศพไร้วิญญาณ

ไอเย็นทมิฬแผ่ซ่านซึมซับเข้าสู่กะโหลก

นางหลับตาลง สดับฟังเสียงสะท้อนสุดท้ายก่อนวิญญาณดับสูญ

เสียงกรีดร้องโหยหวนดังก้องในโสตประสาท

เสียงสวดมนต์ประหลาด... คำสรรเสริญเยือกเย็น

"ข้าได้ยิน..." นางลืมตาขึ้น นัยน์ตาสีดำสนิทฉายแววรังเกียจ

"พวกมันมิได้เรียกขานเจ้าลัทธิ... พวกมันเรียกขาน 'ท่านบัณฑิต'"

"บัณฑิต๬า๱..." หลินเฟิงทวนคำ สายตามองไปทิศตะวันตก "ผู้ใช้ความรู้เป็นศาสตราสังหาร"

ฉับพลัน!

หมอกโลหิตรอบกายเริ่มเคลื่อนไหวผิดวิสัย

มันมิได้ล่องลอยตามกระแสลม

หากแต่ "รวมตัว" กันเป็นก้อนเนื้อสีแดงฉานกลางอากาศ

รูปร่างเปลี่ยนไป สี่เท้ากางออก เขี้ยวโง้งงอกยาว

โฮก!

ฝูง "สุนัขล่าเนื้อโลหิต" นับสิบตัวพุ่งทะยานออกมาจากม่านหมอก!

พวกมันไร้หนังหุ้ม มีเพียงกล้ามเนื้อสีแดงสดเต้นตุบๆ น้ำลายพิษหยดลงพื้น

"ฆ่า!"

ซูเม่ยเหยาตวัดกระบี่เหมันต์ทมิฬ คลื่นดาบสีดำตัดผ่านอากาศ

ฉัวะ!

สุนัขตัวแรกถูกผ่าครึ่งกลางอากาศ

ทว่ามันมิได้ตายเงียบๆ

ตูม!

ร่างที่ขาดสะบั้นระเบิดออก!

เลือดพิษสาดกระจายดุจ-่าฝนกรด

หลินเฟิงสะบัดชายเสื้อ สร้างกำแพงปราณเถ้าอัสนีป้องกัน

ละอองเลือดกระทบกำแพงส่งเสียงฉ่า กัดกร่อนพลังปราณจนเป็นรูพรุน

"ระวังตัว พวกมันคือระเบิดเคลื่อนที่" หลินเฟิงเตือน

ทั้งสองฝ่าวงล้อมเข้าไปลึกขึ้น พบลานกว้างกลางป่าทึบ

พื้นดินกลายเป็นบ่อโคลนสีเลือด กลิ่นเน่าเหม็นรุนแรงจนแสบจมูก

กลางบ่อโคลน... ร่างมหึมาค่อยๆ ผุดขึ้นมา

มันคือ "อสูรเนื้อเยื่อ" สูงสามวา

ร่างกายของมันเกิดจากการนำ๤า๷ศพมนุษย์นับร้อยมาเย็บติดกันอย่างหยาบช้า

หัวมนุษย์นับสิบหัวโผล่ออกมาตามแผ่นหลัง ไหล่ หน้าอก

ทุกหัวส่งเสียงกรีดร้องโหยหวนพร้อมกัน

"ช่วย... ด้วย..."

เสียงร้องระงมชวนขนหัวลุก อสูรยักษ์ฟาดฝ่ามือขนาดมหึมาลงมา!

ตึง!

พื้นดินสั่นสะเทือน ต้นไม้หักโค่น

หลินเฟิงกระโดดหลบฉิวเฉียด เขาซัดฝ่ามือ "เพลิงเถ้าอัสนี" สวนกลับไป

พรึ่บ!

เปลวไฟสีเทาลุกท่วมร่างอสูร เนื้อเยื่อไหม้เกรียมส่งกลิ่นเหม็น

ทว่าเพียงพริบตา... เนื้อใหม่ก็งอกขึ้นมาแทนที่รวดเร็วปานปาฏิหาริย์!

【แจ้งเตือน: ศัตรูมีอัตราฟื้นฟูระดับอนันต์】

【จุดอ่อน: แกนกลางพลังงานไม่เสถียร... จุดชีพจรที่สี่บริเวณทรวงอกตีกลับ】

เนตรโอสถสวรรค์ทำงานฉับไว

หลินเฟิงมองเห็นจุดแสงสีแดงเข้มเต้นตุบๆ อยู่กลางอกอสูร

"เหมยเหยา! แช่แข็งทรวงอกมัน!"

ราชินีเหมันต์ทมิฬตอบรับทันควัน

นางรวบรวมพลังปราณทั้งหมดไว้ที่ปลายกระบี่ แทงออกไปสุดแรง

"เหมันต์นิรันดร์กาล!"

ลำแสงสีดำพุ่งตรงเข้าใส่กลางอกอสูรยักษ์

ไอเย็นมหาศาลแช่แข็งเนื้อเยื่อรอบแกนกลางจนกลายเป็นน้ำแข็ง

หยุดการฟื้นฟูชั่วขณะ

จังหวะนั้นเอง

หลินเฟิงหยิบ "เข็มเงิน" เล่มหนึ่งออกมา

เขาจุ่มมันลงใน๤า๷หนอน๬า๱ที่บีบเละในมือ เคลือบเข็มด้วยพิษร้ายของมันเอง

"หนามยอก... ต้องเอาหนามบ่ง"

ฟิ้ว!

เข็มเงินพุ่งทะลวงฝ่าน้ำแข็ง เจาะลึกเข้าสู่แกนกลางหัวใจอสูร!

พิษหนอน๬า๱ทำปฏิกิริยากับแกนกลาง พลังงานตีกลับรุนแรง

ตูม!

ร่างอสูรยักษ์ระเบิดออก!

ชิ้นเนื้อปลิวว่อน ร่างกายมหึมาละลายกลายเป็นกองเลือดเหลวๆ ในพริบตา

ความเงียบเข้าปกคลุมป่าหมอกโลหิตอีกครั้ง

หลินเฟิงเดินเข้าไปยังกอง๤า๷ศพ สายตาเหลือบเห็นวัตถุบางอย่างที่ไม่ถูกย่อยสลาย

มันคือ "ม้วนหนังมนุษย์"

เขาหยิบมันขึ้นมา กางออกดู

บนผืนหนัง... ปรากฏแผนที่เส้นทางลับสู่หุบเหวมรณะ

และสัญลักษณ์ดวงตาปีกค้างคาวที่ประทับด้วยเลือดสด

"ทางเข้า..." หลินเฟิงเอ่ยเสียงเย็น "...เปิดออกแล้ว"

สายลมแห่งความตายพัดผ่านม้วนหนังในมือ พาเอากลิ่นคาวเลือดและเสียงร่ำไห้ของวิญญาณนับหมื่น ลอยล่องไปสู่หุบเหวเบื้องหน้า... ที่ซึ่งนรกบนดินกำลังรอคอยผู้มาเยือน

--- จบตอนที่ 91 ---