เรื่อง เซียนรีเทิร์น
ปรากฏ่าคนขับรถแ์โรเ์และัุ่ี่อยู่ใชุดาดอกไม้ั้เป็นูคนรวยี่ถังซิ่วพบเจอี่หมู่บ้านเขาล้อม เขาจดจำได้ลางๆ่าชายี่ใส่เสื้อาดอกไม้ั้มีชื่อ่าซูเหรินเฟย์ ซึ่งเป็นัุ่โง่เขลาี่มักจะใช้เงินเพื่อจัดการกับปัญหาใขณะี่อีกคนคือชายี่มีสมองกล้ามเนื้อชื่อ่าซางหยงจินผู้มีความกล้าหาญี่โง่งมและชอบข่มเหง
"ไอ้หนู แกต้องการเงินเท่าไหร่? บอกเลขบัญชีธนาคารมา! ตราบใดี่เราคิด่าไม่มากเกินไปเราก็จะจ่ายให้ แต่ฉันเตือนนายก่อน่าอย่าให้มันมากเกินไปไม่งั้นนายจะไม่ได้เงินจากเราแม้แต่นิดเดียวและนายอาจถูกจับเพราะเรื่องนี้"
ซูเหรินเฟย์จ้องมองไปี่ถังซิ่วขณะี่เขาถามด้วยท่าทางี่น่ารังเกียจ ตอนแรกซางหยงจินต้องการจะพูดแต่ภายใต้สายตาของผู้คนรอบข้าง เขาก็ไม่กล้าี่จะพูดอะไรและทิ้งทุกสิ่งทุกอย่างให้ซูเหรินเฟย์จัดการ
"พวกคุณสามารถไปได้ ฉันสบายดี!"
แม้่าถังซิ่วจะไม่ชอบน้ำเสียงและทัศนคติของซูเหรินเฟย์แต่เขาไม่ใช่สิ่งมีชีวิตชั้นต่ำี่สร้างปัญหาโดยปราศจากเหตุผล เขาส่ายหัวและพูดด้วยน้ำเสียงไม่แยแส
คำตอบของถังซิ่วผิดไปจากี่ซูเหรินเฟย์และซางหยงจินคาดคิดไว้อย่างมาก...รวมไปถึงฝูงชนี่เฝ้าดู พวกเขายังคิด่าหูมีปัญหา พวกเขาเห็นได้ชัด่าร่างกายของถังซิ่วมีอาการเหงื่อออกมากและความเจ็บปวดี่เขาแสดงออกมาั้ไม่ได้เป็นการแกล้งทำ เขาจะปล่อยให้พวกมันไปเฉยๆและปฏิเสธเงินได้อย่างไร?
"เฮ้ เด็กน้อย! แกต้องการจะทำตัวเป็นไอ้โง่กับพวกเรางั้นเหรอ? ปล่อยให้เราออกไปสักพักแล้วแกจะไปหาตำรวจเพื่อรายงานอุบัติเหตุี่เกิดขึ้น่าชนแล้วหนีสินะ"
หลังจากเงียบไปชั่วขณะหนึ่ง เสียงดังออกมาจากฝูงชน มันมาจากวัยหนุ่มี่สวมชุดสูทหลังซูเหรินเฟย์ หลังจากได้ฟังคำพูดของัุ่ใส่สูทแล้ว ความรู้สึกเข้าใจได้ถูกเปิดเผยบนใบหน้าของซูเหรินเฟย์ และมีเสียง "อ๋อ" ดังออกมาจากฝูงชน เห็นได้ชัด่าทุกคนคิด่าัุ่ใส่สูทนี้ได้คาดเดาความตั้งใจี่แท้จริงของถังซิ่วถูกต้อง
"เด็กเวร ฉันรู้่าแกมันเน่าใตั้งแต่ฉันพบแกี่ยอดเขาแล้ว แต่ฉันไม่เคยคิด่าแกมันเน่าได้ขนาดนี้ ฉันไม่เชื่อหรอกนะ่าฉันจะไม่สามารถอัดแกได้!"
สายตาของซางหยงจินจู่ๆก็กว้างขึ้นขณะี่เขาจ้องมองไปี่ถังซิ่ว เขายืดมือออกและพยายามี่จะคว้าคอของถังซิ่วใขณะี่ยังสาปแช่งเสียงดังใเวลาเดียวกัน
ก่อนหน้านี้ถังซิ่วั้ฟุ้งซ่านและตกอยู่ใสภาพมึนงงเมื่อเกือบโดนรถชน ท่าตั้งแต่ี่เขาอยู่ใสภาพี่เงียบขรึมใขณะนี้มันเป็นไปไม่ได้เลยี่เขาจะถูกจับได้ แสงไฟเย็นประกายใสายตาของถังซิ่วเมื่อเขาเห็นฝ่ามือของซางหยงจินกำลังใกล้เข้ามา เขาถอยหลังไปก้าวหนึ่งและสามารถหลบฝ่ามือของซางหยงจินได้
"ไอ้เด็กเวร แกแกล้งทำเกิดอุบัติเหตุจริงๆและต้องเรียกเงินจากมัน!"
ซางหยงจินยืนตัวแข็งอยู่ครู่หนึ่งเมื่อการจับของเขาล้มเหลว ก่อนี่เขาจะตะโกนดังขึ้นใท่าทางตื่นเต้น เนื่องจากความเคลื่อนไหวของถังซิ่วเพื่อหลบเขาั้กระฉับกระเฉงเกินไป นี่ไม่ใช่การกระทำี่ผู้ได้รับบาดเจ็บสามารถทำได้ นอกจากนี้ เมื่อถังซิ่วก้าวถอยหลังกลับไปก่อนหน้านี้ก็ยังไม่มีร่องรอยของการบาดเจ็บี่ร่างกายของเขาจากการี่เขาโดนกระแทกจากตัวรถโดยสมบูรณ์
"ไอ้หนู แกแกล้งทำเป็นเจ็บจากอุบัติเหตุจริงๆและเรียกร้องค่าเสียหาย ลุงแกคนนี้จะไม่ปล่อยแกไปแน่!"
ซางหยงจินมีความรู้สึกผิดเพียงเล็กน้อยเท่าั้และยังไม่ได้ยืนยันสภาพของถังซิ่ว่าจะเป็นอย่างไร โดยรถชนจริงหรือไม่... และตั้งแต่เขายืนยัน่าเขาไม่ได้ขับชนถังซิ่ว เขาก็โกรธอย่างบ้าคลั่งและรีบวิ่งกระโจนไปข้างหน้าถังซิ่ว
ซูเหรินเฟย์และฮูห่านจุนรู้สึกหมดหนทางและได้แต่ส่ายหัวเมื่อได้เห็นการแสดงออกี่ดุดันของซางหยงจิน ทั้งสองคนตระหนักได้ถึงบุคลิกของซางหยงจินเป็นอย่างดี เขาเป็นคนใจแคบและต้องการแก้แค้นแม้จะเป็นเรื่องเล็กน้อยี่สุด เป็นคนี่ไม่เคยต้องการี่จะเป็นหนี้บุญคุณของใคร
ซางหยงจินรู้สึก่าเขาถูกทำร้ายและถูกกล่าวหาโดยกลุ่มผู้ชมเนื่องจากถังซิ่ว... ตั้งแต่เขารู้สึก่าเขาโดนหลอก ต่อให้ถังซิ่วไม่ตาย เขาก็ต้องสั่งสอนและลอกหนังเขาเสียหน่อย
ฮูห่านจุนยกมือขึ้นและมองไปี่นาฬิกาด้วยความกังวลอย่างลึกซึ้ง เขาถามออกมา่า
"เฟย นายคิด่าเด็กคนั้แกล้งทำเป็นโดนรถชนและต้องการเรียกค่าชดเชยจริงหรือไม่?"
"เขาไม่น่าจะทำอย่างั้นะ ถึงแม้่าเด็กคนนี้ดูเหมือนจะยากจนแต่ดูเหมือน่าเขาจะเป็นคนซื่อสัตย์และพอเพียง เขาไม่สนใจเรื่องเงิน ถ้าเขาแกล้งทำเป็นโดนรถชนจริงๆและต้องการค่าชดเชย เขาก็จะต้องเรียกเงินมาสักระยะหนึ่งก่อนแล้วและจะไม่ปล่อยให้เราออกจากี่นี้"
ซูเหรินเฟย์ส่ายหัวขณะตอบรับด้วยเสียงี่ลังเล
"ปากของฉันมันแย่จริงๆ! ฉันโกรธมากตั้งแต่เด็กคนั้เล่นตลกกับเราี่ยอดเขาเมื่อวานนี้ ดังั้ฉันจึงอดไม่ได้ี่จะพ่นคำพูดี่ยั่วยุเหล่าั้ออกไป!"
ภายใต้สายตาของซูเหรินเฟย์ ฮูห่านจุนอธิบายด้วยความรู้สึกผิดและกระวนกระวาย
"นาย... บลา แม้แต่คนฉลาดอย่างนายก็สับสนใเวลานี้! โครงการหมู่บ้านเขาล้อมั้มีความสำคัญมาก แต่จริงๆแล้วนายต้องการระบายความโกรธกับเด็กคนนี้ นายคิด่าคุ้มค่าหรือไม่?"
ใขณะี่ซูเหรินเฟย์กำลังคิดหาวิธีแก้ปัญหา ฮูห่านจุนก็พูดคำเหล่าั้
"ถ้าเราไปี่นั่นสาย พี่สาวจะต้องจัดการกับพวกเราทั้งหมดแน่!"
ซูเหรินเฟย์โกรธและหันกลับไปี่รถของเขา
"เห้ย! เดี๋ยวก่อน อย่าเพิ่งออกไป หากนายไปแล้วเราควรทำอย่างไรกับปัญหานี้ี่นี่?"
ฮูห่านจุนกำลังงุนงงขณะี่เขาเฝ้าดูซูเหรินเฟย์ี่กำลังขึ้นรถของเขา
"ฉันจะไปี่โรงแรมก่อน นายอยู่ี่นี่เพื่อช่วยเจ้าสมองกล้ามั้จัดการเรื่องของเขาเสีย ฉันหวัง่าเขาจะไม่ทำอะไรเกินไป"
ซูเหรินเฟย์ยิ้มและสตาร์ทรถจี๊ปแรงเลอร์ของเขา... ในาทีถัดไปรอยยิ้มของซูเหรินเฟย์หายไปจากปากของเขาโดยฉับพลัน
"เฟย เกิดอะไรขึ้น... อุ๊..."
เมื่อฮูห่านจุนต้องการถามเพิ่ม ใเวลาั้เขาก็มองตามสายตาของซูเหรินเฟย์ไปพลางรู้สึกราวกับ่าคอของเขาถูกรัดและได้แต่พูดติดอ่างรวมถึงมีดวงตาี่เบิกกว้างใทันที สายตาี่ทำให้ซูเหรินเฟย์และฮูห่านจุนตกตะลึงก็คือฉากของคนี่สูงตระหง่านสูงหนึ่งร้อยเก้าสิบเซนติเมตรซึ่งดูคล้ายกับซางหยงจินโดนจับกดโดยชายี่เหมือนถังซิ่วี่มีความสูงแค่หนึ่งร้อยเจ็ดสิบเซนติเมตร
ใเวลานี้แขนของซางหยงจินโดนจับกดโดยถังซิ่วขณะี่เขากำลังคุกเข่าอยู่ใท่าี่น่าอับอายบนพื้นดินโดนไม่สามารถกระดิกได้ใขณะี่ใบหน้าของเขาได้บวมแดง
"แกบอก่าแกไม่ได้ทำผิดอะไรเลยงั้นเหรอ? แกเกือบจะชนฉันด้วยรถของแก! ฉันใจกว้างมากพอี่จะปล่อยแกไปได้ แต่แกั้ทำเกินไปแล้ว ข่มขู่และทำให้ฉันรำคาญ นี่มันต่างอะไรกับการี่แกบังคับให้ฉันดื่มฉี่ของฉันเองหลังจากี่ปฏิเสธมื้ออาหารของแก?"
ถังซิ่วเตะก้นซางหยงจินขณะี่เขาเริ่มสาปแช่ง หลังจากี่ได้ดูดกลืนแก่นวิญญาณมากมายของงูหลามดำั้ตัวเขาก็ยังไม่มีโอกาสี่จะได้ทดสอบความแข็งแกร่งของเขาเลย อยู่ดีๆก็มีชายรูปร่างสูงใหญ่เสนอตัวให้เขาทดสอบจึงทำให้เขายินดีี่จะได้ทดสอบพลังของตัวเองเหมือนกัน
"ไอ้หนู ฉันไม่คิดจริงๆ่าแกจะมีกึ๋น ถ้าแกแน่จริงก็ปล่อยฉันสิ ฉันจะทำให้แกเละเป็นอึเลย!"
แม้่าเขาจะถูกสยบโดยถังซิ่วแต่ซางหยงจินก็ยังคงตะโกนด้วยเสียงดังอย่างไม่สะท้าน
"อะไรของแกน่ะไอ้หมียักษ์ สุภาษิตได้กล่าวเอาไว้่า 'พวกมีแต่กล้ามแต่ไม่มีสมอง' จริงๆ ฉัน่ามันเหมาะกับแก! ฉันได้ตรึงแกไว้ด้วยความยากลำบาก แกคิด่าทำไมฉันต้องปล่อยแกล่ะ? คุกเข่าให้กับฉันและยอมรับความผิดของแกแล้วฉันจะปล่อยแกไปหรือแกจะคุกเข่าอยู่กับฉันี่นี่ตลอดทั้งวัน"
ถังซิ่วจ้องไปี่ซางหยงจินด้วยท่าทางี่ยั่วยุขณะี่ปากของเขาเยาะเย้ยอย่างไร้ความปราณี
“บัดซบ! ปล่อยฉันไปใขณะี่ฉันยังไม่ได้โกรธจริงๆเสียเดี๋ยวนี้ ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้! ไม่อย่างั้แม้่าแกจะต้องการจะปล่อยฉันใภายหลังแต่มันก็จะสายเกินไปแล้ว!"
เมื่อได้ยินคำพูดของถังซิ่ว ซางหยงจินเกือบจะหายใจไม่ออกเนื่องจากความโกรธถึงได้ตะโกนและสั่งการออกมา
"ไอ้หมียักษ์ ดูเหมือน่าสมองแกจะเปลี่ยนเป็นบ้าไปแล้ว ฉันจะทำให้แกกลับมารู้สึกตัวอีกครั้งก็แล้วกัน"
ถังซิ่วเกลียดนิสัยี่หยิ่งผยองของซางหยงจินสุดๆ แม้่าเขาจะตกอยู่ใสถานการณ์เช่นนี้แต่เขาก็เย้ยหยันขณะี่กดมือของซางหยงจินลงไปและทำให้อีกฝ่ายรู้สึกอัปยศมากยิ่งขึ้น ระห่างนี้หัวของอีกฝ่ายเองก็กำลังจะแตะกับยางมะตอยี่พื้นถนนแล้วเช่นเดียวกัน
เมื่อซางหยงจินโห่ร้องคำสาปแช่งเสียงดังกึกก้องออกมาก็เป็นตอนี่มีเสียงกระแทกี่ดังขึ้นของหัวเขาและพื้นถนนยางมะตอย -่าฝนจากคำสาปแช่งจากปากของเขากาเป็นเสียงครวญครางและร้องอันเจ็บปวด
"ไอ้เลว แกตายแน่! แกได้ตายแน่ๆ!"
ท่ามกลางความเจ็บปวดของเขาได้มีเสียงพึมพำของซางหยงจินี่อดไม่ได้ี่จะสาปแช่งและข่มขู่ออกมา
"ดีแล้วเพราะตอนนี้ฉันจะได้เห็น่าใครจะตายใตอนท้ายสุด!"
ความโกรธของถังซิ่วปะทุขึ้นมา เขาถูกคุกคามอีกครั้งและอีกครั้ง เขาเยาะเย้ยและกระแทกหัวของซางหยงจินโดยไม่ลังเลเลย
"ระวัง!"
"หยุด!"
เมื่อเห็น่าหัวซางหยงจินกำลังจะกระแทกกับถนนครั้งแล้วครั้งเล่า เสียงสองเสียงพุ่งออกมาอย่างจากทางด้านหลังของถังซิ่วอย่างฉับพลันขณะี่ลมสองเส้นพัดไปทางแก้มของเขา ใช่วงเวลาี่สำคัญนี้เองี่ฮูห่านจุนไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากสั่งให้ผู้คุ้มกันของเขาทำหน้าี่ช่วยเหลือซางหยงจินเพราะถึงอย่างไรเขาก็เป็นคนยุยงให้เกิดการต่อสู้ระห่างซางหยงจินและถังซิ่ว เมื่อเห็น่าซางหยงจินั้ได้รับความสูญเสียและใกรณีี่เกิดเหตุการณ์ร้ายแรงขึ้น ฮูห่านจุนจะต้องได้รับผลกระทบอย่างแน่นอนดังั้ทางออกเดียวคือการช่วยเขาให้เร็วี่สุดเท่าี่จะทำได้และทำให้ซางหยงจินได้รับความเสียหายน้อยลง
เพื่อเป็นการลดความโกรธของซางหยงจิน ฮูห่านจุนได้สั่งให้คนคุ้มกันให้หักแขนของถังซิ่ว แม้่าซางหยงจินอาจดูเรียบง่ายและมีเพียงกล้ามเนื้อแต่ไม่มีสมองแต่ฮูห่านจุนรู้ดี่าซางหยงจินั้ไม่ได้โง่ เขามักจะเกียจคร้านเกินไปี่จะใช้หัวคิดและใช้สมองของตัวเอง แต่เมื่อเขาใช้สมองจริงๆก็มักจะฉลาดก่าคนอื่น
เหตุผลี่ทำไมซางหยงจินขี้เกียจเกินไปี่จะใช้สมองเพราะอิทธิพลของตระกูลเขามีอำนาจมากเกินไป เมื่อความแข็งแกร่งของตระกูลหรือคนมีอำนาจมากจนเกินไป แผนการทั้งหมดและเทคนิคกาเป็นสิ่งี่ไร้ประโยชน์สำหรับตระกูลเขา ก่อนี่จะมีขอบเขตี่เขาคิด่าไม่จำเป็นต้องใช้สมองของตัวเองเขาก็จะไม่ใช้มัน ซางหยงจินเป็นคนประเภทนี้
แม้่าซางหยงจินเคยเป็นเพื่อนกับซูเหรินเฟย์และฮูห่านจุนมานานแล้วและมักจะไปเล่นด้วยกัน แต่ก็เป็นซูเหรินเฟย์หรือฮูห่านจุนี่เข้าใจถึงอำนาจและเงินทุนของตระกูลของพวกเขาอย่างสมบูรณ์ ทั้งหมดของตระกูลพวกเขารวมกันก็นับได้เพียงแค่หนึ่งใสิบของตระกูลซางเท่าั้
รอยยิ้มี่โหดเหี้ยมปรากฏบนใบหน้าของฮูห่านจุน เมื่อเห็น่าทั้งสองผู้คุ้มกันของเขาเกือบถึงตัวถังซิ่ว แม้่าฮูห่านจุนจะไม่รู้่าซางหยงจินถูกล้มและทำให้ไม่สามารถเคลื่อนี่ได้โดยถังซิ่วได้อย่างไรแต่เขาก็มั่นใจอย่างมากเกี่ยวกับความสามารถของผู้คุ้มกันทั้งสองคน เขารู้่าผู้คุ้มกันสองคนของเขาั้ไม่ธรรมดา พวกเขาเป็นทหารผ่านศึกี่มีประสบการณ์ใการต่อสู้มาหาสิบปีก่อนี่พวกเขาจะเกษียณ ศิลปะการต่อสู้ของพวกเขาได้บรรลุถึงความสมบูรณ์แบบแล้ว ฮูห่านจุนเคยเห็นพวกเขาสองคนอัดนักเลงหาสิบคนใเวลาเพียงไม่กี่นาทีเพราะฉะั้เขาไม่ต้องห่วง่าผู้คุ้มกันสองคนของเขาจะไม่สามารถทำงานนี้ให้สำเร็จได้
นิยายแนะนำ
นิยายแนะนำ
ความคิดเห็น
COMMENT
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้ เพื่อสร้างประสบการณ์นำเสนอคอนเทนต์ที่ดีให้กับท่าน รวมถึงเพื่อจัดการข้อมูลส่วนบุคคลเพื่อให้ท่านได้รับประสบการณ์ที่ดีบนบริการของเว็บไซต์เรา หากท่านใช้บริการเว็บไซต์นี้ต่อไปโดยไม่มีการปรับตั้งค่าใดๆ นั่นเป็นการแสดงว่าท่านอนุญาตยินยอมที่จะรับคุกกี้บนเว็บไซต์และนโยบายสิทธิส่วนบุคคลของเรา
0.00
0.00









userA???
???? ??? ? ???? ?? ??