เรื่อง อมตะ
ุเาประตูั.
สามวันหลังจากนั้นี่บ้านตระกูลจง,ี่สวนหลังบ้านห้องโถงใหญ่,เหล่าเย่ื่จงี่เดินค้ำไม้เท้าัเดินออกมา,้ไปับุตรชายบุญธรรมด้วยความตื่นเต้น.
"พวกเ้าเข้าใจชัดแจนแล้วใช่ใหม?"เหล่าเย่ื่จงสอบถามออกไป.
"ครับ,อี้ฟู,"ทุกคนพยักหน้าตอบรับด้วยความตื่นเต้น.
"ทุกๆอย่างใบ้านนั้นได้ทำการจัดเตรียมเอาไ้หมดแล้ว,อี้ฟูไ่จำเป็นต้องเป็นห่วง,"จงเทียนกล่าว.
"อืม."เหล่าเย่ื่ประกายแสงภายใี่มีความสุข,้ไปัเหล่าบุตรบุญธรรมอีกาคนี่มีพลังฝึกตนไปถึงะัเห่าเทียนขั้นปลายเพิ่มอีก,พร้อมัพยักหน้าพึงพอใจ.
เขาใ้ไม้เท้าัเคาะลงไปบนพื้นเป็นจังหวะ.
แค๊กๆๆๆๆ
บุตรบุญธรรมทุกคนต่างก็เต็มไปด้วยความประหลาดใจ,เมื่อเห็นพื้นค่อยๆเปิดเป็นช่องทางเดินเป็นบันไดลงไปัพื้นด้านล่าง.
ทุกคน้ด้วยความประหลาดใจ,แม้แต่จงเทียน,คนี่คอยรับใ้อี้ฟูตลอดเวลา,เขาเองัเบิกากว้างด้วยความตื่นตะลึง,อี้ฟูมีความลับมากมายเท่าไหร่กันี่ซ่อนเอาไ้อยู่?
"ไปกันได้แล้ว."เหล่าเย่ื่จงนำทุกคนลงบันไดไปัพื้นด้านล่างใทันที.
บุตรชายเขาี่้หน้ากันและกัน,ไ่มีใครกล้าี่จะถามสิ่งใดออกไป.
พวกเขาี่เดินลึกลงไปเรื่อยๆ,ช่องทางเดินเองก็ใหญ่โตขึ้นเรื่อยๆ,จนท้ายี่สุดก็เข้ามาัห้องโถงขนาดใหญ่อยู่ใต้พื้นดิน.
บนกำแพงแห่งหนึ่ง,ูโอ่อ่ามีศีรษะหมาป่าปะัอยู่,เหล่าเย่ื่จงี่หมุนศีรษะหมาป่าอย่างนุ่มนวล,ี่ตำแหน่งดังกล่าวนั้นก็มีช่องทางี่ปิดอยู่กำลังเปิดขึ้น.
เหล่าบุตรบุญธรรมต่างก็รู้สึกประหลาดใจ,ช่องทางดังกล่าวนั้นยาวมาก,ราวั่ามันจะยืดยาวไร้ี่สิ้นสุด,ามกำแพงนั้นมีไฟส่องส่างี่ค่อยๆถูกจุดขึ้นี่ละดวง,สุดทางเดินนั้นมีสิ่งประดิษฐ์ี่เป็เหมือนเรือนพักขนาดใหญ่อยู่.
ตลอดทางเดินโถงทางเดินนั้นนั้นมีรางเหล็กคู่ี่ยืดยาวออกไปพร้อมๆกันทางเดิน,ยืดออกไปไกลเป็นแนวคู่สุดลูกหูลูกา.
ี่ด้านเรือนเหล็กนั้นมีคนาสิบคน,ทุกคนต่างก็โค้งคารวะเมื่อเห็นเหล่าเยว่ื่จง,เห็นได้ชัดเจน่าคนเหล่าี้เหล่าเย่ื่จงได้จัดเตรียมเอาไ้ก่อนแล้ว.
เขา้ไปัเรือนเหล็กพร้อมัถอนายใจยาว,นี่อะไรนะรึ? ไฟจากีิี่แล้วเขาั่เ,แต่มันก็ัูเหมือนเป็นไฟไอน้ำรุ่นเก่าหงำเหงือกอยู่.
จงานั้นไ่ได้มีความรู้เกี่ยวัการสร้างเทคโนโลยี่าๆจากชาติี่แล้วมากมายนัก,ท่าก็พอรู้่าไฟไอน้ำนั้นทำงานอย่างไร,ด้วยการเผาไหม้ถ่ายหินสร้างความร้อนก่อให้เกิดไอน้ำแรงดันสูงเื่ช่วยใการหมุนลูกสูบให้เครื่องยนต์ทำงานั่เ.
ห้าปีก่อนหน้าี้,หลังจากี่เสาะาช่างฝีมือมากมาย,หลังจากี่ใ้เวลาก่ายี่สิบปี,ท้ายี่สุดก็สามารถพัฒนาเครื่องยนต์ไอน้ำได้สำเร็จ,ด้วยการร่วมมือัช่างฝีมือและความทรงจำจากชาติี่แล้ว,ทำให้สามารถสร้างไฟรุ่นต้นแบบขึ้นมาได้.
ท่าจงานั้นไ่เคยเปิดเผยสิ่งประดิษฐ์ต่อสาธารณะชนเลย,จะเป็าดีากมีเพียงเขาี่รู้เกี่ยวัมัน.
ดังนั้น,เขาจึงได้สร้างรางไฟขึ้นี่ใต้ดินั่เ.
เหล่าเย่ื่จงนั้นมีทรัพย์สินมากมายนับไ่ถ้วน,การสร้างสิ่งประดิษฐ์เช่นี้ขึ้นมาจึงาได้มีปัญาอะไร.
***กระต่ายเ้าเล่ห์มีสามโพรง,นั่นืสิ่งี่เหล่าเย่วื่ทำ?
"เข้ามาข้างใได้แล้ว,"เหล่าเยว่ื่จงี่นำทุกคนเข้ามาภายให้องโดยสาร,สายาบุตรชายทั้งแปดต่างก็เผยสีหน้าประหลาดใจเป็นอย่างมาก,ี่จริงแล้วสิ่งี้ือะไร?ไ่ใช่่าพวกเขากำลังจะเดินทางไปัการชุมนุมุเาัหรอกรึ?
หลังจากี่ประตูปิด,เหล่าเย่ื่ี่กล่าวัคนด้านนอก,"ไปกันได้แล้ว."
"ขอรับ,นายท่าน."เหล่าบ่าวนับสินคนี่ตอบกลับใทันที.
ภายให้องโดยสารนั้นนับ่าหรูหราเป็นอย่างมาก,บุตรชายเขารู้สึก่ากระท่อมเหล็กชิ้นี้กำลังเคลื่อนี่.
นอกจากี้,ัได้ยินเสียงราวัสายฟ้าฟาดดังขึ้นี่ด้านหน้า.
ปู๊ดดดดด~~ ปู๊นนนนนนน~~~....................
ไฟไอน้ำ,ี่อยู่ลึกลงมาใต้ดิน,เริ่มเคลื่อนี่ไปัทิศทางด้านหน้าามคำสั่งเหล่าเย่ื่จง.
ภายใใจบุตรบุญธรรมต่างก็เต็มไปด้วยความคำถามมากมายเมื่อ้ทิวทัศด้านนอกผ่านหน้าต่างกระจก,พวกเขารับรู้ได้่ากระท่อมเหล็กแห่งี้เคลื่อนี่ด้วยความเร็วเป็นอย่างมาก.
พวกเขาเริ่ม้หน้ากันและกันด้วยความประหลาดใจ,และท้ายี่สุดก็้มาัเหล่าเย่ื่จง.
เหล่าเย่ื่จงใเวลาี้,กุมไม้เท้าั,พร้อมันั่งปิดาพักผ่อน,เช่นนั้นใบรรดาบุตรชายเขาจึงไ่มีใครกล้ารบกวน,ทำให้คำถามมากมายสะสมอยู่ภายใใจพวกเขา.
สามวันสามคืน,ไฟี่แล่นตลอดทั้งสามวัน,บุตรชายทั้งแปดไ่รู้เลย่าพวกเขาอยู่ห่างจากบ้านมาไกลขนาดใหนแล้ว.
สามวันมาี้,เสียงไฟี่คำรามดังก้อง,เหล่าบุตรบุญธรรมี่ประหลาดใจใตอนแรก,ตอนี้เริ่มชินัเสียงมันไปเรียบร้อยแล้ว.
ใวันี่สาม,ไฟี่ค่อยๆเคลื่อนี่ช้าลงก่อนี่จะหยุดใี่สุด.
ดินแดนใต้ดินเองนั้นนับ่าเป็นห้องโถงี่มีขนาดใหญ่เป็นอย่างมาก,เหล่าเย่ื่จงพาทุกคนขึ้นมาด้านบนผ่านช่องทางเดินเหมือนัตอนแรก.
"ี่แห่งี้,มีหมู่บ้านี่เชิงเขาเหิง,สถานี่แห่งี้เป็นทรัพย์สินข้า,พักอยู่ี่นี่สองวัน,ข้าต้องการให้พวกเ้าสมบูรณ์ี่สุด,หลังจากี้สองวัน,พวกเราจะเดินทางไปัุเาประตูัเื่เข้าร่วมการแข่งขัน,"เหล่าเย่ื่จงกล่าว.
"ครับ."ทุกคนตอบกลับ.
พวกเขาทุกคนี่เดินออกจากห้องโถง,สายาพวกเขา้ไปัหมู่บ้านขนาดใหญ่,มีเหล่าบ่าวรับใ้หลากาคนี่เข้ามาทำความเคารพเหล่าเย่ื่,หลังจากนั้นพวกเขาก็พาเหล่าบุตรบุญธรรมไปัี่รับรอง.
หลังจากี่บุตรบุญธรรมจากไปแล้ว,เหล่าเย่ื่จงก็เดินเข้าไปัสวนขนาดเล็ก,ี่แห่งี้เป็นี่พักส่วนตัวเขา,เขาี่เปิดประตูออกเบาๆ,ก่อนี่จะเห็นห้องพักี่ทำความสะอาดอย่างดี.
เป็นห้องนอนี่ใหญ่โตหรูหรามีตู้ขนาดใหญ่าแห่ง,บนกำแพง,ี่ด้านหน้าเตียงนอน,มีภาพขนาดใหญ่ปะัอยู่.
ภาพดังกล่าวี้เก่าแ่เป็นอย่างมาก,แน่นอน,่าภาพวาดี้ได้วาดขึ้นมาเมื่อนานมาแล้ว.
เขาี่ค่อยๆเดินเข้าไป้ไปัภาพวาดดังกล่าวด้วยท่าทางพินิจพิเคราะห์.
เป็นภาพวาดหญิงสาวคนหนึ่ง,ี่งดงามเป็นอย่างมาก,มีดวงาี่ส่องส่างราวัดวงดารา,ฟันขาว,ผมสีดำเงา,รูปร่างูดี,นางี่สวมชุดคลุมหนังสัตว์สีแดงและถือดอกไม้ี่งดงามมาอังี่จมูก,เผยยิ้มออกมาอย่างนุ่มนวลพร้อมดมกลิ่นดอกไม้,รอยยิ้มนางี่ราวั่าสามารถทำให้โลกี้หมุนรอบตัวนางได้.
ใบหน้าี่ซับซ้อนเปี่ยมล้นไปด้วยความรู้สึกเหล่าเย่วื่จง ้ไปัหญิงสาวักล่าวาแทบไ่กระพริบ.
"เป่าเอ๋อ,เ้าลืมข้าไปแล้วรึ? ทำไมเ้าไ่กลับมาาข้า?"ใบหน้าเหล่าเย่ื่จงี่เต็มไปด้วยความเศร้า,และเจ็บปวด.
หลังจากี่ยืน้รูปวาดดังกล่าวก่าสองชั่วโมง,เหล่าเยว่ื่จงก็ถอนายใจ,ส่ายหน้าไปมาพร้อมันั่งลงบนเตียง.
เขานั่งลงบนเตียงพร้อมัวางไม้เท้าัอยู่ด้านข้างพยายามทำใจให้สงบ,พร้อมันั่งสมาธิและเริ่มบำเพ็ญเพียร.การประลองใการชุมนุมประตูันั้นกำลังจะเริ่มแล้ว,เขาจะต้อยู่ใสภาวะี่ดีี่สุด,ใการเข้าไปใุเาประตูั.
สองวันหลังจากนั้น,ี่ด้านนอกหมู่บ้าน,เหล่าเย่วื่จงได้เดินนำออกมา,โดยมีบุตรบุญธรรมทั้งแปดเดินามมา.
ทิศทางี่พวกเขามุ่งไปนั้นเป็นแนวเขาใหญ่ทางด้านเหนือหมู่บ้าน,เส้นทางี่ขุรขระ,และลำบากเป็นอย่างมาก,ากไ่ใช่เพราะพวกเขาืผู้ฝึกศิลปะการต่อสู้,คงไ่สามารถี่จะปีนแนวเขาี้ได้,ระห่างทางนั้น,มีหญ้าพิษและแมลงเต็มไปทุกที,ากไ่เพราะ่าเหล่าเยว่ื่จงมีประสบการณ์าสิบปี,บางทีพวกเขาคงจะถูกพิษกันหมดแล้ว.
เหล่าบุตรบุญธรรมทั้งแปดี่เห็นสภาพแวดล้อมทำให้พวกเขารู้สึกหวาดหวั่นเกรงขึ้นมาเช่นกัน.
เหล่าเยว่ื่จงี่เดินค้ำไม้เท้า,โดยมีบุตรชายจงซีจิวคอยยื่นมือจับไม้เท้าไปตลอด,ทุกคนยกเว้นจงเทียน,ต่างก็ไปถึงะัสูงสุดขั้นเห่าเทียน,ดังนั้นจึงปีนป่ายพื้นี่ขรุขระี้ไ่ยากเย็นนัก,จงเทียนี่ช้าสุด,ท่าเหล่าเยว่ื่จงก็อดทนชลอความเร็ว,รอเขาอยู่เป็นระยะ.
ใคืนนั้น,พวกเขาได้าสถานี่พักผ่อนเอาแรง,มีเพียงจงเทียนี่ัคงเฝ้ายาม,้พื้นี่รอบๆป้องกันไ่ให้สัตว์ร้ายและแมลงพิษเข้าใกล้.
จงเทียนี่มีนิสัยตรงไปตรงมา,ถึงแม้่าจะเป็นพี่ใหญ่สุดท่าพลังฝึกตนเขากลับไ่ได้รวดเร็วเหมือนคนอื่น,ตอนี้เิ่ไปถึงะั 8 โเทียนเ่าั้,จงเทียนนั้นไ่ได้คาดหวังแต่อย่างใด,เขาเพียงแค่ต้องการเห็นการประลองประตูัใตำนานเ่าั้.
แน่นอน่าเขาไ่สามารถี่จะปล่อยให้เหล่าเยว่ื่จงเฝ้ายามได้,ส่วนบุตรบุญธรรมอีกเจ็ดคน,จงเทียนรู้่าพวกเขาเป็นคนี่ค่อนข้างหัวสูง,มีเพียงแค่ตอนเด็กเ่าั้ี่เขาได้รับความเคารพนับถือ,ตลอดจนเมื่ออยู่ต่อหน้าอี้ฟู,ท่าจงเทียนนั้นเป็นคนซื่อและอ่อนโยน,เขาจึงไ่ได้สนใจอะไรมาก,ต้องไ่ลืม่าพลังฝึกตนพวกเขานั้นเหนือก่าเขามาก.
ยิ่งลึกเข้าไปใเทือกเขาเท่าไหร่,แม้่าจะไ่พบัสัตว์ร้าย,ท่าก็พบัแมลงพิษ,หญ้าพิษ,ตลอดจนยุงพิษ,ท่าทุกครั้งี่ใครได้รับพิษ,เหล่าเยว่ื่จงก็จะนำสมุนไพรออกมารักษาให้ใทันที,ดังนั้นการเดินทางพวกเขาแม้่าจะน่าหวาดกลัวแต่ก็ไร้ซึ่ันตรายใดๆ.
หลังจากี่ทุกคนเห็นยาี่อี้ฟูนำมา,ก็ไ่ยากเลยี่จะคาดเดา่าอี้ฟูนั้นเคยผ่านเส้นทางี้มานับครั้งไ่ถ้วนจนทำให้คุ้นเคยัพื้นี่แห่งี้เป็นอย่างดี.
ห้าวันหลังจากนั้น,หลังจากี่ผ่านข้ามเขามาาลูก,ท้ายี่สุดก็มาถึงุเาแห่งหนึ่ง.
ใเวลาี้,มีคนมากมายี่เดินทางมาจากทิศทางี่ต่างกัน,พวกเขาไ่รู้จักกันเลยแม้แต่น้อย,ท่าูเหมือน่าจะมีกลุ่มคนหกคน,กลุ่มหนึ่งี่ราวัจะจำพวกเขาได้ซึ่งกำลังชำเลืองมองมา.
หนึ่งใสี่ตระกูลใหญ่ต้าคุน,ตระกูลเจา?
"นั่นใช่คนตระกูลเจาใช่ใหม?"ทุกคนี่รู้สึกตื่นตะลึง.
ผู้นำพวกเขา,สวมชุดคลุมสีขาว,ูมีอายุาๆ 40 ื 50 ปี,ท่าเหล่าบุตรบุญธรรมพวกเขารู้ดีนี่ืผู้ฝึกยุทธ์ตระกูลเจา,คนี่มีอายุนั้นก็ืผู้นำตระกูลเจา,เขามีอายุเท่าัเหล่าเย่ื่จง,การี่รูปร่างหน้าาเขาูเยาว์,เพราะพลังฝึกตนเขานั้นก้าวไปถึงะัเซียนเทียนแล้วั่เ.
"จงาอย่างงั้นรึ?"ผู้นำตระกูลเจาจำเหล่าเยว่ื่จงได้,เขาี่มีไม้เท้าัอยู่,สายาเขาแทบไ่อยากเชื่อสายาตัวเองเลยแม้แต่น้อย.
"โลกช่างแคบจริงๆ,ประมุขเจา,นานเท่าไหร่แล้วี่ไ่ได้เจอกัน?"เหล่าเยว่ื่เจาเผยยิ้มออกมาอย่างนุ่มนวล.
ี่ด้านหลังประมุขเจานั้น,มีชายห้าคนซึ่งเป็นคนตระกูลเจาทุกคนต่างก็้อย่างเหยียดหยันมาับุตรเหล่าเยว่ื่จง,ก่อนี่จะหันหน้ากลับมามองเหล่าเยว่ื่จง,พวกเขาัคงให้ความเคารพอยู่,ต้องไ่ลืม่าตำนานเหล่าเย่วื่จงใต้าคุนนั้นทุกคนต่างก็รับรู้กันไปทั่ว,ถึงแม้่าจะเป็นตระกูลขุนนางใหญ่ี่มีอายุาพันปีัรู้สึกประทับใจเขา.
เหล่าเย่วื่จงนั้นเป็นตัวตนใตำนาน,เขาเป็นคนี่ไ่มีพื้นหลังใดๆ,ท่ากลับสามารถสร้างเนื้อสร้างตัวด้วยลำแข้ง,จนกลายเป็นี่รู้จักทุกคน,ท่าเหล่าบุตรบุญธรรมพวกเขานั้น,าก่าไ่ได้ทรัพย์สินอี้ฟูคงจะไ่สามารถก้าวมาได้ขนาดี้.
"ฮ่าฮ่า,ข้าคาดไ่ถึงเลย่าจะเห็นท่านัสถานี่แห่งี้,ท่านช่างเป็นคนี่ไ่ธรรมดาอย่างแท้จริง."ประมุขเจาี่กล่าวต่อจงาพร้อมัหรี่ามอง.
"ข้านั้นเพียงแค่นำผู้เยาว์มาาประสบการณ์เ่าั้,ส่วนประมุขเจา,คงจะมาทดสอบเข้าสำนักเซียนอย่างงั้นรึ?"เหล่าเยว่ื่จงสอบถาม.
"เข้าสำนักเซียนอย่างงั้นรึ? ฮ่า ฮ่า,เ้าและข้าเองก็มีอายุเท่ากัน,ข้าตอนี้ก็อายุแปดสิบปีแล้ว,ถึงแม้่าข้าจะมีคนใตระกูลอยู่ข้างใ,พวกเขาคงไ่ต้องการให้ข้าเข้าไป,ใเวลาี้,ข้าเพียงแค่นำเหล่าสุดยอดผู้เยาว์ี่มีพรสวรรค์,มาาโชควาสนาเ่าั้."ประมุขเจาี่เผยยิ้มและส่ายหน้าไปมา.
"เช่นนั้น,ข้าขอให้ประมูขเจาโชคดี."จงากล่าว.
"อืม,เช่นกัน,ข้าหวัง่าจะมีใครสักคนใตระกูลเ้ามีโอกาสได้เข้าสำนักเซียน."ประมุขเจาหรี่า้เล่าบุตรบุญธรรมเขา.
"ฮืม."เหล่าเย่วื่จงพยักหน้า.
"ลาก่อน."ประมุขเจากล่าว.
"เจอกันี่การประลองประตูั,"จงาพยักหน้า."
หลังจากี่ประมุขเจาเข้าไปด้านใก่อน.
จงา,ูท่าทางเคร่งขรึม,ยืน้ตระกูลเจาี่เข้าไปใุเา,เขาหรี่า้พร้อมครุ่นคิดชั่วขณะ.
"ไปกันได้แล้ว."เหล่าเย่วื่จง,พร้อมัค้ำไม้เท้าัใมือบอกับุตรเขา.
"ขอรับ."พวกเขาตอบกลับ.
พวกเขาี่ามเหล่าเยว่ื่จงเข้าไปใุเาใทันที.
สำนวน"กระต่ายเ้าเล่ห์มีสามโพรง"ภาษาจีนอ่าน่า" 狡兔三窟 jiǎo tù sān kū"(เี่ ทู่ า คู ) สำนวนี้เดิมทีเป็าอุปมา่า มีี่ซ่อนตัวาแห่ง เื่สะดวกแ่การหลีกเลี่ยงภัยพิบัติ ปัุัโดยทั่วไปใ้มาแสดงให้เห็น่าให้เืทางีทีไ่ มีขีดความสามารถใการรับมือัสถานการณ์่าๆ สำนวนี้ เข้าทำนองี่สำนวนไ่า"ทางีทีไ่"ืเตรียมตัวไ้าทาอก.
ี่มา http://thai.cri.cn/424/2010/02/01/21s169498.htm
นิยายแนะนำ
นิยายแนะนำ
ความคิดเห็น
COMMENT
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้ เพื่อสร้างประสบการณ์นำเสนอคอนเทนต์ที่ดีให้กับท่าน รวมถึงเพื่อจัดการข้อมูลส่วนบุคคลเพื่อให้ท่านได้รับประสบการณ์ที่ดีบนบริการของเว็บไซต์เรา หากท่านใช้บริการเว็บไซต์นี้ต่อไปโดยไม่มีการปรับตั้งค่าใดๆ นั่นเป็นการแสดงว่าท่านอนุญาตยินยอมที่จะรับคุกกี้บนเว็บไซต์และนโยบายสิทธิส่วนบุคคลของเรา
0.00
0.00









userA???
???? ??? ? ???? ?? ??