เรื่อง (E-Book - อ่านฟรี) ฮูหยินแสนรักของรองแม่ทัพ

เจ็ดวันต่อมา

เมื่อทุกคนได้รับสัญญาณจากแม่ทัพใหญ่ แผนการรบที่เหมาะกับสมรภูมิอย่างเมืองลี่กวางจึงเริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ

ทหารราบและทหารม้าเข้าเสริมกำลังแนวพื้นที่ราบด่านหน้าก่อนถึงกำแพงเมืองโดยให้กองรบเดิมค่อย ๆ ถอยร่นกลับมารวมตัวกันล่อให้ฝ่ายศัตรูเคลื่อนขบวนทัพข้ามสันดอนทรายแม่น้ำเจียงหานมาทีละส่วน

ขณะที่พลธนูซึ่งเป็นฝ่ายสนับสนุนคอยซุ่มอยู่หลังเกราะกำบังที่สร้างเป็นช่องสี่เหลี่ยมเล็ก ๆ บนกำแพงเมืองรอจังหวะครั้งที่สองจากแม่ทัพใหญ่

“ฮูหยิน!!!”

เสียงคุ้นเคยเอ่ยเรียกหลังจากไม่ได้เห็นหน้ากันหลายวัน บุตรสาวแม่ทัพใหญ่หันขวับไปมองอย่างงุนงงว่าเขาตามนางมาเร็วขนาดนี้ได้อย่างไร

“เหตุใดจึงอยู่ที่นี่ ข้าบอกให้เฝ้าอยู่ที่จวนไม่ใช่หรือ”

“ก็ฮูหยินใหญ่กับคุณหนูไล่ข้ามานี่ขอรับ” เสิ่นจื้อเหลียงทำหน้าเศร้าหลังจากถูกดุที่รั้งตัวมู่หรงเซียวเอาไว้ไม่ได้ คนในจวนสกุลมู่ต่างเป็นห่วงนางจึงส่งเด็กหนุ่มมาช่วยอีกแรง เพราะถึงอย่างไรเขาก็เป็นหนึ่งในหน่วยซิงอวี่ ฝีมือการรบไม่เป็นรองผู้ใดอยู่แล้ว

“อาเหลียง ลี่กวางไม่ใช่เยว่จวน วิถีการรบต่างกันมากนัก เจ้าอาจจะเสียเปรียบก็เป็นได้”

มู่หรงเซียวเห็นว่าคนตรงหน้าอายุยังน้อยและคิดว่าเขาเป็นน้องชายจึงเอ่ยด้วยความเป็นห่วง

“ฮูหยินไม่ต้องกังวลขอรับเพราะข้าจำแผนสำรองได้หมดแล้ว อีกทั้งพี่ชายตรงโน้นบอกให้ข้าคอยคุ้มกันแนวเดียวกันกับฮูหยินขอรับ” เจ้าตัวพูดด้วยสีหน้าภาคภูมิใจที่สามารถเรียนรู้ยุทธวิธีของลี่กวางได้ในเวลาหนึ่งวัน

ขณะที่หญิงสาวมองไปยังลูกน้องอีกคนของบิดาด้วยสายตาเอาเรื่องก่อนจะได้ยินเขาพูดว่า “แม่ทัพใหญ่อนุญาตแล้วขอรับ”

“เฮ้อ…” เจ้าตัวถอนหายใจเฮือกใหญ่แล้วถามถึงคนที่อยู่จวนนึกเป็นห่วงว่าพวกนางจะกลัวหรือไม่

“ลืมพี่เมิ่งเซียงไปแล้วหรือขอรับ ป่านนี้หาทางหนีทีไล่หากข้าศึกบุกประชิดได้เรียบร้อยแล้ว”

มู่หรงเซียวจึงได้แต่ส่ายหน้าแล้วทบทวนแผนการรบให้เขาฟังอีกครั้งหนึ่ง เพื่อตรวจสอบว่าคนตรงหน้าเข้าใจสิ่งที่ผู้อื่นพูดได้มากน้อยแค่ไหน

ในเมื่อฝั่งทางนี้ถอยกำลังมาที่กำแพงเมืองเรื่อย ๆ ทหารต้าหลินที่นำโดยกองรบที่สามจากเมืองฉางซาและหน่วยหลิ่งเหวินอีกครึ่งหนึ่งของเซี่ยหลานเฟิงก็ได้รับสัญญาณบุกโจมตีจากแม่ทัพใหญ่เช่นเดียวกัน

พวกเขาเริ่มขับไล่ทหารอวิ๋นหลงตามแนวเทือกเขาหงซานให้ถอยทัพกลับไปยังตัวเมือง ขยับครั้งหนึ่งสร้างความปั่นป่วนให้พวกที่เหลืออยู่สับสนได้ไม่น้อย

ทหารราบของฝั่งตรงข้ามไม่อาจยืนหยัดสู้กับกองกำลังที่แอบแฝงของฉินหมิงได้ ยิ่งทหารของฝ่ายตนเองล้มหายไปมากเท่าใดก็ยิ่งรู้ตัวว่าประเมินศัตรูพลาดไปแล้ว

ฉินหมิงไม่ได้ใช้ประโยชน์จากสมรภูมิที่เป็นต่อของเทือกเขาหงซานมาเป็นเกราะกำบังแต่แบ่งกำลังหลักไว้ที่แห่งนี้เพื่อรอเวลาบุกตลบหลังต่างหาก

“รอสัญญาณจากข้า” เซี่ยหลานเฟิงสั่งการหน่วยหลิ่งเหวินรอทีเผลอให้พวกตรงหน้าตายใจว่าไม่กล้าออกนอกแนวป่าเพราะมีกำลังเพียงหยิบมือ

พรึ่บ!!!

อวิ๋นหลงนับพันได้ยินเสียงโห่ร้องดังมาจากในป่า พลันเงยหน้ามองขึ้นฟ้าจึงได้เห็นว่าลูกธนูนับร้อยกำลังร่วงหล่นลงมายังเบื้องล่างราวกับ-่าฝน จึงรีบนำโล่มาสร้างเป็นเกราะกำบังแทบไม่ทัน หากแต่บางส่วนคิดหาหนทางหนีไม่ได้จึงถูกศรแหลมพุ่งทะลุในพริบตา

จังหวะโกลาหล ทหารราบของฉางซามุ่งหน้าเข้าปะทะอีกระลอกโดยไม่ปล่อยให้อีกฝ่ายครุ่นคิดสิ่งใดให้มากความ ค่อย ๆ ตีฝ่าแนวหน้าอย่างหนักหน่วง หวังพิชิตพื้นที่เมืองอวิ๋นหลงให้ได้ตามกำหนดการที่วางเอาไว้

สงครามดุเดือดกินเวลามากกว่าหนึ่งเดือน สถานะกองทัพของทั้งสองฝ่ายต่างกันเล็กน้อย ทหารลี่กวางถอยมาแทบประชิดกำแพงเมือง ส่วนฉางซาก็ใกล้เข้าถึงอวิ๋นหลงแล้วเช่นกัน

ฝั่งถงเยี่ยนข้ามแม่น้ำเจียงหานมาได้เจ็ดส่วน มองด้วยตาเปล่าย่อมเห็นแล้วว่าอีกไม่นานคงเอาชนะฝ่ายตรงข้ามได้จึงมุ่งหน้าทำลายทุกอย่างที่ขวางหน้าอย่างไม่มีสิ่งใดหยุดกั้น

ความฮึกเหิมน่าเกรงขาม โหดร้ายป่าเถื่อนทำเอาคนหลังกำแพงหวาดหวั่นไม่น้อย แม้รู้ว่าแม่ทัพใหญ่วางแผนเอาไว้แล้วแต่ใครบางคนกลับไม่เชื่อเช่นนั้น

ราวกับคนไร้อารยะสังเกตได้เช่นเดียวกันว่าน้ำที่ไหลมาจากตอนเหนือเปลี่ยนสี ฟ้าโปร่งเมื่อครู่มีเมฆหมอกลอยต่ำ ส่งเสียงครืนมาแต่ไกล

แม้เห็นว่าทหารของตัวเองอีกสามส่วนยังอยู่คนละฟากแม่น้ำเจียงหานแต่แม่ทัพของพวกเขากลับแสยะยิ้ม

“ทั้ง ๆ ที่รู้ว่าอีกไม่นานมวลน้ำในเจียงหานจะเพิ่มขึ้นแต่ก็ไม่ถอยทัพกลับอย่างนั้นหรือ” เสิ่นจื้อเหลียงครุ่นคิดหาเหตุผลที่พวกถงเยี่ยนบุกไม่ถอย

“อืม… แปลกแล้วก็ไม่แปลก” มู่หรงเซียวตอบพลันรู้สึกมีบางอย่างไม่ชอบมาพากล แต่นึกไม่ออกว่าพลาดตรงจุดใด กระนั้นยังเชื่อว่าแผนที่วางเอาไว้สามารถรับมือกับคนพวกนั้นได้

เปาะ แปะ เปาะ แปะ

หยาดฝนร่วงหล่นจากฟ้าเป็นครั้งแรกในรอบปี ความแห้งแล้งที่กินเวลายาวนานกำลังจะหมดไปในไม่ช้า สงครามจึงเร่งระยะเวลาเร็วขึ้นกว่าเดิมเป็นเท่าตัว

“ฝนตกแล้วนี่นา…” มู่หรงเซียวเงยหน้ามองฟ้าพลางคิดถึงเรื่องราวในอดีต คิดว่าอีกไม่นานแม่น้ำจะเอ่อล้นจนกั้นศัตรูไว้ได้

เสียงดาบปะทะกันดังลั่นท่ามกลางสายฝนโปรย เลือดแดงฉานไหลรวมกับน้ำฝนที่เจิ่งนองบนผืนดิน ทหารถงเยี่ยนและอวิ๋นหลงสามส่วนที่เหลือรีบข้ามสันดอนทรายมาทางลี่กวาง

ส่วนทหารลี่กวางหลบเข้ามาอยู่ในแนวที่ถือไพ่เหนือกว่า จังหวะนั้นพลธนูของหน่วยหลิ่งเหวินเข้าประจำการเรียบร้อยแล้ว แต่ละตำแหน่งล้วนมีความสำคัญกับการสกัดกั้นทหารฝ่ายศัตรูไม่น้อยเพราะช่วยให้ทหารราบแนวหน้ามีโอกาสถอยกลับมา

มู่หรงเซียวและเสิ่นจื้อเหลียงซ่อนตัวอยู่ในจุดที่ฝ่ายศัตรูไม่มีทางรู้แล้วทำตามแผนโจมตีอย่างที่บิดาสั่งการเอาไว้

ฉึก ฉึก ฉึก

ธนูสามดอกพุ่งตรงไปยังถงเยี่ยนในคราวเดียว ทหารศัตรูตกจากหลังม้าไปหลายราย คนที่เหลือชะงักเล็กน้อยแต่เพราะมีพลธนูอยู่ด้านหลังจึงดาหน้าเข้าไปไม่หวั่น

ฉึก ฉึก ฉึก

ครานี้พลธนูที่อยู่หลังม้ากลายเป็นเป้าหมายของทัพลี่กวางธนูหนึ่งดอกปลิดชีพได้หนึ่งคนทั้งยังเลือกคนที่เป็นกำลังสำคัญได้อย่างแม่นยำ

แม่ทัพถงเยี่ยนที่บัญชาการอยู่ข้างหลังได้กลิ่นไม่ชอบมาพากล ส่งสัญญาณให้ทหารฝ่ายตนเองหาที่ซ่อนตัวของกำลังลับโดยเร็ว

แววตาของเขาดุดันแข็งกร้าวมองไปยังเบื้องหน้าจึงได้เห็นว่าแม่ทัพกองรบที่สองกำลังลดทอนจำนวนทหารของตนเองอยู่

“ฆ่ามัน!” เขาตะโกนสั่งพรรคพวกที่อยู่ข้างกาย พลันอาชาสง่าสีดำพุ่งตัวไปยังข้างหน้า พลหอกกระชับอาวุธไว้แน่นพร้อมทิ่มแทงผู้ใดก็ตามที่เข้ามาขวาง

ฉึก!!!

ครั้นยอดฝีมือฝ่ายตนร่วงลงไปอีกหนึ่ง ยิ่งสร้างความเกรี้ยวกราดให้ผู้เป็นหัวหน้าอย่างมาก เขาจับจังหวะและรอคอยอย่างใจเย็น ในขณะที่หลิ่งเหวินรู้ตัวจึงเปลี่ยนที่ซ่อนคอยดูสัญญาณจากต้นทางเพื่อหาโอกาสโจมตีอีกครั้ง

เมื่อเป็นเช่นนี้แล้ว แม่ทัพถงเยี่ยนจึงสั่งหยุดรบชั่วคราวแล้วถอยกลับไปตั้งหลักราวกับรออะไรบางอย่างที่จะทำให้เขาเป็นฝ่ายพลิกมาอยู่เหนือกว่า

“…” เสิ่นจื้อเหลียงย่องออกมาจากที่ซ่อนพลางมองคนตรงหน้าโดยไม่พูดอันใด

“อาเหลียง สติยังอยู่ดีหรือไม่” มู่หรงเซียวเอ่ยถามเพราะเห็นเจ้าตัวหน้าซีดเล็กน้อย

“พวกป่าเถื่อนนั่น” เจ้าตัวเกริ่นนำ ภาพในความทรงจำยังชัดเจน “ข้าอุตส่าห์หลบซ่อนอยู่หลังกำแพงแต่กลับรู้สึกได้ว่าสายตาของพวกมันทะลุทิ่มแทงข้าอย่างไรก็ไม่รู้”

“อืม” หญิงสาวพยักหน้าเห็นด้วย “สมแล้วที่ใคร ๆ ต่างหวาดกลัว แค่ได้ยินชื่อของพวกมันก็รีบเผ่นไม่คิดชีวิตแล้ว”

“เช่นนั้นสถานการณ์วันพรุ่งนี้จะทำอย่างไรหรือขอรับ”

“ข้ารู้สึกแปลกยิ่งนักแต่กลับมองไม่ออกว่าเพราะเหตุใด รอแม่ทัพใหญ่กลับเข้ามาคงได้รู้กัน”

วันนั้น มู่หลิงอวิ๋นเรียกประชุมทัพเป็นการด่วน ถามไถ่สถานการณ์ของฝั่งต้าหลินจึงได้รู้ว่าสิ่งที่วางแผนรับมือได้ผลเป็นอย่างดีเพราะพวกเขาใกล้บุกอวิ๋นหลงได้แล้ว

แม้จะผ่านมาหลายวันแล้วแต่ฝนก็ยังตกหนักเหมือนเดิมจนน้ำในเจียงหานค่อย ๆ เพิ่มระดับสูงขึ้น กระนั้นศัตรูยังคงปักหลักอยู่ที่เดิมราวกับไม่คิดถอยกลับและต้องการยึดลี่กวางอย่างไรอย่างนั้น

“ท่านแม่ทัพ” หนึ่งในลูกน้องแม่ทัพถงเยี่ยนรายงานความคืบหน้า “ประตูเมืองอวิ๋นหลงแทบต้านไม่อยู่แล้วขอรับ”

“เฮอะ…” เขาแสยะยิ้มไม่แยแสจนรองแม่ทัพของอวิ๋นหลงไม่สบอารมณ์หากแต่ไม่กล้าต่อปากต่อคำ แม้จะเป็นผู้นำทหารเหมือนกัน ลึก ๆ ในใจรู้ว่าอย่าเอาสิ่งใดไปแลกกับพวกป่าเถื่อน

เขารู้ว่าทำไมเจ้าเมืองอวิ๋นหลงจึงยอมร่วมมือกับคนพวกนี้ ความต้องการบุกฉินหมิงนั้นแรงกล้าจนลืมไปแล้วว่าถงเยี่ยนเป็นพวกคบไม่ได้

“ไม่ใช่บ้านเมืองของข้าเสียหน่อย” แม่ทัพถงเยี่ยนกล่าวหน้าตาเฉยทำเอาชาวอวิ๋นหลงรู้สึกเดือดปุด ๆ แต่ต้องเก็บไว้ในใจ

“เช่นนั้นจะทำอย่างไรกับลี่กวางเล่า ไม่เห็นหรือว่าน้ำเหนือเริ่มเอ่อ อีกไม่นานสันดอนทรายจะหายไป แล้วเราจะกลายเป็นพวกที่ถูกบีบ ไม่มีทางหนี”

แม่ทัพถงเยี่ยนยักไหล่ ยิ้มมุมปากอย่างมีเลศนัย “พวกมันต่างหากที่จะถูกบีบให้ตายคามือของข้า”