เรื่อง ราชันย์มารทวนสวรรค์

        ตูม! เสียงระเบิดกึกก้องแทบจะพลิกแผ่นดินเรือนหน้าตระกูลลู่ นั่นไม่ใช่พลุ... อย่างน้อย ก็ไม่ใช่พลุที่ใช้ฉลองงานมงคล ทางทิศหอบรรพชน คลื่นอากาศสีแดงดำพวยพุ่งขึ้นฟ้า หอบเอาเศษซากปรักหักพังและหินแหลมคมปลิวว่อน ร่วงกราวลงมาดั่ง-่าฝน

　　ห้องจัดเลี้ยงที่เคยจอแจเงียบกริบไปชั่วขณะ ก่อนจะระเบิดเสียงกรีดร้องด้วยความหวาดกลัว “หอบรรพชน! หอบรรพชนระเบิด!” “เกิดอะไรขึ้น? นั่น๬ั๲ที่ปิดด่านของท่านบรรพชนนะ!” “รีบไปดับไฟ! เร็ว!”

　　ผู้นำตระกูลคนปัจจุบัน “ลู่อวิ๋นซาน” หรือก็คือ “ลุงใหญ่” ในนามของลู่เฉิน... ถ้วยเหล้าในมือร่วงแตกกระจาย สีหน้าซีดเผือด ไม่สนกิริยาอาการอีกต่อไป พุ่งทะยานเป็นแสงวาบไปยังหลังเขา

　　ในขณะเดียวกัน ณ เรือนหลังเล็กอันห่างไกล...

　　แรงอัดจากการระเบิดกระแทกหน้าต่างเปิดออก ลมหนาวกรูเข้ามา เป่าเทียนจนวูบไหวบ้าคลั่ง

　　ลู่เฉินยืนอยู่หน้าหน้าต่าง มองเปลวเพลิงเสียดฟ้าทิศหอบรรพชน ใบหน้าไร้ซึ่งความตื่นตระหนก มีเพียงความสะใจอันโหดร้าย “เริ่มแล้วสินะ” เขาพึมพำกับตัวเอง แววตาสะท้อนแสงสีแดงแห่งการทำลายล้าง ราวกับกำลังชื่นชมดอกไม้ไฟอันยิ่งใหญ่ที่มีเพียงเขาคนเดียวที่เป็นผู้ชม

　　“ไอ้หนู... เจ้าโหดจริง ๆ” เสียงฮวงดังขึ้นในหัว แฝงแววประหลาดใจปนสะใจ “ค่ายกลนั่น เจ้าไปเรียนมาจากไหน? ‘ค่ายกลย้อนวิถีอินหยาง’... นี่๬ั๲ค่ายกลมารบรรพกาล เอาไว้ระเบิดชีพจรวิญญาณโดยเฉพาะ... เจ้าถึงกับจุดชนวนชีพจรวิญญาณใต้ดินตระกูลลู่เลยรึ?”

　　“อ่านเจอในหนังสือน่ะ” ลู่เฉินตอบเรียบ ๆ “สิบแปดปีมานี้ ข้าฝึกยุทธ์ไม่ได้ นอกจากอ่านหนังสือ ข้าจะทำอะไรได้อีกล่ะ?”

　　“อ่านหนังสือ?” ฮวงแค่นหัวเราะ “หนังสือดี ๆ ที่ไหนจะบันทึกของพรรค์นี้ ดูท่าใจคอเจ้าจะดำมืดกว่าที่ข้าคิดซะอีก”

　　“นี่แค่น้ำจิ้ม” ลู่เฉินหันหลังกลับ ไม่สนใจความวุ่นวายนอกหน้าต่างอีก เขาเดินไปที่เตียง ลากห่อผ้าที่เตรียมไว้ออกมาจากใต้เตียง แล้วสะพายขึ้นหลัง “ต่อไปนี้... คือของจริง”

　　ทันใดนั้น ร่างกายเขาสั่นสะท้าน ความเจ็บปวดรุนแรงจู่โจมโดยไม่ทันตั้งตัว! ความเจ็บปวดนี้ต่างจากครั้งไหน ๆ... ไม่ใช่จากเส้นชีพจร ไม่ใช่จากร่างกาย แต่มาจากส่วนลึกของวิญญาณ... มาจากหัวใจดวงนั้นที่เขาจงใจเมินเฉยมาตลอดสิบแปดปี...

　　ตึก! หัวใจกระตุกรุนแรง เสียงดังสนั่นราวกลองศึก

　　ตามมาด้วยอารมณ์เกรี้ยวกราด เคียดแค้น สิ้นหวัง ถาโถมเข้ามาดั่งคลื่นสีดำ กลืนกินสติสัมปชัญชะของเขาจน๮๬๪สิ้น “อ๊าก——!” ลู่เฉินคำรามต่ำอย่างอดกลั้น มือขยุ้มเสื้ออกแน่น ร่างกายขดงอด้วยความทรมาน

　　ภาพหลอนเริ่มปรากฏขึ้นตรงหน้า... ไม่ใช่ห้องที่คุ้นเคย แต่เป็นห้องลับมืดมิดอับชื้น... ผนังแขวนเครื่องทรมานเปื้อนเลือด กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้ง

　　ทารกแรกเกิดสองคน ถูกวางบนแท่นหินเย็นเฉียบ ทารกคนหนึ่งร้องเสียงดัง แขนขาแข็งแรง นั่นคือพี่ชายของเขา... อัจฉริยะตัวจริงผู้มีรากวิญญาณระดับสุดยอด ส่วนอีกคนหายใจรวยริน ผอมแห้ง นั่นคือตัวเขา... ผู้มีกายาปุถุชน เศษสวะที่แม้แต่เสียงร้องยังเบาเหมือนลูกแมว

　　“ท่านบรรพชน... ต้องทำถึงขนาดนี้เลยหรือขอรับ?” เสียงชายวัยกลางคนสั่นเครือ “พวกแก... ยังไงก็เป็นหลานแท้ ๆ ของข้านะ”

　　“หุบปาก!” เสียงชราอันอำมหิตตวาด “เพื่อรากฐานหมื่นปีของตระกูลลู่ เสียสละไอ้เด็กเหลือขอสองคนจะเป็นไรไป? ไอ้นั่นรากวิญญาณแกร่งเกิน ร่างกายอ่อนแอ รับการยึดร่างของข้าไม่ไหว ส่วนไอ้ขยะนี่แม้จะไร้ค่า แต่ดีที่ร่างกายบริสุทธิ์ เหมือนกระดาษขาว”

　　“งั้นก็ใช้รากวิญญาณไอ้ตัวโตเป็นยา... หลอมเป็น ‘โอสถฝังมาร’... แล้วฝังลงไปในตัวไอ้ขยะนี่! ใช้รากวิญญาณเลี้ยงร่างกาย... รออีกสิบแปดปี ร่างนี้จะถูกเปลี่ยนเป็น ‘กายามรรคกำเนิด’ ที่สมบูรณ์แบบ! ถึงตอนนั้น ข้าก็จะยืมศพคืนชีพ อยู่ต่อได้อีกห้าร้อยปี!”

　　“แต่ว่า... นั่น๬ั๲ควักรากวิญญาณเด็กทั้งเป็นเลยนะขอรับ! แถมยังเอามาหลอม... ๬ั๲โหดร้ายเกินไปแล้ว!” “โหดร้าย? โลกผู้ฝึกตน๬ั๲ปลาใหญ่กินปลาเล็กอยู่แล้ว! ลงมือ!”

　　ต่อจากนั้น คือเสียงกรีดร้องที่ทำให้หนังหัวชา เสียงกรีดร้องของทารก... เจ็บปวดเจียนขาดใจ แต่เพราะยังเล็กนัก เสียงจึงฟังดูไร้เดียงสาเหลือเกิน

　　ลู่เฉินมองภาพนั้น... มองทารกที่หน้าตาเหมือนเขาเปี๊ยบ ถูกตาแก่ที่ได้ชื่อว่าบรรพชน ผ่าอกทั้งเป็น ควักก้อนแสงห้าสีที่เป็นรากวิญญาณออกมา

　　จากนั้น... ทารกน้อยที่ยังไม่สิ้นใจ ก็ถูกโยนลงไปในหม้อยาเดือดพล่าน “แง—— แง——” เสียงร้องค่อย ๆ แผ่วลง จนกลายเป็นเสียงฟองน้ำเดือดปุด ๆ

　　สี่สิบเก้าวันให้หลัง... ยาเม็ดสีแดงเลือดนกก็ออกจากเตาหลอม ๬ั๲ส่งกลิ่นคาวเลือดน่าสะอิดสะเอียน หากมองดี ๆ... บนผิวยาเม็ดนั้น มีใบหน้าทารกบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดปรากฏอยู่จาง ๆ นั่นคือพี่ชายของเขา... พี่ชายที่ถูกหลอมเป็นเม็ดยา...

　　ภาพตัดมาอีกครั้ง... ท่านบรรพชนแสยะยิ้ม ถือมีดที่ยังหยดเลือด เดินมาหาลู่เฉินที่ยังอยู่ในห่อผ้า... ผ่าอกเขาอย่างไม่ลังเล แล้วยัด “โอสถฝังมาร” ที่ยังเต้นตุบ ๆ เข้าไปในหัวใจดวงน้อย ๆ ของเขา “จากนี้ไป... เจ้าคือลู่เฉิน เจ้าคือบุตรกิเลนแห่งตระกูลลู่... จงมีชีวิตอยู่ให้ดี เลี้ยงดูร่างกายนี้ให้ข้า” “นี่คือชะตากรรมของเจ้า”

　　... ...

　　“ไม่!!!” ลู่เฉินลืมตาโพลง กระชากตัวเองออกจากภาพหลอน เหงื่อเย็นชุ่มโชกทั่วร่าง หน้าซีดเผือดราวกับกระดาษ

　　แต่แววตาของเขา กลับสว่างโรจน์ยิ่งกว่าครั้งใด ๆ... ๬ั๲คือความเย็นชาจากเพลิงแค้นที่ลุกโชนถึงขีดสุด

　　“โอสถฝังมาร...” มือที่สั่นเทาลูบคลำหน้าอกตัวเอง... สิ่งที่เต้นอยู่ข้างใน ไม่ใช่แค่หัวใจของเขา แต่เป็นวิญญาณอาฆาตของพี่ชายด้วย

　　สิบแปดปีมานี้ ยาเม็ดนี้มอบความเร็วในการฝึกฝนอันน่าทึ่ง... ทำให้เขาแม้จะฝึกวิชาสายหลักไม่ได้ แต่กลับมีร่างกายแข็งแกร่งเทียบเท่าขั้นสร้างรากฐาน ทุกคนนึกว่าเขาคืออัจฉริยะ มีแต่ตัวเขาที่รู้... เขาเป็นแค่สัตว์ประหลาดที่กินเลือดเนื้อพี่ชายตัวเองเพื่อมีชีวิตอยู่ ทุกค่ำคืน เขาจะได้ยินเสียงพี่ชายร้องไห้ในตัว... กรีดร้อง... ถามเขาว่า... ทำไมเจ้ายังไม่ตาย? ทำไมเจ้าต้องกินข้า?

　　“ที่แท้... นี่ก็คือความจริง” เสียงลู่เฉินแหบพร่าน่ากลัว

　　อันที่จริงครึ่งปีก่อน ตอนปลุกฮวงขึ้นมา เขาพอจะเดาได้ลาง ๆ แล้ว... แต่จนวินาทีนี้... วินาทีที่แก่นอสูรถูกกระตุ้นด้วย “น้ำแกงสร่างเมา” จนตื่นเต็มที่ ความทรงจำที่ถูกปิดผนึกถึงได้เปิดเผยออกมาทั้ง๮๬๪

　　“จุ๊ ๆ ๆ... ช่างเป็นพี่น้องที่รักกันซาบซึ้งใจจริง ๆ” เสียงฮวงดังแทรกขึ้นมาอย่างไม่ดูเวล่ำเวลา เต็มไปด้วยเจตนาร้าย “ใช้พี่ชายแท้ ๆ เป็นปุ๋ย เพื่อเลี้ยงดอกไม้งามอย่างเจ้า... ไอ้หนู ตอนนี้รู้สึกว่าตัวเองสกปรกโสมมเลยล่ะสิ? อยากจะ๫่าตัวตายไถ่โทษเดี๋ยวนี้เลยไหมล่ะ?”

　　“หุบปาก” ลู่เฉินพยุงร่างโซเซลุกขึ้นยืน

　　เขาไม่ร้องไห้... ไม่ฟูมฟาย กลับกัน... มุมปากเขายกยิ้มขึ้น รอยยิ้มนั้นบิดเบี้ยว... บ้าคลั่ง... แต่แฝงความโล่งใจราวกับได้ปลดปล่อย

　　“สกปรก?” “ถ้าโลกนี้๬ั๲เป็นบ่อขี้ขนาดมหึมาอยู่แล้ว... ข้าก็ทำได้แค่ทำให้ตัวเองเหม็นกว่า! พิษสงร้ายแรงกว่าบ่อขี้นี้!”

　　“ท่านพี่... ท่านมองอยู่หรือเปล่า?” เขาก้มมองหน้าอกตัวเอง เอ่ยเสียงเบา “อย่าร้องเลย... คืนนี้ ข้าจะส่งพวก๬ั๲ทั้ง๮๬๪ลงไปอยู่เป็นเพื่อนท่าน” “ใช้เลือดของพวก๬ั๲... เซ่นไหว้ดวงวิญญาณท่าน”

　　ครืน——! เสียงกึกก้องดังมาจากนอกหน้าต่างอีกครั้ง คราวนี้ไม่ใช่ระเบิด... แต่เป็นเสียงบางอย่างที่ใหญ่โตมโหฬารกำลังแหวกดินออกมา

　　แรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวปกคลุมทั่วเมืองอูถ่านทันที ๬ั๲คือกลิ่นอายที่เหนือกว่าขั้นสร้างรากฐาน... เหนือกว่าขั้นก่อกำเนิดด้วยซ้ำ

　　“นั่น๬ั๲...” ลู่เฉินเดินไปที่หน้าต่าง รูม่านตาหดเกร็ง บนซากปรักหักพังของหอบรรพชน... ยักษ์สีแดงเลือดสูงสามจางกำลังค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน

　　ยักษ์ตนนั้นไร้ผิวหนัง มีเพียงกล้ามเนื้อสีแดงสดและเส้นเอ็นที่ขยับไปมา... ใบหน้าเลือนราง มีเพียงปากกว้างฉีกถึงใบหู ที่กำลังคำรามกึกก้อง “นั่น๬ั๲... ซากศพโลหิต?”

　　“ไม่... นั่นคือท่านบรรพชนตระกูลลู่” เสียงฮวงเคร่งเครียดขึ้นเป็นครั้งแรก “ตาแก่นั่นถูกเจ้าระเบิดร่างจนเละ วิญญาณไม่มีที่สิงสู่ เลยต้องฝืนรวมร่างกับบ่อโลหิตใต้ดินและหุ่นเชิดซากศพที่ยังหลอมไม่เสร็จ... ตอนนี้๬ั๲ก็แค่สัตว์ประหลาดไร้สติที่รู้แต่๫่าฟันเท่านั้น” “แถม๬ั๲... ได้กลิ่นเจ้าแล้ว”

　　จริงด้วย ยักษ์โลหิตหันขวับ... ดวงตาขนาดยักษ์ที่มีแต่ตาขาว จ้องเขม็งมายังทิศทางของลู่เฉิน “ลู่... เฉิน...” “ร่าง... ของข้า...”

　　เสียงคำรามของสัตว์ประหลาดดั่งฟ้าผ่า บ้านเรือนรอบข้างพังทลายเป็นแถบ “โฮก——!” วินาทีถัดมา ยักษ์โลหิตสาวเท้าก้าวยาว พุ่งตรงมายังเรือนของลู่เฉิน... ทุกย่างก้าวสะเทือนเลือนลั่น

　　“ดูท่า... แผนจะไม่ทันการเปลี่ยนแปลงแฮะ” ลู่เฉินมองสัตว์ประหลาดที่ใกล้เข้ามา... แทนที่จะหนี เขากลับล้วงมีดสั้นสลักชื่อซูเฉียนเฉียนออกมา “ฮวง... ได้เวลาทำงานแล้ว” “การแลกเปลี่ยนครั้งแรก... ข้าขอยืมพลังเจ้า”

　　“ข้อแลกเปลี่ยนล่ะ?” ฮวงถาม

　　“ถ้าข้าตาย ร่างกายยกให้เจ้า” ลู่เฉินตอบเสียงเย็น “แต่ถ้าข้าชนะ... เลือดบริสุทธิ์ของไอ้ตัวนี้... แบ่งให้เจ้าครึ่งนึง” “ตกลง!” ฮวงหัวเราะร่า

　　ตูม! ไอสังหารสีดำทมิฬระเบิดออกจากร่างลู่เฉินทันที! ดวงตาของเขากลายเป็นสีดำสนิท ไร้ตาขาว ไร้รูม่านตา มีเพียงขุมนรกไร้ก้นบึ้ง

　　ผิวหน้าเริ่มปรากฏลวดลายสีดำน่าขนลุก... ลวดลายนั้นเหมือนสัญลักษณ์โบราณ และเหมือนคำสาปแช่ง

　　กลิ่นอายของเขา... จากคนธรรมดาไร้วรยุทธ์ พุ่งทะยานขึ้นอย่างบ้าคลั่ง! ขั้นกลั่นลมปราณ... ขั้นสร้างรากฐาน... ขั้นก่อกำเนิด...

　　จนกระทั่งไอสีดำเกือบจะจับตัวเป็นของแข็ง ก่อตัวเป็นเงาพญามัจจุราชถือเคียวขนาดยักษ์อยู่ด้านหลัง

　　“เข้ามาเลย ท่านบรรพชน” ลู่เฉิน (ฮวง) เงยหน้ามองยักษ์โลหิตที่พุ่งมาถึงตรงหน้า... มุมปากฉีกยิ้มแบบปีศาจ “หลานชายคนนี้... จะส่งท่านไปลงนรกเอง!”

　　ฟุ่บ! หมัดของยักษ์โลหิตทุบลงมาพร้อมแรงกดดันทำลายล้าง! หมัดนั้นใหญ่กว่าตัวลู่เฉินทั้งคน หอบเอาพายุคาวเลือด หวังจะบดขยี้มดปลวกตัวนี้พร้อมเรือนหลังน้อยให้เป็นจุล

　　แต่ลู่เฉินไม่หลบ เขาเพียงยกมือขวาอันผอมแห้งขึ้น... ไม่ใช้มีดด้วยซ้ำ... รับหมัดนั้นไว้อย่างเฉยเมย

　　ปัง! เสียงปะทะทึบหนักหน่วง อากาศราวกับหยุดนิ่งไปชั่วขณะ ภาพลู่เฉินถูกทุบเละไม่เกิดขึ้น

　　ตรงกันข้าม... หมัดยักษ์ของสัตว์ประหลาด กลับถูกฝ่ามือเล็กจิ๋วราวไม้จิ้มฟันของลู่เฉิน... รับไว้ได้อย่างมั่นคง! ไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย!

　　“นี่น่ะหรือ... พลัง?” เสียงลู่เฉินแหบพร่าและซ้อนทับกัน ราวกับมีคนพูดพร้อมกันสองคน เขาสัมผัสพลังมืดที่พลุ่งพล่านในกาย... ความสุขสมที่ควบคุมความเป็นความตายและฉีกกระชากทุกสิ่งได้ดั่งใจ ทำให้เขาแทบครางออกมา

　　แต่พร้อมกันนั้น ก็สัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดรุนแรงจากส่วนลึกของวิญญาณ นั่นคือฮวงกำลังกัดกินวิญญาณเขา... ใช้พลังหนึ่งส่วน วิญญาณก็ถูกกลืนกินหนึ่งส่วน... นี่คือการแลกเปลี่ยนที่ถอยหลังกลับไม่ได้ เป็นการดื่มยาพิษแก้กระหาย

　　แต่เขาไม่สน ขอแค่ล้างแค้นได้... ขอแค่รอดไปได้... ต่อให้กลายเป็นปีศาจแล้วจะทำไม?

　　“โฮก?” ยักษ์โลหิตชะงักไป สติอันน้อยนิดของ๬ั๲ไม่เข้าใจว่า... ทำไม “ภาชนะ” ที่ควรจะยอมจำนน ถึงจู่ ๆ ก็มีพลังขนาดนี้

　　“แปลกใจเหรอ?” ลู่เฉินเงยหน้า แววตาสีดำสนิทเป็นประกายอำมหิต “ยังมีเรื่องให้แปลกใจกว่านี้อีกนะ”

　　ฉึก! นิ้วมือลู่เฉินเกร็งกำลัง แทงทะลุหมัดยักษ์โลหิตราวกับตัดเต้าหู้! คว้ากระดูกข้างในไว้แน่น “คุกเข่า... ลงซะ!”

　　สิ้นเสียงตวาด ร่างเล็กจิ๋วของลู่เฉินก็ระเบิดพละกำลังมหาศาลออกมา! เขาจับยักษ์สูงสามจางเหวี่ยงฟาดลงกับพื้นราวกับสะบัดกระสอบผ้าเก่า ๆ!

　　โครม! แผ่นดินแยก ฝุ่นควันตลบ เรือนหลังน้อยกลายเป็นซากในพริบตา ลู่เฉินยืนอยู่กลางซากปรักหักพัง ผมดำสยาย เสื้อผ้าสะบัดไหว... ดุจเทพสงครามอสูรที่คลานออกมาจากนรก

　　ไม่ไกลออกไป... ท่านบรรพชนตระกูลลู่ผู้ยิ่งใหญ่ บัดนี้นอนจมกองเลือดเหมือนหมาข้างถนน ส่งเสียงร้องโหยหวน

　　นี่คือ... ก้าวแรกของวิชาหมื่นวิถีคืนสู่ความว่างเปล่า ในเมื่อเป็นคนดีไม่ได้... ก็จงฝึกวิชามารซะ ๫่าเทพ... ๫่ามาร... ๫่าล้างบาง๬ั๲ให้๮๬๪