เรื่อง ราชันย์มารทวนสวรรค์

　　“ทิ้งชีวิตไว้ที่นี่งั้นรึ?ช่างกล้าพูดนัก!”

　　เผชิญหน้ากับวาจาอันแสนโอหังของลู่เฉินชายชุดดำที่เป็นหัวหน้ากลุ่มกลับส่งเสียงหัวเราะในลำคออย่างดูถูกเหยียดหยามในสายตาของมันนายน้อยขยะที่ถูกตระกูลทอดทิ้งผู้นี้ก็แค่กำลังทำเก่งแต่เปลือกเพื่อข่มขวัญศัตรูไปงั้นเอง

　　บรรยากาศในตรอกตันพลันหยุดนิ่งราวกับถูกแช่แข็ง

　　ชายชุดดำสามคนยืนล้อมเป็นรูปสามเหลี่ยมปิดตายทางหนีของลู่เฉินทุกทิศทางกลิ่นอายยะเยือกที่แผ่ออกมาจากร่างของพวกเขาทำให้อุณหภูมิรอบข้างลดต่ำลง

　　“โครงกระดูกโลหิต”

　　สายตาของลู่เฉินกวาดมองสัญลักษณ์บนหน้าอกของทั้งสามมุมปากยกยิ้มเย็นชา“มิคาดว่าข้าลู่เฉินจะมีวาสนาเพียงนี้เพิ่งจะออกจากเมืองอูถ่านก็ทำให้พวกหนูสกปรกในท่อระบายน้ำอย่างพวกเจ้าตื่นตระหนกได้”

　　“อย่ามัวพล่ามให้มากความ”

　　หัวหน้าชายชุดดำสะบัดมือมีดสั้นสีดำสนิทสองเล่มเลื่อนลงมาสู่ฝ่ามือประกายแสงสีน้ำเงินประหลาดวูบวาบเห็นได้ชัดว่าอาบยาพิษร้ายแรง

　　“ลงมือ!”

　　เงาร่างสามสายพุ่งทะยานพร้อมกันดุจงูพิษจู่โจมลู่เฉินจากทิศซ้ายขวาและกลางการประสานงานของพวกเขาช่างไร้ที่ติปิดตายช่องว่างในการหลบหลีกของลู่เฉินจนหมดสิ้น

　　ขั้นกลั่นลมปราณระดับเจ็ด...ระดับเจ็ด...และระดับแปด

　　ฮวงประเมินความแข็งแกร่งของทั้งสามในชั่วพริบตา

　　“ขั้นกลั่นลมปราณช่วงปลายสามคนคิดจะสังหารข้างั้นรึ?”ลู่เฉินยืนนิ่งอยู่กับที่ไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อยมิหนำซ้ำยังขยับหมวกฟางให้เข้าที่อย่างใจเย็น

　　ในเสี้ยววินาทีที่มีดสั้นทั้งสามเล่มกำลังจะแทงทะลุร่างของเขา

　　ลู่เฉินขยับแล้วทว่าเขาไม่ได้ใช้มือและไม่ได้ชักกระบี่แต่กลับอ้าปากกว้าง

　　“โฮก——!”

　　เสียงคำรามที่มิใช่เสียงมนุษย์ระเบิดออกมาจากส่วนลึกของลำคอ!นี่มิใช่เพียงเสียงธรรมดาแต่แฝงไปด้วยคลื่นเสียงสีดำที่มองเห็นด้วยตาเปล่า...มันคือวิชา“เสียงมารทะลวงหู”ของฮวง!

　　“อ๊าก!”

　　ชายชุดดำทั้งสามรู้สึกราวกับถูกค้อนปอนด์ทุบเข้าที่สมองอย่างจังทัศนวิสัยมืดดับชั่วขณะการโจมตีที่เคยดุดันชะงักค้างไปทันที

　　แม้จะเป็นเพียงช่วงเวลาสั้นๆแต่สำหรับลู่เฉิน...นั่นก็เพียงพอแล้ว

　　วูบ!

　　มือซ้ายที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อพุ่งออกมาดุจสายฟ้านิ้วทั้งห้าเกร็งเป็นกรงเล็บก่อเกิดเสียงลมหวีดหวิว

　　ฉึก!

　　ชายชุดดำคนที่พุ่งมาเร็วที่สุดยังไม่ทันได้ตั้งตัวก็ถูกกรงเล็บภูตของลู่เฉินขย้ำเข้าที่ลำคอ

　　“ศพที่หนึ่ง”

　　เสียงเย็นเยียบของลู่เฉินดังก้องข้างหูมัน

　　กร๊อบ!

　　สิ้นเสียงกระดูกหักกรอบแกรบนักฆ่าระดับเจ็ดผู้นั้นยังไม่ทันได้กรีดร้องกระดูกคอก็ถูกบีบจนแหลกร่างอ่อนปวกเปียกร่วงลงสู่พื้น

　　“เจ้าสาม!”

　　สองคนที่เหลือหน้าถอดสีพวกมันมิเคยคาดคิดว่านายน้อยขยะที่ในข้อมูลระบุว่า“ไร้วรยุทธ์”จะมีพลังระเบิดที่น่าสะพรึงกลัวถึงเพียงนี้!

　　“ไอ้เด็กนี่มันวิชาอาคมแก่กล้า!ใช้อาวุธลับ!”

　　หัวหน้ากลุ่มปฏิกิริยาว่องไวร่างกายถอยกรูดพร้อมกับสะบัดมือทั้งสองตะปูทะลุกระดูกอาบยาพิษนับสิบเล่มพุ่งเข้าใส่ลู่เฉินดั่งพายุฝน

　　ลู่เฉินมองดูตะปูพิษที่พุ่งเข้ามาเต็มฟ้านอกจากจะไม่หลบแล้วยังเผยรอยยิ้มประหลาดออกมา

　　ทันใดนั้นเขาคว้าศพของนักฆ่าที่เพิ่งตายขึ้นมาใช้ต่างโล่เนื้อบังหน้าตนเองไว้!

　　ฉึก!ฉึก!ฉึก!

　　ตะปูพิษระดมปักลงบนร่างของสหายผู้โชคร้ายจนพรุนศพนั้นเปลี่ยนเป็นสีม่วงคล้ำในพริบตาควันสีขาวส่งกลิ่นเหม็นคาวลอยฟุ้งออกมา

　　“จุ๊ๆๆแม้แต่พวกเดียวกันก็ยังไม่ละเว้นโครงกระดูกโลหิตช่างโหดเหี้ยมสมคำร่ำลือ”

　　ลู่เฉินเอ่ยเยาะเย้ยจากหลังศพ

　　“ไอ้สารเลว!ข้าจะสับเจ้าเป็นหมื่นชิ้น!”

　　นักฆ่าอีกคนเห็นสหายตายอนาถนัยน์ตาแดงก่ำด้วยความแค้นกวัดแกว่งดาบยาวพุ่งเข้าใส่

　　“อย่าบุ่มบ่าม!”หัวหน้ากลุ่มร้องห้ามแต่ก็สายเกินไปแล้ว

　　ในจังหวะที่นักฆ่าผู้นั้นพุ่งมาถึงหน้าศพลู่เฉินก็ผลักศพกระแทกใส่มันอย่างแรง!

　　นักฆ่าผู้นั้นเงื้อดาบฟันศพตามสัญชาตญาณ

　　ในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตายนั้นเองประกายแสงเย็นเยียบสายหนึ่งก็พุ่งลอดรักแร้ของศพออกมามุ่งตรงสู่หัวใจของนักฆ่า!

　　นั่นคือ“กระบี่ผุ”ที่ลู่เฉินซื้อมาจากหอรวมสมุนไพรด้วยราคาเพียงสิบหินวิญญาณ!

　　ซวบ!

　　กระบี่เหล็กสนิมเขรอะแม้จะไร้คมแต่ภายใต้พละกำลังมหาศาลของลู่เฉินมันสามารถแทงทะลุเกราะหนังและเจาะเข้าสู่หัวใจได้อย่างง่ายดาย

　　“อึก...”

　　นักฆ่าผู้นั้นเบิกตากว้างก้มมองปลายกระบี่สนิมเขรอะที่ปักคาอกตนเองด้วยความไม่อยากเชื่อ

　　“กระบี่เล่มนี้เป็นกระบี่ดีจริงๆเสียด้วย”

　　ลู่เฉินดึงกระบี่ออกสะบัดเลือดบนตัวกระบี่ทิ้งลงพื้น“แม้สนิมจะเกาะกินแต่ก็ยังคมพอจะเชือดไก่ได้”

　　“ศพที่สอง”

　　บัดนี้ในตรอกเหลือเพียงหัวหน้าชายชุดดำผู้เดียวแววตาของมันเปลี่ยนไปแล้วจากความดูแคลนในตอนแรกกลายเป็นความหวาดกลัวจับขั้วหัวใจ

　　“เจ้า...เจ้าไม่ใช่ลู่เฉิน!ลู่เฉินเป็นขยะที่ฝึกยุทธ์ไม่ได้!เจ้าเป็นใครกันแน่?!”

　　ชายชุดดำถอยกรูดปากก็เอ่ยถามเสียงสั่น

　　“ข้าเป็นใคร?”

　　ลู่เฉินก้าวเข้าไปหาทีละก้าวรองเท้าบูทเหยียบย่ำลงบนกองเลือดส่งเสียงเฉอะแฉะน่าสยดสยอง

　　“ข้าคือผู้ที่จะมาทวงชีวิตพวกเจ้า”

　　“ผู้ที่จ้างวานเจ้าด้วยเงินสองหมื่นหินวิญญาณ...คือผู้ใด?”

　　ชายชุดดำกลืนน้ำลายแผ่นหลังชนกำแพงมันรู้ดีว่าหนีไม่พ้นแล้วแต่ยังกัดฟันตอบ“นักฆ่าย่อมมีกฎของนักฆ่าข้าบอกไม่ได้”

　　“กฎ?”

　　ลู่เฉินหัวเราะเขาเดินเข้าไปประชิดชายชุดดำใบหน้าเปื้อนเลือดดูดุร้ายราวกับอสุรกายในเงามืด

　　“ในโลกใบนี้มีกฎเพียงอย่างเดียว”

　　“นั่นคือกฎของคนเป็น”

　　เขายื่นมือซ้ายออกไปกรงเล็บสีม่วงคล้ำวางเบาๆบนไหล่ของชายชุดดำไอสังหารเย็นยะเยือกแทรกซึมผ่านหัวไหล่เข้าสู่เส้นชีพจรทำเอาชายชุดดำตัวสั่นเทิ้มด้วยความหนาวเหน็บ

　　“ข้าจะนับหนึ่งถึงสามหากเจ้าไม่บอกข้าจะกระชากวิญญาณเจ้าออกมาแล้วจุดเป็นโคมสวรรค์”

　　“หนึ่ง”

　　“สอง”

　　“ข้าบอก!ข้าบอกแล้ว!”

　　กำแพงจิตใจของชายชุดดำพังทลายลงโดยสิ้นเชิงเมื่อเผชิญกับวิธีการอันน่าสยดสยองที่ไม่เคยพบเจอจรรยาบรรณนักฆ่าอะไรนั่นกลายเป็นเรื่องตลกไปทันที

　　“คือ...คือผู้อาวุโสรองตระกูลลู่ลู่ชางไห่!เขาเป็นคนจ่ายเงิน!”

　　การเคลื่อนไหวของลู่เฉินชะงักไปครู่หนึ่งผู้อาวุโสที่มักมีรอยยิ้มเปี่ยมเมตตา...ไม่นึกเลยว่าท่านบรรพชนเพิ่งสิ้นใจเขาก็รีบร้อนลงมือกับตนทันที

　　“หมาที่กัดคนมักไม่เห่าจริงๆด้วย”

　　ลู่เฉินแค่นหัวเราะ

　　“ข้า...ข้าบอกหมดแล้วปล่อยข้าไปได้หรือยัง?”ชายชุดดำอ้อนวอน

　　“ย่อมได้”

　　ลู่เฉินพยักหน้าคลายมือออก“ข้าเป็นคนรักษาสัจจะที่สุด”

　　ชายชุดดำรู้สึกเหมือนได้รับอภัยโทษรีบตะเกียกตะกายหนีไปทางปากตรอก

　　ทว่าทันทีที่มันวิ่งออกไปได้เพียงสองก้าว

　　เสียงแหวกอากาศก็ดังขึ้นจากด้านหลัง

　　ฉึก!

　　กระบี่เหล็กสนิมเขรอะพุ่งทะลุหัวใจจากด้านหลังตรึงร่างของมันไว้กับพื้นอย่างแม่นยำ

　　“ข้าบอกว่าจะปล่อยเจ้าไป...แต่กระบี่ในมือข้ามันไม่ได้รับปากด้วย”

　　ลู่เฉินเดินเข้าไปดึงกระบี่ออกเช็ดคราบเลือดกับเสื้อของชายชุดดำ

　　“ศพที่สาม”

　　เขามองดูศพเกลื่อนกลาดบนพื้นกลับรู้สึกว่าความอัดอั้นตันใจตลอดสิบแปดปีมานี้ได้ระบายออกไปส่วนหนึ่งการฆ่าฟันคือวิธีระบายความเครียดที่ดีที่สุดจริงๆ

　　“ฮวงจัดการเก็บกวาดที”

　　“จัดไป!”

　　ฮวงขานรับอย่างตื่นเต้นสำหรับมันแล้วศพผู้ฝึกตนที่เพิ่งตายใหม่ๆคือ“ขนมขบเคี้ยว”ชั้นเลิศ

　　ลู่เฉินอ้าปากแรงดูดที่มองไม่เห็นระเบิดออกมาอีกครั้งแสงวิญญาณจางๆลอยออกจากศพทั้งสามเข้าสู่ร่างกายเขาแม้จะเทียบไม่ได้กับท่านบรรพชนแต่ก็ดีกว่าไม่ได้อะไรเลยพอจะชดเชยพลังที่เสียไปเมื่อครู่ได้

　　ส่วนซากศพลู่เฉินเท“ผงสลายศพ”ที่จิ๊กมาจากหอรวมสมุนไพรลงไปเล็กน้อย

　　ซู่...ซู่...

　　หลังควันขาวลอยฟุ้งบนพื้นก็เหลือเพียงน้ำเหลืองสามกองและถุงเอกภพ

　　ลู่เฉินเก็บถุงเอกภพขึ้นมาใช้จิตสำรวจดูแล้วก็ยิ้มกว้าง

　　“สองพันหินวิญญาณกับโอสถคืนลมปราณอีกไม่กี่ขวดเจ้าพวกโครงกระดูกโลหิตนี่เป็นกุมารแจกโชคจริงๆ”

　　รวมกับเงินหกพันหินวิญญาณที่ได้จากการขายยาก่อนหน้านี้ตอนนี้เขามีเงินเกือบหนึ่งหมื่นหินวิญญาณแล้วในเมืองอูถ่านนี่ถือเป็นเงินก้อนโตทีเดียว

　　“เงินพร้อมยาพร้อมคนก็ฆ่าแล้ว”

　　ลู่เฉินปัดฝุ่นบนเสื้อผ้าสวมหมวกฟางให้เข้าที่แล้วเดินออกจากตรอก

　　เขารู้ดีว่านับจากวันนี้ไปเขาไม่อาจกลับมายืนหยัดภายใต้แสงตะวันได้อีกแล้วเขาถูกลิขิตให้เดินหน้าต่อไปในความมืดมิดจนกว่าจะฆ่าล้างศัตรูจนหมดสิ้นหรือไม่ก็ถูกศัตรูฆ่าตาย

　　“กลับโรงเตี๊ยม”

　　ลู่เฉินเอ่ยในใจ

　　“ช้าก่อน”ฮวงเอ่ยขัดขึ้นกะทันหัน“มีหางตามมา”

　　“หาง?”แววตาของลู่เฉินคมกริบขึ้น

　　“ตามมาตั้งแต่ตอนออกจากหอรวมสมุนไพรแล้วเป็นยอดฝีมือ...ขั้นสร้างรากฐานระดับต้น”

　　หัวใจของลู่เฉินกระตุกวูบ

　　ขั้นสร้างรากฐานระดับต้น!ตัวเขาในตอนนี้อาศัยพลังของฮวงและการจู่โจมทีเผลอพอจะฆ่าพวกระดับกลั่นลมปราณได้แต่ถ้าต้องปะทะกับขั้นสร้างรากฐานตรงๆเขาไม่มีโอกาสชนะเลยแม้แต่น้อย

　　“เป็นใคร?”

　　“ไม่รู้แต่กลิ่นอายบนตัวมันคล้ายคลึงกับไอ้หนุ่มหวังเถิงนั่นน่าจะเป็นคนตระกูลหวัง”

　　ตระกูลหวัง?

　　สมองของลู่เฉินแล่นเร็วยอดฝีมือข้างกายหวังเถิงผู้นั้นดูออกว่ากระบี่เป็นของปลอมแต่ยังไม่แน่ใจในตื้นลึกหนาบางของลู่เฉินจึงอยากมาลองเชิงดู

　　“แผนยืมดาบฆ่าคนดูท่าข้าจะยังเล่นไม่จุใจสินะ”

　　มุมปากลู่เฉินยกยิ้มเย็นชา

　　เขาไม่กลับโรงเตี๊ยมแต่หันหลังเดินตรงไปยังอาคารหรูหราใจกลางตลาด——“หอหมื่นสมบัติ”

　　ที่นั่นคือแหล่งละลายทรัพย์ที่ใหญ่ที่สุดในตลาดเฮยเหยียนและเป็นสถานที่ที่มีเบื้องหลังแข็งแกร่งที่สุดว่ากันว่าเถ้าแก่ใหญ่เบื้องหลังคือสำนักใหญ่ในแดนจงโจว

　　“ในเมื่ออยากตามก็ตามเข้ามาสิ”

　　ลู่เฉินเดินอาดๆเข้าไปในประตูใหญ่ของหอหมื่นสมบัติเขาจะใช้กฎของที่นี่...เตรียม“ของขวัญชิ้นใหญ่”ไว้ให้เจ้าหางที่ตามมานั่น!