เรื่อง อาวุธมนุษย์เกิดใหม่เป็นเจ้าชายขยะ ในโลกที่ตัดสินว่าเวทมนต์คือทุกสิ่ง
จังหวะี่งูใญ่กำลังจะฟาลงมาแเร็ทกลับไม่มีท่าทีหวาดกลัวหรือหลบหนีแม้แต่ลูกน้องของเขาทั้งสองคน็พลอยเป็นไปด้วย เขาต่างยังคงตั้งหน้าตั้งตาโจมตีใส่เอ็นวี่ต่อไปแม้ว่าจะไร้ผล็ตามแเร็ทกำหมัดแน่นซึ่งตอนนี้หมัดของเขาได้กลายเป็นเหมือนสิ่งี่หลอมมากจากเหล็ก
สายตาของแเร็ทจ้องมองไปยังเอ็นวี่คล้ายจะรออะไรบางอย่าง เสี้ยววินาทีก่อนี่เอ็นวี่จะฟาถูกตัวเขาแเร็ท็พุ่งเ้าใ่ ทว่ากลับเกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้นเมื่อพื้นใต้ฝ่าเท้าของเอ็นวี่กลับมาวงแหวนเวทย์มนต์เรืองแสงขึ้นแล้วเอ็นวี่็หายไปจากตรงนั้นทำให้แเร็ทได้แต่จั่วลม แเร็ทหันไปมองผู้หญิงี่ใช้ถือไม้คทา อีกฝ่ายยิ้มให้เขาพร้อมพูดว่า
“เจ้าแพ้แล้วแเร็ทต่อไปตาข้า”
แเร็ที่ได้ยินดังนั้น็โมโหจนเส้นเลือดขึ้นใบหน้า
“แ!!!”
เขาร้องออกมาแต่เธอคนนั้นกลับเพียงยิ้มอย่างไม่สะทกสะท้าน ส่วนคนในชุดเกราะพูดอย่างไม่พอใจว่า
“เฮ่ข้ามาก่อนนะ”
สตรีี่ถือไม้คทาตอบโดยไม่หันไปมองเขาว่า
“เลดี้เฟิร์สน่ะ”
พูด็มีวงแหวนเวทย์สีขาวปรากฏขึ้นในจุดี่ไม่ห่างไกลเท่าไรนักแล้วเอ็นวี่็โผล่มาจากวงแหวนนั่น เขาดูงงๆ กับสถานการณ์ตรงหน้าไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น สตรีี่ถือไม้คทายิ้มเล็กน้อยก่อนจะปลักไม้คาทาลงกับพื้นแล้ว็เริ่มทำปากขมุบขมิบเพื่อร่ายคาถา ทันใดนั้น็มีโซ่เรืองแสงโผล่ออกมาจากวงแหวนเวทย์ี่พื้นมาพันตัวเอ็นวี่ไว้ เอ็นวี่มองโซ่แสงเหล่านั้นด้วยความสับสนก่อนเขาจะรู้สึกถึงอะไรบางอย่างจึงแหวนหน้ามองพบว่ามีวงแหวนเวทย์มนต์อยู่เหนือศีรษะของเขา ม่านตาของเขาเบิกโพลงเหมือนพอจะรู้แล้วว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อไป
หมัดเรืองแสงสีขาวขนาดใญ่โผล่ออกมาจากวงแหวนชกลงมาี่ตัวเอ็นวี่จนเขาลงไปนอนคว่ำกับพื้น วงแหวนเวทย์สีเขาบนศีรษะเลือนหายไปแล้วปรากฏวงแหวนเวทย์อีกแห่งข้างตัวเขา เอ็นวี่ี่กำลังจะฝืนลุกขึ้นหันไปวงแหวนเวทย์นั้นแต่ก่อนี่เขาจะทำอะไรได้หมัดเรืองแสงสีขาวขนาดใญ่็โผล่ออกมาจากวงแหวนเวทย์แล้วชกเข้าี่เอ็นวี่จนกระเด็นไปในัี โซ่เรืองแสงี่พันตัวเขาไว้ขาดัี
เอ็นวี่ฝืนยันกายลุกขึ้นมาแต่กลับปรากฏวงแหวนเวทย์มนต์ตรงจุดี่เขาอยู่ก่อนจะเกิดการระเบิดขึ้น
ตูม!!!
เสียงระเบิดดังสะท้านไปทั่วบริเวณฝุ่นฟุ้งกระจายไปทั่ว สตรีี่ถือไม้คทาถามขึ้นว่า
“เป็นยังไง?”
หญิงสาวี่ถือแผ่นจาน็มองลูกบอลในจานกลิ้งไปมาก่อนจะตอบว่า
“ยังมีชีวิตอยู่ค่ะ”
สตรีี่ถือไม้คทาพูดออกมาว่า
“ตายยากจังเลยนะสมกับเป็นผู้ใช้เวทย์จำแลงอสูร แต่ต่อให้ตายยากขนาดไหนถ้าผลาญมานาจนหมดเมื่อไร็เป็นคาไอ้อ่อนปวกเปียกอยู่ดี”
แเร็ที่ตอนนี้นั่งขัดสมาธิกับพื้นแล้วมองกลุ่มควันี่ฟุ้งจากการระเบิด ลูกน้องี่ใช้เวทย์น้ำแข็งพูดขึ้น
“ลูกพี่เหมือนว่าคราวนี้พวกเราจะมาเสียเี่ยวแล้วล่ะครับ”
แเร็ทกัยพูดอย่างไม่ใส่ใจว่า
“ไอ้งูนั่นยังไม่ตาย”
ลุกน้องี่ใช้เวทย์น้ำแข็งรีบหันไปมองควันเหล่านั้นเพราะเขาไม่เคยวงสัยในตัวของลูกพี่คนนี้ คนี่ใช้ธนูประคองคนี่ใช้เวทย์บาเรียขึ้นมานั่งก่อนจะพูดว่า
“ไอ้งูนั่นกินขวานระเบิดของลูกพี่ไปหลายทีแต่กลับไม่สะทกสะท้านระเบิดแค่นี้ยังฆ่ามันไม่ได้หรอก”
คนี่ใช้เวทย์น้ำแข็งจึงพูดว่า
“แต่ดูจากระยะเวลาี่สู้โดยไม่พักมานาของมันคงใกล้หมดเต็มทีแล้ว”
คำพูดของเขาทำให้ผู้ใช้ธนูกับผู้ใช้เวทย์บาเรียมีสีหน้าี่หนักอึ้ง เงินค่าหัว 25 เหรียญทองหากคนอื่นเป็นคนได้ไป็หมายความว่าี่พวกเขาลงทุนลงแรงทั้งหมดคือการผลาญมานาไอ้งูนี่แล้วให้คนอื่นมาตักตวงผลประโยชน์ แต่แเร็ทกลับพูดว่า
“มัน็ไม่แน่เสมอไป”
คำพูดของแเร็ททำให้ลูกน้องหันมามองเขาด้วยความสงสัย ในขณะี่เขา็ไม่ได้พูดอะไรอีกแต่ในหัวของเขากลับสงสัยเรื่องหนึ่ง
‘แปลก เวทย์จำแลงอสูรของเจ้างูนั่นมันไม่ถูกต้อง’ แเร็ทคิดในใจแต่ไม่ได้พูดออกมา
ขณะี่ฝุ่นกำลังฟุ้งอยู่นั้น็มีบางสิ่งพุ่งเ้าใ่สตรีี่ถือไม้คทาแต่กลับปะทะเข้ากับาเรียเสียก่อนจนเผยให้เห็นควันลอยออกมาจากจุดี่โดนบาเรียก่อนี่บาเรียจะกลับคืนสู่สภาพเดิม
“พ่นของแบบนี้ใส่ผู้หญิงได้นี่ดูท่าคงยังไม่เคยมีแฟนสินะ”สตรีี่ถือไม้คทาพูดขึ้นก่อนเริ่มท่องคาถาอีกครั้งพริบตานั้น็มีวงแหวนเวทย์มากมายปรากฏบนพื้นในบริเวณนั้น “ขอดูหน่อยสิว่ามานาของแยังทำให้แสู้ได้อีกเท่าไร”
สักพัก็มีเสียงเหมือนอะไรบางอย่างพุ่งฝ่าฝุ่นไปหาเธอแล้ว็เสียงดังขึ้นก่อนจะพบร่างของเอ็นวี่ลอยขึ้นฟ้าตกลงมาใส่วงแหวนเวทย์อันหนึ่ง ัีี่แตกวงแหวนเวทย์อันนั้นสายฟ้าจำนวนมากมาย็พุ่งออกมาจากวงแหวนเวทย์เ้าใ่เอ็นวี่จนในี่สุดเขา็ร้องออกมา
“อ้าก!!!”
เป็นครั้งแรกนับแต่เริ่มสู้มาี่เอ็นวี่ร้องอย่างเจ็บปวดสายฟ้าช็อตเอ็นวี่อยู่พักหนึ่งก่อนจะสลายไปพร้อมกับวงแหวนเวทย์ี่พื้นเอ็นวี่ตกลงมานอนหมดสติี่พื้น
“อุ้ยตายจริงรับความเสียหายไปตั้งขนาดนี้มานายังไม่หมดอีกหรือนี้”สตรีี่ถือไม้คทาพูดหลังจากสังเกตพบว่าแขนทั้งสองเอ็นวี่ยังไม่คืนสภาพจากการกลายเป็นงู แม้ว่าจะเห็นว่าเอ็นวี่หมดสติไปแล้วแต่เธอกลับยังไม่ประมาท เธอยังคงยืนรออยู่ในบาเรียอย่างใจเย็นในขณะี่แเร็ทกับลูกน้องของเขารวมทั้งคนี่สวมชุดเกราะ็เอาแต่จ้องมองไปยังร่างี่นอนแน่นิ่ง
ผลของเวทย์ยังคงอยู่แปลว่าเอ็นวี่ยังมีชีวิตอยู่เพราะยังคงมีมานาหล่อเลี้ยงผลของเวทย์มนต์ไว้ สิ่งเหล่านี้ทำให้ทุกคนต่างรู้สึกหนักอึ้พวกเขาต่างคิดเป็นเสียงเดียวกันว่า ‘มันจะอึดเกินไปแล้ว’ในขณะี่เร็ทกลับคิดต่างไปจากคนอื่น
แเร็ททราบดีว่าบางครั้งผลเวทย์มนต์อาจไม่ได้คงสภาพตามชีวิตของผู้ร่ายเสมอไป บางครั้งแค่ผู้ใช้หมดสติผลของเวทย์มนต์็สลายไปได้เหมือนกัน เพราะสิ่งี่ทำให้เวทย์แสดงผลได้คือมานากับคาถาแต่การจะให้คงผลไว้อย่างนั้นจำต้องมีมานาหล่อเลี้ยง ทำให้มีเวทย์มนต์จำนวนไม่น้อยี่ต่อให้ผู้ร่ายไม่ถึงกับเสียชีวิตแต่แค่หมดสติ็ทำให้ผลของเวทย์มนต์หายไปได้เหมือนกัน และเวทย์จำแลงอสูรส่วนใญ่็เป็นแบบนี้แต่การี่แขนของเอ็นวี่ยังคงสภาพของงูแม้จะหมดสติไปแล้วจึงทำให้แเร็ทอุทานในใจอีกครั้งว่า
‘แปลก’
สตรีี่ถือไม้คทามองร่างของเอ็นวี่ี่หมดสติแล้วชั่งใจว่าจะออกจากบาเรียไปจัดการอีกฝ่ายเลยดีหรือไม่ เธอคิดตรึกตรองไปมาใจหนึ่ง็ต้องการจัดการให้สิ้นเรื่องสิ้นราวอีกใจหนึ่ง็ยังคงระแวงเพราะแขนทั้งสองของอีกฝ่ายยังไม่คืนสภาพจากการเป็นงู เธอชั่งใจอยู่พักหนึ่งก่อนจะตัดสินใจร่ายคาถาออกมา
วงแหวนเวทย์สีขาวปรากฏขึ้นบนพื้นใต้ร่างี่หมดสติของเอ็นวี่ก่อนจะมีโว่มากมายโผล่ออกมาจากวงแหวนมาพันร่างของเอ็นวี่ไว้จนแน่น สตรีี่ถือไม้คทาหันไปสั่งการหญิงสาวด้านหลังทางซ้ายว่า
“หลบอยู่ก้าวหลังบาเรียและไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นจงอย่าปลดบาเรียเด็ดขาด”
หญิงสาวนางนั้นพยักรับทราบก่อนจะพูดว่า
“นายหญิงระวังตัวด้วยนะคะ”
หญิงสาวี่ถือไม้คทายิ้มเล็กน้อยก่อนจะเดินผ่านม่านบาเรียตรงไปยังร่างของเอ็นวี่ี่ตอนนี้ถูกพันด้วยโซ่ เธอเดินเข้าไปหาร่างนั้นช้าๆ บนพื้นตอนนี้ยังคงเต็มไปด้วยวงแหวนเวทย์มนต์ซึ่งเธอยังคงสภาพนั้นไว้เผื่อเกิดเหตุไม่คาดฝัน เธอเดินเข้าไปใกล้ร่างนั้นทีละก้าวทีละก้าวจนเมื่อเห็นว่าเข้าใกล้มากพอ็ชักมีดเล่มหนึ่งออกมา เธอสังเกตตั้งแต่ตอนี่อีกฝ่ายสู้กับแเร็ทแล้วพบว่าการโจมตีทั่วไปไม่สามารถสร้างความเสียหายให้กายเนื้อของคนๆ นี้ได้ ดังนั้นเธอจึงไม่คิดใช้เวทย์มนต์จัดการเพราะเห็นว่ามันคงไร้ผลแต่เลือกจะใช้มีดเล่มนี้แทน มีดเล่มนี้อาจดูเหมือนมีดธรรมดาแต่แท้จริงแล้วมันคืออาร์ติแฟกต์ชิ้นหนึ่งี่มีคุณสมบัติคือการตัดได้ทุกสิ่งอย่าง เดิมมีดชนิดนี้เป็นของพวกนายพรานแต่ส่วนใญ่จะเป็นอุปกรณ์เวทย์มนต์ไม่ใช่อาร์ติแฟกต์แบบี่เธอถืออยู่นี้
เธอมือซ้ายถือไม้คทามือขวาถือมีดจ้องมองร่างเอ็นวี่บนพื้นขณะี่เธอกำลังก้มลงเพื่อหมายจะตัดหัวเอ็นวี่ ็มีคนดึงเธอจากทางด้านหลังพร้อมกับงูพิษี่เป็นมีขวาของเอ็นวี่อยู่ๆ ็พุ่งใส่หน้าเธอจากช่องว่างระหว่างโซ่แต่ละเส้น แต่จากการถูกดึงไปด้านหลังทำให้เธอรอดจากการโดนงูฉกไปอย่างฉิวเฉียด
เมื่อหันหน้าไปดูพบว่าคนี่ช่วยให้เธอรอดพ้นจากวิกฤติกลับเป็นร่างี่สวมเกราะอยู่ทั้งตัว ก่อนจะมีเสียงหัวเราะของเอ็นวี่ดังออกมา
“หึหึหึ รอดตัวไปนะยัยแ่แร้งทึ้ง”พูดเอ็นวี่็เริ่มบิดตัวแล้วขยับออกมาจากการถูกมัดช้าๆ สตรีี่ถือไม้คทาจ้องมองด้วยความตกตะลึง เอ็นวี่จ้องมองมาี่เธอพลางหัวเราะเยาะออกมา “จะตกใจไปทำไมยัยแ่ไม่รู้หรือไวว่ากระดูกของงูทันเป็นยังไง”
ได้ยินเสียงของคนี่สวมเกราะพูดกับเธอว่า
“เธอแพ้แล้วแต่ไปตาฉัน”
พูดเขา็ชักดาบออกมาเขาเอานิ้วไล่จากโคลนขึ้นไปยังปลายดาบช้าๆ ขณะี่เขาไล่นิ้วขึ้นไปนั้นส่วนไหนของตัวดาบี่นิ้วเขาไล่ผ่านจะกลายเป็นสีแดงฉาน เอ็นวี่ทะกำลังดิ้นรนออกมาจากการมัดของโซ่รีบเงยหน้ามองพบเห็นดาบของคนในชุดเกราะี่ตอนนี้กลายเป็นสีแดงฉานทั้งเล่ม เอ็นวี่หรี่ตาลงัีเขารู้ได้ถึงอันตรายจากดาบเล่มนั้น
เอ็นวี่รีบริ่งี่จะดิ้นให้หลุดจากพินธนาการของโซ่ แต่ทว่าอยู่มัน็แน่นขึ้นมาเสียงอย่างนั้น เอ็นวี่รีบหันไปมองสตรีี่ถือไม้คทาพบว่าตอนนี้กลับไปอยู่หลังม่านบาเรียตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้ ซึ่งตอนนี้เธอกำลังปักไม้คทาลงบนพื้นพร้อมกับร่ายคาถาไปด้วย
เอ็นวี่ี่เห็นท่าไม่ดีจึงใช้แขนขวาี่กลายเป็นงูพิษฉกเ้าใ่คนในชุดเกราะ ทว่าเขี้ยวของมันกลับเจาะชุดเกราะเข้าเพียงสองมิลเท่านั้น คนในชุดเกราะพูดขึ้นพลางฟันไปี่ตัวงู
“เปล่าประโยชน์”
การฟันของเขาสามารถทำให้งูี่รับการระเบิดจากขวานของแเร็ทได้อย่างสบายเกิดรอยแผลขึ้นมาได้ถึงแม้ว่ามันจะเป็นเพียงแค่แผลเล็กๆ ็ตาม เอ็นวี่รู้สึกเจ็บแต่เขา็ไม่ยอมแพ้เขายังคงกระเสือกกระสนเพื่อี่จะหลุดจาดพันธนาการของโซ่ี่มัดเขาอน่นขึ้นเรื่อยๆ พร้อมกับให้งูพิษฉกเ้าใ่อีกฝ่ายอีกครั้งหนึ่ง
คนในชุดเกราะ็ไม่สนใจปล่อยให้งูฉกใส่ชุดเกราะของเขาแล้วฟันใส่ไปี่ตัวงู ทว่าครั้งนี้งูกลับหลบดาบของเขาแล้วเปลี่ยนเป็นพ่นพิษใส่เพราะของเขาแทน พิษี่เคยกลายเป็นสิ่งี่ทำให้ใครมักจะหวาดกลัวแต่เมื่ออยู่บนชุดเกราะนี้มันเพียงส่งกลิ่นเหม็นมีควันโชยออกมา ก่อนี่อักขระเวทย์มนต์บนชุดเกราะจะเรืองแสงพร้อมกับลบพิษให้หายไป เอ็นวี่ตะลึงไปัี
“ค่าหัวของแข้าจะเป็นคนรับเอาไว้เอง”
พูดเขา็เดินเข้ามาหาเอ็นวี่ี่ถูกมัดโดยไม่สนงูพิษนั่นอีก เอ็นวี่ี่เห็นว่าความตายกลายถึงศีรษะจึงรู้สึกกลัวขึ้นมาเขาพยายามดิ้นรนเพื่อให้หลุดจากพันธนาการ แต่ว่าไม่ทันการเสียแล้วเมื่อร่างในชุดเกราะมายืนตรงหน้าเขาพร้อมกับยกดาบี่ตอนนี้มีสีแดงอยู่ทั่วตัวดาบขึ้นเตรียมี่จะปักมันลงบนอย่างเขา เอ็นวี่เงยหน้ามองชายในชุดเกราะแม้เขาจะไม่เห็นหน้าของอีกฝ่ายแต่คล้ายจะรู้สึกได้ถึงสายตาอันแสนเย็นชาี่มองมาจากใต้เหมวกเกราะ
“ไม่นะ ไม่...”เอ็นวี่เริ่มพูดออกมาแต่ว่านั่นไม่ใช่เพราะเขาหวาดกลัวต่อความตาย แต่กลับเป็นอะไรบางอย่างี่ฝังลึกอยู่ในใจเขา “อย่านะ อย่า..”เอ็นวี่ตัวสั่นเทาด้วยความโกรธแล้วพูดออกมาด้วยเสียงอันสั่นเทาว่า “อย่ามองฉันด้วยสายตาแบบนั้นนะ”จากนั้น็เริ่มแสดงความคลุ้มคลั่งออกมาอย่างเห็นได้ชัด เขาเริ่มเปลี่ยนจากการบิดตัวเพื่อให้หลุดจากพันธนาการเป็นการใช้กำลังดื้อแต่ว่ายังคงไร้ผล “ไม่นะอย่ามองฉันแบบนั้น”
ชายในชุดเกราะไม่สนใจปฏิกิริยาี่เปลี่ยนไปของเออร์วิน เพราะเป็นธรรมดาี่คนปกติจะเมินเฉยความรู้สึกของคนี่ตนกำลังลงมือฆ่า ดาบี่เคลือบไปด้วยสีแดงพุ่งลงมาี่กลางหลังของเอ็นวี่ แต่เสี้ยววินาทีี่ดาบเล่มนั้นกำลังปักลงี่กลางหลังกลับมีอะไรบางอย่างพุ่งเข้ามากระแทกคนในชุดเกราะจนกระเด็นไปหลายสิบเมตรก่อนจะกระแทกเข้ากับต้นไม้ใญ่ต้นหนึ่งถึงหยุดได้ เขายันตัวเองให้ลุกขึ้นยืนช้าๆ รู้สึกระบมไปทั่วร่างก่อนจะหันไปมองเพื่อดูว่าใครเป็นคนทำลายงานของเขา กลับพบเห็นชายคนหนึ่งี่มีปีกอยู่ี่หลังซึ่ง็ไม่ใช่ใครี่ไหนแต่เป็นคนี่ซึ่งจากไปในตอนแรกนั่นเอง ชายในชุดเกราะรู้สึกยินดีี่คนนี้กลับมาเพราะนั่นหมายถึงเงินรางวัลถึง 25 เหรียญทองนั่นเอง
“ริค!”
เอ็นวี่ร้องออกมาอย่างดีใจแต่ริคกลับไม่ตอบเพียงแค่ทอดสายตามองทุกคนในบริเวณก่อนจะถามว่า
“ดูท่าคนพวกนี้จะตึงมือเจ้าน่าดูสินะเอ็นวี่”
เอ็นวี่ี่ได้แต่นิ่งเงียบไปพูดอะไรริคจึงกล่าวว่า
“จะซึมไปทำไมเจ้าน่ะไม่ได้ไร้พลังเหมือนแต่ก่อนแล้วนะแม้จะมีสภาพเช่นนี้แต่ตัวเจ้าในตอนนี้็มีพลังพอี่จะรับมือคนพวกนี้ได้ด้วยตัวคนเดียวได้เจ้าควรจะภูมิใจนะ”
ัีี่ได้ยินเช่นนั้นสีหน้าของเอ็นวี่็กลับคืนสู่ความมีชีวิตชีวาอีกครั้ง
‘นั่นสินะเราไม่ได้ไร้พลังอีกแล้วตอนนี้เรามีพลังแล้วและจะไม่มีวันกลับไปเจอเรื่องแบบนั้นอีก’เอ็นวี่บอกกับตัวเองในใจพร้อกับจะนึกถึงเรื่องในอดีตบางอย่างแล้วรีบดึงสติกลับมาอย่างรวดเร็ว ก่อนจะพยายามบิดตัวเพื่อให้หลุดพ้นจากพันธนาการของโซ่อีกครั้ง ซึ่งคราวนี้มีริคคุมเชิงอยู่ใกล้ๆ
แต่แล้วชายในชุดเกราะ็พุ่งกระโจนเ้าใ่ริคพร้อมเงื้อดาบขึ้นริคกลับไม่ขยับไปไหนแต่ปีกของเขาพองตัวขึ้นแล้ว-่าฝนจากปากเขา็พุ่งเ้าใ่อีกฝ่ายัี
ม่านตาของชายในชุดเกราะหดเล็กลงแต่เพราะอยู่กลางอากศทำให้เขาไม่สามารถทำอะไรได้ ห่าฝนเหล่านั้นพุ่งเ้าใ่เขาจนกระเด็นกลับหลังไปี่ต้นไม้ต้นเดิม เกราะของเขาถูกปักตรึงจนมีสภาพไม่ต่างจากเม่น แต่ว่ายังนับเป็นเรื่องดีี่ด้วยชุดเกราะของเขาทำให้สิ่งเหล่านี้ปักเข้ามาไม่ถึงตัวเขา
“ชุดเกราะี่ดี”
ริคพูดขึ้นก่อนจะถูกใครบางคนซัดเข้าี่กลางหลังโดยไม่ทันตั้งตัว การโจมตีนั้นหนักหน่วงและรุนแรงแต่ริคกลับเซไปข้างหน้าเพียงแค่ไม่กี่ก้าว็ตั้งหลักได้ แต่เมื่อเขาหันหลังกลับไปมอง็ต้องตาเบิกโพลงัี เพราะสิ่งี่เขาเห็นนั้นเหมือนเป็นเหล็กกล้าี่ถูกหลอมจนมีรูปร่างคล้ายมนุษย์ี่มีร่างกายกำยำ ไม่เพียงแค่ริคแม้แต่สตรีี่ถือไม้คทากับชายในชุดเกราะ็ไม่ต่างกัน คล้ายกับว่าพวกเขาได้เห็นอะไรี่น่าเหลือเชื่อเป็นครั้งแรก มนุษย์เหล็กกล้าพูดด้วยน้ำเสียงของแเร็ทว่า
“อ้าว! แทบไม่กระเทือนเลยรึนี่็อุตส่าซัดไปเต็มแรงแล้วนะ”ก่อนี่จะยิ้มแล้วพูดว่า “แต่็ช่างเถอะเพราะถึงยังไงแ็ไม่รอดไปอยู่ดีเพราะค่าหัวของแข้าจะรับเอาไว้เอง”
พูดเขา็พุ่งเ้าใ่ริคัี
นิยายแนะนำ
นิยายแนะนำ
ความคิดเห็น
COMMENT
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้ เพื่อสร้างประสบการณ์นำเสนอคอนเทนต์ที่ดีให้กับท่าน รวมถึงเพื่อจัดการข้อมูลส่วนบุคคลเพื่อให้ท่านได้รับประสบการณ์ที่ดีบนบริการของเว็บไซต์เรา หากท่านใช้บริการเว็บไซต์นี้ต่อไปโดยไม่มีการปรับตั้งค่าใดๆ นั่นเป็นการแสดงว่าท่านอนุญาตยินยอมที่จะรับคุกกี้บนเว็บไซต์และนโยบายสิทธิส่วนบุคคลของเรา
0.00
0.00









userA???
???? ??? ? ???? ?? ??