เรื่อง อาวุธมนุษย์เกิดใหม่เป็นเจ้าชายขยะ ในโลกที่ตัดสินว่าเวทมนต์คือทุกสิ่ง

ณ สุดปลายสะพานที่ข้ามผ่านแม่น้ำซิลเวอร์ริตอนนี้ชายนหนึ่งยืนอยู่ที่สุดปลายสะพาน เขาเป็นสายหนุ่มที่หน้าตาจดว่าค่อนข้างดีผมสีแดงสดกับแววตาที่เปลี่ยมไปด้วยชีวิตชีวาช่วยขับเน้นเพิ่มพูนเสน่ห์ให้กับเขาเสื้อที่เขาใส่นั้นผ่ากลางเผยเห็นแผงหน้าอกและกล้าหน้าท้องชัดเจน

สายตาของเขาทอดมองไปยังช่องไพร์ที่เป็นเส้นทางเข้าสู่เมืองเล็กๆ ที่ชื่อว่าไพร์ล็อก ความหวนรำลึกและคิดถึงปรากฏขึ้นในแววตาของเขา เขายิ้มออกมาเผยให้เห็นเขี้ยวเล็กๆ ทั้งสอง

“ไม่ได้กลับมาที่เมืองนี้ซะนานไม่รู้ว่าเจ้าหนูนั่นจะยังสบายดีอยู่มั้ย”เขาพึมพำออกมาแล้วยืนอยู่อย่างนั้นพักหนึ่งก่อนจะหมุนตัวแล้วเดินจากไปทันทีทิ้งไว้เพียงความว่างเปล่าราวกับว่าตัวเขาไม่เคยได้มาที่นี่

ณ จุดหนึ่งภายในป่าที่ห่างจากดราโกวิชไม่ไกลนักปรากฏเป็นตราสัญลักษณ์รูปดอกกุหลาบสีทองบนพื้น แสงจากตราสัญลักษณ์นั้นส่องสว่างไปทั่วบริเวณก่อนจะปรากฏเป็นคนกลุ่มหนึ่งออกมาจากตราสัญลักษณ์รูปกุหลาบนั้นแล้วแสงนั้นก็จางหายไปพร้อมกับตราสัญลักษณ์กุหลาบสีทองบนพื้น

พระราชาอัลเฟรด บารอนเอเดรียน พัศดีเบลน ออกัส ไลลา เกรซ โทมัส เรเวน ยืนรวมกลุ่มกัน ในบรรดาคนทั้งหมดมีเพียงแค่เรเวนเท่านั้นที่แววตามีความรู้สึกสับสนและสงสัยไม่หยุด เธอมองไปยังตราหกเหลี่ยมในมือของพระราชาอัลเฟรดซึ่งบนตรานั้นมีสัญลักษณ์เป็นรูปกุหลาบสีทองแบบเดียวกับที่โผล่บนพื้นเมื่อครู่

‘กุหลาบสีทองทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้’เรเวนถามคำถามนี้ในใจก่อนจะมีเสียงดังมาจากที่ไกลดังความคิดเธอกลับไป

ปัง!

เรเวนหันไปมองทิศทางที่เสียงดังมาด้วยความสงสัย

“เสียงนี่มัน?”

เป็นเกรซที่ตอบว่า

“เจ้าชายเออร์วินน่ะ”

“เอ๊ะ?”เรเวนหันกลับมองเกรซด้วยความสงสัย แต่เกรซกลับไปกราบทูลำระราชาอัลเฟรด

“ฝ่าบาทเพคะ...”

พระราชาอัลเฟรดตอบด้วยสีหน้าที่เย็นเยียบ

“พวกเรามาช้าไปพวกนั้นเจอตัวเออร์วินแล้ว”

บารอนเอเดรียนหันไปพูดกับโทมัสว่า

“โทมัสมีเจ้าสิ่งนั้นอยู่ใช่มั้ย”

โทมัสพยักหน้าก่อนจะหยิบห่อกระดาษออกมาเขาแก้ห่อกระดาษออกพบว่ามีผงอยู่ข้างใน เขาหยิบผงออกมาก่อนจะโปรยใส่ทุกคนพลางบอกว่า

“ผงนี่จะช่วยอำพลางกลิ่นกายและมานาของทุกคนได้ชั่วคราวจะไม่มีใครรับรู้ได้ถึงทุกคนจากมานาในร่างแต่มันไม่ได้ปิดบังการรับรู้ด้านอื่นๆ อย่างการมองเห็นหรือการได้ยินฉะนั้นถ้าไม่อยากปะทะก็เลี่ยงที่จะให้อีกฝ่ายเห็นตัวจะดีที่สุด”

พระราชาอัลเฟรดพยักหน้าให้กับโทมัสเพระสิ่งที่พระองค์ต้องการในตอนนี้ก็คือพาลูกชายตนกลับบ้านโดยปลอดภัยถ้าเลี่ยงการต่อสู้ได้ก็จะดีที่สุด บาเรียนเอเดรียนพูดกับโทมัสอีกว่า

“โทมัสช่วยทำนายสถานการณ์ในตอนนี้และที่กำลังจะเกิดขึ้นที”

โทมัสพยักหน้าก่อนจะเก็บห่อกระดาษก่อนจะหยิบช็อกออกมาเขาเริ่มจากใช้นิ้ววาดลวดลายบนพื้นดินก่อนจะป่นช็อกแล้วโรยลงบนลวดลายนั้น โทมัสมองผงช็อกบนลวดลายก็ถามได้ความสงสัยว่า

“เจ้าชายกำลังต่อสู้กับสัตว์อสูรอยู่เหรอครับ”

ทุกคนต่างพากันมองโทมัสเป็นตาเดียวไม่เข้าใจว่าเขาพูดอะไร โทมัสก็บอกว่า

“ในทำนายมันบ่งบอกว่าเจ้าชายกำลังต่อกรกับสัตว์อสูรสองตัว แต่ในคำทำนายมันไม่ได้บอกว่าเป็นสัตว์อสูรชนิดอะไรซึ่งเป็นเรื่องปกติที่เห็นได้บ่อยเพราะสัตว์อสูรโดยเฉพาะพวกสัตว์ชั้นสูงมักจะมีความสามารถในการปิดบังคำทำนายน่ะครับ”

โทมัสอธิบายจนจบทุกคนกลับยังคงนิ่งแต่เป็นพระราชาอัลเฟรด บารอนเอเดรียน พัศดีเบลนดาบใหญ่ แล้วก็เกรซที่คล้ายกับนึกอะไรขึ้นมาได้ เบลนถือดาบใหญ่สีดำเดินเข้าไปหาโทมัสแล้วถามว่า

“เจ้าบอกว่าเจ้าชายกำลังต่อสู้กับสัตว์อสูรสองตน?”

โทมัสพยักหน้า

“ในคำทำนายบอกว่าเป็นยังนั้นครับ”

บารอนเอเดรียนเดินเข้ามาถามว่า

“แล้วคำทำนายในอนาคตล่ะ”

โทมัสก้มลงมองบนพื้นก่อนจะตอบว่า

“จะมีสองพลังอันยิ่งใหญ่เข้ามาร่วมวงด้วยพลังแรกเป็นรูปดาบแล้วก็ดวงตาส่วนพลังที่สองเหมือนจะเป็นสัตว์อสูรเช่นกันเพียงแต่ว่าแม้จะทำนายตัวตนของสัตว์อสูรนี้ไม่ได้ก็ตามแต่ในคำนำนายก็ระบุว่าเป็นพลังที่เหนือกว่าสัตว์อสูรที่พลังเหนือกว่าสองตัวแรกอย่างเทียบกันไม่ติดเพียงแต่ว่าข้ายังไม่เห็นว่าชะตาของเจ้าชายจะถึงฆาตแต่อย่างใดะ”

บารอนเอเดรียนนิ่งไปทันทีในขณะที่ออกัส ไลลา เรเวนสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้นทำไมถึงมีสัตว์อสูรมาเกี่ยวข้องได้ บารอนเอเดรียนใช้เวลาคิดพักหนึ่งพึมพำออกมาว่า

“ดาบกับดวงตาน่าจะหมายถึงคนของศาสนจักร ตามข้อมูลที่ได้รับมาคนที่ทางศาสนจักรส่งมาคราวนี้คือหนึ่งในสิบสองอัศวินศักดิ์คาทาริน่า เฟย์ไรน์ ดังนั้นเป็นเธอไม่ผิดแน่”

คำว่าอัศวินศักดิ์สิทธิ์ทำให้พวกคนหนุ่มสาวทั้งหลายพอกันสูดลมหายใจด้วยความหนาวเหน็บแม้แต่เรเวนเองก็ไม่ต่างกัน ไม่สิถ้าพูดให้ถูกเธอดูจะกังวลมากกว่าคนอื่นด้วยซ้ำราวกับว่าเธอรู้จักระดับและความสามารถของอัศวินศักดิ์สิทธิ์ดี มีเพียงแค่เกรซที่ยังคงนิ่งเฉยไม่แสดงอาการอะไร แต่บารอนเอเดรียนกลับโยนลูกระเบิดอีกลูกซ้ำลงมา

“แล้วสัตว์อสูรที่มีพลังเทียบเท่าอัศวินศักดิ์สิทธิ์นั่นอีก”

เบลนพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยว่า

“อาจะเป็นกลุ่มราตรีแห่งการล้างแค้น”

ไลลา ออกัส และโทมัสต่างก็ทำหน้างง บารอนเอเดรียนหันไปกราบทูลกับพระราชาอัลเฟรดว่า

“ฝ่าบาททรงคิดว่าเรื่องนี้จะเกี่ยวข้องกับกลุ่มราตรีแห่งการล้างแค้นหรือไม่พะย่ะค่ะ”

พระราชาอัลเฟรดกลับตรัสด้วยท่าทีเย็นชาวา

“มันจำเป็นด้วยหรือว่าจะเป็นคนของศาสนจักรหรือไม่จะเป็นคนของกลุ่มราตรีอะไรนั่นหรือไม่ เพราะถ้ามันพวกนั้นกล้ามาทำร้ายลูกชายข้าแม้แต่นิดเดียวจะเป็นใครหน้าไหนก็ไม่เอาไว้ทั้งนั้น”

แล้วหันไปมองทุกคนก่อนจะตรัสด้วยรอยยิ้มว่า

“ไปกันเถอะเน้นความปลอดภัยของเจ้าลูกบ้านั่นเป็นหลักก็พอ”แล้วพระราชาอัลเฟรดก็หันไปถามรเวนพลางพูดด้วยน้ำสียงขอร้องว่า “คุณหนูหลังจากนี้ไปไม่ว่าเกิดอะไรขึ้นรบกวนคุณหนูช่วยเน้นไปที่ความปลอดภัยของเจ้าลูกชายตัวแสบนั่นเป็นสำคัญที”

เรเวนที่เห็นว่าพระราชาคนหนึ่งพูดกับเธออย่างเกรงอกเกรงใจก็เริ่มทำตัวไม่ถูกขณะที่เธอกำลังจะกล่าวถ่อมตน เธอเผลอสบตากับอีกฝ่ายวินาทีนั้นเธอรู้สึกว่าคนที่พูดกับเธออยู่นี้ไม่ใช่พระราชาแต่เป็นพ่อคนหนึ่งที่กังวลในความปลอดภัยของลูกชาย เธอจึงรับคำว่า

“ค่ะฉันจะไม่ยอมให้เขาเป็นอะไรแน่ค่ะ”

พระราชาอัลเฟรดยิ้มออกมาเมื่อได้ยินเรเวนพูดก่อนจะตรัสว่า

“ถ้าอย่างงั้นพวกเราก็ไปกันเถอะ”

บารอนเอเดรียนออกัส ไลลา เกรซกล่าวพร้อมกันทันที

“““ขอรับ(เพคะ)ฝ่าบาท”””จากนั้นบารอนเอเดรียนก็เดินนำทุกคนตามด้วยผู้ช่วยทั้งสอง ทั้งสามคนเดินนำพระราชาอัลเฟรดไปยังจุดที่มีเสียงดังนั้นส่วนเกรซกับเรเวนและทัสเดินตามพระราชาอีกทีส่วนเบลนถือดาบใหญ่สีดำรั้งท้ายคอยระวังหลัง ระหว่างที่เดินกันอยู่นั้นออกัสก็ถามไลลาที่เดินคู่กันว่า

“นี่เธอรู้ไหมว่าราตรีแห่งการล้างแค้นที่ท่านเบลนพูดถึงน่ะคืออะไร”

ไลลาเหลือบมองออกัสด้วยหางตาก่อนจะตอบว่า

“เจ้านี่มีสมองหรือเปล่าข้าก็โตมาในไพร์ล็อกเหมือนเจ้ามีเรื่องไหนด้วยเรอะที่ข้ารู้แล้วเจ้าจะไม่รู้ อ้อไม่นับเรื่องโง่ๆ ที่เจ้ามักทำบ่อยๆ นะ”

ออกัสหน้ากระตุกบอกว่า

“เจ้าไม่รู้ก็ตอบแค่ว่าไม่รู้เจ้าจะมาด่าข้าทำไมกันเนี่ย อีกอย่างนะจริงอยู่ที่เจ้าโตที่นี่แต่เจ้าเกิดที่อื่นแล้วถูกท่านแม่ทัพเก็บมานี่ดังนั้นมันจึงไม่แปลกที่จะมีเรื่องที่เจ้ารู้แล้วข้าจะไม่รู้ ไลลาตอบเพียงแค่ร้อง

“เหอะ”แล้วก็ไมพูดอะไรอีก ที่ออกัสพูดนั้นเป็นเรื่องในอดีตของเธอเดิมทีเธอไม่ใช่ชาวเมืองไพร์ล็อกแต่เป็นลูกสาวชาวบ้านธรรมดาที่เกิดอยู่ในหมู่บ้านเล็กๆ

วันหนึ่งบารอนเอเดรียนได้พาทหารออกไปลาดตะเวนและตรวจตราในป่าเพื่อระวังไม่ให้มีสัตว์ร้ายเข้าใกล้เมืองมากเกินไป เพราะอาจส่งผลเสียต่อการเดินทางของเหล่าพ่อค้าที่จะมาค้าขายที่ไพร์ล็อก วันนั้นเขาได้ไปยังหมู่บ้านเล็กๆ ที่มักแวะไปเป็นประจำเวลานำทหารออกตรวจตรา ทว่าวันนี้สิ่งที่เขาพบเห็นคือว่าวินาศสันตะโร สิ่งปลูกสร้างล้วนผูกทำลายย่อยยับซากศพและอวัยวะภายในกระจัดกระจาย ตามพื้นเต็มไปด้วยรอยเท้าของมอนสเตอร์ ซากศพของผู้หญิงส่วนใหญ่เต็มไปด้วยสารคัดหลั่งทั้งยังมีอวัยวะเพศฉีกขาด ใบหน้าของพวกเธอแต่ละคนต่างตายด้วยความทรมาน บารอนเอเดรียนได้ให้ทหารทำการขุดหลุมฝังศพให้ชาวบ้านเหล่านั้น ขณะที่คิดว่าคงไม่มีใครรอดชีวิตแล้วเขากลับได้ยินเสียงทารกร้องขึ้นในซากบ้านหลังหนึ่ง จึงได้ให้ทหารทำการรื้อซากบ้านเหล่านั้นออกจึงพบว่าสองร้องของทารกดังมาจากชั้นใต้ดินพอเปิดแผ่นไม้ออกจึงพบเห็นกับทารกเพศหญิง ไม่มีแผ่นป้ายชื่อซึ่งเป็นเรื่องปกติเพราะชาวบ้านมักจะไม่ได้รับการศึกษา บารอนเอเดรียนตัดสินใจรับเลี้ยงเด็กคนนี้เป็นลุกบุญธรรมและตั้งชื่อเธอว่าไลลา ก่อนจะมาพบภายหลังว่าไลลามีความเข้ากันได้กับธาตุลมแต่เขากลับต้องการให้เธอตอบโตอย่างเด็กผู้หญิงธรรมดาจึงไม่ได้ให้เธอเข้ากองทัพแต่ให้เธอเลือกเส้นทางชีวิตด้วยตนเอง แต่ทว่าวันหนึ่งไลลาก็มาบอกเขาด้วยตนเองว่าต้องการเป็นอัศวินที่แข็งแกร่งและนั่นคือต้นกำเนิดของอัศวินหญิงไลลา

แม้ว่าชีวิตของเธอจะเริ่มต้นไม่สวยนักแต่ตอนนี้เธอก็มีความสุขดีมีทั้งพ่อและแม่ที่รักเธอปานลูกในไส้ และถึงแม้ว่าตอนนี้เขาจะไม่อยู่ในไพร์ล็อกแต่พี่ชายบุญธรรมของเธอนั้นก็ทั้งรกและเอ็นดูเธอเสมอ และที่สำคัญตอนนี้เธอยังมีออกัสคู่กัดที่มักจะทะเละเบาะแว้งด้วยเสมอ แต่กลับไม่มีใครรู้ว่าออกัสคนนี้นี่แหละคือสาเหตุที่ทำให้เธอเลือกเส้นทางในการเป็นอัศวิน ทุกครั้งที่มีคนบอกว่าเธอกับออกัสเป็นคู่ผัวเมียกันเธอมักจะปฏิเสธแต่ในใจลึกๆ ของเธอนั้นมักจะรู้สึกดีที่ถูกบอกเช่นนั้น

กลับเป็นบารอนเอเดรียนที่เดินนำหน้าทั้งสองตอบว่า

“พวกนี้เป็นกลุ่มคนที่แต่เดิมล้วนเป็นพวกผู้มีพลังเวทย์อ่อนด้วยแต่ใช้วิธีการนอกรีตบางอย่างทำให้ได้พลังมา”

“วิธีการนอกรีต?”ออกัสทวนคำเพราะเขาสงสัยว่าวิธีการนอกรีตที่ว่าคืออะไร ส่วนไลลาเองก็เงี่ยหูฟังอย่างตั้งใจ

“ก็ไม่รู้ว่าเป็นวิธีการแบบไหนแต่มีสองเรื่องที่พวกเจ้าควรจำไว้ให้ขึ้นใจข้อแรกอย่าได้คิดว่าเวทย์ที่คนพวกนี้ใช้เป็นเวทย์จำแลงอสูรเด็ดขาด แม้ดูผิวเผินอาจเหมือนกันอยู่บ้างแต่นั่นไม่ใช่เวทย์จำแลงอสูร และข้อสองเป็นสิ่งที่ต่อเนื่องจากข้อแรกหากมีเหตุการณ์ที่ต้องต่อสู้กับคนพวกนี้ล่ะก็เลิกคิดเรื่องที่จะให้อีกฝ่ายพลาญพลังเวทย์จนหมดเหมือนที่มักใช้เวลาสู้กับพวกผู้เวทย์จำแลงอสูร ตั้งแต่คนกลุ่มนี้โผล่มาในทวีปอาร์เคนัสก็ไม่เคยมีสักครั้งเลยที่จะถูกคู่ต่อสู้ผลาญพลังเวทย์จนหมด ราวกับว่า...”บารอนเอเดรียนหยุดนิ่งก่อนจะพูดต่อว่า “ราวกับว่าคนพวกนี้เป็นสัตว์อสูรก็ไม่ปาน”

สัตว์อสูรสิ่งมีชีวิตที่ทั้งทรงพลังและมีหลากหลายรูปแบบและหลายสายพันธุ์ สัตว์อสูรทุกตัวนั้นจะมีคุณสมบัติที่เหมือนกันอย่างหนึ่งก็คือ พวกมันสามารถดึงมานาในอากาศมาใช้ได้โดยตรง ผิดกับมนุษย์ที่ต้องคอยดูดซับมานาในอากาศมาเก็บไว้ในร่างก่อนจะใช้มานาในร่างจ่ายออกในตอนที่ร่ายคาถาอีกทีความสามารถแบบนี้เรียกได้เลยว่าเป็นอะไรที่โคตรโกง

เรเวนที่รั้งท้ายคู่กับเกรซเห็นว่าเธอยังคงดูใจเย็นจึงลองถามไปว่า

“ทำไมเธอถึงได้ใจเย็นขนาดนี้ไม่เป็นห่วงเขาเหรอ”

ทว่าเกรซกลับยิ้มบางให้เรเวนก่อนจะตอบว่า

“ก็เป็นห่วงนั่นแหละแต่ฉันเชื่อว่าไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นท่านจะไม่เป็นอะไรแน่”

“มั่นใจในตัวเขาขนาดนั้นเชียว”

“เขาแข็งแกร่งกว่าเธอคิดเยอะ”

เออร์วินรีโหลดกระสุนอย่างใจเย็นพลางประเมินสถานการณ์ซึ่งตอนนี้เขามั่นใจแล้วว่าเจ้าคนที่มีแขนเป็นงูนั้นไม่ใช่กำลังเสริมที่อีกฝ่ายเรียกมาเพื่อรับมือกับพวกศาสนจักร เพราะพลังระดับนี้ยังห่างชั้นกับผู้หญิงคนนั้นที่ลงมากฟ้าพร้อมกับแสง เจ้าคนที่แขนเป็นงูมองเออร์วินด้วยสายตาที่อาฆาตปานจะกินเลือดกินเนื้อก่อนจะตวัดแขนซ้ายที่เป็นงูใหญ่ฟาดใส่เขา เออร์วินก้มตัวหลบได้อย่างไม่ยากเย็นพร้อมกับสังเกตว่าแผลในปากงูที่เขายิงยังคงมีเลือดไหลออกมา

‘แผลนั่นไม่สมานตัว?’เออร์วินคิดในใจด้วยความสงสัย หนึ่งในคุณสมบัติที่ทุกคนรู้กันของผู้ใช้เวทย์จำแลงอสูรก็คือฟื้นฟูและรักษาอาการบาดเจ็บด้วยตัวเองแต่ต้องแรกกับการผลาญมานาในร่างเพื่อรักษาอาการบาดเจ็บนั้น การที่เห็นบาดแผลไม่สมานตัวของอีกฝ่ายจึงทำให้เออร์วินสงสัย

‘หรือจะไม่ใช่เวทย์จำแลงอสูร’เขาสงสัยแต่ยังไม่กล้าฟันธง ก่อนจะกลิ้งตัวหลบอีกครั้งทำให้งูพิษที่พุ่งเข้ามาฉกพลาดไปฉกโดนพื้นดิน พร้อมกับเล็งปืนทั้งสองกระบอกไปที่หัวของงูพิษตัวนั้นตั้งใจจะยิงซ้ำเข้าแผลเดิม แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้เหนี่ยวไกลมพายุก็พัดเขาจนกระเด็นไปอีกครั้ง

เออร์วินกลิ้งไปหลายเมตรก่อนจะตั้งหลักได้พอหันไปก็พบว่าริคตอนนี้ได้พุ่งเข้ามาใส่เขา เออร์วินรีบพุ่งตัวหลบออกข้างหลบไปได้อย่างฉินเฉียดก็จะเล็งปืนใส่ริคจากทางด้านหลัง แต่กลับต้องเบี่ยงตัวหลบพิษที่พุ่งเข้ามาแทน เออร์วินรีบหันมองพบว่าริคไม่อยู่ที่ตรงนั้นจึงแหงนหน้าขึ้นฟ้าจึงเห็นริคที่ตอนนี้ปีกของเขากำลังพองออกก่อนจะพ่น-่าฝนขนนกศิลาใส่เขา

เออรืวินจะพุ่งตัวหลบเหมือนที่เคยทำแต่ปรากฏว่าทันทีที่เขาขยับเอ็นวี่ก็รีบยิงพิษดักหน้าเขาทันทีทำให้เออร์วินต้องใช้ย่างก้าวเงาภูตหลบหนีออกจากรัศมีของ-่าฝนไปได้อย่างฉิวเฉียด

‘เวทย์เร่งความเร็ว?’ริคนึกไม่ถึงว่าอีกฝ่ายยังมีไพ่ใบนี้อยู่ เมื่อครู่นี้เขาอาศัยจังหวะที่อีกฝ่ายกำลังหลบการโจมตีของเอ็นวี่รีบคลายปีกออกแล้วทำให้เสียหลักด้วยการกระพือปีกใส่ แล้วตามด้วยการโจมตีประสานกับเอ็นวี่ ไม่นึกเลยว่าจะยังจัดการอีกฝ่ายไม่ได้ ยิ่งสู้ริคยิ่งรู้สึกว่าคนๆ นี้ที่ถึงแม้จะตัวเตี้ยกว่าแต่กลับรับมือยากกว่าพวกนักล่าค่าหัวที่เขาเจอในคืนนี้เสียอีก

“ตายยากเหมือนแมลงสาบไม่มีผิด”เอ็นวี่บ่นออกมาพลางให้งูพิษพุ่งเข้ามาฉกแต่เออร์วินกลับทำแค่เบี่ยงตัวหลบก่อนจะเห็นไปเล็งปืนใส่คนที่มีปีกบนท้องฟ้าแต่กลับต้องพบว่าอีกฝ่ายไม่อยู่บนท้องฟ้า ทว่าหูทั้งสองกลับคล้ายได้ยินเสียงอะไรบางอย่างเขารีบพุ่งตัวหลบออกข้างก่อนที่ริคจะพุ่งเฉียดตัวเขาไป

‘อยู่ๆ ก็ผสานกันขึ้นมาได้เฉยเลยนะทั้งที่ตอนแรกยังสู้ใครสู้มันแท้ๆ’

เออร์วินบ่นในใจก่อนจะกระโดดหลบงูพิษที่วกหัวกลับมาฉกแล้วเล็งปืนกระบอกขวาไปที่หัวของงูส่วนกระบอกซ้ายไปที่ริค

ริคที่เตรียมจะโจมตีซ้ำพลันตื่นตะหนกเขารีบกลับมาหุบปีกป้องกันตัวอีกครั้งก่อนที่จะมีเสียงดังขึ้น ปัง!ปัง!