เรื่อง เชียงยืนฟื้นฮัก

  ความมุมานะส่อเค้าลางปรากฏ รจนาถอดบทเขียนจากตำรา

จรดโดยเกจิผู้มากด้วยปัญญา ซึ่งนำเอาองค์ความรู้

อักขระศาสตร์ลึกลับ อันไม่ค่อยมีผู้ใดใคร่ให้ความสำคัญ

หากแต่สิ่งบันทึกไว้ กลับได้ใช้ในสถานการณ์ซึ่งประสบตอนนี้

กรณีพ่อหลวงองค์เลอสรวงถูกปีศาจครอบงำ

พิสูจน์มองทะลุผ่านกระจกคันฉ่อง ของตาลุนและเสือหาญ

ต่างลงความเห็น ตามที่พบเจอด้วยกันทั้งสองคน

จึงต้องหาทางกำจัด สิ่งอัปมงคลสิงสู่ในร่างองค์กษัตรา

ไม่เช่นนั้นหายนะคงเกิดขึ้นไม่มีที่สิ้นสุด ถ้าทรงโดนกำกับ

ความใกล้ชิดพุทธศาสนา ท้าวเทศพอมีบุญอยู่บ้าง

รู้จักเข้าหาพระเถระตามวัดวา อาราม พึ่งพาขอปาฏิหาริย์

ได้ผลดลจิตดลใจให้ย้อนนึกถึงตำราเก่าแก่ ที่จะทุเลาเรื่องราว

ตรงข้อเคยสั่งฆ่ายุวชน เป็นถึงผู้นำต้องมาทำบาปเพราะความเชื่อผิด ๆ

เจตนายุยงโดยมังคลาพราหมณ์ ถ่อยโ๯๩กลวงเบื้องบน

ภายใต้จุดประสงค์ให้อิทธิพลตกต่ำ ใช้ความเคารพศรัทธาต่อหน้าที่นักบวช

กิจหลักคือบวงสรวงสื่อเทพยดา แหล่งนับถือ

ถ่ายทอดลงมาสู่ประชาเบื้องล่าง เอาความริษยาหมายครองของตัวเองเจือปน

จนก่อให้หลงงมงาย จากนั้นรอวันล่มจมพินาศ

หวังยกตนขึ้นเป็นใหญ่ กองกิเลสอันสะสมไว้ในอก

นับผ่านมาความปรารถนาบังเกิด มังคลาใช้ประโยชน์อชาตะอสูรอย่างคุ้มค่า

หารู้ไม่ ฝั่งทางผู้เดือดร้อนก็พยายามจะทำเช่นไรให้รอดพ้นวิชามาร

  “ท่านพ่อ ซอยเบิ่งม่องนี่แหน่เจ้าค่ะ”

อยากได้รับรองจากคำผู้มีภูมิ รจนาเอ่ยกับบิดา

เปิดหน้าตำรา ชี้ตรงอรรถประวัติ*เวตาลที่นางสนใจ

  “คึดว่าเป็นจังซั่นติ”

ท้าวเทศถามกับลูกสาว ข้อสันนิษฐานซึ่งรจนาอ่านในหมวดอักษร*พราหมี

  “สิมีหยังอี๯๩ล่ะ ท่านพ่อตะญ่านป่านหนิ”

พูดถึงความน่ากลัว ที่สามารถเข้าสิงร่างมนุษย์ก่อให้เสียหาย

  “เพิ่นเว้าไว้ สวดมนต์แผ่เมตตา อนุโมทนาอุทิศให้ตั๊ว”

กุศลหนุนนำอานุภาพช่วยได้ รจนาหาคำตอบจนได้

  “ลองเบิ่งเนาะ บ่เกินกำลังดอก”

สองพ่อ ลูก รู้สึกเบาใจเมื่อมีมูลตั้งต้น จึงจะเอาเรื่องนี้ไปบอกต่อคณะ

...เช้าวันตะวันกล้า หลังกินข้าวกินปลาเสร็จสรรพ บักลายสือกับนางคำปงขึ้นมาเรือนใหญ่

ตามที่ถูกเรียก บ่าวเดินมาส่งยังห้องมุมในส่วนปลอดผู้คน

มีตาลุนกับเสือหาญ นั่งรอท่าบนพื้นกระดาน

ถัดไปเป็นท้าวเทศ ยืนมองออกไปนอ๯๩น้าต่าง

ส่วนรจนา นั่งคลี่ตำราบอกเล่าคร่าว ๆ กับสิ่งนางค้นหา

  “แฮก ๆ ทางข่อยคึดเป็น*ผีกระสือ”

สำหรับเสือหาญคิดเพียงพวกสัมภเวสี ที่เห็นบ่อยจนชิน

ครั้งทราบถึงประเภทขั้นเวตาล เลยรู้ไม่ใช่ธรรมดา

กึ่งอมนุษย์ผุดจากอเวจี มีที่มาจากจำพวกฝักใฝ่ไสยเวทย์

คงร่ายอวิชชาปลุกชีพ เพื่อใช้เป็นเครื่องมือของมังคลา

มุมมองเสือหาญคาดเดาไปทางนี้ จึงพูดออกมา

  “นี่มัน ผีอีเกียซำเบาะ”

จังหวะตาลุนพูดขึ้น สันดานเดิมมักชอบศึกษาธาตุดำ

เพ่งดูในแผ่นหนังบาง ๆ โครงสร้างใช้เส้นหมึกวาดประกอบ

กล่าวถึงรูปลักษณ์ค้างคาวผีดูดเลือด พลอยเปรียบเทียบ

  “คือยุ ๆ”พินิจสักครู่ ตาลุนพ้องตาม

ยืนนิ่งอยู่นาน ท้าวเทศนึกไม่ถึงกับอุบายอันสกปรก

อำนาจซึ่งแสวงหามาด้วยทุกวิถีทาง มังคลาทำได้ลงคอ

นิสัยเอาธรรมะเข้าข่ม ทั้งบ่มเพาะจากมารดานางขันทอง

ก่อให้จิตใจเจริญยกระดับตัวเอง ท้าวเทศไม่นิยมแก่งแย่ง

บางประการเกี่ยวข้องในเรื่องเลวร้าย เนื่องยินยอมตามประสงค์ผู้ปกครอง

ล้วนทุกข์นั่นตนมีส่วน ต้องรับผิดชอบลงมือแก้ไขด้วยความสมัครใจ

  “จังซี่เด้อลายสือ หลานเฮ็ดได้บ่”

แจงเบื้องต้นหนทางวิปัสสนา ท้าวเทศหันมาพูดขอร้องกับทายาทสายตรงขัตติยะ

อีกองค์หญิงคาระปงฐานะมเหสี นางซึ่งถูกกระทำจากคำพยากรณ์

แม้นคลอดออกมา เด็กน้อยจุติเพื่อส่งผลผลัดเปลี่ยนล้างบาง

ลิดรอนอำนาจเก่า ลัทธิอันปกครองมายาวนาน

วลีเท็จประดิษฐ์ขึ้นของมังคลา ก่อให้เกรงกลัว

ประเด็นลูกคนนี้จะฆ่าพ่อ สร้างคลางแคลงดุจหอกข้างแคร่

ขณะทุกอย่างทิศทางกำลังไปได้ดี มีหรือองค์เลอสรวงจะไม่กังวล

กลายเป็นตัดสินยุติการเกิด คิดว่าเป็นมารหัวขน

ประกอบทั้งวงษาอำมาตย์กดดัน ผองข้าบริพารเก่าแก่รอบข้างบัลลังก์

เอนเอียงมาทางคำทายทัก อาจกระทบวิถีที่อุตส่าห์วางรากฐาน

เทวาธิราชจะต้องคงอยู่ในระบอบ ควบคู่โองการราชาเหนือกว่าทั้งปวง

ท้ายแล้วคดีก็มาลงตรงประหาร พ่อจำเป็นต้องฆ่าลูกเพื่อตัดวงจรชีวิต

แม่ท้องกลมจวนเจียนใกล้คลอด ถูกจับมัดเสาไม้กางเขน

สังเวยโชคชะตาที่ยัดเยียดให้เป็นไป ตามมติส่วนรวม

เดชะไม่ถึงฆาต ฟ้าแถนสำแดงฤทธิ์ อานุภาพสิ่งศักดิ์สิทธิ์ต่อต้าน

เหตุแอบอ้างลบหลู่ ใช้บารมีท่านมาทำให้เสื่อมถอย

บันดาลลิขิตมอบคืนความยุติธรรมแก่ดวงจิตบริสุทธิ์

ธำมรงค์วิเศษอาวุธสวรรค์ ส่งถึงผู้คู่ควรกับการบุกเบิกอนาคต

...กลับมาเรือนพัก คำปงยังคงขบคิดกับคำแนะนำท้าวเทศ

ก่อนอื่นให้ช่วยเมตตา อภัยแก่กันลดแรงแห่งผูกพันติดค้าง

ใจของนางนี่สิ ยากจะลืมในความอำมหิตของสวามี

เนื้อแท้แต่แรกองค์เลอสรวง เสน่หารักใคร่ยกย่อง

คราวอภิเษก ขั้นสัญญาจะดูแลอย่างดีสมศักดิ์ศรี

พอมังคลาโหรหลวงทูลกล่าวหา ว่าเป็นตัวกาลกิณี

ใยถึงกล้าตัดใจยอมให้ลูก เมีย ตกตายอย่างอนาถ

ตรองในข้อเสียสละของสถานะผู้นำ คำปงจึงทบทวน

พระเวสสันดร ภพชาติสุดท้ายก่อนจะมาเป็นบรมโพธิสัตว์

ยังทานบุตรทั้งสองกัณหา ชาลี แก่ชูชกพราหมณ์เฒ่า

แม้กระทั่งยกภรรยา นางมัทรีให้ท้าวสักกะพระอินทร์ที่แปลงมาขอส่วนบุญ

  “เอาหละ บาดหนิสิเฮ็ดให้”

ชั่งใจลดทิฐิเพื่อระงับเวร คำปงยกโทษที่อดีตเคยเผชิญชะตาลำบาก

ทางลายสือไม่มีสิ่งใดลังเล หมดอคติเมื่อฟังเหตุผลแลกกับทำให้กรรมเบาบาง

สำนึกด้วยสติดีงาม กระแสธรรมก่อพลังบุญสู่บิดา

ค่ำลงพากันนั่งสมาธิ อธิษฐานเพื่อองค์เลอสรวงพ้นจากการควบคุม

...รู้สึกยะเยือกเมื่ออชาตะ ตื่นขึ้นมาจากที่นอน

สวมบทพ่ออยู่หัวทำตัวเยี่ยมปรสิต อาศัยคราบดำเนินชีวิต

เพิ่งจะปรีดากับการรู้ถึงเลือดเนื้อเชื้อไข เปตรตัวใหม่กำลังจะมาเกิด

ผ่านการเสพสังวาสกับจามรเทวี สตรีนางซึ่งเป็นปัจจัย

พิสดารที่ตนสามารถขยับขยายถ่ายเทชาติพันธ์เผ่าอสูร

ขึ้น 15 ค่ำ วันศีลใหญ่แต่ไฉนจึงสัมผัสได้ในความเย็นอันกลัดกร่อน

  “กูเป็นหยังหนิ?”

อชาตะถามตัวเอง ช่วงขยับกายคล้ายยังอยู่ในขุมนรกระหว่างเสวยทุกข์ทรมาน

ไอหนาวแทรก ควันมนตรามืดมนสะกดดุจโดนกักขัง

บรรยากาศโถงถ้ำน้ำกรด บริเวณที่ชดใช้กรรมเก่า

ช่างคุ้นเคยมวลสิ่งซึ่งประจักษ์ สัญชาตญาณอสูรหวาดหวั่น

ขวนขวายจนมีโอกาส ได้อนุเคราะห์จากท้าวกุเวรผู้เป็นใหญ่ในแดนโลกันต์

อนุญาตให้มารับใช้คอยล้างบาทบาทา บรรดาผู้จะเข้าเคหะสถาน

กุศโลบาย องค์เทพใช้ใต้ถุนบันไดเป็นแหล่งขัดเกลา

ตรงข้ามนานวันเข้า อชาตะยิ่งเกลียดชังกับการแบ่งวรรณะ

น้อยเนื้อต่ำใจในวาสนา หมวดหมู่ตนก็เป็นเทวดาจำพว๯๩นึ่ง

กลับต้องมาประจำทำกิจวัตร อันถูกมองว่าด้อยค่า

ขาดความอดกลั้นต่อคำดูถูก ก่อวิวาทขนาดขบถขึ้น

ผลลัพธ์จึงถูกสาป ลงโทษซ้ำอีกรอบหนโดนผนึกในคัมภีร์มรณะ

ก่อนถูกโยนลงมายังปรโลก คอยหยดเลือดตระกูลพราหมณ์ ล้างอาถรรพ์

ในความบังเอิญ มังคลาคือผู้ถูกเลือกจากโลหิตเพียงน้อยนิด

ที่เผลอโมโหปัดของเซ่นไหว้ บนหิ้งแตกกระจาย คราวไม่ได้ดั่งใจ

มวลเปื้อนฉาบบนป๯๩นัง ชุบชีวาอสูรขึ้นมาผลาญเอาคืน

  “บ่น๊า ว่ากูสิป่วยไข้ได่”

วิจารณ์อาการขนลุกตั้งชัน อชาตะมองหาผ้าห่มมาคลุมโปง

ด้านนอ๯๩้องเอาเสียงนำก่อน มังคลาเอ่ยขาน

  “ตื่นบรรทมแล้วหล่ะบ่น้อ พ่อหลวงพ่ะย่ะค่ะ”

ลืมตัววิสาสะข้ามธรณี ผลักบานประตูเดินเข้ามา

  “ฮ่วย ! คือเป็นจังซี่”

สภาพที่เห็น จนมังคลาพูดท้วงขึ้นอารามตกใจ

  “กูหนาวว์”โพล่แต่หัว ส่วนอื่นอยู่ภายใต้ผ้าห่ม

องค์เลอสรวงเผยถึงสาเหตุ ทั้งร่างกายสั่นเทา

เข้ามากับข้ารับใช้ นางสนมที่หลงเหลือเพียงไม่กี่คน

ซึ่งคงต้องกะเกณฑ์หามาอีก ตามอัตราจำนวนขาดแคลน

  “สูยืนเบิ่งซื่อๆ เฮ็ดหยัง”

คำของมังคลาตวาดใส่ พวกนางในขณะกล้า ๆ กลัว ๆ

  “เจ้าค่ะ ๆ”

รีบรับปฏิบัติหน้าที่ พากันหาเครื่องทรงสวมใส่ให้บรรเทา

เพราะกิตติศักดิ์เชิงวิปริต แต่ละคืนวันจะมีคนตายภายในห้องบรรทม

เดี๋ยวนี้เหิมเกริม ขนศพออกมาโดยไม่เกรงครหาจา๯๩น้าไหน

อสูรชักจะเอาใหญ่ รวมทั้งมังคลาจัดเสนอตามต้องประสงค์

ราชกิจส่วนมาก มังคลาฮุบเอามาตรวจตราลงนามซะเอง

ขนบธรรมเนียมพราหมณ์ไม่ใช่เป็นแค่ฝ่ายพิธีการ ยังรวมแผนกว่าความบริหารแผ่นดินเพิ่ม

ผู้หลักผู้ใหญ่ขุนรณชัย คหบดีข้าหลวงซึ่งเคยมีบทบาท

บัดนี้ถูกยึดคืนศักดินา ข้อหาไร้ศักยภาพตอบสนองข้าพระบาท

เกิดสูญญากาศทางการเมือง ในเรื่องปกครอง

ต่างแยกเป็นก๊กเหล่า บ้างก็เอาใจออ๯๩่างสถาบันที่กำลังถดถอย

จวบมานั่งในจุดนี้ ที่มังคลาฝันใฝ่ก็ใช่ว่าจะง่าย

ถ้าไม่ใช้ร่างเลอสรวงเป็นหุ่นเชิด อ้างความสูงส่งองค์เหนือหัว

ลำพังอิทธิพลตัวเอง ยังถูกมองแค่ตำแหน่งประดับ

  “เว้ามา มีหยังกับกู”

ได้เลือดที่ดูดจากสนม วัยพ้นปรนนิบัติเรื่องบนเตียง

ปลดระวางเป็นข้ารับใช้นางในทั่วไป ในวังหลวง

อชาตะฟื้นมามีภูมิต้านทาน เอ่ยถามกับมังคลา

  “ทาง*ขามถิ่นโนนนกทา ส่งข่าวขอเบิก ข้าวกิน กับพวกเบี้ยอัฐ พ่ะย่ะค่ะ

เมืองขึ้นเจอภัยพิบัติฝนขาดช่วง แล้งจนพื้นดินเหือดแห้ง ราษฎรอดอยาก

สารร้องเรียนถูกส่งมาเพื่อขอความช่วยเหลือ แจ้งราชธานีศูนย์รวมบัญชาการ

  “ของกูได่กินเลือดกะพอ”

คำพูดอชาตะ แลทางสองร่างนางสนมไร้ชีวิตที่ถูกสูบวิญญาณ

ยังไม่ได้หามย้ายไปไหน ลักษณะตายตาไม่หลับ

ตระหนกกับความสยดสยอง ซึ่งต้องมารับเคราะห์

  “ข้าวกับสมบัติ กูบ่เอา”

อสูรเผยสิ่งอยากได้ ไม่ใช่จำพวกทรัพย์สินแต่เป็นมวลโลหิตมนุษย์

พูดคุยสนทนาในห้องหับ มังคลาต้องเก็บทุกอย่างเป็นความลับ

ขืนมีใครรู้เห็นขบวนการสังหาร ภาพพจน์องค์เลอสรวงกินคน

เรื่องโหดเหี้ยมคงแพร่งพรายไปไกล แผนที่วางไว้อาจมีผู้สงสัย

จึงให้รู้พอว่า ทำสิ่งขัดพระทัยเลยโดนอาญาหนักจะถูกฆ่าสถานเดียว

แค่นำศพออกมาประจาน ป่าวประกาศถึงข้อหาที่สมควรได้รับ

พั๯๩ลังมาบรรดาทหารอารักขา ต่างเงียบปา๯๩วั่นสักวันภัยถึงตัว

  “จังซั่น สิได่ขนข้าวไปให้ทางพุ่น”

เอ่ยสรุปมังคลาอาสาจัดแจง ทั้งสังเกตเห็นความอ่อนแอของอชาตะ

สามวันก่อนร้อน ๆ หนาว ๆ พอคราวนี้ซีดเซียวจนชัด

  “โตท่านอสูร เป็นจังได๋”

ออกปากด้วยความห่วงใย ในสัมพันธภาพระหว่างร่วมมือกัน

  “กูขี้คร้านเว้า”

อชาตะตัดบทดื้อ ๆ ถือเอาคำพูดยอกย้อน

  “ซำนี่บ่! ธุระกงการของมึง”

เหมือนโดนไล่ มังคลาจึงไม่อยากยุ่งด้วยให้มากเรื่อง

  “มื้อนี่ คึสิบ่เป็นตา พ่อพญาพักผ่อนสา”

อุตส่าห์ถามไถ่ พอเจอกับอารมณ์แบบนี้จึงปลี๯๩นี

ขี่ม้ามาถึงเรือน มังคลากล้านินทาลับหลังกับพฤติกรรมแปลก ๆ

  “-่าคั่วมึง กูสิทนได่ซำได๋น้อ”

ธาตุแท้ส่วนกระด้าง อุทานจากข้างในใจที่สะสมเอือมระอา

ตะขิดตะขวงตรงจะเอาแค่เสพสุข ไม่ใยดีทำผลงานใดให้ควรเทิดทูน

วันข้างหน้าถ้าหมดความอดทน คงหลุดด่าทอไปตรง ๆ

ตราบใดที่ต้องอาศัยผลประโยชน์ มังคลาต้องฝืนใจทำ

จำยอมนอบน้อมลงให้ ซึ่งในสายตามองเป็นอสูรอันไม่ใช่องค์ตัวจริง.

*พราหมี อักษรโบราณต้นกำเนิดที่ใช้เขียนคัมภีร์

ในแถบเอเชียใต้ เมื่อศตวรรษที่ 3 ก่อนคริสต์ศักราช

จากนั้นอักษรนี้ก็ได้พัฒนาและแตกแขนงออกไปอี๯๩ลายแบบ

เช่น อักษรคุปตะ อักษรเทวนาครี ซึ่งใช้เขียนภาษาสันสกฤตและภาษาอื่น ๆ ในอินเดีย 

*เวตาล อมนุษย์ที่กินเลือดเนื้อผู้เสียชีวิตในสงคราม

วิญญาณที่ไม่เป็นมิตรของคนตาย ที่ติดอยู่ระหว่างชีวิตกับชีวิตหลังความตาย

อิทธิฤทธิ์ทำลายล้างมนุษย์ ทำให้คนเป็นบ้า ฆ่าเด็ก หรือทำให้แท้งลูกได้

มีพลังล่วงรู้อดีต ปัจจุบัน และอนาคต ทั้งเข้าใจในธรรมชาติของมนุษย์อย่างลึกซึ้ง

สามารถปราบได้ด้วยการสวดมนต์ หรือปลดปล่อยด้วยการจัดพิธีศพอย่างถูกต้อง

*กระสือเป็นผีที่น่ากลัว สามารถถอดหัวออ๯๩ากินจำพวกของโสโครก

ในตอนกลางคืน จะฟื้นคืนสู่ร่างมนุษย์ได้เมื่อถึงตอนเช้า

*เมืองขาม ถิ่นโนนนกทา

ในสมัยโบราณ จังหวัดขอนแก่นมีประวัติศาสตร์อันยาวนาน

ตั้งแต่ยุคก่อนประวัติศาสตร์ที่มีการค้นพบหลักฐานมนุษย์ยุคหินและยุคสำริด

รวมถึงไดโนเสาร์ และมีความเจริญรุ่งเรืองในยุคขอมโบราณ

มีโบราณสถานที่สำคัญ อย่างปราสาทเปือยน้อยและกู่ประภาชัย

ก่อนจะมีการตั้งเมืองขอนแก่นขึ้นในสมัยหลัง

โดยท้าวเพียเมืองแพน ซึ่งมาจากบ้านชีหล่๦.