เรื่อง ​Race Queens Deal พันธะลับฉบับตัวแม่

ท้องฟ้าภายนอกเริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้มอมม่วงของยามพลบค่ำแสงสุดท้ายของวันกำลังจะลับขอบฟ้าราวกับเป็นสัญญาณเตือนว่าช่วงเวลาแห่งแสงสว่างกำลังจะหมดลงและความมืดมิดกำลังจะเข้ามาปกคลุมชีวิตของผู้หญิงคนหนึ่งรถเก๋งซีดานสีขาวคันเก่าของชัยกรเลี้ยวเข้ามาจอดเทียบที่หน้าล็อบบี้ของโรงแรมหรูระดับห้าดาวใจกลางเมืองซึ่งดูขัดแย้งกับสภาพรถที่ดูธรรมดาจนเกือบจะซอมซ่อ

ภายในรถเครื่องปรับอากาศทำงานเสียงดังหึ่มๆแข่งกับเสียงหัวใจของรินที่เต้นระรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอกหญิงสาวในชุดเสื้อแขนยาวและกางเกงขายาวที่ดูเรียบร้อยมิดชิดนั่งกำมือแน่นอยู่บนเบาะข้างคนขับบนตักของเธอมีถุงกระดาษใบใหญ่ที่บรรจุ"ชุดทำงาน" ของเธอเอาไว้

ชัยกรดับเครื่องยนต์ก่อนจะหันมามองรินด้วยสีหน้าที่ปั้นแต่งให้ดูเต็มไปด้วยความทุกข์ระทมเขาก้มหน้าลงเล็กน้อยถอนหายใจยาวเหยียดราวกับคนที่แบกโลกไว้ทั้งใบ

"ริน..." ชัยกรเอ่ยเสียงสั่นเครือ"พี่ถามอีกครั้งนะ... รินแน่ใจแล้วเหรอ? พี่... พี่รู้สึกผิดจริงๆที่ต้องให้รินมาทำอะไรแบบนี้เพื่อทีมพี่มันไร้น้ำยาเองที่หาสปอนเซอร์ด้วยวิธีปกติไม่ได้"

รินหันไปมองหน้าผู้จัดการที่เธอเคารพรักเหมือนพี่ชายความลังเลใจฉายชัดอยู่ในแววตาคู่สวยวูบหนึ่งเธอคิดถึงใบหน้าของกานต์สามีผู้เป็นที่รักคิดถึงรอยยิ้มของน้าชัยและคิดถึงภาพบรรยากาศในอู่เมื่อตอนบ่ายที่ทุกคนยังคงก้มหน้าก้มตาทำงานทั้งที่รู้ว่าจุดจบกำลังรออยู่ข้างหน้าภาพเหล่านั้นบีบคั้นหัวใจเธอจนเจ็บหนึบ

"พี่กรไม่ต้องโทษตัวเองหรอกค่ะ" รินเอื้อมมือไปแตะแขนเสื้อเชิ้ตของชัยกรเบาๆเพื่อปลอบโยนทั้งที่คนที่น่าสงสารที่สุดในตอนนี้คือตัวเธอเอง"พี่ทำเพื่อทีมมาเยอะแล้วพี่ทำดีที่สุดแล้วค่ะ... เรื่องนี้รินตัดสินใจเองรินทำเพื่อกานต์เพื่อทีมของเรา... รินโอเคค่ะ"

ชัยกรเงยหน้าขึ้นมองเธอแววตาของเขาดูเหมือนจะซาบซึ้งใจจนน้ำตาคลอ(ซึ่งรินไม่มีทางรู้เลยว่ามันคือการแสดงขั้นเทพ) เขาพยักหน้าช้าๆ"ขอบใจมากนะริน... ถ้าเสร็จธุระแล้วรีบโทรบอกพี่นะพี่จะรอฟังข่าวดี"

รินพยักหน้ารับเธอหยิบหน้ากากอนามัยขึ้นมาสวมปิดบังใบหน้าสวยหวานเอาไว้เหลือเพียงดวงตาคู่คมที่ฉายแวววิตกกังวลเธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆเพื่อเรียกความกล้าเฮือกสุดท้ายก่อนจะเปิดประตูรถก้าวลงไปเผชิญกับโชคชะตา

หญิงสาวร่างบางเดินผ่านโถงล็อบบี้ที่ปูด้วยหินอ่อนราคาแพงกลิ่นน้ำหอมปรับอากาศในโรงแรมหรูทำให้เธอรู้สึกวิงเวียนคล้ายจะอาเจียนรินพยายามก้มหน้าเดินเลี่ยงผู้คนตรงไปยังลิฟต์กดชั้นที่ได้รับแจ้งมาตัวเลขดิจิทัลที่เพิ่มขึ้นทีละชั้นเหมือนการนับถอยหลังสู่นรก

ก๊อก... ก๊อก...

รินเคาะประตูห้องสวีทหมายเลข1809 ด้วยมือที่สั่นเทาไม่นานนักเสียงปลดล็อกประตูก็ดังขึ้นบานประตูเปิดออกเผยให้เห็นชายวัยกลางคนรูปร่างอ้วนท้วนผิวมันเยิ้มศีรษะล้านเลี่ยนเขาอยู่ในชุดคลุมอาบน้ำสีขาวเพียงตัวเดียวที่ผูกปมไว้หลวมๆเผยให้เห็นขนหน้าอกที่ดูรกตา

สายตาของชายคนนั้น—เสี่ยอ้วนเจ้าของธุรกิจอสังหาฯ—กวาดมองรินตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความหื่นกระหายแม้เธอจะอยู่ในชุดมิดชิดแต่เขาก็ดูออกว่าภายใต้เสื้อผ้านั้นซ่อนรูปสมบัติล้ำค่าขนาดไหน

"เชิญ... เข้ามาสิหนู" เสียงแหบพร่าเอ่ยเชื้อเชิญ

รินก้าวเข้าไปในห้องกลิ่นซิการ์ราคาแพงผสมกับกลิ่นโคโลญจน์ฉุนจมูกลอยมาแตะจมูกเธอไหว้เขาอย่างนอบน้อมตามมารยาท"สะ... สวัสดีค่ะท่าน"

เสี่ยอ้วนยิ้มกริ่มเขาพยักหน้าไปทางห้องน้ำ"ไม่ต้องพิธีรีตองมาก... ไปเปลี่ยนชุดซะเอาชุดที่เตรียมมานั่นแหละฉันอยากเห็นสินค้าเต็มๆตา"

รินรับคำเสียงเบาแล้วรีบเดินเลี่ยงเข้าไปในห้องน้ำหรูเธอล็อกประตูลงกลอนแน่นหนาราวกับว่ากลอนประตูนี้จะช่วยปกป้องเธอจากความจริงที่โหดร้ายได้หญิงสาววางถุงกระดาษลงบนเคาน์เตอร์อ่างล้างหน้าเธอมองเงาสะท้อนของตัวเองในกระจกบานใหญ่ใบหน้าที่ซีดเซียวตอบ๯๣ั๡มา

มือเรียวค่อยๆปลดกระดุมเสื้อแขนยาวออกทีละเม็ดเผยให้เห็นผิวขาวเนียนละเอียดดุจน้ำนมบราเซียร์ตัวเรียบๆถูกปลดออกปล่อยให้หน้าอกคู่โตเด้งผึงออกมาเป็นอิสระรินค่อยๆถอดกางเกงขายาวและกางเกงชั้นในตัวเก่งของเธอออกพับเก็บไว้อย่างดีก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบชุดจากถุงกระดาษ... ชุดRace Queen สีแดง-ขาวประจำทีมVortex Apex Racing

เธอเริ่มจากการสวมถุงน่องแบบเต็มตัว(Pantyhose) เนื้อบางเฉียบสีเนื้อที่เนียนไปกับผิวสัมผัสของไนลอนที่รัดรึงเรียวขาทำให้เธอรู้สึกหวิวๆจากนั้นจึงหยิบชุดวันพีซเกาะอกขึ้นมาสวม

มันเป็นชุดที่ออกแบบมาเพื่อโชว์สรีระอย่างถึงพริกถึงขิงตัวชุดตัดเย็บจากผ้าหนังสังเคราะห์มันวาวสีแดงสลับขาวเมื่อรินดึงมันขึ้นมาสวมความคับแน่นของมันบีบรัดเรือนร่างของเธอจนแทบหายใจไม่ออกโดยเฉพาะช่วงหน้าอก... เกาะอกตัวจิ๋วพยายามโอบอุ้มปทุมถันไซส์มหึมาของเธอเอาไว้อย่างยากลำบากเนื้อนูนขาวผ่องล้นทะลักออกมาด้านบนจนเห็นร่องอกลึกชัดเจนยิ่งขยับตัวยอดอกสีหวานที่ซ่อนอยู่ข้างในก็เสียดสีกับเนื้อผ้าจนแข็งเป็นไต

กระโปรงของชุดนั้นสั้นกุดจนแทบจะปิดแก้มก้นไม่มิดเพียงแค่เธอก้มตัวเล็กน้อยความขาวของบั้นท้ายก็จะโผล่ออกมาทักทายโลกภายนอกทันทีรินจัดแจงชุดให้เข้าที่ก่อนจะหันมาจัดการกับทรงผม

เธอแกะยางมัดผมที่รวบไว้เป็นหางม้าต่ำออกปล่อยผมยาวสลวยให้ตกลงมาแผ่เต็มแผ่นหลังจากนั้นเธอหยิบหวีขึ้นมาจัดทรงแบ่งผมออกเป็นสองข้างเท่าๆกันแล้วบรรจงมัดเป็นทรงทวิลเทล(Twin Tails) หรือผมแกละสองข้างยกสูงทรงผมนี้ทำให้ใบหน้าสวยคมของเธอดูน่ารักและเด็กลงราวกับตุ๊กตาแต่มัน๯๣ั๡สร้างความขัดแย้งที่ปลุกเร้าอารมณ์ดิบเถื่อนได้อย่างน่าประหลาด... ใบหน้าที่ดูไร้เดียงสาเหมือนเด็กสาวแต่เรือนร่าง๯๣ั๡อวบอัดยั่วยวนเหมือนแม่วัวพันธุ์ดี

รินมองตัวเองในกระจกอีกครั้ง... ภาพที่สะท้อน๯๣ั๡มาไม่ใช่ภรรยาผู้แสนดีของกานต์อีกต่อไปแต่เป็น"เรซควีนสาว" ที่พร้อมจะถูกใช้งานเธอสูดหายใจเข้าลึกๆจนหน้าอกกระเพื่อมไหว

‘ยังทันนะริน... ถ้าจะหนีก็ต้องตอนนี้’ เสียงเล็กๆในหัวตะโกนบอก‘แต่ถ้าหนี... ทีมก็จะจบกานต์ก็จะไม่มีที่ยืน’ อีกเสียงหนึ่งแย้งขึ้นมาทันควัน

รินหลับตาลงข่มความกลัวและความละอายใจไว้ในส่วนลึกที่สุดเธอตัดสินใจแล้ว... เธอจะทำเพื่อกานต์มือเรียวเอื้อมไปปลดล็อกประตูห้องน้ำเสียงคลิกเบาๆนั้นเปรียบเสมือนเสียงตัดขาดจากโลกใบเดิม

ประตูห้องน้ำเปิดออกรินเดินออกมาด้วยท่วงท่าที่พยายามจะมั่นใจเหมือนตอนเดินอยู่ในพิตเลนแต่แก้มที่แดงระเรื่อและแววตาที่หลุบต่ำ๯๣ั๡ฟ้องถึงความประหม่า

เสี่ยอ้วนที่นั่งรออยู่บนโซฟาปลายเตียงถึงกับตาเบิกโพลงเขาลุกขึ้นยืนทันทีที่เห็นร่างระหงในชุดรัดรูปเดินออกมาสายตาของเขาจ้องเขม็งไปที่หน้าอกภูเขาไฟที่กระเพื่อมไหวตามจังหวะการเดินและเรียวขาขาวเนียนภายใต้ถุงน่องบางๆเขาเลียริมฝีปากที่แห้งผากด้วยความหิวกระหาย

"โอ้โห... ของจริงสวยกว่าในรูปเยอะเลยนี่หว่า... น่าเย็ดชิบหาย" เขาพึมพำออกมาโดยไม่เกรงใจ

รินสะดุ้งเล็กน้อยกับคำพูดหยาบคายนั้นแต่เธอก็ยังยืนนิ่งยอมให้สายตาโลมเลียของเขาสํารวจร่างกายเธอทุกตารางนิ้ว

"เอ่อ... เรื่องสัญญา... ที่ท่านจะมาเป็นสปอนเซอร์ให้ทีมเรา..." รินรวบรวมความกล้าเอ่ยถามเสียงสั่น

เสี่ยอ้วนหัวเราะในลำคอเขาเดินเข้ามาใกล้เธอจนรินได้กลิ่นลมหายใจเหม็นๆ"เรื่องนั้นน่ะเหรอ... มันก็ขึ้นอยู่กับหนูแล้วล่ะจ้ะ"

เขาหยุดยืนตรงหน้าเธอห่างกันเพียงคืบเดียว"ว่าหนู... จะยอมรับเงื่อนไขของฉันได้ถึงใจแค่ไหน"

รินเงยหน้ามองสบตาเขาแววตาของเธอสั่นระริกแต่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นเธอกัดริมฝีปากล่างเบาๆก่อนจะพยักหน้าช้าๆ

"รินยอมรับเงื่อนไขค่ะ... รินยอมทำทุกอย่างขอแค่ท่านช่วยทีมของเรา"

เสี่ยอ้วนแสยะยิ้มกว้างจนตาหยี"ดี... พูดง่ายๆแบบนี้สิเฮียชอบงั้นเรามาเริ่ม'พิสูจน์' ความตั้งใจของหนูกันเลยดีกว่า"

รินยืนตัวแข็งทื่ออยู่กลางห้องหรูสายตาจับจ้องไปที่ปมเชือกผูกเอวของชุดคลุมอาบน้ำสีขาวที่กำลังถูกมือหนาอูมของเสี่ยอ้วนกระตุกออกอย่างช้าๆหัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะจนแทบจะหยุดเดินความเงียบภายในห้องถูกแทนที่ด้วยเสียงลมหายใจที่หนักหน่วงของชายตรงหน้า

"ไหนดูซิ... ว่าเรซควีนเบอร์หนึ่งจะมีความตั้งใจแค่ไหน"

สิ้นเสียงแหบพร่าปมเชือกก็คลายออกสาบเสื้อคลุมแยกออกจากกันเผยให้เห็นเรือนร่างที่แท้จริงของสปอนเซอร์รายใหญ่ร่างกายของเขานั้นเต็มไปด้วยชั้นไขมันที่กระเพื่อมไหวผิวหนังมันเลื่อมและมีขนดกหยาบปกคลุมช่วงหน้าอกและหน้าท้องแต่สิ่งที่ทำให้รินต้องเบิกตาโพลงด้วยความตกตะลึงไม่ใช่ความอัปลักษณ์ของรูปร่างแต่เป็น"อาวุธร้าย" ที่ซุกซ่อนอยู่หว่างขา

ความเป็นชายของเขามันช่าง... มหึมา

รินอ้าปากค้างลมหายใจสะดุดเฮือกเมื่อได้เห็นแท่งเนื้อขนาดมหึมาที่กำลังผงาดง้ำค้ำโลกมันมีขนาดใหญ่โตและยาวเหยียดจนน่ากลัวเส้นเลือดปูดโปนพาดผ่านลำแท่งสีคล้ำดูราวกับงูยักษ์ที่กำลังโกรธเกรี้ยวส่วนหัวบานหยักนั้นแดงก่ำและดูคุกคามอย่างถึงที่สุดหากเทียบกับของกานต์สามีของเธอที่มีขนาดมาตรฐานชายไทยทั่วไปแล้วของเสี่ยคนนี้มันเปรียบเสมือนปีศาจร้ายที่พร้อมจะฉีกกระชากร่างกายเธอให้แหลกสลาย

ความหวาดกลัวแล่นพล่านไปทั่วร่างรินเผลอก้าวถอยหลังโดยไม่รู้ตัวภาพจินตนาการอันน่าสยดสยองผุดขึ้นมาในหัว... ถ้าไอ้สิ่งนี้มันเข้ามาอยู่ในตัวเธอร่างกายของเธอจะรับมันไหวได้อย่างไร? มันจะต้องเจ็บปวดเจียนตายแน่ๆช่องทางรักที่กานต์เคยเข้าไปอย่างง่ายดายคงจะต้องฉีกขาดไม่มีชิ้นดี

"จะยืนบื้ออยู่ทำไมล่ะจ๊ะ?" เสี่ยอ้วนแสยะยิ้มเมื่อเห็นสีหน้าตื่นตระหนกของหญิงสาวเขาทิ้งตัวลงนั่งบนขอบเตียงกางขาออกกว้างจนแท่งเนื้อยักษ์นั้นดีดผึงชี้หน้าเธอ"มานี่... มาทำความคุ้นเคยกับ'เจ้านาย' คนใหม่ของหนูหน่อย"

เขาตบมือลงบนพื้นที่ว่างระหว่างขาออกคำสั่งเสียงเข้ม"คุกเข่าลง!"

รินสะดุ้งเฮือกขาของเธอสั่นเทาแต่สมองสั่งการให้ทำตามคำสั่งเพื่อความอยู่รอดของทีมหญิงสาวในชุดเรซควีนค่อยๆทรุดตัวลงนั่งคุกเข่ากับพื้นพรมสายตาของเธอยังคงไม่อาจละไปจากท่อนเนื้อตรงหน้าที่อยู่ระดับสายตาพอดีกลิ่นคาวเฉพาะตัวของบุรุษเพศลอยมาแตะจมูกจนเธอต้องกลืนน้ำลายที่เหนียวหนืด

"เลียมันซะ" คำสั่งสั้นๆแต่เฉียบขาดดังขึ้น

รินเงยหน้ามองเขาด้วยแววตาอ้อนวอนเล็กน้อยเธอไม่เคยทำเรื่องแบบนี้มาก่อนแม้แต่กับกานต์เธอก็ไม่เคยใช้ปากให้เขาอย่างจริงๆจังๆสักครั้งแต่สายตาที่กดดันของเสี่ยทำให้เธอรู้ว่าไม่มีทางเลือกมือเรียวสั่นระริกค่อยๆเอื้อมไปสัมผัสแท่งร้อนผ่าวนั้นความร้อนของมันลวกมือเธอจนสะดุ้งผิวสัมผัสของมันแข็งเกร็งและเต้นตุบๆสู้มือ

เธอค่อยๆยื่นหน้าเข้าไปใกล้ลมหายใจร้อนๆของเธอรดรินส่วนหัวบานหยักรินหลับตาลงแน่นก่อนจะลองใช้ลิ้นเล็กๆแตะลงไปเบาๆที่ส่วนปลายราวกับแมวเลียความรู้สึกขยะแขยงตีตื้นขึ้นมาในอกแต่เธอก็พยายามกลั้นใจใช้ลิ้นลากผ่านส่วนหัวนั้นอย่างกล้าๆกลัวๆ

"อืม..." เสี่ยครางต่ำในลำคอแต่แล้วเขาก็ขมวดคิ้ว"ทำบ้าอะไรของหนู? แมวเลียหรือไง? อ้าปาก! อมมันเข้าไป!"

รินสะดุ้งตกใจเธอรีบอ้าปากออกกว้างที่สุดเท่าที่จะทำได้พยายามจะครอบครองส่วนหัวที่บานใหญ่นั้นทว่าด้วยความที่ไม่ประสีประสาฟันซี่เล็กของเธอจึงเผลอไปครูดกับผิวเนื้ออ่อนบางของเขาเข้าอย่างจัง

"โอ๊ย! อีโง่! มึงจะกัด-วยกูเหรอ!?"

เพียะ!!

ฝ่ามือหนาฟาดเข้าที่แก้มเนียนใสของรินเต็มแรงแรงตบนั้นส่งผลให้ร่างบางของเรซควีนสาวกระเด็นคว่ำไปกองกับพื้นพรมใบหน้าสวยสะบัดไปตามแรงรสเลือดฝาดเฝื่อนซึมออกมาที่มุมปากความเจ็บปวดแล่นริ้วขึ้นมาที่แก้มข้างซ้ายจนชาหนึบน้ำตาเม็ดโตเอ่อล้นออกมาทันทีด้วยความตกใจและเจ็บปวด

"ทะ... ท่านคะ... รินขอโทษ... รินทำไม่เป็น..." รินพูดยกมือไหว้เสียงสั่นเครือร่างกายสั่นเทาเหมือนลูกนกที่บาดเจ็บ

เสี่ยอ้วนลุกขึ้นยืนมองเธอด้วยสายตาดุดันเขาไม่ได้มีความสงสารเลยแม้แต่น้อย"ทำไม่เป็นก็ต้องหัด! กูจ่ายเงินมาเป็นล้านไม่ได้มาให้มึงกัดเล่นนะเว้ย! ลุกขึ้นมา!"

เขากระชากผมแกละทรงทวิลเทลของเธออย่างแรงจนหน้ารินหงายเงิบขึ้นความเจ็บที่หนังศีรษะทำให้เธอต้องนิ่วหน้าเขาลากเธอ๯๣ั๡มาที่หว่างขาอีกครั้งมือหนาบีบแก้มเธอจนปากจู๋บังคับให้เธออ้าปากรับความเป็นชายของเขาเข้าไปอีกครั้ง

"จำใส่หัวไว้... ปากของมึงมีหน้าที่ทำให้กูพอใจห้ามใช้ฟันเด็ดขาดใช้แต่ลิ้นกับคอ... เข้าใจไหม!"

เขาไม่อนุญาตให้เธอตอบมือข้างหนึ่งจิกกลุ่มผมด้านหลังของเธอไว้แน่นอีกมือจับท่อนเอ็นยักษ์ยัดเยียดเข้าไปในโพรงปากนุ่มของเธออย่างรุนแรง

"อื้อออ!!" รินส่งเสียงประท้วงในลำคอเมื่อความใหญ่โตนั้นรุกล้ำเข้ามาจนคับปากความคับแน่นทำให้ขากรรไกรของเธอแทบค้างลิ้นของเธอถูกดันจนแทบไม่มีที่อยู่รสชาติเฝื่อนคอและกลิ่นคาวคลุ้งไปทั่วปาก

"ดี... แบบนั้นแหละดูดมันแรงๆเหมือนดูดไอติม" เสี่ยสั่งพร้อมกับเริ่มขยับเอวสวนกระแทกเบาๆ

รินน้ำตาไหลพรากอาบสองแก้มเธอพยายามปรับตัวตามจังหวะที่เขาบังคับลิ้นเรียวตวัดเลียไปรอบๆลำแท่งตามสัญชาตญาณเอาตัวรอดพยายามห่อปากครอบคลุมความใหญ่โตนั้นให้ได้มากที่สุดเพื่อไม่ให้โดนตบอีกยิ่งทำเธอก็ยิ่งตระหนักว่าสิ่งนี้มันใหญ่เกินกว่าที่เธอจะจินตนาการยิ่งมันขยายตัวเต็มที่ในปากเธอเธอก็ยิ่งหวาดกลัวว่าเมื่อถึงเวลาที่มันต้องเข้าไปในส่วนล่างของเธอมันจะฉีกเธอออกเป็นชิ้นๆ

"นั่นแหละ... เด็กดี" เสี่ยเริ่มกดหัวเธอลงต่ำขึ้นบังคับให้แท่งเนื้อเข้าไปลึกกว่าเดิมจนชนกับลิ้นไก่"ลึกอีก! กูอยากให้มึงกลืนมันลงไปให้หมด!"

"อึก... อื้อ... อ๊อก!" รินสำลักน้ำตาไหลพรากความยาวของมันแทงลึกเข้าไปในลำคอจนเธอรู้สึกเหมือนจะอาเจียนร่างกายกระตุกเกร็งตามสัญชาตญาณการต่อต้านแต่เสี่ยอ้วน๯๣ั๡ไม่ยอมหยุดเขาจิกหัวเธอแน่นแล้วเริ่มซอยสะโพกเข้าออกใส่ปากเธอรัวเร็วขึ้นราวกับว่าปากของเธอคือช่องคลอดที่เขากำลังระบายความใคร่

เสียงแจ๊บ... แจ๊บ... จากน้ำลายที่เยิ้มออกมามุมปากผสมกับเสียงครางต่ำของเสี่ยดังก้องห้องรินต้องทนรองรับแรงกระแทกที่ไร้ความปรานีหัวของเธอโยกคลอนไปตามแรงส่งผมทวิลเทลที่เคยจัดทรงสวยบัดนี้ยุ่งเหยิงไม่เป็นทรง

ผ่านไปพักใหญ่เสี่ยอ้วนก็เริ่มส่งเสียงคำรามในลำคอร่างกายของเขาเกร็งเขม็งบ่งบอกว่าใกล้จะถึงฝั่งฝัน"อ่า... กูจะแตกแล้ว... อ้าปากกว้างๆอีหนู! รับน้ำของกูไป!"

แทนที่จะถอนออกเขา๯๣ั๡กดศีรษะของรินแช่นิ่งไว้แล้วกระแทกสวนเข้าไปจนมิดด้ามอัดความใหญ่โตอุดรูคอของเธอจนสนิทรินตาเหลือกโพลงด้วยความทรมานเธอหายใจไม่ออกพยายามจะดิ้นรนหนีแต่ก็สู้แรงควายของเขาไม่ได้

พรวด... พรวด...

ธารน้ำอุ่นข้นจำนวนมหาศาลถูกฉีดพ่นเข้าไปในลำคอของรินโดยตรงรินสำลักหน้าแดงก่ำแต่จำต้องกลืนกินของเหลวคาวเหล่านั้นลงไปบางส่วนอย่างเลี่ยงไม่ได้ส่วนที่เหลือล้นทะลักออกมาทางมุมปากและจมูกไหลย้อยลงมาเปรอะเปื้อนชุดRace Queen สีแดงสวยจนเลอะเทอะ

เสี่ยอ้วนกดแช่อยู่แบบนั้นจนพอใจก่อนจะค่อยๆถอนอาวุธร้ายออกมาปล่อยให้ร่างของรินร่วงลงไปกองกับพื้นเธอนอนไอโขลกๆอย่างหนักสำลักทั้งน้ำลายและคราบอสุจิหน้าอกสะท้อนขึ้นลงรุนแรงเพื่อโกยอากาศเข้าปอดน้ำตาเปรอะเปื้อนเต็มใบหน้าสวย

เสี่ยอ้วนมองภาพนั้นด้วยความพึงพอใจและขบขัน"ฮ่าๆๆๆ... ดูสภาพมึงสิโคตรน่าสมเพชเลยว่ะแต่มึงเรียนรู้เร็วนะเนี่ย"

เขาใช้เท้าเขี่ยที่ขาของเธอเบาๆ"ลุกขึ้นมา! อย่าเพิ่งตาย... ของจริงมันอยู่บนเตียงนี่แค่น้ำจิ้มเท่านั้นแหละ"

เขาก้มลงกระชากแขนรินให้ลุกขึ้นลากร่างที่อ่อนปวกเปียกของเธอตรงไปที่เตียงกว้างโดยไม่รอให้เธอได้พักหายใจความโหดร้ายของจริงกำลังจะเริ่มต้นขึ้นและครั้งนี้... มันจะไม่มีทางถอยหลัง๯๣ั๡ได้๬ี๯แ๣้๷