เรื่อง ราชันหมื่นอักขระ

จารึกที่ 156 : รอบชิงชนะเลิศ : กระบี่เทพสังหารปะทะราชันหุ่นเชิด

สายลมเย็นยะเยือกพัดกรรโชกไปทั่วลานประลองเหินเวหาหอบเอาเกล็ดน้ำแข็งที่ยังหลงเหลือจากการต่อสู้รอบรองชนะเลิศคู่ที่สองปลิวว่อนไปทั่ว

ผลการแข่งขันคู่ก่อนหน้านี้จบลงด้วยชัยชนะของฉินมู่หลาง

แม้เย่ปิงอวิ๋นศิษย์เอกของผู้อาวุโสเทียนหยวนจะสำแดงเดชวิชา "เหมันต์นิรันดร์" ที่แช่แข็งได้แม้กระทั่งเปลวไฟแต่สุดท้ายนางก็ไม่อาจต้านทาน "เจตจำนงแห่งกระบี่" อันแหลมคมของฉินมู่หลางได้นางพ่ายแพ้ไปอย่างสมศักดิ์ศรีโดยมีรอยแผลตื้นๆที่แขนเสื้อเพียงรอยเดียว

บัดนี้... ช่วงเวลาที่ทุกคนรอคอยมาถึงแล้ว

รอบชิงชนะเลิศ

ผู้อาวุโสเทียนหยวนลุกขึ้นยืนจากบัลลังก์ประธานประกาศก้องด้วยเสียงที่อัดแน่นด้วยลมปราณ

"คู่ชิงชนะเลิศ... อาเจียแห่งสำนักหมึกวารี (สายใน-ไร้สังกัด) ปะทะฉินมู่หลางแห่งสำนักกระบี่นิรันดร์!"

"ผู้ชนะจะได้รับ... แร่มิติสวรรค์หนึ่งก้อน, คัมภีร์วิถีเซียนระดับกลางหนึ่งเล่ม, และสิทธิ์ในการเข้าสู่ 'สระล้างกระดูก'เป็นเวลา 3 วัน!"

ทันทีที่ได้ยินคำว่า "แร่มิติสวรรค์" (ของหายากที่ใช้ขยายพื้นที่ถุงมิติหรือสร้างอาวุธระดับสูง) และ "สระล้างกระดูก" (ช่วยยกระดับพรสวรรค์)

ดวงตาของอาเจียก็ลุกวาวเป็นประกายไฟรูปตัวเงิน

"ของดีทั้งนั้น! ...งานนี้ต่อให้ต้องหักกระดูกเจ้าหน้าหล่อนั่นข้าก็จะทำ!"

...

บนเวทีประลองที่ถูกซ่อมแซมจนเรียบกริบ

อาเจียเดินขึ้นมาประจันหน้ากับฉินมู่หลาง

บรรยากาศรอบตัวฉินมู่หลางเปลี่ยนไปจากทุกครั้ง... ไม่มีรอยยิ้มเย้ยหยันไม่มีความถือดีมีเพียงความสงบนิ่งดุจผิวน้ำที่ซ่อนคลื่นยักษ์ไว้ใต้นั้น

ในมือของเขาถือ "กระบี่เหล็กเขียว"เล่มงามที่ดูธรรมดาแต่กลับแผ่รังสีสังหารออกมาไม่หยุดหย่อน

"อาเจีย..." ฉินมู่หลางเอ่ยขึ้นสายตาจับจ้องไปที่หุ่นเชิดเจ้าสัว

"ข้ายอมรับว่าตอนแรกข้าดูถูกเจ้า... คิดว่าเป็นแค่คนกะล่อนที่พึ่งพาแต่ของวิเศษ"

"แต่การต่อสู้ที่ผ่านมาพิสูจน์แล้วว่า... เจ้ามีคุณสมบัติพอที่จะเป็นคู่มือของข้า"

เขายกกระบี่ขึ้นชี้หน้าอาเจีย

"ดังนั้น... ข้าจะให้เกียรติเจ้าด้วยการใช้ 'วิชากระบี่นิรันดร์ : บทที่ 7'ตั้งแต่เริ่ม! อย่าตายซะก่อนล่ะ!"

"โฮ่..." อาเจียกระชับพู่กันนิรันดร์ในมือแน่นเหงื่อซึมที่ฝ่ามือเล็กน้อย

พู่กันสีดำด้านในมือดูสงบนิ่งแต่ภายในนั้นกำลัง "ย่อยสลาย"แก่นมังกรที่เพิ่งกินเข้าไปอย่างบ้าคลั่งพร้อมปลดปล่อยพลังงานบริสุทธิ์ออกมาหนุนเสริมผู้ใช้

"เป็นเกียรติจริงๆที่คุณชายฉินมองข้าอยู่ในสายตา... งั้นข้าก็จะตอบแทนด้วยการ... จัดชุดใหญ่ให้!"

"เริ่มการประลอง!"

ฟึ่บ!

ร่างของฉินมู่หลางหายวับไปกับตา!

ไม่ใช่การหายตัวแต่เป็นการเคลื่อนที่ด้วยความเร็วสูงสุด!

วินาทีต่อมาประกายกระบี่สีเขียวมรกตก็ปรากฏขึ้นที่คอหอยของอาเจีย!

"เร็วเกินไปแล้ว!" อาเจียร้องเสียงหลง

"เจ้าสัว! สลับเงา!"

วูบ!

ร่างของอาเจียสลับตำแหน่งกับเจ้าสัวทมิฬในเสี้ยววินาที

เคร้ง!

คมกระบี่ของฉินมู่หลางฟันเข้าที่ไหล่ขวาของเจ้าสัวจนเกิดรอยบากลึก! สะเก็ดหินหยกกระเด็นออกมา

[ แจ้งเตือน... เกราะไหล่ขวาเสียหาย 15%... ]

"ชิ! เกราะเจ้าสัวแข็งขนาดนั้นยังฟันเข้า!" อาเจียที่ย้ายไปอยู่ด้านหลังกัดฟันกรอด

เขาตวัดพู่กันนิรันดร์วาดอักขระกลางอากาศด้วยความเร็วสูง

"อักขระ : พันธนาการ!"

โซ่หมึกสีดำพุ่งขึ้นมาจากพื้นเวทีพยายามจะรัดขาของฉินมู่หลาง

แต่ฉินมู่หลางเพียงแค่สะบัดข้อมือเบาๆ

ฉับ! ฉับ! ฉับ!

คลื่นรังสีกระบี่ตัดโซ่อักขระขาดสะบั้นเหมือนตัดเต้าหู้!

"อักขระระดับต่ำหยุดข้าไม่ได้หรอก!"

ฉินมู่หลางพุ่งตัวต่อร่างกายของเขาดูเหมือนจะรวมเป็นหนึ่งเดียวกับกระบี่

"เพลงกระบี่นิรันดร์กระบวนท่าที่ 3 : พิรุณโปรยปราย!"

เขาแทงกระบี่ออกไปรัวเร็วจนเกิดเป็นเงากระบี่นับร้อยสายพุ่งเข้าใส่อาเจียราวกับ-่าฝน!

อาเจียจนมุม!

"ศิษย์พี่หลี่! ถ้าหุ่นพังท่านต้องซ่อมให้ข้าฟรีนะ!"

อาเจียตะโกนลั่นก่อนจะประสานมือ

"เจ้าสัว! กลวิธานป้อมปราการ : กางปีกทมิฬ!"

แผ่นหลังของเจ้าสัวเปิดออก! กลไกที่หลี่มู่กู่ช่วยติดตั้งไว้ทำงาน

แผ่นโลหะสีดำกางออกมาเป็นรูปปีกนกขนาดใหญ่แล้วหุบเข้ามาคลุมร่างของอาเจียและตัวมันเองไว้เหมือนไข่ยักษ์!

เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง!

เสียงกระบี่ปะทะเกราะโลหะดังสนั่นหวั่นไหวประกายไฟสว่างจ้าจนคนดูต้องหยีตา

เกราะปีกของเจ้าสัวเริ่มบุบและมีรอยร้าวแต่ก็ยังทนทานได้!

"กันได้รึ?" ฉินมู่หลางขมวดคิ้ว "งั้นลองนี่!"

เขารวบรวมลมปราณไว้ที่ปลายกระบี่จนเกิดแสงสว่างจ้าดุจดวงอาทิตย์

"เคล็ดวิชาลับ : ดาบผ่าสวรรค์!"

เปรี้ยงงงง!

ลำแสงกระบี่ขนาดยักษ์ฟันลงมาที่เกราะปีกของเจ้าสัว!

แรงระเบิดรุนแรงจนเวทีประลองสั่นสะเทือนฝุ่นตลบอบอวล

[ แจ้งเตือนวิกฤต! เกราะปีกเสียหาย 80%... ระบบป้องกันล้มเหลว... ]

ฝุ่นจางลง...

เผยให้เห็นเจ้าสัวที่สภาพสะบักสะบอมปีกข้างหนึ่งหักห้อยรุ่งริ่ง

แต่อาเจีย... หายไปไหน?

ฉินมู่หลางเบิกตากว้างสัมผัสจิตสังหารได้จากด้านบน!

"ข้างบน!"

อาเจียลอยตัวอยู่กลางอากาศ (ด้วยยันต์เหาะเหิน) พู่กันนิรันดร์ในมือสั่นระริก

ไม่ใช่เพราะกลัวแต่เพราะมันกำลัง "สำรอก"พลังงานส่วนเกินจากการกินแก่นมังกรออกมา!

"เจ้าพังของรักของข้า... เจ้าต้องชดใช้!"

"รับไปซะ! อักขระผสานขั้นสูง : มังกรปฐพีกลืนกินนภา!"

อาเจียทุ่มสุดตัววาดมังกรดินขนาดมหึมาที่สมจริงยิ่งกว่าครั้งไหนๆ

เส้นหมึกสีดำแฝงด้วย "กลิ่นอายบรรพกาล"ของแก่นมังกรที่ถูกพู่กันดูดกลืนไปก่อนหน้านี้

มังกรหมึกขนาดยักษ์พุ่งดิ่งลงมาจากฟ้าอ้าปากกว้างหมายจะกลืนกินฉินมู่หลาง!

"ยอดเยี่ยม!" ฉินมู่หลางแสยะยิ้มอย่างตื่นเต้นเลือดนักสู้ในกายเดือดพล่าน

"นี่สิคู่ต่อสู้ที่ข้าต้องการ!"

เขาไม่หลบ... แต่กลับตั้งท่ากระบี่ชี้ขึ้นฟ้า

หลับตาลง... และเข้าสู่สภาวะ "หนึ่งเดียวกับกระบี่"

บรรยากาศรอบตัวฉินมู่หลางหยุดนิ่ง...

ก่อนที่เขาจะลืมตาขึ้นแววตาคมกริบดุจใบมีด

"เจตจำนงแห่งกระบี่ : ตัดขาดความว่างเปล่า!"

ชวิ้ง!

เพียงแค่การตวัดกระบี่เดียว... อย่างเชื่องช้า... แต่หนักแน่น

คลื่นพลังที่มองไม่เห็นตัดผ่าอากาศ... ผ่ามังกรดินของอาเจีย... ขาดครึ่งตัว!

และพลังนั้นยังพุ่งตรงขึ้นไปหาอาเจีย!

"ซวยแล้ว!" อาเจียหน้าซีดเผือด

เขาใช้ "แขนขวา" (ที่สวมถุงมือไหมอัคคี) ยกขึ้นมากันตามสัญชาตญาณ!

ตูมมมม!

ร่างของอาเจียถูกแรงกระแทกร่วงตกลงมาจากฟ้ากระแทกพื้นเวทีอย่างแรงจนกระอักเลือด

"แค่กๆ..."

อาเจียพยันกายลุกขึ้นแขนขวาสั่นระริกถุงมือไหมอัคคีมีรอยขาดเป็นทางยาวเลือดไหลซึมออกมา

ส่วนฉินมู่หลางยืนหอบหายใจหนักๆอยู่ฝั่งตรงข้ามการใช้ "เจตจำนงกระบี่" กินพลังเขาไปมากโข

"จบกันแค่นี้แหละอาเจีย..." ฉินมู่หลางก้าวเข้ามาเตรียมปิดบัญชี

"เจ้าเก่งมากที่บีบให้ข้าใช้ท่านี้ได้... แต่เจ้าแพ้แล้ว"

อาเจียเช็ดเลือดที่มุมปากแล้วหัวเราะหึๆ

"แพ้เหรอ?... ใครบอก?"

"เจ้าสัว... เปิดกลไกฉุกเฉิน : แขนมาร!"

ทันใดนั้นซากของเจ้าสัวที่นอนกองอยู่ก็ดีดตัวลุกขึ้น!

แขนซ้ายสีดำทมิฬ (ที่ได้มาใหม่) เปล่งแสงสีแดงฉาน!

มันไม่ได้โจมตีฉินมู่หลาง... แต่มัน "ทุบลงที่พื้นเวที!"

ตึง!

อักขระสีแดงที่อาเจียแอบเขียนทิ้งไว้ตอนที่หลบอยู่ในเกราะปีก... ทำงาน!

"ค่ายกลดูดกลืนพลังปราณ!" (ดัดแปลงจากวิชามารที่เรียนรู้จากแขนเจ้าสัว)

"อะไรกัน!" ฉินมู่หลางรู้สึกเหมือนขาถูกตรึงลมปราณในร่างถูกดึงดูดลงสู่พื้นดิน!

"เจ้า... ใช้วิชามารรึ!?"

"เปล่าสักหน่อย..." อาเจียยิ้มเจ้าเล่ห์ "แค่ศาสตร์กลไกประยุกต์ ...ข้าไม่ได้ดูดมาใช้เองแต่ดูดทิ้งลงดินต่างหาก!"

"เอาล่ะ... ตอนนี้เจ้าไม่มีแรงขยับแล้ว..."

อาเจียเดินกระเผลกเข้าไปหาพร้อมง้างหมัด

"หนี้ค่าซ่อมเจ้าสัว... ข้าขอคืนด้วยหมัดนี้แหละ!"

แต่ทว่า...

ก่อนที่หมัดของอาเจียจะถึงหน้าฉินมู่หลาง...

ครืนนนนน!

แผ่นดินไหวสะเทือนเลื่อนลั่น! ไม่ใช่แค่เวที... แต่เป็นทั้งยอดเขา!

ท้องฟ้าเหนือลานประลองเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานราวกับเลือด

ม่านพลังป้องกันสนามประลองที่ผู้อาวุโสสร้างไว้... เกิดรอยร้าว!

ผู้อาวุโสเทียนหยวนบนแท่นประธานลุกพรวดขึ้นสีหน้าตื่นตระหนกเป็นครั้งแรก

"สัมผัสนี้มัน... ค่ายกลพิทักษ์สำนักถูกเจาะ!"

"ทุกคนระวังตัว! มีผู้บุกรุก!"

เพล้ง!

ม่านพลังแตกกระจาย!

เงาดำนับสิบสายพุ่งลงมาจากรอยแตกบนท้องฟ้าพร้อมกับเสียงหัวเราะที่ชวนขนลุก

เป้าหมายของพวกมัน... ไม่ใช่ผู้อาวุโส...

แต่เป็น "อาเจีย"และ "เจ้าสัว"ที่ยืนอยู่กลาง

เวที!

การประลองจบลงแล้ว...

แต่สงครามของจริง... เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น!