เรื่อง ราชันหมื่นอักขระ

จารึกที่ 161 : พันธมิตรจำเป็น : กุญแจสู่ความลับบรรพกาล

ตูม! ตูม! ตูม!

เสียงระเบิดดังกึกก้องมาจากภายนอกม่านพลังสีฟ้าครามที่ครอบคลุมหอคัมภีร์บรรพกาลเอาไว้ทุกแรงสั่นสะเทือนที่ปะทะเข้ามาทำให้เศษฝุ่นและเศษกระเบื้องร่วงกราวลงมาจากเพดานสูงลิบลิ่วราวกับหอคอยแห่งนี้กำลังจะพังทลายลงมาได้ทุกเมื่อ

ภายในโถงกว้างชั้นล่างบรรยากาศตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก

มู่ฉงจวินเจ้าสำนักหมึกวารีนั่งขัดสมาธิอยู่กลางวงเวทรักษาใบหน้าของชายชราซีดเผือดราวกับกระดาษเลือดสีดำคล้ำไหลซึมจากมุมปากไม่หยุดหย่อนการฝืนใช้วิชาต้องห้ามเพื่อต้านทานแม่ทัพโลหิตเมื่อครู่สร้างภาระให้กับร่างกายที่ร่วงโรยของเขาเกินกว่าจะรับไหว

"ท่านเจ้าสำนัก..." เย่ปิงอวิ๋นเอ่ยเสียงสั่นเครือขณะถ่ายทอดลมปราณธาตุน้ำอันบริสุทธิ์เพื่อประคองอาการของอาจารย์

"ข้าไม่เป็นไร..." มู่ฉงจวินยกมือห้ามอย่างยากลำบากเขาลืมตาขึ้นมองกลุ่ม "ความหวัง" สุดท้ายของสำนักที่ยืนอยู่เบื้องหน้า

ประกอบด้วยอาเจีย (ผู้พยายามทำหน้าไม่รู้ร้อนรู้หนาวแต่สายตาล่อกแล่ก), เฟิงอี้หราน (นายน้อยตระกูลเฟิงผู้รักความมั่งคั่ง), ฉินมู่หลาง (ยอดกระบี่แห่งสำนักกระบี่นิรันดร์), หลี่มู่กู่ (ช่างวิปลาสผู้ถือค้อนยักษ์) และหลินชิงเสวี่ย (เทพธิดาโสตสวรรค์)

"สถานการณ์เลวร้ายกว่าที่คาดไว้มากนัก..." มู่ฉงจวินกล่าวเสียงแหบพร่า "ม่านพลังบรรพชนนี้ต้านทานพวกมันได้อีกไม่เกินหนึ่งก้านธูป... เป้าหมายของพวกมันไม่ใช่แค่การเข่นฆ่าหรือทำลายสำนักแต่คือสิ่งที่หลับใหลอยู่ใต้หอคัมภีร์แห่งนี้"

"สิ่งที่หลับใหล?" อาเจียหูผึ่งทันทีสัญชาตญาณพ่อค้าทำงานอัตโนมัติ "สมบัติล้ำค่าหรือขอรับ?"

"มันคือ 'ศิลาศักดิ์สิทธิ์' ชิ้นสุดท้ายที่เป็นรากฐานของสำนักเรา..." มู่ฉงจวินจ้องมองอาเจียเขม็งก่อนจะเลื่อนสายตาไปยังเอวของเด็กหนุ่ม

ที่นั่น... มีพู่กันด้ามหนึ่งเหน็บอยู่มันไม่ใช่พู่กันหยกหรูหราหรือพู่กันทองคำที่บ่งบอกฐานะแต่มันคือ "พู่กันด้ามไม้สีดำสนิท" ผิวของมันเรียบเนียนไร้รอยต่อแม้ภายนอกจะดูเรียบง่ายไร้ราคาในสายตาคนทั่วไปแต่สำหรับมู่ฉงจวินเขามองเห็น "กลิ่นอายมังกรจางๆ" ที่แฝงอยู่ในเนื้อไม้ (จากการที่มันเคยกลืนกินทวนมังกรทองและกระดูกมังกร)

"และกุญแจที่จะเปิดผนึกห้องลับนั้น... อยู่ที่เจ้าแล้วอาเจีย" มู่ฉงจวินกล่าวเสียงหนักแน่นพยายามเลือกใช้คำที่ไม่เปิดเผยความลับมากเกินไป "พู่กันด้ามดำในมือเจ้า... มรดกที่บรรพบุรุษของเจ้าทิ้งไว้ให้... คือสิ่งเดียวที่มีสัญลักษณ์ตรงกับกลไกของแท่นศิลา"

อาเจียสะดุ้งโหยงรีบตะปบพู่กันไว้แน่น "หา? เจ้าด้ามดำกากๆนี่น่ะหรือขอรับ?"

(นายท่าน... กรุณาให้เกียรติศัสตราระดับตำนานของท่านด้วย... และข้าไม่ได้ขี้บ่นข้าแค่ชี้แนะข้อเท็จจริงว่าท่านช่างตาถั่วเสียจริง)เสียงทุ้มต่ำติดตลกของเจ้าสัวบ่นพึมพำผ่านกระแสจิต

"เลิกเล่นลิ้นและถ่วงเวลาได้แล้ว" เฟิงอี้หรานเดินกอดอกเข้ามาใบหน้าหล่อเหลามีรอยฟกช้ำเล็กน้อยแต่แววตายังคมกริบ "ข้าดีดลูกคิดคำนวณดูแล้ว... ยันต์ป้องกันที่ข้าทุ่มงบไปเมื่อครู่มูลค่ารวมกว่า 5,000 ศิลาปราณระดับกลาง... ถ้าภารกิจปกป้องสำนักนี้ล้มเหลวตระกูลเฟิงของข้าขาดทุนย่อยยับแน่ดังนั้นเจ้าต้องรีบไปเปิดประตูเดี๋ยวนี้!"

"ใจเย็นสิสหายเฟิง..." อาเจียยิ้มแห้ง "ข้าก็ไม่อยากตายเหมือนกันนะ"

ทันใดนั้นหลินชิงเสวี่ยที่ยืนสงบอยู่ด้านหลังก็ขมวดคิ้วแน่นนางยกมือขึ้นกุมใบหูโสตสวรรค์ของนางทำงานอย่างเต็มที่

"เสียงเปลี่ยนไป..." นางกระซิบเสียงเครียด "เสียงระเบิดจากการโจมตีด้านนอกหยุดลงแล้ว... แต่... มีเสียง 'การกัดกร่อน' เข้ามาแทนที่เหมือนมีปราณพิษเข้มข้นกำลังละลายม่านพลังจากจุดเดียว"

"พวกมันกำลังเจาะทะลวงม่านพลัง!" ฉินมู่หลางกระชับด้ามกระบี่ที่หลังแววตาเปลี่ยนเป็นดุดัน "พวกหน้ากากผีนั่นคงใช้วิชามารนอกรีตบางอย่าง"

"งั้นก็ไม่มีเวลามานั่งเสวนาแล้ว!" หลี่มู่กู่คำรามเสียงต่ำเขายกค้อนปฐพีขนาดยักษ์ (ที่ด้ามยังคงบิดเบี้ยวเล็กน้อยจากการต่อสู้ก่อนหน้า) กระแทกลงพื้นหินดังตึง!

"อาเจีย! รีบไปไขประตู! เดี๋ยวพวกข้าจะช่วยต้านทานพวกมันไว้เอง... ข้ายังไม่ได้คิดบัญชีกับไอ้พวกมารบ้านั่นที่บังอาจทำค้อนลูกรักของข้าบุบ!"

มู่ฉงจวินพยักหน้าอย่างยากลำบาก "ไปเถอะ... ห้องลับอยู่ที่ใต้แท่นบูชาบรรพชน... จงนำศิลาศักดิ์สิทธิ์ออกมาแล้วหนีไปทางช่องทางลับด้านหลังอาเจีย... ชะตากรรมของสำนักหมึกวารีอยู่ในมือเจ้าแล้ว"

อาเจียถอนหายใจเฮือกใหญ่สีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก

"งานช้างอีกแล้ว... ถ้าจบงานนี้ข้าไม่ได้โบนัสก้อนโตนะข้าจะฟ้องร้องสวรรค์จริงๆด้วย..."

เขาเดินตรงไปยังแท่นบูชาหินโบราณที่ตั้งตระหง่านอยู่กลางโถงแท่นหินสลักลวดลายพยัคฆ์มังกรพันรอบเสาตรงกลางมีร่องลึกที่มีรูปร่างคุ้นตา... มันคือรูปทรงของด้ามพู่กันพอดีเป๊ะ!

อาเจียสูดหายใจลึกหยิบพู่กันนิรันดร์ 永恒之笔 (หย่งเหิงจือปี่) ออกมา

"เอาล่ะลูกพ่อ... อย่าทำให้พ่อต้องขายหน้าและเสียทรัพย์นะ"

เขาเสียบปลายด้ามพู่กันลงไปในร่องหินนั้นอย่างระมัดระวัง

กริ๊ก!

เสียงกลไกฟ้าโบราณขบกันดังสนั่นหวั่นไหวแสงสีทองสว่างวาบขึ้นจากลวดลายบนแท่นบูชาพลังปราณบริสุทธิ์พุ่งออกมาจนทุกคนต้องยกมือขึ้นบังตา

ครืนนนนน!

พื้นหินเบื้องหน้าแท่นบูชาค่อยๆเลื่อนแยกออกจากกันเผยให้เห็นบันไดหินวนทอดตัวลึกลงไปในความมืดมิดกลิ่นอายโบราณที่เก่าแก่ยิ่งกว่ายุคสมัยของมู่ฉงจวินโชยออกมาปะทะใบหน้า

"เปิดแล้ว!" เย่ปิงอวิ๋นร้องบอกด้วยความยินดี

แต่ในวินาทีเดียวกัน...

เพล้ง!

เสียงม่านพลังด้านบนแตกกระจายดุจกระจกบานใหญ่ที่ถูกค้อนทุบ!

เงาสีแดงเลือดหลายสิบสายพุ่งทะลวงหลังคาหอคัมภีร์ลงมาราวกับ-่าฝนโลหิต!

"พวกมันเข้ามาแล้ว!" หลินชิงเสวี่ยตะโกนเตือนชักกระบี่หยกออกจากฝัก

"ฆ่าพวกมันให้หมด! อย่าให้เหลือรอดแม้แต่คนเดียว!" เสียงคำรามแหบพร่าดังมาจากหนึ่งในเงาโลหิตมันคือแม่ทัพมารสวมหน้ากากยักษ์แดงที่ถือดาบเล่มโต

"อย่าหวัง!"

หลี่มู่กู่คำรามลั่นเขากระโดดสวนขึ้นไปกลางอากาศเหวี่ยงค้อนยักษ์หมุนวนดุจพายุหมุน

"เคล็ดวิชาค้อนปฐพี : ทลายภูผา!"

ตูม!

แรงปะทะจากการเหวี่ยงค้อนสร้างคลื่นกระแทกอัดกระแทกพวกเงาโลหิตกลุ่มแรกจนกระเด็นกลับขึ้นไปชนหลังคาแต่มันก็ทำให้หลี่มู่กู่ร่วงลงมากระแทกพื้นอย่างแรงจนพื้นศิลายุบตัว

"ศิษย์พี่หลี่!" อาเจียตะโกนด้วยความตกใจ

"ไม่ต้องห่วงข้า!" หลี่มู่กู่ลุกขึ้นปัดฝุ่นเลือดไหลซึมจากมุมปากแต่แววตายังบ้าคลั่งระห่ำ "รีบลงไป! ข้ากับพี่มู่หลางจะถ่วงเวลาหน้าประตูให้!"

ฉินมู่หลางทะยานร่างไปยืนเคียงข้างช่างหลอมศัสตราแสงกระบี่สีฟ้าครามสว่างวาบดุดันและเยือกเย็น

"ไปซะอาเจีย... ข้ายังติดหนี้เจ้าเรื่องยาวิเศษคราวก่อนถือว่าครั้งนี้หายกัน"

เฟิงอี้หรานกัดฟันโยนยันต์ระเบิดเพลิงขั้นสูงใส่กลุ่มศัตรูที่กำลังร่อนลงมาระลอกสอง

"ไอ้พวกหน้าเลือด! ...อาเจีย! รีบลงไปเอาของแล้วรีบกลับมา! ข้าจะช่วยกางค่ายกลป้องกันหน้าบันไดให้! ถ้าทรัพย์สินข้าพังเจ้าต้องชดใช้ด้วย!"

อาเจียมองสหายร่วมรบที่กำลังเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อซื้อเวลาให้เขา

หัวใจของมหาเศรษฐีที่เคยคิดแต่เรื่องหนีเอาตัวรอดและผลกำไรเริ่มเต้นแรงด้วยความรู้สึกแปลกใหม่... ความรู้สึกที่เรียกว่า 'พวกพ้อง'

"เจ้าสัว! ...ตามข้ามาคุ้มกันหลังด้วย!"

อาเจียตัดสินใจเด็ดขาดเขากระโดดพุ่งตัวลงไปในบันไดลับทันทีโดยมีเจ้าสัว (ในร่างพยนต์เทวะ 神机 (เสินจี) หุ่นกลศิลาเต็มพิกัด) กระโดดทิ้งน้ำหนักตามลงไปปิดท้าย

"พวกท่านอย่าเพิ่งรีบตายนะเว้ย! เดี๋ยวไม่มีคนหารค่าซ่อมแซมวิหาร!"

เสียงตะโกนทิ้งท้ายของอาเจียหายไปในความมืดพร้อมกับที่เฟิงอี้หรานและเย่ปิงอวิ๋นร่วมมือกันสร้างม่านน้ำแข็งผสมเพลิงปิดปากทางเข้าบันไดลับไว้ชั่วคราวเพื่อสกัดกั้นศัตรู

ภายในความมืดมิดของทางลับอันยาวไกล...

อาเจียสไลด์ตัวลงมาตามบันไดหินวนที่ลื่นและชันแสงไฟจากดวงตาสีเพลิงของเจ้าสัวส่องสว่างให้เห็นผนังถ้ำที่เต็มไปด้วยภาพวาดจิตรกรรมฝาผนังเล่าเรื่องราวสงครามและการล่มสลายในอดีตกาล

"นี่มัน..." อาเจียพึมพำเมื่อเท้าแตะพื้นด้านล่างสุดในที่สุด

เบื้องหน้าของเขาคือประตูบานยักษ์ที่ทำจาก "หยกดำทมิฬ" ปิดสนิทอยู่กลิ่นอายความเก่าแก่แผ่ซ่านออกมาจนอึดอัด

และที่หน้าประตูหยกดำนั้น... มีโครงกระดูกมนุษย์ในชุดคลุมเปื่อยยุ่ยนั่งขัดสมาธิอยู่หนึ่งร่าง

ในมือของโครงกระดูกกอดกล่องไม้เก่าๆใบหนึ่งไว้แน่นราวกับเป็นสมบัติชิ้นสุดท้าย

(นายท่าน... กลิ่นอายของสถานที่แห่งนี้อันตรายยิ่งนัก... แก่นอสูรของข้าสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายความตายที่เข้มข้นกว่าสนามรบด้านบนเสียอีก)

เสียงเจ้าสัวเตือนในหัวสัญชาตญาณสัตว์อสูรของมันร้องเตือนถึงอันตรายระดับวิกฤต

"ท่านอาจารย์มู่เฉิน..." อาเจียกลืนน้ำลายฝืดคอ "อย่าบอกนะขอรับว่า... นั่นคือบรรพชนของสำนัก?"

(ไม่ใช่...)เสียงของมู่เฉินในห้วงจิตเคร่งเครียดอย่างเห็นได้ชัด (นั่นคือ... 'ผู้พิทักษ์' รุ่นสุดท้าย... และดูจากร่องรอยบนกระดูกเขาไม่ได้สิ้นอายุขัยเพราะความชรา... แต่ตายเพราะถูก 'บางสิ่ง' ที่เร้นลับและน่าสะพรึงกลัวกัดกินวิญญาณไปจนหมดสิ้น)

อาเจียขนลุกซู่ตั้งแต่หัวจรดเท้าเหงื่อเย็นไหลอาบแผ่นหลัง

"แล้วข้าต้องเข้าไปเผชิญหน้ากับไอ้ตัวที่กินวิญญาณคนเนี่ยนะขอรับ?"

ในขณะที่เขากำลังลังเลและอยากจะหันหลังกลับเสียงระเบิดตูมตามจากด้านบนก็ดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆบ่งบอกว่าม่านพลังของสหายใกล้จะพังทลายเต็มที

ไม่มีทางถอยหลังกลับไปเป็นไอ้ขี้ขลาดอีกแล้ว... มีแต่ต้องเดินหน้าไขความลับของ "ศิลาบรรพกาล" ที่ซ่อนอยู่หลังประตูบานนี้เท่านั้นเพื่อหาทางพลิกวิกฤตและกลับไปทวงค่าเสียหายจากพวกหน้ากากผีให้จงได้!