เรื่อง ราชันหมื่นอักขระ

จารึกที่ 275 : มรดกบรรพกาล : การสังเวยโลหิตและฟื้นฟูค่ายกลหมื่นอักขระ

เมื่อแสงสว่างเส้นสุดท้ายของดวงตะวันถูกกลืนกินหายไปหลังเหลี่ยมเขาความมืดมิดของรัตติกาลก็เข้าปกคลุมน่านฟ้าเหนือยอดเขาพู่กันหยกทว่าความมืดนั้นกลับไม่อาจซ่อนเร้นความวิปลาสและการนองเลือดที่กำลังอุบัติขึ้นได้

น่านฟ้าที่เคยเป็นอาณาเขตศักดิ์สิทธิ์ของตำหนักเทพวิถีฟ้าบัดนี้แปรสภาพเป็นลานประหารที่โหดเหี้ยมที่สุดคณะวิปลาสภายใต้การนำของศิษย์หอจารึกขยะมิได้มีความเมตตาหรือคุณธรรมจอมปลอมแห่งวิถีเซียนหลงเหลืออยู่ในจิตใจแม้ศัตรูจะหันหลังหนีตายทว่าพวกเขาคือ... 'ผู้ที่บังอาจมาพังบ้านของข้าต้องทิ้งชีวิตและทรัพย์สินทั้งหมดไว้เป็นดอกเบี้ย!'

บนฟากฟ้าเหนือทะเลเลือดฉินมู่หลางพุ่งทะยานดุจมัจจุราชสีเงินรังสีกระบี่นิรันดร์ของเขาตัดผ่านมิติอากาศอย่างเงียบกริบทว่าผลลัพธ์ของมันกลับป่าเถื่อนศิษย์วิถีฟ้าที่พยายามเหาะหนีถูกฟันขาดสะบั้นตั้งแต่กลางลำตัวเลือดสีสดสาดกระเซ็นย้อมหมู่เมฆท่อนล่างและท่อนบนร่วงหล่นลงสู่พื้นดินคนละทิศละทางเฟิงอี้หรานปลดปล่อยพายุอัคคีบรรพกาลสีทองแดงเผาผลาญศัตรูทั้งเป็นเสียงกรีดร้องโหยหวนดังก้องกังวานก่อนที่ร่างของพวกมันจะถูกหลอมละลายจนเหลือเพียงเถ้ากระดูกและแหวนมิติที่ร่วงหล่นลงมา

ทางด้านเจ้าสัวร่างยักษ์กระทืบเท้ากลางอากาศพุ่งเข้าบดขยี้เรือรบมหาหินที่ไร้ผู้บังคับบัญชามือที่เปลี่ยนเป็นคีมเหล็กของมันฉีกกระชากโครงสร้างหินประหนึ่งฉีกกระดาษกวาดเอาผลึกแกนกลางและศิลาปราณทั้งหมดเข้าเตาหลอมของตนอย่างตะกละตะกลามส่วนแมงมุมเงาจันทราสลายวิญญาณก็ทอเส้นใยแห่งความตายตัดผ่านลำคอของผู้ที่พยายามซ่อนตัวอยู่ในเงามืดศีรษะนับ 100 ร่วงหล่นดุจ-่าฝน

กลิ่นอายความตายคละคลุ้งเข้มข้นจนแทบจะจับตัวเป็นก้อนทว่าอาเจียกลับยืนตระหง่านอยู่ท่ามกลางซากศพบนลานหินอย่างสงบนิ่งนัยน์ตาสีเงินยวงของเขาทอดมองสายฝนโลหิตที่ร่วงหล่นลงมาด้วยแววตาที่เยือกเย็นและไร้ก้นบึ้ง

ชายหนุ่มก้าวเดินผ่านกองซากศพและชิ้นส่วนเนื้อที่แหลกเหลวตรงไปยังร่างของผู้อาวุโสเทียนหยวนที่นั่งทรุดอยู่เบื้องหน้าหอจารึกขยะชายชราหอบหายใจรวยรินบาดแผลที่แขนซ้ายซึ่งถูกฟันขาดสะบั้นยังคงมีเลือดไหลซึมใบหน้าของท่านซีดเซียวประหนึ่งกระดาษปราณวิญญาณริบหรี่จวนจะดับมอด

ทว่าก่อนที่อาเจียจะก้าวถึงตัวชายชราเงาร่าง 2 สายก็พุ่งทะยานลงมาจากท้องฟ้าด้วยความเร็วดุจพายุหลินชิงเสวี่ยและเย่ปิงอวิ๋นทรุดเข่าลงกระแทกพื้นหินเบื้องหน้าผู้อาวุโสเทียนหยวนอย่างรุนแรงจนหัวเข่าปริแตกหลินชิงเสวี่ยผู้เป็นถึงผู้คุมกฎสำนักผู้ซึ่งดวงตาเคยมองสรรพสิ่งด้วยความเยือกเย็นและเด็ดขาดบัดนี้แววตาของนางกลับสั่นสะท้านไปด้วยความปวดร้าวอย่างแสนสาหัสหยาดน้ำตาใสๆที่ไม่เคยมีผู้ใดได้เห็นร่วงหล่นลงมาอาบแก้มที่ขาวซีดนางเอื้อมมือที่สั่นเทาไปประคองร่างของอาจารย์ผู้เปรียบเสมือนบิดาในขณะที่เย่ปิงอวิ๋นหญิงสาวผู้คอยจัดแจงและดูแลความเรียบร้อยของตำหนักมาตลอดบัดนี้กัดริมฝีปากจนเลือดซึมสองมือกำแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในเนื้อความเจ็บปวดที่เห็นบ้านและอาจารย์ถูกย่ำยีแปรเปลี่ยนเป็นรังสีสังหารที่ลุกโชนอยู่ในดวงตากลมโตของนาง

"ท่านอาจารย์... ชิงเสวี่ยอกตัญญูนายยิ่งนัก... ที่ปล่อยให้ศัตรูมาหยามเกียรติท่านถึงเพียงนี้..." หลินชิงเสวี่ยสะอื้นเสียงของนางเจือด้วยความเคียดแค้นที่พร้อมจะแช่แข็งทั้งทวีป "หากข้าแข็งแกร่งกว่านี้... สำนักและท่านก็คงไม่ต้อง..."

"ศิษย์พี่หญิงกล่าวถูกแล้ว..." เย่ปิงอวิ๋นเสริมด้วยน้ำเสียงเครียดแค้น "หนี้เลือดนี้... ข้าเย่ปิงอวิ๋นจะจดบันทึกไว้ทุกลมหายใจหากตำหนักเทพวิถีฟ้าไม่ล่มสลายข้าก็จะไม่ขอร่วมโลกกับพวกมัน!"

"อาเจีย... เจ้าทำสำเร็จ... เจ้าปกป้องสำนักไว้ได้... พวกเจ้าจงอย่าได้โทษตัวเองเลย" ผู้อาวุโสเทียนหยวนฝืนแย้มรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความโล่งใจทว่าเสียงของท่านกลับแผ่วเบาจนแทบกลืนหายไปกับสายลม "ทว่า... รากฐานของภูเขาลูกนี้ถูกทำลายค่ายกลถูกสลายจนหมดสิ้น... สำนักหมึกวารี... คงถึงกาลอวสานเพียงเท่านี้..."

"ใครบอกท่านว่ามันถึงกาลอวสาน?"

อาเจียเอ่ยเสียงเรียบทว่าแฝงด้วยเจตจำนงที่หนักแน่นประหนึ่งขุนเขาชายหนุ่มล้วงมือเข้าไปในสาบเสื้อหยิบเอาขวดหยกสีดำทมิฬออกมาภายในขวดนั้นบรรจุ 'โอสถโลหิตมารคืนวิญญาณ' ซึ่งหล่อหลอมมาจากแก่นชีวิตของสัตว์อสูรบรรพกาลในแดนเนรเทศมันมิใช่ยารักษาโรคแห่งวิถีเซียนที่อ่อนโยนทว่ามันคือโอสถที่ป่าเถื่อนและฝืนกฎเกณฑ์แห่งความตาย!

ชายหนุ่มบีบกรามของชายชราให้เปิดออกก่อนจะเทโอสถโลหิตสีดำข้นหนืดลงไปในลำคอของผู้อาวุโสเทียนหยวนโดยไม่สนว่าท่านจะสำลักหรือไม่จากนั้นอาเจยาวางฝ่ามือที่สลักอักขระมารลงบนรอยตัดที่หัวไหล่ซ้ายของชายชรารีดเค้นปราณที่เพิ่งกลืนกินมาจากยอดคนวิญญาณแรกเริ่มอัดฉีดเข้าไปในเส้นชีพจรของผู้อาวุโสอย่างดุดัน!

"อ๊ากกกกกก!"

ผู้อาวุโสเทียนหยวนเบิกตากว้างแผดเสียงร้องลั่นด้วยความเจ็บปวดที่แสนสาหัสประหนึ่งวิญญาณกำลังถูกฉีกทึ้ง! โอสถโลหิตมารและปราณที่อาเจียอัดเข้าไปกำลังต่อต้านกฎเกณฑ์แห่งความเสื่อมสลายมันบังคับให้เซลล์และเส้นชีพจรที่ตายไปแล้วปะทุพลังชีวิตขึ้นมาใหม่เนื้อเยื่อกระดูกและเส้นเลือดบริเวณแขนที่ขาดหายไปเริ่มงอกเงยและถักทอกันอย่างบ้าคลั่งประหนึ่งรากไม้ที่พยายามไชทะลุผืนหิน!

มันคือการรักษาที่โหดเหี้ยมและทรมานแสนสาหัสทว่าผลลัพธ์ของมันกลับปาฏิหาริย์! เพียงชั่วอึดใจแขนซ้ายที่ถูกฟันขาดสะบั้นของชายชราก็งอกกลับคืนมาจนสมบูรณ์แม้ผิวหนังจะดูซีดขาวและเต็มไปด้วยลวดลายเส้นเลือดสีดำคล้ำทว่ามันกลับเปี่ยมไปด้วยพลังปราณที่อัดแน่นยิ่งกว่าเดิม!

ชายชราหอบหายใจอย่างหนักหน่วงมองดูแขนซ้ายของตนเองด้วยความตื่นตะลึง "นี่มัน... วิชานอกรีตอันใดกัน... เจ้าฝืนลิขิตสวรรค์ถึงเพียงนี้..."

"สวรรค์มันหน้ามืดตาบอดหากมัวแต่รอคอยความเมตตาจากมันมีแต่จะถูกเหยียบย่ำจนตาย" อาเจียปล่อยมือจากชายชรายืดแผ่นหลังขึ้นยืนตรง "ท่านพักผ่อนเถิดผู้อาวุโสสำนักหมึกวารีอาจจบสิ้นลงในวันนี้... ทว่านับจากวินาทีนี้ไปนามที่แท้จริงของมาตุภูมิแห่งนี้... สำนักหมื่นอักขระ... จะหวนคืนสู่โลกผู้แสวงมรรคอีกครั้ง!"

วาจาของอาเจียดังก้องกังวานปลุกเร้าเจตจำนงที่หลับใหลของศิษย์สำนักหมึกวารีที่เหลือรอดทุกคนต่างกำหมัดแน่นเลือดในกายเดือดพล่าน

ในขณะนั้นเองจิตสำนึกของอาเจียพลันถูกดึงดูดเข้าสู่โลกใบเล็กที่ซ่อนอยู่ภายใน 'มิติพู่กันนิรันดร์'

ท่ามกลางความว่างเปล่าของมิติพู่กันปรากฏร่างโปร่งแสงของชายหนุ่มรูปงามผู้มีกลิ่นอายสูงศักดิ์และลึกล้ำประหนึ่งเทพเซียนจากยุคดึกดำบรรพ์เขาคือ 'มู่เฉิน' จิตวิญญาณแห่งพู่กันนิรันดร์ผู้กุมความลับแห่งสัจธรรมการผสานอักขระทั้งปวง

"การสังหารและการกลืนกินของเจ้าป่าเถื่อนและไร้ความสุนทรีย์เช่นเคยนะเจ้าเด็กจอมเจ้าเล่ห์..." มู่เฉินเอ่ยพร้อมกับรอยยิ้มบางๆบนใบหน้า

"ข้าไม่มีเวลามานั่งวาดภาพดอกไม้ร่วงหล่นในยามที่บ้านข้ากำลังถูกรื้อหลังคาหรอกนะผู้อาวุโส" อาเจียตอบกลับในห้วงจิต "ค่ายกลป้องกันของยอดเขานี้แหลกละเอียดไปแล้วปราณฟ้าดินรั่วไหลหากไม่รีบทำสิ่งใดขั้วอำนาจอื่นคงได้กลิ่นคาวเลือดและแห่กันมาปล้นซ้ำเป็นแน่ข้าต้องการสถาปนารากฐานใหม่... รากฐานที่แข็งแกร่งจนวิญญาณแรกเริ่มหน้าไหนก็ไม่กล้าย่างกรายเข้ามา!"

มู่เฉินพยักหน้าช้าๆแววตาของเขาเปลี่ยนเป็นความเคร่งขรึมและลึกล้ำ "เช่นนั้นเจ้าก็จงเปิดรับสัจธรรมที่แท้จริงของสำนักหมื่นอักขระ... ที่ผ่านมาสิ่งที่เจ้าเรียนรู้เป็นเพียงเปลือกนอกทว่าแก่นแท้ของการรังสรรค์และทำลายล้างอยู่ที่ 'ระบบการผสานอักขระ 10 ระดับชั้น'"

เสียงของมู่เฉินดังก้องในห้วงวิญญาณของอาเจียประหนึ่งคัมภีร์สวรรค์ที่กำลังเปิดออกหน้าแล้วหน้าเล่า

"การขีดเขียนอักขระมิใช่เพียงการวาดลวดลายเพื่อกักเก็บพลังปราณทว่ามันคือการจำลองกฎเกณฑ์ของเอกภพ! ระดับที่ 1 ถึง 3 คือการยืมพลังฟ้าดินระดับที่ 4 ถึง 6 คือการบิดเบือนกฎเกณฑ์และระดับที่ 7 ถึง 9... คือการให้กำเนิดสติปัญญาและสัจธรรมใหม่แก่อักขระ! อักขระในระดับนี้สามารถมีชีวิตและเจตจำนงของตนเอง!"

มู่เฉินยกมือขึ้นชี้ไปที่ดวงตาของอาเจีย "ทว่าเหนือกว่าทั้ง 9 ระดับชั้น... คือระดับที่ 10... และเหนือยิ่งกว่าระดับที่ 10 คือต้นกำเนิดของสรรพสิ่ง... อักขระสูญตาหรืออักขระหลิง (零) อักขระที่ไร้รูปลักษณ์ไร้ขอบเขตเป็นตัวแทนของความว่างเปล่าที่ให้กำเนิดความมีอยู่และสามารถลบล้างทุกความมีอยู่ให้กลับคืนสู่ความว่างเปล่า!"

ภาพนิมิตมหาศาลไหลบ่าเข้าสู่สมองของอาเจียโครงสร้างการผสานอักขระนับ 1,000,000 ตัวแปรเส้นทางเดินปราณที่ซับซ้อนยิ่งกว่าเส้นเลือดของมังกรสวรรค์ก่อตัวขึ้นในจิตสติปัญญาของเขา!

"จงใช้ความว่างเปล่าของอักขระสูญตาเป็นแก่นกลางในการดูดซับสัจธรรมและร้อยเรียงอักขระระดับสูงเพื่อฟื้นฟูชีพจรของยอดเขานี้ซะ! ทว่า... การจะฝืนลิขิตฟ้าสร้างค่ายกลระดับนี้เจ้าต้องใช้พลังงานมหาศาล... มหาศาลยิ่งกว่าที่เจ้าจะจินตนาการได้!"

เมื่อจิตสำนึกของอาเจียกลับคืนสู่โลกแห่งความเป็นจริงนัยน์ตาสีเงินยวงของเขาเบิกกว้างสาดประกายความบ้าคลั่งและรอยยิ้มซุกซนที่แฝงความขูดรีดถึงขีดสุด! ชายหนุ่มหันขวับไปมองหุ่นรบปราณสีทองที่กำลังนั่งนับแหวนมิติอยู่บนกองซากเรือศึก

"เจ้าสัว! กลิ้งมาหาข้าเดี๋ยวนี้!" อาเจียตวาดก้อง

เจ้าสัวสะดุ้งสุดตัวรีบยัดแหวนมิตินับ 100 วงเข้าใต้ท้องของตนก่อนจะบินถลาลงมาหมอบอยู่แทบเท้าของอาเจีย "น... นายท่าน! ข้าน้อยกำลังจัดทำบัญชีรายรับรายจ่ายจากการปล้นเมื่อครู่อยู่ขอรับ! ผลประกอบการงดงามยิ่งนัก! พวกเราปล้นศิลาปราณระดับสูงมาได้หลาย 1,000,000 ก้อน! โลหะวิญญาณอีกเป็นภูเขา!"

"ดีมาก..." อาเจียแสยะยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ทำให้หุ่นรบปราณถึงกับวิญญาณสั่นสะท้าน "คายมันออกมาให้หมด... ทุกก้อนทุกชิ้นทุกหยด! รวมถึงสมบัติทั้งหมดที่เจ้าอมไว้ตั้งแต่ตอนถล่มสำนักอัสนีบาตด้วย!"

ดวงตาสีทองของเจ้าสัวเบิกกว้างประหนึ่งถูกสายฟ้าฟาด "น... นายท่าน! ท่านพูดเล่นใช่หรือไม่! นั่นมันหยาดเหงื่อแรงงานของพวกเรานะขอรับ! ศิลาปราณระดับสูงนับ 10 ล้านก้อน! ผลึกแกนอสูรบรรพกาลโลหะวิญญาณระดับตำนาน! ท่านจะเอาไปทำสิ่งใด!"

"ข้าจะเอามาละลายทิ้งเพื่อสร้างบ้านใหม่ของข้า! หากเจ้าไม่คายออกมาบิดาจะจับเจ้าโยนลงเตาหลอมแล้วหลอมเจ้าให้กลายเป็นกระโถนฉี่ตั้งไว้หน้าหอจารึกขยะ!" อาเจียขู่กรรโชกรังสีสังหารระดับแก่นทองคำขั้นสมบูรณ์กดทับลงบนร่างของหุ่นรบโลหะ

เจ้าสัวร้องไห้โฮออกมาเป็นหยาดน้ำตาสีทองแดงมันกอดขาของอาเจียแน่นทว่าเมื่อเห็นแววตาที่เอาจริงของนายเหนือหัวมันก็รู้ว่าสัจธรรมความงกของอาเจียในยามที่ต้องการปกป้องถิ่นฐานนั้นน่าสะพรึงกลัวเพียงใด

"ฮืออออ... ลาก่อนสมบัติของข้า... ลาก่อนความมั่งคั่ง..."

เจ้าสัวอ้าปากกว้างจนสุดขากรรไกรก่อนจะ 'ขย้อน' ทรัพย์สมบัติทั้งหมดที่ซุกซ่อนอยู่ออกมา!

ซูมมมมมมมมมม!!!

แสงสว่างเจิดจ้าบาดตาปะทุขึ้นท่ามกลางความมืดมิด! ศิลาปราณระดับสูงนับ 10 ล้านก้อนกองพะเนินสูงประหนึ่งภูเขาย่อมๆเปล่งประกายแสงสีรุ้งที่อัดแน่นไปด้วยปราณบริสุทธิ์! โลหะวิญญาณหมื่นปีหยกบรรพกาลและแกนกลางอสูรที่ปล้นมาจากทั้งสำนักอัสนีบาตและตำหนักเทพวิถีฟ้ากองรวมกันจนลานกว้างเบื้องหน้าหอจารึกขยะแคบไปถนัดตา!

กลิ่นอายแห่งความมั่งคั่งนี้รุนแรงเสียจนทำให้มิติอากาศรอบยอดเขาสั่นกระเพื่อม! หากขั้วอำนาจใดมาเห็นขุมทรัพย์นี้คงได้เปิดฉากสงครามล้างทวีปเพื่อแย่งชิงมันเป็นแน่!

"ถอยออกไปให้หมด!" อาเจียตวาดสั่งมิตรสหายและศิษย์สำนักทุกคนรีบถอยร่นไปอยู่ที่ขอบลานประหารด้วยความตื่นตะลึง

ชายหนุ่มชุดดำค่อยๆลอยตัวขึ้นสู่กลางเวหาเหนือภูเขาสมบัตินัยน์ตาสีเงินยวงแปรเปลี่ยนเป็นสีดำสนิทไร้ก้นบึ้งอักขระสูญตาตื่นรู้ขึ้นอย่างสมบูรณ์แบบ! มือขวาของเขาตวัดขึ้นเบื้องหน้าเรียกเอา 'พู่กันนิรันดร์' ปรากฏขึ้นในกำมือ! พู่กันหินดำขลับที่สลักลวดลายดาราจักรแผ่กลิ่นอายแห่งการรังสรรค์และทำลายล้าง!

"ในนามของความว่างเปล่า... ข้าขอเบิกเนตรสัจธรรมบัญชาหมื่นอักขระ!"

อาเจียสะบัดพู่กันนิรันดร์กรีดวาดไปบนความมืดมิดของฟากฟ้า! ปลายพู่กันมิได้ใช้น้ำหมึกทว่ามันดึงเอาพลังปราณจากภูเขาศิลาปราณเบื้องล่างขึ้นมาเป็นสายน้ำสีรุ้ง!

การตวัดพู่กันแต่ละครั้งหนักอึ้งประหนึ่งกำลังลากจูงขุนเขา! มวลอากาศรอบกายชายหนุ่มระเบิดออกเป็นระลอกคลื่น!

"อักขระหลิง (零)... ศูนย์สมบูรณ์... กลืนสวรรค์รังสรรค์ปฐพี!"

อักขระที่ไร้รูปลักษณ์ทว่าแฝงด้วยเจตจำนงที่สามารถดับสูญทุกสิ่งปรากฏขึ้นกลางน่านฟ้า! ทันทีที่อักขระสูญตาก่อตัวสำเร็จมันทำหน้าที่ประหลุมดำขนาดยักษ์ดูดกลืนภูเขาศิลาปราณนับ 10 ล้านก้อนโลหะวิญญาณและแกนกลางอสูรทั้งหมดเข้าไปในสัจธรรมของมันอย่างตะกละตะกลามและป่าเถื่อน!

"ครืนนนนนนนนนน!!!"

แผ่นดินของยอดเขาพู่กันหยกสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงประหนึ่งวันโลกาวินาศ! เสียงคำรามของปฐพีดังก้องลึกทะลุลงไปถึงแกนโลก! แผ่นหินและพื้นดินฉีกขาดออกเป็นรอยแยกมหาศาลเลือดและซากศพบนลานประหารตกหล่นลงไปในรอยแยกนั้นสังเวยให้แก่พิธีกรรมการหล่อหลอมบรรพกาล!

จากรอยแยกของผืนดิน... แสงสว่างสีทองอมดำปะทุพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า! อาเจียตวัดพู่กันนิรันดร์ด้วยความเร็วที่เนตรมนุษย์ไม่อาจมองทันเขาชักนำพลังงานมหาศาลที่ถูกย่อยสลายโดยอักขระสูญตาบังคับอัดฉีดมันลงไปในเส้นชีพจรของภูเขา!

"อักขระระดับที่ 7... สัจธรรมแห่งการคุ้มภัย! อักขระระดับที่ 8... วัฏจักรแห่งการกลืนกินปราณ! อักขระระดับที่ 9... จิตวิญญาณสยบมาร!"

ทุกครั้งที่อาเจียตะโกนก้องอักขระสีทองแดงขนาดมหึมานับ 10000 ตัวก็พุ่งทะยานจากปลายพู่กันฝังตัวลึกลงไปในผืนหินและหน้าผาของสำนัก! ภูเขาทั้งลูกประหนึ่งมีชีวิตมันกำลังถูก 'เขียนทับ' สัจธรรมใหม่!

รากฐานเดิมที่อ่อนแอของสำนักหมึกวารีถูกบดขยี้และแทนที่ด้วยโครงสร้างของ 'มหาค่ายกลหมื่นอักขระบรรพกาล'!

เลือดของศัตรูที่ซึมซาบอยู่ในผืนดินถูกอักขระสูบกลืนขึ้นมาหลอมรวมเป็นเส้นสายสีแดงฉานถักทอเป็นตาข่ายอักขระครอบคลุมทั้งยอดเขามิติอากาศรอบสำนักเกิดการบิดเบือนกฎเกณฑ์แห่งเวลาและพื้นที่ถูกจัดระเบียบใหม่ภายใต้เจตจำนงของความว่างเปล่า!

เสาหินขนาดยักษ์ 12 ต้นพุ่งทะลวงขึ้นมาจากใต้ดินล้อมรอบหอจารึกขยะเอาไว้แต่ละต้นสลักลวดลายของเทพอสูรและอักขระที่กำลังมีชีวิตมันแผ่กลิ่นอายที่ดุดันโหดเหี้ยมและเก่าแก่ยิ่งกว่าสัจธรรมของวิถีฟ้าใดๆที่ตำหนักเทพเคยอวดอ้าง!

กระบวนการนี้ผลาญพลังงานไปมหาศาลเหงื่อเม็ดโป้งผุดพรายเต็มใบหน้าของอาเจียทว่านัยน์ตาของเขากลับสาดประกายความบ้าคลั่งแห่งความสำเร็จ!

"จงตื่นขึ้น... อาณาเขตแห่งความมืดมิด... ค่ายกลหมื่นอักขระสูญตา!"

สิ้นคำบัญชาสุดท้าย! แสงสว่างทั้งหมดถูกดึงดูดเข้าสู่แกนกลางของภูเขาก่อนจะระเบิดออกเป็นม่านพลังสีดำประกายเงินยวงครอบคลุมยอดเขาทั้งลูกเอาไว้อย่างสมบูรณ์แบบ! ม่านพลังนี้มิใช่กำแพงที่หยุดยั้งการโจมตีทว่ามันคือ 'อาณาเขต' ที่พร้อมจะลบล้างและกลืนกินทุกสัจธรรมที่บังอาจล่วงล้ำเข้ามา!

ความแข็งแกร่งของมันก้าวล่วงขีดจำกัดของโลกผู้แสวงมรรคระดับกลางต่อให้มียอดคนวิญญาณแรกเริ่มขั้นสมบูรณ์นับ 10 คนมารุมโจมตีก็ไม่อาจสร้างแม้แต่รอยขีดข่วนให้แก่ม่านพลังนี้ได้!

อาเจียร่อนตัวลงมายืนบนลานหินที่ถูกรังสรรค์ขึ้นใหม่มันกลายเป็นหินหยกดำที่แผ่ไอเย็นเยียบชายหนุ่มหอบหายใจหนักหน่วงท่อนแขนขวาสั่นเทาจากการฝืนลิขิตฟ้าทว่ารอยยิ้มอหังการกลับประดับอยู่บนใบหน้า

"ต่อไปนี้... จะไม่มีขยะหน้าไหนกล้ามาเหยียบย่ำบ้านของข้าได้อีก!"

ศิษย์สำนักหมื่นอักขระ (ที่เปลี่ยนชื่อกลับคืน) และมิตรสหายคณะวิปลาสต่างยืนนิ่งงันด้วยความตกตะลึงจนลืมหายใจพวกเขาเพิ่งได้เป็นพยานในการกำเนิดใหม่ของขั้วอำนาจที่จะเขย่าโครงสร้างของโลกเซียนให้สั่นคลอนไปตลอดกาล! มรดกบรรพกาลได้ถูกปลุกขึ้นจากการหลับใหลแล้วด้วยมือของบุรุษจอมเจ้าเล่ห์ผู้หลงใหลในทรัพย์สินผู้นี้!