เรื่อง เส้นทางอธิราช: เริ่มต้นจากการแบกศพ

ตอนที่ 6: เงาในความมืดและบุฟเฟต์หน้าประตูเมือง

ท่ามกลางความมืดมิดของป่าทึบ ลี่หยางเคลื่อนไหวประดุจวิญญาณร้าย เขามาถึงจุดที่ร่างของนักฆ่าทั้งสามนอนแน่นิ่งอยู่อย่างรวดเร็ว โดยไม่ทำให้ใบไม้แห้งบนพื้นส่งเสียงแม้แต่แกรกเดียว

"โอ้โห... แต่งตัวเต็มยศเชียว" ลี่หยางก้มลงมองศพในชุดรัดรูปสีดำสนิท ใบหน้าของพวกมันถูกปกปิดด้วยผ้าคลุมหน้า แต่ลูกธนูที่ปักคาจุดตายบ่งบอกชะตากรรมที่ไม่อาจหลีกเลี่ยง

เขาไม่รอช้า รีบทำภารกิจสำคัญ... 'การสัมผัส'

ลี่หยางวางมือลงบนไหล่ของศพแรก ติ๊ง!

[สัมผัสศพนักฆ่าหน่วยเงาพยัคฆ์ (ระดับสูง): ได้รับความเร็ว +15] [ได้รับความคล่องตัว +20] [ได้รับทักษะพิเศษ: ย่างก้าวไร้เสียง (ขั้นกลาง)] [ได้รับทักษะติดตัว: การอำพรางลมหายใจ (ลบตัวตน)]

"ของดี!" ลี่หยางตาลุกวาว ทักษะ 'ย่างก้าวไร้เสียง' และ 'การอำพรางลมหายใจ' คือสิ่งที่เขาต้องการมากที่สุดในตอนนี้ เพราะยิ่งเขาเก่งขึ้น เขาก็ยิ่งตกเป็นเป้าสายตา การมีสกิลหลบซ่อนจะช่วยให้เขา 'ฟาร์ม' ได้อย่างสงบสุขมากขึ้น

เขาขยับไปที่ศพที่สองและสามอย่างรวดเร็ว

[สัมผัสศพรองหัวหน้าหน่วยเงาพยัคฆ์: ได้รับปราณสังหาร +10 ปี] [ได้รับทักษะ: วิชาดาบสั้นปลิดชีพ (ขั้นสูง)] [ได้รับ: ความต้านทานพิษร้อยชนิด (ขั้นต้น)]

ความรู้สึกเย็นวาบไหลผ่านเส้นเลือด ลี่หยางรู้สึกว่าร่างกายของเขาเบาหวิวราวกับขนนก แต่ภายในกลับอัดแน่นไปด้วยพลังทำลายล้างที่พร้อมระเบิดออก

"คุ้มค่าจริงๆ ที่ตื่นมากลางดึก" ลี่หยางยิ้มกริ่ม ก่อนจะเอื้อมมือไปดึงลูกธนูของตัวเองกลับคืนมาจากศพทั้งสาม "ลูกธนูหัวเหล็กกล้าพวกนี้แพงนะ จะทิ้งไว้ได้ยังไง" (ความงกส่วนตัว)

ทันใดนั้น หูที่เฉียบคมของเขาได้ยินเสียงฝีเท้าหนักๆ จำนวนมากกำลังมุ่งหน้ามาทางนี้อย่างรวดเร็ว "ใครอยู่ตรงนั้น!?" "คุ้มกันท่านแม่ทัพ!"

หน่วยลาดตระเวนของค่ายทหารนั่นเอง! พวกเขาคงได้ยินเสียงอะไรบางอย่าง หรือไม่ก็สังเกตเห็นความผิดปกติ

ลี่หยางตื่นตัวทันที เขาไม่ได้กลัวทหารพวกนี้ แต่เขาขี้เกียจตอบคำถามว่าทำไมเขาถึงมายืนอยู่กับศพนักฆ่ากลางดึกพร้อมคันธนูในมือ "ได้เวลาลองของใหม่..."

ลี่หยางสูดลมหายใจเข้า เรียกใช้ทักษะ [การอำพรางลมหายใจ] บรรยากาศรอบตัวเขาเปลี่ยนไปทันที ราวกับว่าตัวตนของเขาจางหายไปในความมืด เขาดีดตัวขึ้นไปบนกิ่งไม้สูงด้วย [ย่างก้าวไร้เสียง] โดยที่กิ่งไม้ไม่ไหวติงแม้แต่น้อย

ชั่วอึดใจต่อมา ทหารลาดตระเวนกลุ่มใหญ่พร้อมคบเพลิงก็วิ่งมาถึงจุดเกิดเหตุ แสงไฟส่องสว่างเผยให้เห็นศพนักฆ่าสามคนที่นอนจมกองเลือด

"สวรรค์ช่วย! มีคนตาย!" "แต่งตัวแบบนี้... นักฆ่า!" "รีบแจ้งท่านแม่ทัพหวังเปินเร็วเข้า!"

ความโกลาหลเกิดขึ้นเบื้องล่าง ลี่หยางนั่งมองเหตุการณ์อยู่บนกิ่งไม้เหนือหัวพวกเขาไปเพียงสามวา แต่ไม่มีทหารคนไหนแหงนหน้าขึ้นมามอง หรือสัมผัสได้ถึงตัวตนของเขาเลยแม้แต่น้อย

"สุดยอด..." ลี่หยางลูบอกตัวเองเบาๆ "สกิลนักฆ่านี่มันโกงจริงๆ"

ไม่นานนัก แม่ทัพหวังเปิน ก็เดินมาถึงที่เกิดเหตุด้วยสีหน้าเคร่งเครียด เขามาพร้อมกับ กัวเหมิง และนายทหารคนสนิท

หวังเปินก้มลงตรวจศพ นิ้วมือแตะที่บาดแผลบริเวณขมับและลำคอ "แผลเล็กและลึก... ถูกยิงด้วยของมีคมความเร็วสูงจนทะลุกะโหลกในครั้งเดียว"

"ลูกธนูหรือขอรับ?" กัวเหมิงถามพลางมองหาลูกธนูแต่ไม่พบ (เพราะลี่หยางเก็บไปแล้ว)

"น่าจะใช่... แต่คนยิงเก็บลูกธนูคืนไปแล้ว" หวังเปินลุกขึ้นยืน กวาดสายตามองไปรอบๆ ความมืด "ระยะยิงต้องไกลมากเพื่อไม่ให้พวกนักฆ่ารู้ตัว และต้องแม่นยำราวจับวางในความมืดมิดเช่นนี้..."

"ในกองทัพเรา มีใครทำแบบนี้ได้บ้าง?" หวังเปินพึมพำ

กัวเหมิงขมวดคิ้ว ภาพของเด็กหนุ่มร่างผอมที่ปาหอกสวนมือธนูเมื่อตอนบ่ายแวบเข้ามาในหัว แต่เขาก็ส่ายหน้าไล่ความคิดนั้นไป 'บ้าน่า... ไอ้หนูลี่หยางมันเพิ่งได้ธนูไปเมื่อตอนเย็น มันจะยิงแม่นขนาดนี้ได้ยังไง? อีกอย่างตอนนี้มันคงนอนกรนอยู่ในเต็นท์แล้ว'

"อาจจะเป็นยอดฝีมือที่แอบติดตามคุ้มกันเราอยู่เงียบๆ ก็ได้ขอรับ" นายทหารคนหนึ่งเสนอความเห็น

หวังเปินพยักหน้าช้าๆ เขารู้สึกได้ถึงสายตาคู่หนึ่งที่มองมาจากความมืด แต่เมื่อเพ่งมองกลับไปกลับไม่พบสิ่งใด "เอาเถอะ... ใครก็ตามที่ลงมือ เขาคือมิตรไม่ใช่ศัตรู เก็บศพพวกมันไป! เพิ่มเวรยามเป็นสองเท่า!"

เมื่อขบวนทหารจากไปจนหมด ลี่หยางก็ถอนหายใจยาว แล้วกระโดดลงจากต้นไม้เหมือนแมว "เกือบไปแล้ว..." "แต่ก็นะ... ถือว่าเป็นการตอบแทนที่ให้ม้าข้าขี่ก็แล้วกันท่านแม่ทัพ"

...

เช้าวันรุ่งขึ้น

กองทัพใหญ่เคลื่อนพลต่อ มุ่งหน้าสู่ 'เมืองผิงหยาง' ป้อมปราการด่านแรกก่อนจะถึงเมืองหลวงหานตาน

ลี่หยางขี่ม้าสีน้ำตาลตัวใหม่อยู่ข้างๆ กัวเหมิง ท่าทางของเขาดูสดชื่นแจ่มใสผิดปกติ จนกัวเหมิงอดสงสัยไม่ได้ "ยิ้มอะไรของเจ้าแต่เช้า? เมื่อคืนมีเรื่องใหญ่นะรู้ไหม นักฆ่าสามคนตายห่างจากค่ายเราไปนิดเดียว"

"หืม? จริงหรือขอรับ? น่ากลัวจัง" ลี่หยางแสร้งทำตาโต "โชคดีที่ข้าหลับลึก เลยไม่รู้อะไรเลย"

กัวเหมิงหรี่ตามอง แต่ก็ไม่ได้ซักไซ้ต่อ "เตรียมตัวให้ดีลี่หยาง... ข้างหน้านี้คือเมืองผิงหยาง แม่ทัพผู้รักษาเมืองคือ 'ฮู่เจ๋อ' ขุนพลเฒ่าผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเหนียวแน่น กำแพงเมืองสูงสามสิบศอก คูเมืองกว้างและลึก... งานนี้ไม่ง่ายเหมือนหุบเขามังกรหักแน่"

ลี่หยางมองไปที่เส้นขอบฟ้า เห็นกำแพงเมืองสีเทาทะมึนตั้งตระหง่านอยู่ไกลๆ บนกำแพงนั้น มีทหารจ้าวนับหมื่นยืนประจำการอยู่

สำหรับคนอื่น นั่นคือกำแพงแห่งความตาย แต่สำหรับลี่หยาง... เขาเห็น "กำแพงแห่งค่าประสบการณ์"

"สูงสามสิบศอก..." ลี่หยางพึมพำ "แปลว่าถ้าข้าปีนขึ้นไปฆ่าคนบนนั้นได้ ศพก็จะกองรวมกันอยู่บนทางเดินแคบๆ สินะ..."

"หึๆๆ..." เสียงหัวเราะแผ่วเบาเล็ดลอดออกมาจากผ้าปิดหน้า

...

สองชั่วโมงต่อมา ณ หน้ากำแพงเมืองผิงหยาง

เสียงกลองศึกดังสนั่นหวั่นไหว ทัพเยี่ยนจัดกระบวนทัพปิดล้อมเมืองไว้ทั้งสามด้าน เหลือทิศเหนือไว้เพื่อบีบจิตวิทยา เครื่องกระทุ้งประตูเมืองและหอคอยบันไดเมฆถูกเข็นออกมาเตรียมพร้อม

แม่ทัพหวังเปินขี่ม้าออกมาหน้าทัพ ชักดาบชี้ไปที่กำแพงเมือง "ทหารแห่งต้าเยี่ยน! ใครจะเป็นผู้พิชิตกำแพงเป็นคนแรก!?"

"กองพันพยัคฆ์ทมิฬ!!" เสียงตะโกนตอบรับดังกึกก้องจากหน่วยของกัวเหมิง

"ดี! บุก!!"

สิ้นเสียงคำสั่ง สงครามประสาทก็จบลง สงครามเลือดเริ่มต้นขึ้น -่าฝนธนูจากทั้งสองฝ่ายยิงแลกกันจนท้องฟ้ามืดมิด หินก้อนยักษ์จากเครื่องดีดหินลอยข้ามกำแพงไปมา

"ไป! ดันบันไดเมฆเข้าไป!" กัวเหมิงตะโกนสั่งการ

ลี่หยางกระโดดลงจากม้า เขาไม่ได้ถือโล่เหมือนคนอื่น แต่สะพายคันธนูเขาแกะไว้ด้านหลัง และถือดาบเหล็กธรรมดาในมือขวา เขาออกวิ่งไปพร้อมกับกลุ่มทหารแบกบันได

เฟี้ยว! ฉึก! ลูกธนูจากบนกำแพงพุ่งลงมาราวกับสายฝน ทหารเยี่ยนหลายคนล้มลง แต่ลี่หยางใช้ [เนตรอินทรี] มองเห็นวิถีลูกธนูทั้งหมด เขาเอี้ยวตัวหลบซ้ายขวาราวกับกำลังเต้นรำ ท่ามกลางดงความตาย

เมื่อมาถึงตีนกำแพง บันไดยักษ์ถูกพาดขึ้นไป "ขึ้นไป! ฆ่าพวกมัน!"

ทหารเยี่ยนเริ่มปีนขึ้นไป แต่ก็ถูกน้ำมันร้อนๆ และหินทุ่มลงมาใส่จนร่วงหล่นลงมาตายเป็นใบไม้ร่วง

"หลบไป!" ลี่หยางตะโกนบอกทหารรุ่นพี่ที่กำลังเก้ๆ กังๆ เขาคว้าขอบบันได แล้วดีดตัวขึ้นไปอย่างรวดเร็ว ด้วยค่า [ความเร็ว 200+] และ [วิชาตัวเบา] การปีนกำแพงสูงสามสิบศอกสำหรับเขา ใช้เวลาเพียงไม่กี่ลมหายใจ!

เมื่อศีรษะของเขาโผล่พ้นขอบกำแพง ทหารจ้าวสามคนที่รออยู่ก็แทงหอกสวนลงมาทันที "ตายซะเจ้าพวกเยี่ยน!"

ลี่หยางแสยะยิ้ม มือซ้ายคว้าด้ามหอกทั้งสามด้ามไว้มั่น แล้วกระชากเต็มแรงด้วยค่า [พละกำลัง 350+]

ฮึบ!

ร่างของทหารจ้าวทั้งสามคนลอยละลิ่วหลุดจากพื้น ปลิวข้ามหัวลี่หยางตกลงไปกระแทกพื้นด้านล่างกำแพงเละเทะ

ลี่หยางเหวี่ยงตัวขึ้นไปยืนบนกำแพงได้อย่างมั่นคง ทันทีที่เท้าแตะพื้นกำแพง ทหารจ้าวนับสิบก็กรูเข้ามาล้อมเขาไว้

"ฆ่ามัน! อย่าให้มันตั้งหลักได้!"

ลี่หยางมองไปรอบๆ ทางเดินบนกำแพงที่อัดแน่นไปด้วยทหารศัตรู ไม่มีที่ให้หนี... มีแต่ที่ให้ฆ่า

"ขอต้อนรับสู่บุฟเฟต์มื้อเที่ยง..." ลี่หยางชักดาบออกมา แววตาเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน

ตูม! การระเบิดพลังครั้งแรกของ 'ราชันย์เก็บศพ' บนกำแพงเมืองผิงหยาง ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว!