เรื่อง อวิชชาสยบเซียน: บันทึกจอมยุทธ์ไร้กระบี่

"ศิษย์พี่... ท่านต้องสัญญานะว่าจะกลับมาเลี้ยงไก่ย่างข้า" เสี่ยวหลันมองเยี่ยหลางด้วยสายตาเป็นห่วง นางกำมีดสั้นในมือแน่น ลังเลที่จะทิ้งเขาไว้คนเดียว

"เออน่า... ข้าหนังเหนียวยิ่งกว่าหมูป่าเสียอีก" เยี่ยหลางโบกมือไล่ "พวกเจ้าสองคนรีบกลับไปแจ้งข่าว ท่านเจ้าสำนักจะได้ส่งพวกผู้อาวุโสมาจัดการ... ขืนชักช้า เดี๋ยวเจ้าของศพเหล็กนั่นมันจะไหวตัวทันหนีไปซะก่อน"

ต้าหมางพยักหน้า "ข้าเข้าใจแ๣้๷... ศิษย์พี่ระวังตัวด้วย ข้าจะรีบกลับมาพร้อมกำลังเสริมให้เร็วที่สุด!"

ร่างของสองศิษย์หายลับไปในความมืด เยี่ยหลางยืนรอจนแน่ใจว่าพวกเขาไปไกลแ๣้๷ จึงหันกลับมาเผชิญหน้ากับป่าทึบเบื้องหน้า

"เอาล่ะ... เหลือแค่เราสองคนแ๣้๷นะ เจ้าท่อนทื่อ"

เยี่ยหลางกระชับ'ท่อนเหล็กดำ'บนบ่า มันสั่นตอบรับเบาๆ ราวกับรู้ภาษา ในความเงียบสงัดของยามวิกาล ป่าแห่งนี้ไม่ได้เงียบอย่างที่คิด เสียงลมหวีดหวิวฟังดูเหมือนเสียงกรีดร้อง และเงาไม้ที่ทอดยาวดูเหมือนมือปีศาจที่พร้อมจะตะปบเหยื่อ

เยี่ยหลางไม่ได้ใช้วิชาแกะรอยแบบพรานป่า แต่เขาใช้'เข็มทิศความหิว'

เขายื่นท่อนเหล็กดำออกไปข้างหน้า แ๣้๷หมุนตัวช้าๆ เมื่อปลายท่อนเหล็กชี้ไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ มันก็สั่นแรงขึ้น น้ำลายที่มองไม่เห็นเหมือนจะไหลย้อยออกมาจากเนื้อเหล็ก

"ทางนั้นสินะ... กลิ่นคาวเลือดหอมฉุยเลยใช่ไหม?"

เยี่ยหลางแสยะยิ้ม ก่อนจะออกวิ่งเหยาะๆ หายวับเข้าไปในดงไม้หนาทึบ

...

หนึ่งชั่วยามต่อมา (2 ชั่วโมง)

ลึกเข้าไปในหุบเขาอสรพิษ ซึ่งเป็นเขตที่ชาวบ้านห้ามเข้า เยี่ยหลางมาหยุดอยู่ที่หน้าปากถ้ำขนาดเล็กที่ซ่อนตัวอยู่หลังม่านเถาวัลย์ กลิ่นเหม็นเน่าเหมือนซากสัตว์ตายและกลิ่นฉุนของกำมะถันลอยออกมาเตะจมูกจนเยี่ยหลางต้องย่นจมูก

"เหม็นบรรลัย... พวกมารนี่มันไม่อาบน้ำกันหรือไงนะ?"

เขาค่อยๆ แหวกเถาวัลย์ย่องเข้าไปภายใน ภายในถ้ำไม่ได้มืดสนิท มีแสงคบไฟสีเขียวมรกตติดอยู่ตามผนังถ้ำเป็นระยะๆ ส่องให้เห็นทางเดินที่เปียกชื้นและมีตะไคร่น้ำเกาะ ยิ่งเดินลึกเข้าไป กลิ่นคาวเลือดยิ่งรุนแรงขึ้น จนกระทั่งเขามาถึงโถงถ้ำกว้างขวาง

ภาพที่เห็นทำให้เยี่ยหลางต้องกลั้นหายใจ

ตรงกลางโถงถ้ำมี'บ่อเลือด'ขนาดใหญ่เดือดปุดๆ ส่งกลิ่นคาวคลุ้ง รอบบ่อมีร่างของชาวบ้านและสัตว์ป่านอนเรียงรายอยู่บนแท่นหิน บางร่างแห้งกรัง บางร่างยังสดใหม่ และที่น่าสยดสยองที่สุดคือ ร่างเหล่านั้นกำลังถูก 'เย็บ' เข้าด้วยกัน!

"วิชาต่อศพ...?" เยี่ยหลางขมวดคิ้ว "รสนิยมห่วยแตกชะมัด"

ที่หน้าแท่นบูชา ชายหนุ่มผิวซีดเผือดในชุดคลุมสีแดงเลือดนก กำลังนั่งขัดสมาธิ ร่ายคาถาพึมพำ มือของเขาถือ'ธงสามเหลี่ยมสีดำ'โบกสะบัดไปมาเหนือร่างศพ

"จงตื่น... ทาสผู้ซื่อสัตย์ของข้า..." ชายชุดแดงพึมพำ ดวงตาเบิกกว้างจนเห็นเส้นเลือดฝอย "จงตื่นขึ้นมาถวายชีวิตแด่ท่านจอมมาร!"

ทันใดนั้น ศพที่นอนอยู่บนแท่นก็เริ่มกระตุก

เยี่ยหลางที่แอบดูอยู่หลังหิน ตัดสินใจว่ารอต่อไปคงไม่ดีแน่ "ฮัลโหล! ขอโทษทีที่มารบกวนเวลาละเล่นตุ๊กตานะ!"

เยี่ยหลางเดินออกมาจากที่ซ่อน พร้อมท่อนเหล็กดำพาดบ่า

ชายชุดแดงสะดุ้งเฮือก หันขวับมามอง "เจ้าเป็นใคร!? เข้ามาที่นี่ได้ยังไง!?"

"ข้าเหรอ? ข้าเป็นคนส่งไก่ย่าง... พอดีเห็นท่านสั่ง 'หมูสด' ไปเยอะ เลยแวะมาดูว่ารสชาติเป็นไงบ้าง" เยี่ยหลางยียวนกวนประสาท

"สามหาว!" ชายชุดแดงตวาดลั่น "เจ้ามันแค่คนธรรมดาไร้ปราณ... กล้าบุกรุกถ้ำของข้า'เสวี่ยถง' (มารกุมารโลหิต)ผู้สืบทอดลำดับที่เจ็ดแห่งนิกายมารโลหิต! เจ้าอยากตายรึ!"

"คนธรรมดาไร้ปราณ?" เยี่ยหลางเลิกคิ้ว "อ๋อ... ข้าลืมไปว่าข้าไม่มีปราณให้พวกเจ้าสัมผัส"

"ตายซะเถอะ! ข้าจะเอาร่างเจ้ามาทำเป็นปุ๋ยบ่อเลือด!" เสวี่ยถงสะบัดธงในมือ "ศพทองแดง (Copper Corpse)! สังหารมัน!"

ครืน!

จากเงามืดด้านหลังแท่นบูชา ร่างสองร่างกระโจนออกมา พวกมันไม่ใช่ศพเหล็กที่ตัวใหญ่เทอะทะ แต่เป็นศพที่มีผิวหนังสีทองแดงเป็นมันวาว รูปร่างผอมเพรียวกว่า แต่เคลื่อนที่รวดเร็วราวกับลิงป่า เล็บมือยาวคมกริบเหมือนใบมีด

"เร็ว!" เยี่ยหลางอุทาน

ศพทองแดงตัวแรกพุ่งเข้าใส่เยี่ยหลาง กรงเล็บตวัดเล็งที่ลำคอ เยี่ยหลางยกท่อนเหล็กขึ้นกันเคร้ง!ประกายไฟแลบแปลบ แรงปะทะทำให้เยี่ยหลางถอยหลังไปครึ่งก้าว

"เบากว่าศพเหล็ก... แต่เร็วกว่ามาก!" ยังไม่ทันตั้งตัว ศพทองแดงตัวที่สองก็กระโจนเข้าใส่จากด้านข้าง

เยี่ยหลางไม่มีเวลาเหวี่ยงท่อนเหล็ก เขาจึงใช้'ด้ามจับ'(ส่วนโคน) กระทุ้ง (Jab) เข้าที่หน้าอกของมันปึก!

แรงกระแทกทำให้ศพทองแดงตัวที่สองชะงัก เยี่ยหลางอาศัยจังหวะนั้นหมุนตัว เหวี่ยงท่อนเหล็กเป็นวงกว้าง (Roundhouse Swing) กวาดไปที่ขาของพวกมัน

"ล้มไปซะ!"

ผัวะ!เสียงเหล็กกระทบเนื้อแข็งๆ ศพทองแดงทั้งสองตัวกระเด็นกลิ้งไป แต่พวกมันดีดตัวกลับขึ้นมายืนได้อย่างรวดเร็วราวกับตุ๊กตาล้มลุก

"ผิวหนังเหนียว... กระดูกยืดหยุ่น... ยุ่งยากกว่าไอ้ยักษ์นั่นอีกแฮะ" เยี่ยหลางบ่น

เสวี่ยถงหัวเราะร่า "ฮ่าๆๆ! ศพทองแดงของข้าอาบด้วยน้ำยาลดกระดูกและเสริมเอ็น! พวกมันไม่มีวันหัก และไม่มีวันเจ็บ! เจ้าจะสู้กับเครื่องจักรสังหารด้วยท่อนเหล็กโง่ๆ นั่นได้นานแค่ไหน?"

ศพทองแดงพุ่งเข้ามาอีกครั้ง คราวนี้ประสานงานกันซ้ายขวา ตัวหนึ่งเล็งขาส่วนล่าง อีกตัวเล็งศีรษะ

เยี่ยหลางแสยะยิ้ม "เครื่องจักรสังหารงั้นรึ? งั้นข้าจะสอนวิชา'ทุบเครื่องจักร'ให้ดู!"

เยี่ยหลางทิ้งตัวลงนอนราบกับพื้น หลบกรงเล็บที่เล็งศีรษะ และใช้เท้าถีบยันไปที่หน้าอกของตัวที่เล็งขา แรงถีบส่งร่างของเขาไถลไปกับพื้น ลอดหว่างขาของศพทองแดงไปโผล่ด้านหลัง

"เจอกันข้างหลังนะจ๊ะ!"

เยี่ยหลางลุกพรวดขึ้น เขาไม่ได้ตีที่ตัว แต่เขาเล็งที่'หัว'

เยี่ยหลางง้างท่อนเหล็กขึ้นสุดแขน กล้ามเนื้อหลังเกร็งจนเสื้อแทบขาด "โฮมรัน!!"

เปรี้ยง!!!

ท่อนเหล็กหนัก 70 ชั่ง ฟาดเข้าที่ศีรษะของศพทองแดงตัวซ้ายเต็มรัก แรงเหวี่ยงบวกโมเมนตัม ทำให้หัวกะโหลกที่ว่าเหนียวเหมือนทองแดงยุบลงไปครึ่งซีก! เสียงกระดูกแตกละเอียดดังสนั่นหวั่นไหว ร่างนั้นปลิวไปกระแทกผนังถ้ำ แ๣้๷ไหลลงมากองกับพื้น คอหักพับไปด้านหลังจนน่าสยดสยอง

เสวี่ยถงอ้าปากค้าง ตาถลน "เป็นไปไม่ได้! ศพทองแดงทนแรงกระแทกได้ถึงห้าร้อยชั่ง! เจ้า... เจ้าเป็นตัวอะไรกันแน่!?"

เยี่ยหลางควงท่อนเหล็กดำหนึ่งรอบ ลมหายใจเริ่มหอบ "ข้าบอกแ๣้๷ไง... ข้าเป็นคนส่งไก่ย่างที่มี 'แรงเยอะ' นิดหน่อย"

ศพทองแดงอีกตัวคำราม พุ่งเข้ามาด้วยความโกรธ (ตามคำสั่งจิต)

"ตัวเดียวก็ง่ายแ๣้๷!" เยี่ยหลางไม่หลบ เขาพุ่งสวนเข้าไป ใช้ท่อนเหล็ก 'แทง' (Thrust) เข้าที่กลางอก ปลายท่อนเหล็กกระแทกเข้าที่ลิ้นปี่อั๊ก!

จากนั้นเขาก็ปล่อยมือจากท่อนเหล็ก แ๣้๷กระโดดขึ้น'เหยียบ'บนท่อนเหล็กที่ยังคาอกศพอยู่ น้ำหนักตัวของเขา + น้ำหนักเหล็ก กดร่างศพทองแดงลงไปติดพื้น เยี่ยหลางใช้มือเปล่าจับหัวศพ แ๣้๷บิด!

กร๊อบ!

คอหัก หมุนได้ 360 องศา ศพทองแดงตัวที่สองแน่นิ่งไป

เยี่ยหลางกระโดดลง ปัดมือไปมาเหมือนเพิ่งทำงานบ้านเสร็จ เขาหันไปมองเสวี่ยถงที่ยืนตัวสั่นอยู่หน้าแท่นบูชา

"เอาล่ะ... หมดตัวเล่นแ๣้๷ ทีนี้ตาเจ้าแ๣้๷นะ" เยี่ยหลางย่างสามขุมเข้าไปหา

เสวี่ยถงหน้าซีดเผือด แต่ดวงตาฉายแววอำมหิต "อย่าได้ใจไปนัก! เจ้าคิดว่าข้ามีดีแค่ศพงั้นรึ? ข้าคือผู้ใช้วิชามารโลหิต!"

เสวี่ยถงกัดลิ้นตัวเอง พ่นเลือดสดๆ ใส่ธงสามเหลี่ยมในมือ"วิชาโลหิต: ศรเลือดกลืนวิญญาณ!"

เลือดที่พ่นออกมา กลายสภาพเป็นลูกศรสีแดงเข้มส่องแสงวูบวาบ นับสิบดอก ลอยอยู่กลางอากาศ กลิ่นอายของมันชั่วร้ายและรุนแรง ศรพวกนี้ไม่ได้โจมตีกายเนื้อ แต่โจมตีวิญญาณโดยตรง!

"ตายซะ!" เสวี่ยถงสะบัดธง ศรเลือดพุ่งเข้าใส่เยี่ยหลางดุจ-่าฝน

เยี่ยหลางเบิกตากว้าง 'ชิบหาย! โจมตีระยะไกลแถมเป็นเวทมนตร์!' เขาหลบไม่ทันแน่

สัญชาตญาณสั่งให้เขายก'ท่อนเหล็กดำ'ขึ้นมาบังหน้าอกและศีรษะ "เจ้าท่อนทื่อ! อย่าทำให้ข้าผิดหวังนะเว้ย!"

ซูม! ซูม! ซูม!

ศรเลือดพุ่งปะทะท่อนเหล็กดำ แทนที่จะระเบิด หรือทะลุผ่าน ศรเหล่านั้นกลับ...จมหายเข้าไปในเนื้อเหล็ก!

เหมือนหยดน้ำที่ตกลงบนฟองน้ำแห้งๆ ท่อนเหล็กดำดูดซับศรเลือดทั้งหมดเข้าไปในพริบตา ผิวของมันเปล่งแสงสีแดงวาบ ก่อนจะกลับเป็นสีดำสนิทเหมือนเดิม แถมยังสั่นระริกเหมือน... กำลังเรอ?

"อะไรนะ!?" เสวี่ยถงกรีดร้อง "ศรเลือดของข้า... หายไปไหน!?"

เยี่ยหลางค่อยๆ ลดท่อนเหล็กลง มองดูอาวุธในมือด้วยความทึ่ง "โอ้โห... กินจุจริงๆ เจ้าท่อนทื่อ... กินได้แม้กระทั่งเลือดปีศาจ"

เยี่ยหลางเงยหน้ามองเสวี่ยถง รอยยิ้มของเขาตอนนี้ดูน่ากลัวยิ่งกว่ามารร้าย "ขอบคุณสำหรับอาหาร... แต่ดูเหมือนลูกชายข้าจะยังไม่อิ่มนะ"

เยี่ยหลางพุ่งตัวเข้าประชิด! เสวี่ยถงที่เสียปราณโลหิตไปกับการโจมตีเมื่อครู่ อ่อนแรงจนขยับตัวไม่ทัน

ผัวะ!

ด้ามท่อนเหล็กกระแทกเข้าที่ท้องน้อยของเสวี่ยถง "อั๊ก!" มารหนุ่มตัวงอเป็นกุ้ง เยี่ยหลางไม่รอช้า ใช้สันมือสับเข้าที่ต้นคอตุบ!

เสวี่ยถงล้มลงสลบเหมือดคาที่

เยี่ยหลางยืนค้ำร่างที่หมดสติ หอบหายใจแฮกๆ "จบงาน... กลับบ้านไปนอนได้รึยังเนี่ย?"

เขาก้มลงค้นตัวเสวี่ยถง หวังจะหาของมีค่าหรือเงินสักหน่อย แต่สิ่งที่เขาพบในอกเสื้อของมารหนุ่ม กลับไม่ใช่เงิน มันคือ'ม้วนแผนที่หนังมนุษย์'และ'ป้ายคำสั่งหยกดำ'ที่สลักตราสัญลักษณ์ที่เยี่ยหลางไม่เคยเห็นมาก่อน... รูปหัวกะโหลกที่มีดาบเสียบทะลุ

"นี่มัน... ไม่ใช่แค่โจรขโมยหมูธรรมดาแ๣้๷มั้ง" เยี่ยหลางคลี่แผนที่ออกดู จุดสีแดงจุดหนึ่งบนแผนที่ ระบุตำแหน่งที่เขาอยู่ตอนนี้ แต่ยังมีจุดสีแดงอีกหลายจุด... กระจายอยู่รอบๆ"สำนักกระบี่สวรรค์"

"ล้อมสำนัก?" เยี่ยหลางตาโต "นี่พวกมันกะจะถล่มสำนักข้าเลยรึ?"

ความเงียบในถ้ำดูจะหนักอึ้งขึ้นมาทันที ภารกิจราคาถูก 5 ตำลึง... ๻ำ๝ั๲๥ะกลายเป็นจุดเริ่มต้นของ๧๲๶๫า๸ระหว่าง๳๫๫๸ะและ๬๿๮๮๦เสียแ๣้๷