เรื่อง เทพหน้าไม้สายดาร์ก: หนึ่งแท่งเหล็กทะลวงสวรรค์

ตอนที่ 15: ฝนลูกดอกและ-่ากระสุนลูกปราย

ลานหน้าถ้ำวิศวกรรมสวรรค์

ฝุ่นควันจากการระเบิดประตูค่ายกลยังไม่ทันจางหาย เงาร่างกว่ายี่สิบสายก็พุ่งทะยานเข้ามาในลานหิน นำทัพโดย 'ผู้ดูแลจาง' แห่งหอภารกิจ ใบหน้าของมันบิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้นและลำพองใจ

"ล้อมมันไว้! อย่าให้มันหนีไปได้!" ผู้ดูแลจางตะโกนสั่ง ศิษย์จากหอคุมกฎที่ติดตามมาต่างชักอาวุธระดับวิญญาณออกมา แสงสีต่างๆ ของพลังปราณสว่างวาบไปทั่วลาน

"หยางเฉิน! เจ้าสังหารศิษย์ร่วมสำนักอย่างโหดเหี้ยม หลักฐานมัดตัวแน่นหนา วันนี้ข้าผู้ดูแลจางจะเป็นตัวแทนกฎสำนัก ลงทัณฑ์เจ้าให้สาสม!"

หยางเฉินเดินออกมาจากเงาถ้ำอย่างช้าๆ เขาไม่ได้สะพายหน้าไม้ยักษ์ 'มังกรคำราม' ไว้ด้านหลังเหมือนทุกที แต่ที่เอวสอบทั้งสองข้าง มีซองหนังคาดไว้ และในมือทั้งสองข้างกำด้ามจับของ 'หน้าไม้กลคู่: แฝดอสูร' ไว้แน่น

"หลักฐาน?" หยางเฉินเลิกคิ้ว "ข้าเห็นแต่หมาหมู่ที่บุกรุกบ้านคนอื่น"

"ปากดีนัก! ฆ่ามัน!" ผู้ดูแลจางสะบัดมือ

ศิษย์คุมกฎ 5 คนแรกที่เป็นหน่วยทะลวงฟัน พุ่งเข้ามาพร้อมกัน กระบี่ในมือฟาดฟันคลื่นปราณรูปจันทร์เสี้ยวใส่หยางเฉิน

หยางเฉินไม่ถอยแม้แต่ก้าวเดียว เขาแค่ยกแขนทั้งสองข้างขึ้นขนานกับพื้น ปลายกระบอกหน้าไม้สั้นชี้ตรงไปข้างหน้า

"บทเรียนฟิสิกส์บทที่ 3..." หยางเฉินแสยะยิ้ม "ปริมาณ... ก็มีคุณภาพในตัวของมันเอง (Quantity has a quality all its own)"

ปรุๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ!!

เสียงที่ดังขึ้นไม่ใช่เสียงระเบิดตูมตาม แต่เป็นเสียง ฟุ่บ! ฟุ่บ! ฟุ่บ! ถี่รัวยิบจนฟังแทบไม่ทัน คล้ายเสียงฉีกผ้าใบผืนใหญ่ ลูกดอกเหล็กกล้าขนาด 8 นิ้ว พุ่งออกจากแม็กกาซีนของหน้าไม้คู่ด้วยความเร็ว 2,000 เมตร/วินาที

ใน 1 วินาที... ลูกดอก 10 ดอกถูกยิงออกไป!

ศิษย์ทั้ง 5 คนที่พุ่งเข้ามาเห็นเพียงเงาสีดำวูบวาบ ยังไม่ทันจะยกกระบี่ปัดป้อง ฉึก! ฉึก! ฉึก! ฉึก!

ร่างของพวกมันกระตุกเกร็งกลางอากาศเหมือนหุ่นเชิดที่สายขาด ลูกดอกเหล็กเจาะทะลุเกราะปราณ เกราะหนัง และร่างกายของพวกมันจนพรุนไปทั้งตัว เลือดพุ่งกระฉูดออกมาจากรูแผลนับสิบรูพร้อมกัน

ตุบ! ตุบ! ตุบ!

ร่างไร้วิญญาณทั้ง 5 ร่วงลงกองกับพื้นแทบจะพร้อมกัน สภาพเหมือนเม่นที่มีลูกดอกปักเต็มตัว

"อะไรกัน!?" ผู้ดูแลจางเบิกตากว้าง "หน้าไม้อะไรยิงได้เร็วขนาดนั้น!"

"เข้ามาอีกสิ!" หยางเฉินตะโกนท้าทาย นิ้วยังคงกดไกค้างไว้ กลไกสปริงและเฟืองภายในหน้าไม้ทำงานอย่างบ้าคลั่ง แรงถีบ (Recoil) จากการยิงแต่ละนัดถูกนำมาใช้ดึงสายและป้อนลูกดอกนัดต่อไปโดยอัตโนมัติ

ศิษย์ที่เหลือเริ่มลังเล แต่ผู้ดูแลจางคำรามลั่น "มันมีแค่คนเดียว! หน้าไม้แบบนั้นกระสุนต้องหมดเร็วแน่! บุกเข้าไปพร้อมกัน!"

คราวนี้ศิษย์กว่า 15 คนระดมโจมตีพร้อมกัน ทั้งอาวุธซัดและเวทมนตร์ธาตุไฟ หยางเฉินกระโดดม้วนตัวหลบไปหลังก้อนหินใหญ่ พร้อมกับกราดยิงสวนกลับไป

ปรุๆๆๆ!

ทุกครั้งที่เขาเหนี่ยวไก จะต้องมีคนล้มลง ความแม่นยำของหยางเฉินระดับจับวาง แม้จะเป็นหน้าไม้สั้นที่ความแม่นยำต่ำกว่ารุ่นยาว แต่ในระยะ 50 เมตรนี้... เขาเล็งที่ 'หัวเข่า' และ 'ข้อศอก' เพื่อหยุดการเคลื่อนไหว

"อ๊ากกก! เข่าข้า!" "มือข้า! นิ้วข้าขาด!"

เสียงร้องระงมไปทั่วลานหิน เพียงแค่ไม่ถึงนาที ศิษย์คุมกฎกว่าครึ่งนอนดิ้นทุรนทุรายอยู่บนพื้น

"หมดเวลาเล่นแล้ว" เสียงคลิกเบาๆ ดังขึ้นจากหน้าไม้คู่... กระสุนหมด

ผู้ดูแลจางเห็นโอกาสทอง "ตอนนี้แหละ! มันกระสุนหมดแล้ว! ตายซะหยางเฉิน!" มันควัก 'ระฆังทองคุ้มกาย' ศาสตราวุธระดับวิญญาณออกมาครอบคลุมร่าง สร้างม่านพลังสีทองหนาทึบ แล้วพุ่งเข้าชาร์จหยางเฉินด้วยตัวเอง หมายจะใช้ฝ่ามือบดขยี้กะโหลก

หยางเฉินทิ้งหน้าไม้คู่ลงพื้นอย่างไม่ไยดี มือขวาเอื้อมไปด้านหลัง... คว้าด้ามจับของ 'Mk-3 มังกรคำราม' แล้วเหวี่ยงมันมาประทับบ่าด้วยความเร็วสูง

"กระสุนหมด? ผิดแล้ว..." "ข้าแค่เปลี่ยน 'ขนาด' กระสุนต่างหาก"

หยางเฉินบรรจุลูกดอกชนิดพิเศษลงในราง มันไม่ใช่ลูกดอกหัวแหลม... แต่เป็นกระบอกทรงกระบอกหนาๆ ที่ดูเทอะทะ 'ลูกดอกลูกปราย' (Canister Shot / Shotgun Bolt)

ภายในกระบอกนี้อัดแน่นไปด้วย 'เม็ดลูกปืนทังสเตน' ขนาดเท่าหัวแม่มือจำนวน 100 เม็ด

ผู้ดูแลจางพุ่งเข้ามาในระยะ 10 เมตร ม่านพลังระฆังทองส่องแสงเจิดจ้า "ระฆังข้ากันได้ทุกอย่าง! หน้าไม้เจ้าเจาะไม่เข้าหรอก!"

"ระยะเผาขนแบบนี้... ไม่ต้องเล็งหรอก" หยางเฉินแสยะยิ้ม

ตูมมมมมมม!!

เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหว แรงถีบมหาศาลทำให้หยางเฉินไถลถอยหลังไปครึ่งเมตร ลูกดอกกระบอกใหญ่วิ่งออกจากราง... และทันทีที่พ้นปากกระบอกเพียง 1 เมตร เปลือกหุ้มก็แตกออก!

เม็ดทังสเตน 100 เม็ด ถูกปลดปล่อยออกมาด้วยความเร็ว 10,000 เมตร/วินาที กลายเป็นกำแพงแห่งความตายที่กวาดล้างทุกอย่างเบื้องหน้า!

เคร้งงงงงงงงง!!

เสียงโลหะกระทบกันดังแสบแก้วหู ม่านพลังระฆังทองของผู้ดูแลจางรับการปะทะจากเม็ดลูกปืนนับร้อยจุดพร้อมกัน พลังงานจลน์รวมกันมหาศาลเกินกว่าที่จุดศูนย์รวมพลังจะรับไหว

เพล้ง!

ระฆังทองแตกละเอียดเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย! และเม็ดลูกปืนที่เหลือ... ก็พุ่งเข้าใส่ร่างของผู้ดูแลจางเต็มๆ

"ไม่!!!!"

ฉึก! ฉึก! ฉึก! ฉึก!

ร่างของผู้ดูแลจางกระตุกอย่างรุนแรง เลือดสาดกระจายเป็นฝอยละออง เสื้อผ้าขาดวิ่น ผิวหนังและกล้ามเนื้อถูกฉีกกระชากจนเละ แรงปะทะส่งร่างของมันปลิวละลิ่วกลับไปกระแทกหน้าผาด้านหลัง แล้วร่วงลงมากองกับพื้นเหมือนผ้าขี้ริ้ว

ความเงียบเข้าปกคลุมลานหินอีกครั้ง ศิษย์ที่เหลือรอดที่ยังบาดเจ็บอยู่ ต่างมองดูสภาพของผู้ดูแลจางด้วยความสยดสยอง มันยังไม่ตาย... แต่สภาพดูไม่ได้ แขนขวาเละจนเห็นกระดูก พรุนไปทั้งตัว ลมหายใจรวยริน

หยางเฉินเดินข้ามกองเลือดเข้าไปหาผู้ดูแลจาง เขาใช้เท้าเขี่ยร่างนั้นให้นอนหงาย แล้วยกหน้าไม้ 'มังกรคำราม' ขึ้นจ่อที่หน้าอก

"กลับไปบอกผู้อาวุโสเลี่ยหัว..." หยางเฉินเอ่ยเสียงเย็น "ว่าถ้าอยากได้หน้าไม้ของข้า... ให้มาเอาด้วยตัวเอง" "และครั้งหน้า... ข้าจะไม่ใช้ลูกปราย แต่ข้าจะใช้ 'หัวระเบิด'"

"ไสหัวไปให้หมด!"

ศิษย์คุมกฎที่เหลือรีบกุลีกุจอแบกร่างผู้ดูแลจางและคนเจ็บอื่นๆ หนีลงเขาไปอย่างทุลักทุเล ทิ้งรอยเลือดเป็นทางยาว

หยางเฉินมองส่งแขกที่ไม่ได้รับเชิญจนลับสายตา ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งบนโขดหิน หอบหายใจเบาๆ "แฝดอสูร... กินแรงแขนชะมัด ต้องปรับปรุงระบบซับแรงกระแทกอีกหน่อย"

แต่ผลลัพธ์ก็๦่า๮๬ใ๥... ตอนนี้เขามีทั้งปืนกลและปืนลูกซองในร่างหน้าไม้ เหลือแค่... ปืนใหญ่?

ทันใดนั้น เสียงปรบมือแปะๆ ก็ดังมาจากปากถ้ำ ผู้อาวุโสเถี่ยยืนพิงผนังถ้ำอยู่ ใบหน้าเหี่ยวย่นมีรอยยิ้มกว้าง "โหดเหี้ยม... เด็ดขาด... และสร้างสรรค์" "ข้าคิดไม่ผิดจริงๆ ที่รับเจ้าเป็นศิษย์"

"อาจารย์เห็นหมดเลยเหรอครับ?" "เห็นสิ... โดยเฉพาะไอ้ลูกดอกกระบอกนั่น... น่าสนใจมาก" ผู้อาวุโสเถี่ยเดินเข้ามาดูเศษลูกปืนทังสเตนบนพื้น "เจ้าเปลี่ยนหน้าไม้ให้กลายเป็นอาวุธสงครามไปแล้ว"

"แต่นี่ยังแค่เริ่มต้น..." ผู้อาวุโสเถี่ยสีหน้าเคร่งขรึมลง "เลี่ยหัวเป็นคนเจ้าคิดเจ้าแค้น มันจะไม่หยุดแค่นี้แน่ ครั้งหน้ามันอาจจะเล่นสกปรกกว่านี้" "เจ้าต้องเตรียมตัวให้พร้อม... สำหรับ 'งานประลองยุทธ์ 3 สำนัก' ที่กำลังจะมาถึง ในอีก 1 เดือนข้างหน้า"