เรื่อง เซียนสาวเขย่าขวัญ(ใจ)

​พัดหยกสวรรค์พุ่งทะลุปล่องลิฟต์ขึ้นมาถึงดาดฟ้าชั้นสูงสุดของตึกมหานคร แรงลมจากอาคมทำเอาประตูเหล็กบิดเบี้ยว ชิงเซียนกระโดดลงจากพัดอย่างสง่างาม (แม้จะแอบเซเพราะชุดนอนเป็ดมันเกี่ยวกะพัดนิดหน่อย) โดยมีเฟยหลงยืนคุมเชิงอยู่ด้านหลังในฐานะ "บอดี้การ์ดเทพสงคราม" ส่วนตัว

​"นังลี่ถัง! เลิกทำตัวเป็นเจ้าหญิงในหอคอยเน่าๆ นี่ได้แล้ว!" ชิงเซียนสะบัดพัดหยกกลับมาถือไว้ในมือ แววตาคมปลาบ "กลีบดอกไม้พวกนี้เหรอจะหยุดข้าได้? แกเอาไปโปรยในงานศพตัวเองเถอะย่ะ!"

​[เสียงในใจของชิงเซียน: หนอย... เล่นใหญ่รัชดาลัยมากนังสนมตกกระป๋อง! โปรยกลีบดอกไม้ซะเต็มดาดฟ้า กะจะให้ข้าลื่นล้มรึไง? พี่เฟยหลง ท่านยืนหล่อๆ ไว้แบบนั้นแหละ เดี๋ยวข้าจะแสดง 'ระบำพัดพิฆาต' ให้นางดูว่า เซียนตัวจริงเขาไม่ต้องพึ่งฟิลเตอร์กระจกหรือดอกไม้ช่วยเสริมบารมี!]

​ศึกกลางเวหา: วิชาพัดคลุมนรก

​ลี่ถังกรีดร้องด้วยความริษยา สะบัดมือส่งพายุกลีบดอกโบตั๋นสีเลือดพุ่งเข้าหาชิงเซียนราวกับ-่ากระสุน "ตายซะนังคนปากดี! กลีบดอกไม้ของข้าจะสูบเลือดเจ้าจนแห้งเหี่ยว!"

​ชิงเซียนยิ้มเยาะ เธอเริ่มก้าวเท้าเป็นรูปดาวเจ็ดดวง "วิชาเซียนสัตตบงกช... พัดพลิกจักรวาล!"

​เธอควงพัดหยกเป็นวงกลมเหนือหัว เกิดกำแพงปราณสีชมพูทองหมุนวนจนกลายเป็นเกราะคุ้มกัน กลีบดอกไม้ที่มีคมดุจใบมีดเมื่อปะทะกับเกราะของเธอ ต่างก็แหลกสลายกลายเป็นละอองธุลีไปทันที

​"แค่นี้รึ? งั้นเจอของจริงหน่อยเป็นไง!" ชิงเซียนสะบัดพัดออกไปทางด้านข้าง พลังปราณจากมุกในท้องควบแน่นเป็นรูปพัดขนาดยักษ์นับสิบอัน พุ่งเข้าตัดวงล้อมพายุของลี่ถังจนแตกกระจาย

​[เสียงในใจของชิงเซียน: เป็นไงล่ะ! นี่คือพลังจาก 'หมูปิ้งอาคม' และ 'ความแค้นพันปี' ที่ข้าสั่งสมมา! แกคิดว่าแกมีดอกไม้แล้วเก่งเรอะ? ข้ามี 'พัดวิเศษ' ที่ตบหน้าแกได้จากระยะร้อยเมตรโว้ย!]

​เฟยหลงกับภารกิจ "เก็บกวาด"

​ในขณะที่ชิงเซียนกำลัง "โชว์เหนือ" ไล่ต้อนลี่ถัง เฟยหลงก็สัมผัสได้ถึงความผิดปกติที่ขอบดาดฟ้า เงามืดจากชั้นล่างกำลังคืบคลานขึ้นมา ซึ่งก็คือเหล่า "ร่างแยกกระจก" ของเซียนกระบี่ดำที่ยังหลงเหลืออยู่

​เฟยหลงเพียงแค่สะบัดมือเบาๆ ปราณเทพสงครามสีทองก็พุ่งออกไปเป็นรูปมังกรตัวเล็กๆ เข้าขย้ำร่างเงาเหล่านั้นจนสลายไป "ชิงชิง... จัดการข้างหน้าให้เต็มที่ ข้างหลังผมจะไม่ให้มดซักตัวเข้าไปขวางคุณได้!"

​"ขอบพระคุณค่ะท่านแม่ทัพ!" ชิงเซียนหันมาขยิบตาให้ทีหนึ่ง

​สองอาจารย์กับการ "ขัดลาภ" จอมมาร

​ที่ชั้นล่าง อาจารย์ไป๋เสวี่ยและไป๋จวินกำลังยุ่งอยู่กับการสร้างค่ายกล "ขัดขวางสัญญาณนรก" โดยการเอา "เสาอากาศทีวีรุ่นเก่า" มาผูกติดกับกาน้ำชาใบที่ร้าว

​"ศิษย์พี่! ข้าส่ง 'กระแสจิตแทรกซ้อน' เข้าไปในหูจอมมารแล้ว!" ไป๋จวิน (นักพรตยาจก) หัวเราะคึกคัก "ข้าส่งเพลง 'เต่างอย' แบบวนซ้ำไปให้มันฟัง รับรองว่ามันไม่มีสมาธิคุมอาคมให้นังลี่ถังแน่!"

​"ดีมาก! ส่วนข้าจะใช้ 'แอปฯ แต่งรูป' ในมือถือเครื่องนี้ สลับใบหน้านังลี่ถังในกระจกอาคม ให้กลายเป็นหน้า 'เป็ดเหลือง' เสีย!" อาจารย์ไป๋เสวี่ยรัวนิ้วบนหน้าจออย่างเมามัน

​วินาทีเผด็จศึก

​บนยอดตึก ลี่ถังที่กำลังจะร่ายมนต์ขั้นสุดยอด จู่ๆ ก็ชะงักไปเพราะรู้สึกเหมือนมีเพลงแปลกๆ ดังอยู่ในหัว แถมกระจกวิเศษที่หล่อนถืออยู่ก็ปรากฏภาพใบหน้าหล่อนกลายเป็นเป็ด!

​"นี่มันอะไรกัน?! อ๊ายยยย!"

​ชิงเซียนไม่ปล่อยให้โอกาสทองหลุดลอย เธอพุ่งตัวเข้าไปประชิด พัดหยกส่องแสงสว่างจ้าดุจดวงอาทิตย์ขนาดเล็ก "วิชาไม้ตาย... พัดหยกตบสยบสวรรค์!"

​เปรี้ยง!!!

​พัดหยกกระแทกเข้าที่หน้าผากของลี่ถัง (แถมแอบโดนแก้มไปทีหนึ่ง) ส่งร่างของสนมเอกลอยละลิ่วไปกระแทกกับเสาส่งสัญญาณบนยอดตึกจนงอพับ มุกสีดำในมือนางแตกกระจาย หมอกสีเทาทั่วกรุงเทพฯ เริ่มจางหายไปในทันที

​"จบซักทีนังสนมหน้าเป็ด!" ชิงเซียนยืนหอบพลางเอามือเท้าเอว

​ทว่า ในขณะที่ชิงเซียนกำลังจะเข้าไปคุมตัวลี่ถัง จู่ๆ กระบี่สีดำเล่มหนึ่งก็พุ่งทะลุพื้นดาดฟ้าขึ้นมาขวางหน้าเธอไว้! เซียนกระบี่ดำ ปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มอัปมงคล

​"ทำได้ดีมากศิษย์น้อง... ขอบใจที่ช่วยนวดนังลี่ถังจนน่วม ตอนนี้ 'กุญแจ' ทั้งหมดก็พร้อมสำหรับการสังเวยแล้ว!"

​เขาไม่ได้เล็งที่ชิงเซียน แต่เขากลับซัดพลังใส่ลี่ถังที่กำลังบาดเจ็บ เพื่อใช้เลือดของนางเป็นตัวเปิดทวารนรกที่แท้จริง!

​[เสียงในใจของชิงเซียน: ไอ้ศิษย์พี่สารเลว! นี่แกกะจะ 'ฆ่าปิดปาก' พวกเดียวกันเองเพื่อเปิดทางให้จอมมารเรอะ?! พี่เฟยหลง! งานนี้สงสัยเราต้อง 'ดับเบิ้ลทีม' ตบไอ้รุ่นพี่ขี้โกงนี่แล้วล่ะค่ะ!]