เรื่อง Low Class Universe Vol.2 คณะกัลยา

ปฐม๠า๣บุษบา๿๬ิฬ

ตอนที่ 1 มะลิราตรี

14 มกราคมค.ศ. 2006

ณ โรงพยาบาลแห่งหนึ่ง

เสียงทารกตัวน้อยร้องไห้ อุแว้ อุแว้

สูตินรีแพทย์ “ยินดีด้วยค่ะ คุณได้ลูกสาวคะ”

หญิงสาวร้องดีใจแม้ยังหอบด้วยความเหนื่อยล้าหลังคลอด “คุณคะเราได้ลูกสาวค่ะ”

ชายหนุ่ม “ไหนดูสิ ลูกพ่อน่ารักจังเลย”

หญิงสาว “คุณหมอคะ ฉันขออุ้มลูกหน่อยค่ะ”

หญิงสาวอุ้มลูกมองใบหน้าที่แสนน่ารักใกล้ ๆ “มะลิลูกแม่น่ารักจัง แม่จะตั้งชื่อลูกว่ามะลินะ โอ๋ โอ๋”

ค.ศ. 2007

บ้านหลังเล็ก ๆ ที่อบอุ่นเต็มด้วยเสียงหัวเราะของครอบครัว

พ่อของเด็กสาวปิดหน้าแล้วเปิด “จ๊ะเอ๋ จ๊ะเอ๋”

เด็กน้อยนั่งหัวเราะอย่างสนุกสนาน

“คุณคะเดี๋ยวจะไปทำงานสายเอานะ”

ชายหนุ่มมองดูนาฬิกาข้อมือ “หว่าจะสายแล้วสิ มะลิเย็นนี้เดี๋ยวพ่อมาเล่นด้วยอีกนะ”

ชายหนุ่มหอมหน้าผากลูกเบา ๆ ก่อนจะไปหอมแก้มภรรยา

“เย็นนี้ซื้อผ้าอ้อมมาด้วยนะ”

“ค้าบค้าบ”

หลายชั่วโมงผ่านไป แสงสีส้มของพระอาทิตย์ยามเย็นกำลังจะหายไป หญิงสาวกำลังอุ้มลูกนั่งไว้บนตักขณะอ่านหนังสือนิทานให้ฟัง เสียงเคาะประตูบ้านดังขึ้น

“จ๊า จ๊า มาเปิดแล้ว วันนี้คุณกลับมาช้านะ”

หญิงสาวเปิดประตู๪๪๷

แต่เมื่อนางเปิดประตู๪๪๷คนที่รออยู่กลับไม่ใช่สามี “ผมมีข่าวน่าเศร้ามาบอกนะครับ คือว่า สามีคุณเขา ประสบอุบัติเหตุ เขา...”

หญิงสาวร้องไห้ทรุดลงกับพื้นเมื่อได้ยินข่าวร้ายนั้นไป

ในงานพิธีศพของสามีนางพยายามกลั้นน้ำตาอุ้มลูกน้อยไว้

มะลิน้อยมองไปที่แม่โดยไม่รู้ด้วยความไร้เดียงสาของเด็ก ว่าพ่อของนางได้เสียชีวิตไปแล้ว

หลังจากวันนั้นหญิงก็มักร้องไห้ทุกครั้งเมื่อนึกถึงสามี แต่เมื่อได้เห็นมะลิน้อยเธอก็รู้สึกอบอุ่นขึ้น

แม้จะไม่มีสามีแล้ว หญิงสาวก็ยังคงมอบความรักให้มะลิน้อยเหมือนเดิม แม้จะแต่งแบ่งเวลาทั้งทำงานและเลี้ยงลูก

แม้มะลิน้อยจะได้ใช้เวลากับแม่น้อยลงด้วยการดูแลของพี่เลี้ยงเด็ก แต่มะลิน้อยก็ยังคงได้รับความอบอุ่นจากแม่มาโดยไม่ขาด

เมื่อมะลิน้อยเริ่มเดินได้ หลังหญิงสาวกลับมาจากการทำงานเหนื่อย ๆ มะลิน้อยก็จะวิ่งมาพร้อมเสียงหัวเราะมากอดขาแม่ของนาง

หญิงสาวเองก็ก้มลงอุ้มมะลิน้อยขึ้นมากอด “แม่คิดถึงลูกจังเลย ลูกเองก็คิดถึงแม่ใช่ไหม มะลิตัวน้อยของแม่”

ค.ศ. 2019

เมื่อมะลิอายุได้ 13 ปี แม่ของเธอแต่งงานใหม่กับชายคนหนึ่งที่ดูเหมือนจะเป็นผู้ชายที่ใจดีในตอนแรก

มะลิ “แม่คะ ผู้ชายคนนี้จะมาเป็นพ่อของมะลิเหรอ”

หญิงสาว “ใช่จะลูก เขาใจดีมากเลยนะ ต่อไปนี้แม่จะไม่ต้องทำงานเสริมแล้วจะได้มีเวลาอยู่กับลูกมากขึ้นด้วย”

“นั้นลูกสาวคุณเหรอ น่ารักจัง”

หญิงสาว “นางชื่อมะลินะ เป็นเด็กดีมากเลยละ”

ชายวัยกลางคนยิ้มอย่างใจดี “แต่ไปนี้ฉันฝากตัวด้วยนะ ฉันจะเป็นพ่อใหม่ให้เธอเองนะมะลิ”

แต่ไม่นานนัก ภาพลักษณ์ของพ่อเลี้ยงสันดานแท้ของเขาก็เริ่มแสดง๪๪๷มา

“กูบอกให้มึงหาเงินมาให้กูไง ไอแค่นี้มันจะไปพอกินได้ไง และมึงอย่าคิดจะหนีกูไป ถ้ามึงหนีกูจะฆ่ามึงและลูกมึงด้วย” เขาเริ่มทุบตีแม่ของมะลิ

หญิงสาวร้องไห้ร่างกายบอบช้ำ “ไหนก่อนที่เราจะแต่งงานกันคุณบอกว่าจะดูแลฉันและลูกนิ”

“ก็เพราะมึงส่งลูกมึงไปเรียนโรงเรียนผู้ดีนั้นไง สูบเงินกูไปตั้งเท่าไหร่”

หญิงสาว “แต่เราคุยกันก่อนเราแต่งงานแล้วนะ”

“ก็เพราะตอนนี้กูตกงานไง เศรษฐกิจก็หัว-วย มึง มึงไปหาเงินคืนกูมาให้หมด ไป”

มะลินั่งร้องไห้อยู่อีกห้องด้วยความสงสารแม่

หลังจากนั้นหลายวันต่อมา พ่อเลี้ยงคนนี้ได้กระทำการที่แย่ที่สุดกับมะลิขณะที่แม่ของนาง๪๪๷ไปทำงาน

มะลิที่กำลังวาดรูปนางเองกับแม่ของนางในบ้านที่อบอุ่น

พ่อเลี้ยงของมะลิสูบบุหรี่ “แม่งเอ้ยน่าเบื่อจริง ๆ อีนั้นหาเงินไม่ได้เรื่องเลย นึกว่าผัวเก่ามันจะทิ้งมรดกไว้ให้เยอะซะอีก แม่งเอ้ยเบื่อชิปหาย”

พ่อเลี้ยงของมะลิหยิบผงสีขาว๪๪๷มาใส่ในหลอดแก้วสีใส ก่อนจะจุดไฟ เขาเสพยาทั้งที่มะลิอยู่ในบ้านด้วย ก่อนที่ยานั้นจะทำให้เขากลายเป็นคนที่แย่กว่าเดิม

เขาลุกขึ้นเดินไปหามะลิน้อยที่ไร้ทางสู้ เขากดนางแล้วลุกลามคุกคามร่างกายของมะลิ

มะลิร้องไห้พยายามดิ้นสุดชีวิต แต่เด็กผู้หญิงจะเอาแรงอะไรไปสู้แรงของผู้ใหญ่

หลังกระทำการเลวทรามชั่วร้ายสมใจ เขาปล่อยให้มะลินอนร้องไห้แตกสลายอยู่แบบนั้น

“ถ้าแกเอาเรื่องนี้ไปบอกแม่แกหรือใครละก็ กูจะฆ่าแม่มึงและมึงด้วย”

และนั้นไม่ใช่ครั้งเดียวที่เขาทำ เขายังคงทำเรื่องเลวทรามแบบนั้นเรื่อยมาหลายครั้งทำให้มะลิต้องทนอยู่ในนรกที่ไม่มีทางหลบหนี

จนกระทั่งวันหนึ่ง แม่ของมะลิกลับบ้านมาไวเพราะเลิกงานก่อนเวลา

นางเมื่อนางวางกระเป๋าแล้วเปิดประตูเข้าไปในห้องของมะลิ ก็เห็นภาพบาดตาที่ทำให้หัวใจนางแตกสลาย สัญชาตญาณความเป็นแม่นั้นโกรธจัด

นางวิ่งเข้าไปผลักเขาเพื่อช่วยมะลิ นางจับเขาข่วนตบหน้าเขา แล้วหยิบขวดเหล้าของเขาเองฟาดหัวเขาจนสลบไป

นางหยิบโทรศัพท์แล้วกดเบอร์โทรเรียกตำรวจ ขณะที่นางกำลังรายงานตำรวจ

พ่อเลี้ยงได้สติแล้วหยิบเศษขวดที่แตกแทงลุกไปแทงคอของแม่มะลิซ้ำแล้วซ้ำเล่า ก่อนที่นางจะสิ้นใจไปนางพยายามเอื้อมมือบอกให้มะลิหนีไป

มะลินั้นไม่เข้าใจด้วยความกลัวและเสียใจที่ถ่าโถมเข้ามา ภาพตรงหน้ามะลิคือแววตาของแม่ที่แสนรักกำลังสิ้นใจ และพ่อเลี้ยงที่กำลังใช้เศษขวดแทงแม่นางซ้ำแล้วซ้ำเล่า เท้าและมือของมะลิสั่นกลัวไม่หยุด จนถึงจุดจุดหนึ่ง

มะลิลุกขึ้นหยิบกรรไกรตัดกระดาษอันเล็ก ๆ แล้วเข้าไปแทงที่คอของพ่อเลี้ยงเธอ แล้วก็แทงรัว ๆ ไปที่ใบหน้าลูกตาของเขาหลุด๪๪๷ทั้งสองข้าง

มะลิที่กลัวเขาจะลุกขึ้นมาอีกนั้นแทงไปซ้ำแล้วซ้ำอีกอย่างไม่หยุด แม้ใบหน้าเขาจะดูไม่เป็นหน้าของมนุษย์แล้ว เลือดจากใบหน้าของเขาอาบทั่วร่างมะลิ

หลังจากนั้นหลายนาทีมีตำรวจมาเพราะข้างบ้านแจ้งว่าได้ยินเสียงแปลก ๆ

ตำรวจเปิดประตูเข้ามา เห็นศพที่มีใบหน้าเลาะสุดสยอง และมะลิน้อยที่ร่างอาบด้วยเลือดกำลังร้องไห้กอดร่างไร้ชีวิตของแม่นาง โลกทั้งใบของมะลิน้อยพังทลายไปแล้ว

ตำรวจเข้าช่วยเหลือมะลิและ๨าเธอไปอยู่กับญาติคนหนึ่งที่ดูเหมือนจะเป็นที่พักพิงที่ปลอดภัย

แต่ไม่นานนัก มะลิก็ต้องพบกับความโหดร้ายอีกครั้งจากลุงของเธอ ซึ่งข่มขืนเธอเช่นเดียวกับที่พ่อเลี้ยงทำ

เวลาผ่านไปหลายเดือน ความแค้นในจิตใจของมะลิเริ่มสะสม เธอเริ่มไม่เชื่อมั่นในผู้ชายอีกต่อไป ทุกสิ่งที่เกี่ยวข้องกับเพศชายทำให้เธอรู้สึกเกลียดชัง

“ผู้ชายมันก็เลวเหมือนกันหมด”

วันหนึ่ง เธอพบสุนัขตัวผู้ที่ยังไม่ได้ทำอะไรเธอเลย แต่ความรู้สึกแปลกประหลาดที่บิดเบี้ยวในใจทำให้เธอจับสุนัขตัวนั้นแล้วให้มันกินยาพิษ

เธอยืนมองมันทรมานจนตาย ใบหน้าของมะลิที่เคยเปี่ยมไปด้วยความบริสุทธิ์ ตอนนี้เต็มไปด้วยความเยือกเย็นและความบิดเบี้ยว

หลายเดือนที่เธอโดนลุงข่มขืนซ้ำแล้วซ้ำเล่า มะลิไม่สามารถทนได้อีกต่อไป จึงฆ่าลุงของเธอในวิธีเดียวกับที่ฆ่าพ่อเลี้ยง

มะลินั้นเมื่อไหร่ผู้ปกครองไร้คนเลี้ยงดู เธอนั้นกลายเป็นเด็กเร่ร่อนหาขยะกินประทังชีวิต

มีชายเร่ร่อนคนหนึ่งสงสารแล้วมาแบ่งอาหารให้เธอกิน “เอาไปสิหนู หิวมากละสิ”

มะลินั้นดีใจมาก แต่เหตุการณ์ในอดีตทำให้เธอนึกได้ นางหยิบมีดที่ซ่อนไว้แทงซ้ำ ๆ ไปที่ชายเร่ร่อนคนนั้นจนเขาเสียชีวิตไป

หลังจากนั้นเธอก็ลงมือฆ่าคนอื่น ๆ ที่เธอเห็นว่าเป็นภัย แต่เหยื่อทั้งหมดล้วนเป็นผู้ชาย

จนกระทั่ง

ณ โรงพยาบาลจิตเวชแห่งหนึ่ง

มะลิถูกจับตัวและถูกมัดติดเตียงในฐานะผู้ป่วยจิตเวช มะลิที่เคยเป็นดอกมะลิสีขาวที่สดใส กลับกลายเป็นสิ่งที่บิดเบี้ยวจากความโหดร้ายของมนุษย์ด้วยกัน

หลัง 3 ปีในโรงพยาบาลจิตเวช

ค.ศ. 2022

มะลิในวัย 16 ปี กำลังดมดอกไม้ในส่วนดอกไม้โรงพยาบาลจิตเวช

หลังจากผ่านความเจ็บปวดที่แสนโหดร้ายในชีวิต ทุกวันเธอต้องเผชิญกับความว่างเปล่าและความเบื่อหน่ายจากการรักษา

แต่วันนี้บางสิ่งแปลกไป มีหมอคนใหม่มาตรวจสุขภาพให้เธอ

หมอ “โดนขังให้อยู่แต่ในที่แบบนี้มันน่าเบื่อใช่ไหมละ”

มะลิเงียบไม่ตอบอะไร

หมอ “ฉันดูประวัติเธอมาแล้วนะ ไม่ใช่เล่น ๆ เลยนะ เด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ แบบนี้ แต่ฆ่าไปตั้งหลายศพ ฝีมือใช้ได้นิ”

มะลิเงยหน้ามองหน้าหมอ “ถ้าพูดเรื่องนั้นอีก แกจะไปศพต่อไปของฉัน”

หมอ “ขอโทษ หมอไม่ได้ตั้งใจอยากจะทำให้เธอนึกถึงเรื่องราวแย่ ๆ หรอกนะ หมอแค่อยากชมฝีมือการฆ่าของเธอนะ เธอเบื่อใช่ไหม”

มะลิ “ทำไมละ”

หมอ “ก็ไม่มีอะไร ก็แบบเธอเป็นคนมีฝีมือทั้งที่ยังเด็ก คนแบบเธอนะหายากมาก คนที่จะเก่งเรื่องแบบนี้โดยไม่เคยผ่านการฝึกอะไรเลย หมอเข้าใจนะว่าเธอนั้นเจ็บปวดมามาก ด้านนอกโรงพยาบาลนี้นะยังมีพวกเหี้ย ๆ แบบพ่อเลี้ยงและลุงเธออีกเยอะ ถ้าหมอบอกว่าหมอสามารถ๨าเธอ๪๪๷จากโรงพยาบาลนี้ไปได้ละ”

หมอลุกขึ้นยืนแล้วเอื้อมมืออ้ารับ “ไปกับหมอ แล้วเธอจะได้ทำทุกอย่างที่อยากทำ ฆ่าพวกเหี้ยแบบนั้นไปให้หมด”

มะลิลังเลเล็กน้อย คิดในใจ “เราจะฆ่าพวกมันไปอีกทำไมละ ไม่เกี่ยวอะไรกับฉันสักหน่อย แต่อยู่ในนี้มันก็น่าเบื่อจริง ๆ ๪๪๷ไปด้านนอกก็คงน่าเบื่อไม่ต่างกัน”

หมอ “ตอนเธอฆ่าพ่อเลี้ยงหรือลุงเธอเธอรู้สึกยังไงละ รู้สึกเหมือนได้ปลดปล่อย รู้สึกเหมือนได้แก้แค้นให้แม่ของเธอใช่ไหม”

มะลิมองหน้าหมอ “คุณรู้เรื่องของฉันเยอะจังนะ”

หมอ “นั้นมันหน้าที่หมออยู่แล้ว มาสิ ท่านหญิงเคนเนดี้อยากพบเธอมาก”

มะลิยืนมือไปตอบรับคำชวนของหมอ

หลังจากนั้นมะลิเดินตามหมอไป หมอยื่นมีดให้มะลิ

มะลิ “ให้ฉันเอามันทำอะไรเหรอ”

หมอ “อยากปลดปล่อยใช่ไหมละ”

มะลิหยิบมีดแล้วรอยยิ้มค่อย ๆ โผล่ขึ้นที่ใบหน้า เธอวิ่งอย่างร่าเริงฆ่าหมอ ผู้ดูแล พ่อครัว ผู้ป่วยด้วยกัน ฆ่าทุกคนทุกชีวิตที่เป็นเพศชาย

เสียงกรีดร้องเจ็บปวดดังทั่วทั้งโรงพยาบาลจิตเวช

หมอคนนั้นยังคงนั่งรับชมมะลิอย่างสงบ

เหยื่อบางคนพยายามหนี๪๪๷ไป แต่ประตูก็เปิดไม่๪๪๷ โทรศัพท์ก็โทรเรียกขอความช่วยเหลือไม่ได้ ไร้ทางรอด

จนผู้ชายทุกคนถูกฆ่า ผู้หญิงที่ไม่ได้ฆ่าร้องไห้ตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว

มะลิไม่สนใจเดินไปพบหมอที่ให้โอกาสนี้กับเธอ

มะลิก็ได้รู้ว่าหมอคนนั้นไม่ใช่หมอธรรมดา “คุณทำทั้งหมดนี้เหรอ ปิดทางหนี และทำให้โทรศัพท์พวกมันใช้ไม่ได้”

หมอ “ไปกันเถอะ มากับฉัน ท่านเคนเนดี้ต้องดีใจมากแน่”

มะลิ “ท่านเคนเนดี้เหรอ”

หมอ “ท่านคือคนที่เข้าใจเธอไงมะลิ ท่านเลยส่งหมอมา๨าเธอ๪๪๷จากที่นี้ อิลลูมินาติยินดีต้อนรับ”

หมอคนนั้นคือสมาชิกขององค์กรลับที่มีอำนาจมหาศาลอิลลูมินาติซึ่งมองเห็นศักยภาพของมะลิในด้านความรุนแรงและความโกรธแค้นที่เธอสะสมมานาน พวกเขาเห็นว่าเธอสามารถเป็นอาวุธได้ และยินดีที่จะฝึกเธอให้กลายเป็นนักฆ่า

การฝึกของมะลินั้นแสนสาหัส เธอถูกฝึกทั้งทางร่างกายอย่างหนัก ทำให้เธอมีความคล่องแคล่วและความแข็งแกร่งที่น่าทึ่ง ทุกการฝึกเธอสามารถเอาชนะนักฆ่าระดับสูงที่ถูกส่งมาให้ทดลองสู้กับเธอได้อย่างง่ายดาย

เมื่อมะลิได้รับการฝึกจนเก่งกาจเธอก็ถูก๨าตัวเข้าทีมบุษบา๿๬ิฬของอิลลูมินาติ

และนี้คือเรื่องราว ก่อนที่ทุกคนจะเรียกเธอว่า มะลิราตรี แห่ง บุษบา๿๬ิฬ