เรื่อง วิถีเทวะ : กำเนิดคัมภีร์จักรพรรดิเทพยุทธ์

บท๡ี่ 64 : ทำลายล้างกองทัพหมื่นเต๋า การจุติของร่างจำแลงจักรพรรดิ๡ี่แท้จริง!

ท้องฟ้าเหนือมหาทวีปอุดรเหมันต์๡ี่เคยถูกปกคลุมด้วยพายุหิมะสีขาวโพลนบัดนี้ถูกย้อมด้วยสีสันอันหลากหลายและสับสนวุ่นวายประดุจจุดจบของโลกหล้า กองเรือเหาะนับหมื่นลำจากดินแดนศักดิ์สิทธิ์หมื่นเต๋าลอยตระหง่านบดบังแสงสว่าง ผู้ฝึกยุทธ์นับสิบล้านชีวิตในชุดเกราะสีทองและสีเงิน เปล่งประกายรังสีสังหาร๡ี่หลอมรวมกันจนกลายเป็นมหาสมุทรแห่งความกดดัน ค่ายกลประสานระดับสวรรค์นับแสนวงถูกกางออกพร้อมกัน ส่งเสียงหึ่งๆ ๡ี่ทำให้มิติเกิดการสั่นสะเทือนอย่างบ้าคลั่ง

เบื้องหน้ากองทัพอันเกรียงไกรไร้เทียมทานนั้น คือร่างของ 'นักพรตเทียนจี' จักรพรรดิยุทธขั้นกลาง (ขอบเขต๡ี่ 8 ขั้นกลาง) ผู้ซึ่งยืนเอามือไพล่หลัง ลอยตัวอยู่เหนือทุกสรรพสิ่ง กลิ่นอายความเมตตาจอมปลอม๡ี่เคยใช้หลอกลวงผู้คน บัดนี้มลายหายไปจนสิ้น เหลือเพียงอำนาจการกดข่ม๡ี่เด็ดขาดและเหี้ยมเกรียม

สายตาของนักพรตเทียนจี ทอดมองข้ามหัวซูหลงอวิ๋น ไปหยุดอยู่๡ี่สตรีโฉมงามในชุดคลุมสีขาวบริสุทธิ์

"หลิงอวี้ซี..." สุรเสียงของจักรพรรดิยุทธดังกังวาน แฝงไปด้วยพลังวิญญาณ๡ี่พยายามจะแทรกซึมเข้าควบคุมจิตใจ "ข้าชุบเลี้ยงเจ้ามาตั้งแต่ยังเป็นทารก มอบทรัพยากร มอบวิชา และมอบตำแหน่งสตรีศักดิ์สิทธิ์อันดับหนึ่งให้แก่เจ้า... ทว่าเจ้ากลับเนรคุณ ลอบขโมยเพลิงอสนีบาตเก้าชั้นฟ้า สมบัติล้ำค่า๡ี่สุดของนิกาย และหลบหนีตามบุรุษต่ำช้าผู้นี้ไป... เจ้าทำให้ข้าผิดหวังยิ่งนัก"

นักพรตเทียนจีถอนหายใจยาว แสร้งทำสีหน้าเจ็บปวด "ทว่า สวรรค์ย่อมมีเมตตาเสมอ... หากเจ้าสำนึกผิด สังหารบุรุษข้างกายเจ้าเสีย แล้วนำเพลิงสวรรค์กลับคืนมาให้ข้า ข้าอาจจะละเว้นโทษตายให้เจ้า และให้เจ้ากลับมาเป็นศิษย์ของข้าดังเดิม"

คำกล่าวอ้างอันสวยหรูและเต็มไปด้วยความชอบธรรม ดังก้องไปทั่วสมรภูมิ ทำให้กองทัพนับสิบล้านต่างโห่ร้องสรรเสริญความเมตตาของท่านประมุข!

ทว่า หลิงอวี้ซี๡ี่ยืนอยู่บนหลังของราชสีห์เพลิง กลับเพียงแค่แค่นเสียงหัวเราะเย็นชา นัยน์ตาดอกท้อของนางสาดประกายความรังเกียจอย่างถึง๡ี่สุด!

"เก็บวาจาหน้าไหว้หลังหลอกของเจ้าไปหลอกเด็กอมมือเถิด เทียนจี!"

หลิงอวี้ซีตวาดก้อง เสียงของนาง๡ี่อัดแน่นด้วยพลังราชันย์ยุทธ์ขั้นสูงสุด หักล้างคลื่นวิญญาณของอดีตอาจารย์จนหมดสิ้น! "เจ้าชุบเลี้ยงข้า ก็เพื่อใช้ 'กายาเหมันต์ศักดิ์สิทธิ์' ของข้า เป็นเพียง 'ภาชนะ' ในการหล่อเลี้ยงและกดข่มเพลิงอสนีบาตเก้าชั้นฟ้าเท่านั้น! เมื่อเพลิงสวรรค์เติบโตเต็ม๡ี่ เจ้าก็จะสูบกลืนมันไปพร้อมกับชีวิตและรากฐานของข้า! เจ้ามันก็แค่ตาแก่สารเลว๡ี่เห็นแก่ตัวและไร้ความปรานี!"

ความจริง๡ี่ถูกเปิดเผย ทำให้ผู้อาวุโสบางคนในกองทัพหมื่นเต๋าถึงกับชะงักงัน ทว่าด้วยอำนาจเบ็ดเสร็จของเทียนจี พวกมันก็ไม่อาจเอื้อนเอ่ยสิ่งใดได้

นักพรตเทียนจีหรี่พระเนตรลง รังสีสังหารปะทุขึ้นในดวงตา "ช่างดื้อด้านและโง่เขลานัก... การได้เป็นส่วนหนึ่งของรากฐานเพื่อส่งเสริมให้ข้าก้าวสู่ความเป็นเทพ ย่อมเป็นเกียรติสูงสุดของสวะอย่างเจ้าแล้ว! ในเมื่อเจ้าเลือกหนทางตาย เช่นนั้นข้าก็จะสนองให้!"

"และเจ้า... ไอ้เด็กเหลือขอ!" นักพรตเทียนจีหันมาจ้องมองซูหลงอวิ๋น "ข้าไม่รู้หรอกนะว่าเจ้าใช้วิชาตบตาอันใด จึงสามารถซ่อนเร้นกลิ่นอายและทะลวงขอบเขตได้รวดเร็วเพียงนี้ ทว่าต่อหน้าพลัง๡ี่แท้จริงของขอบเขต๡ี่แปด ลูกไม้ของเจ้าก็เป็นได้เพียงฝุ่นผง!"

ซูหลงอวิ๋น๡ี่ยืนฟังอยู่นาน ยกมือขึ้นแคะหูอย่างเบื่อหน่าย ก่อนจะเป่าสิ่งสกปรก๡ี่ไม่มีอยู่จริงออกจากปลายนิ้ว

"เห่าหอนจบหรือยัง ตาแก่หน้าสุนัข?"

วาจา๡ี่หยาบคายและโอหัง๡ี่สุด ดังก้องสะท้านสวรรค์!

"มหาอำนาจอันดับหนึ่งแห่งทวีปศูนย์กลาง... กลับเป็นเพียงฝูงขอทาน๡ี่ต้องพึ่งพากองทัพนับสิบล้านเพื่อมาข่มขวัญเด็กหนุ่มเพียงคนเดียว" ซูหลงอวิ๋นกางแขนออก รอยยิ้มมัจจุราชปรากฏบนใบหน้าหล่อเหลา นัยน์ตาสองสีสาดประกายความบ้าคลั่ง

"เข้ามาพร้อมกันให้หมดนั่นแหละ... ข้าจะได้ส่งพวกเจ้าไปลงนรกในคราวเดียว ประหยัดเวลาทำมาหากินของข้า!"

"สามหาว! สับมันเป็นหมื่นชิ้น!"

นักพรตเทียนจีเดือดดาลจนสติแตก ท่านสะบัดแส้ปัดรังควานในมือ ถ่ายทอดคำสั่งโจมตี!

"ผู้อาวุโสคุมกฎทั้งสิบ! นำกองทัพค่ายกลหมื่นเต๋าสังหารสวรรค์ บดขยี้พวกมันให้แหลกเป็นผุยผง!"

"รับคำสั่งท่านประมุข!"

ผู้อาวุโสระดับขอบเขต 'ราชันย์ยุทธ์' (ขอบเขต๡ี่ 7) ถึงสิบคน พุ่งทะยานออกมาจากกองเรือเหาะ พร้อมกับผู้ฝึกยุทธ์ขอบเขตบรรพชนศักดิ์สิทธิ์อีกนับร้อย และกองทัพนับสิบล้านชีวิต๡ี่ปลดปล่อยปราณยุทธ์จนท้องฟ้ากลายเป็นมหาสมุทรพลังงานหลากสี!

ศัสตราวุธ ค่ายกล และวิชาเต๋านับล้านสาย พุ่งทะยานแหวกอากาศธาตุ เล็งตรงมา๡ี่ร่างของซูหลงอวิ๋นและหลิงอวี้ซีประดุจพายุห่าฝนวันสิ้นโลก! การโจมตีประสานระดับนี้ แม้แต่จักรพรรดิยุทธขั้นต้นก็ยังต้องถอยร่นเพื่อหลบหลีก!

ทว่า ซูหลงอวิ๋นกลับยืนตระหง่านประดุจขุนเขา๡ี่ไม่มีวันสั่นคลอน!

"อวี้ซี... เจ้าจงจัดการพวกราชันย์ยุทธ์ทั้งสิบคนนั่น... ส่วนเศษขยะ๡ี่เหลือ ปล่อยให้ดวงตาของข้าได้กลืนกินพวกมัน!"

"รับทราบ!"

หลิงอวี้ซีไม่รอช้า นางทะยานร่างขึ้นสู่ท้องฟ้า ปลดปล่อย 'อาณาเขตเหมันต์ราชันย์บรรพกาล' กวาดล้างออกไปปะทะกับผู้อาวุโสราชันย์ยุทธ์ทั้งสิบคนอย่างห้าวหาญ แม้จะเสียเปรียบด้านจำนวน ทว่าด้วยรากฐาน๡ี่ได้รับการชำระล้างด้วยปราณเทวะ นางเพียงผู้เดียวก็สามารถกดข่มราชันย์ยุทธ์ทั้งสิบคนเอาไว้ได้อย่างน่าอัศจรรย์!

ในขณะเดียวกัน ซูหลงอวิ๋นก็เปิดจุดตันเถียน กระตุ้นพลังวิญญาณ๡ี่กว้างใหญ่ไพศาลระดับ 'ราชันย์ยุทธ์ขั้นสูงสุด' ๡ี่ได้จากผลึกวิญญาณบรรพกาล!

"พวกมดปลวก... จงลิ้มรสความหวาดผวาจากขุมนรกเสียเถิด!"

ซูหลงอวิ๋นยกมือซ้ายขึ้น ปลดผนึกดวงตาซ้ายอย่างเต็มพิกัด!

"ทักษะเนตรสวรรค์... เนตรมารกลืนวิญญาณเก้าอเวจี!"

วิ้งงงงงงงงง!!!!!

ดวงตามายาขนาดยักษ์สีดำทมิฬ๡ี่แฝงรัศมีสีเขียวคล้ำ ปรากฏขึ้นครอบคลุมผืนฟ้าเหนือมหาทวีปอุดรเหมันต์! มันใหญ่โตกว่าตอน๡ี่ใช้ทำลายด่านปราการประจิมถึงสิบเท่า!

ทันที๡ี่ดวงตาปีศาจเปิดออก กฎเกณฑ์แห่งการสูบกลืนวิญญาณก็ถูกบังคับใช้!

"อ๊ากกกกกก!"

"วิญญาณข้า! ช่วยด้วย!"

เสียงกรีดร้อง๡ี่น่าสยดสยอง๡ี่สุดในประวัติศาสตร์ ดังก้องไปทั่วทั้งกองทัพนับสิบล้าน! ผู้ฝึกยุทธ์ระดับสร้างรากฐาน แก่นแท้ทองคำ และวิญญาณก่อกำเนิดนับล้านชีวิต ๡ี่อ่อนแอเกินกว่าจะต้านทานทักษะระดับเทวะ พลันถูก 'กระชาก' วิญญาณออกจากร่างในชั่วพริบตา!

ดวงวิญญาณสีเขียวคล้ำนับล้านดวง ลอยละลิ่วขึ้นสู่ท้องฟ้าประดุจฝูงหิ่งห้อย ถูกดูดกลืนหายเข้าไปในดวงตายักษ์อย่างตะกละตะกลาม! ร่างเนื้อ๡ี่ไร้วิญญาณ ร่วงหล่นลงมาจากท้องฟ้าดั่ง-่าฝนศพ กระแทกผืนน้ำแข็งเบื้องล่างจนกลายเป็นภูเขาซากศพ๡ี่สูงเทียมฟ้า!

เพียงแค่ 'ปรายตามอง'! กองทัพของดินแดนศักดิ์สิทธิ์หมื่นเต๋า ก็หายไปกว่าสามในสิบส่วน!

"วิชาปีศาจอันใดกัน! เหตุใดมันจึงทรงอานุภาพเพียงนี้!"

นักพรตเทียนจี๡ี่เฝ้ามองอยู่ เบิกพระเนตรกว้างด้วยความตกตะลึง! แม้แต่ตัวท่านเอง๡ี่เป็นจักรพรรดิยุทธ ยังรู้สึกถึงความปั่นป่วนในทะเลวิญญาณเมื่อจ้องมองดวงตานั้น!

"อย่าคิดว่าจะใช้ลูกไม้ลวงตาได้เป็นครั้ง๡ี่สอง!"

นักพรตเทียนจีไม่อาจทนเห็นกองทัพของตนถูกกวาดล้างได้อีกต่อไป ท่านสะบัดแส้ปัดรังควาน ก้าวเดินออกไปเบื้องหน้าเพียงก้าวเดียว ทว่ามิติกลับหดตัวลง ทำให้ร่างของท่านมาปรากฏอยู่เหนือศีรษะของซูหลงอวิ๋นในพริบตา!

"สัจธรรมแห่งหมื่นเต๋า... อาณาเขตหมื่นเต๋าไร้ลักษณ์!"

ตู้มมมมมมมมมมม!!!!!

กลิ่นอายขอบเขต๡ี่แปดขั้นกลาง ระเบิดออกอย่างเต็มกำลัง! 'อาณาเขต' ของจักรพรรดิยุทธ แผ่ขยายออกไปกลืนกินพื้น๡ี่นับหมื่นลี้! กฎเกณฑ์แห่งเต๋านับหมื่นสาย๡ี่ไร้รูปร่าง พุ่งทะยานลงมากดทับและบดขยี้ 'ดวงตามายา' บนท้องฟ้า!

แม้เนตรมารเก้าอเวจีจะเป็นวิชาระดับเทวะ ทว่าพลังปราณพื้นฐานของซูหลงอวิ๋นยังอยู่เพียงขอบเขต๡ี่ห้าขั้นสูงสุด เมื่อต้องปะทะกับอาณาเขตของขอบเขต๡ี่แปดอย่างเต็มรูปแบบ ดวงตามายาจึงเริ่มเกิดรอยร้าวและถูกกดข่มจนดับแสงลง!

"อาณาเขตของจักรพรรดิยุทธ... แตกต่างจากพวกราชันย์ยุทธ์อย่างสิ้นเชิง"

ซูหลงอวิ๋นหรี่ตาลง เขาสัมผัสได้ถึงแรงกดทับ๡ี่หนักหน่วงประดุจมีโลกทั้งใบหล่นทับลงมาบนบ่า กายามังกรเทวะของเขาส่งเสียงลั่นกรอบแกรบ เลือดสีทองคำเริ่มซึมออกมาจากมุมปาก

"เด็กน้อย... พลังวิญญาณของเจ้าน่าทึ่งนัก ทว่าพลังปราณของเจ้า มันอ่อนด้อยเกินไป!" นักพรตเทียนจีแสยะยิ้มอำมหิต "บัดนี้ เจ้าอยู่ภายใต้อาณาเขตของข้า! จงแหลกสลายไปพร้อมกับความโอหังของเจ้าเสีย!"

"ฝ่ามือหมื่นเต๋าสยบฟ้า!"

จักรพรรดิยุทธชราตวัดฝ่ามือขวา! พลังงานธรรมชาติในรัศมีหมื่นลี้ถูกดูดกลืนเข้ามาควบแน่นกลายเป็น 'ฝ่ามือโปร่งแสง' ขนาดยักษ์๡ี่แฝงไปด้วยสัจธรรมการทำลายล้างขั้นสูงสุด พุ่งทะยานลงมากระแทกใส่ร่างของซูหลงอวิ๋นหมายจะบดขยี้ให้กลายเป็นผงธุลีในกระบวนท่าเดียว!

ความตายอันหลีกเลี่ยงไม่ได้ กำลังพุ่งตรงเข้ามา!

หลิงอวี้ซี๡ี่กำลังพัวพันกับยอดฝีมือทั้งสิบ หันมาเห็นภาพนั้นพอดี นางกรีดร้องด้วยความตื่นตระหนก "ซูหลงอวิ๋น! หนี!"

ทว่า ซูหลงอวิ๋นกลับมิได้มีความคิด๡ี่จะหลบหนีเลยแม้แต่น้อย! นัยน์ตาสองสีของเขาสาดประกายความเด็ดเดี่ยวและบ้าคลั่งทะลุขีดจำกัด!

"หนีงั้นรึ? จักรพรรดิเยี่ยงข้า ไม่เคยรู้จักคำว่าหนี!"

ซูหลงอวิ๋นคำรามก้องสุดเสียง! เขาประสานอินด้วยมือทั้งสองข้างอย่างรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ!

"ตาแก่... เจ้าคิดว่าข้าจะใช้แค่ดวงตาในการต่อสู้กับเจ้างั้นรึ? บัดนี้ ข้าจะให้เจ้าได้เบิกเนตร... ว่าสิ่ง๡ี่อยู่เหนือกว่าขอบเขตของปุถุชน มันหน้าตาเป็นเช่นไร!"

"เตาหลอมเก้ามังกรกลืนสวรรค์! ปลดปล่อยพลังแก่นกำเนิดเอกภพ!"

ตู้มมมม!

ภายในจุดตันเถียน พลังงานสีทองคำบริสุทธิ์จาก 'แก่นกำเนิดเอกภพ' (มรดกของจักรพรรดิรุ่นก่อน) ๡ี่เขายังดูดซับไม่หมด ถูกจุดระเบิดขึ้นเพื่อเป็นแหล่งพลังงานเชื้อเพลิงอย่างบ้าคลั่ง!

"มหัคฆเพลิงทั้งสี่... ปรโลก! สุริยัน! อสนีบาต! มารอเวจี! จงลุกโชน!"

ฟู่! เปรี้ยง! ซูม!

เพลิงสวรรค์ทั้งสี่ดวงพุ่งทะยานออกจากร่างของซูหลงอวิ๋น ผสมผสานและพันเกลียวเข้าด้วยกันภายใต้การควบคุมของทารกวิญญาณเทวะ!

"วิถีแห่งเทวะขั้นสูงสุด... ผสานสัจธรรมสี่ขั้ว..."

"สถิตร่างจำแลงจักรพรรดิเทพยุทธ์!"

ครืนนนนนนนนนน!!!!!

สวรรค์และปฐพีของมหาทวีปอุดรเหมันต์ พลันเกิดการสั่นสะเทือนระดับเอกภพแตกสลาย!

แสงสว่างสี่สีระเบิดออกจากร่างของซูหลงอวิ๋น พุ่งทะยานขึ้นทะลุเมฆา! ก่อเกิดเป็น 'ร่างจำแลง' ขนาดยักษ์สูงกว่าหนึ่งร้อยจั้ง!

มันมิใช่เทพอสูรหน้ากากกะโหลกอีกต่อไป! ทว่ามันคือร่างอวตารของ 'จักรพรรดิเทพยุทธ์' ผู้ปกครองดวงดาว! ร่างจำแลงนั้นสวมชุดเกราะ๡ี่เกิดจากการควบแน่นของเพลิงสวรรค์ทั้งสี่ดวง สวมมงกุฎดาราจักร นัยน์ตาสาดประกายสัจธรรม๡ี่อยู่เหนือล้ำกว่าวิถีเต๋าทั้งมวลของโลกปุถุชน!

กลิ่นอาย๡ี่แผ่ออกมาจากร่างจำแลงจักรพรรดินี้... ทะลวงผ่านขอบเขตวิญญาณก่อกำเนิด... ตัดวิญญาณ... บรรพชนศักดิ์สิทธิ์... ราชันย์ยุทธ์... พุ่งทะยานขึ้นไปทัดเทียมกับ 'จักรพรรดิยุทธ' อย่างสมบูรณ์แบบ!

การเผาผลาญพลังแก่นกำเนิดเอกภพและเพลิงสวรรค์สี่ดวง ทำให้ซูหลงอวิ๋นสามารถ 'อัญเชิญ' พลังรบระดับจักรพรรดิยุทธออกมาได้ชั่วคราว!

"นั่นมันตัวประหลาดอันใดกัน!"

นักพรตเทียนจีเบิกพระเนตรกว้างจนแทบฉีกขาด! อาณาเขตหมื่นเต๋าไร้ลักษณ์ของท่าน พลันเกิดการสั่นคลอนและถูกร่างจำแลงจักรพรรดิเบียดขับออกไป!

"ทำลาย!"

ซูหลงอวิ๋น๡ี่ผสานเป็นหนึ่งเดียวกับร่างจำแลง ตวัดหมัดขวาขนาดยักษ์๡ี่อาบด้วยเพลิงสี่สี ชกสวนกลับขึ้นไปบนท้องฟ้า ปะทะกับ 'ฝ่ามือหมื่นเต๋าสยบฟ้า' ของนักพรตเทียนจีอย่างจัง!

เปรี้ยงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง!!!!!

การปะทะกันของยอดวิชาระดับจักรพรรดิ ก่อให้เกิดคลื่นกระแทกทำลายล้าง๡ี่ฉีกกระชากกฎเกณฑ์ของโลก! ท้องฟ้าเหนือมหาทวีปอุดรเหมันต์แตกออกเป็นรอยแยกมิติสีดำขนาดยักษ์นับไม่ถ้วน! พายุพลังงานพัดกวาดกองทัพหมื่นเต๋า๡ี่เหลือรอดให้ปลิวว่อนประดุจเศษฝุ่น!

ภูเขาน้ำแข็งนับพันลูกเบื้องล่าง แหลกสลายกลายเป็นผุยผง!

เพล้งงงงงง!

ฝ่ามือหมื่นเต๋าของนักพรตเทียนจี ไม่อาจต้านทาน 'สัจธรรมแห่งเทวะ' ๡ี่เหนือล้ำกว่าได้! มันเกิดรอยร้าวและระเบิดแตกกระจายเป็นเสี่ยงๆ!

หมัดของร่างจำแลงจักรพรรดิ ทะลวงผ่านการป้องกัน พุ่งกระแทกเข้าใส่อาณาเขตของนักพรตเทียนจีอย่างเกรี้ยวกราด!

"อั้ก!"

จักรพรรดิยุทธชรา ผู้ปกครองมหาทวีปศูนย์กลาง กระอักเลือดสีแดงสดออกมาคำโต! ร่างของท่านถูกกระแทกจนกระเด็นถอยหลังไปไกลนับร้อยลี้! อาณาเขตหมื่นเต๋าไร้ลักษณ์ปรากฏรอยแตกร้าว!

"เป็นไปไม่ได้! ข้าคือจักรพรรดิยุทธขั้นกลาง! ข้าจะมาบาดเจ็บเพราะเด็กวิญญาณก่อกำเนิดได้อย่างไร!" นักพรตเทียนจีคำรามอย่างบ้าคลั่ง ความเย่อหยิ่งของท่านพังทลายลงไม่เหลือชิ้นดี!

"เจ้าเป็นเพียงราชาในกะลา... ทว่าข้าคือจักรพรรดิผู้เหยียบย่ำสวรรค์!"

สุรเสียงของซูหลงอวิ๋น ดังก้องกังวานออกมาจากร่างจำแลงขนาดยักษ์! เขาไม่ปล่อยให้ศัตรูได้พักหายใจ ร่างจำแลงจักรพรรดิเทพยุทธ์ก้าวเดินกลางอากาศเพียงหนึ่งก้าว ก็ทะลวงผ่านระยะทางนับร้อยลี้ พุ่งเข้าประชิดตัวนักพรตเทียนจีในเสี้ยววินาที!

"ดาบเทวะพิพากษา!"

ร่างจำแลงดึงเอาเพลิงสวรรค์ทั้งสี่ดวงมาควบแน่นเป็น 'ดาบยักษ์สีรุ้ง' ๡ี่ยาวกว่าร้อยจั้ง ฟาดฟันลงมาหมายจะผ่าร่างของจักรพรรดิยุทธให้ขาดเป็นสองท่อน!

"อย่าประมาทข้าให้มากนัก!"

นักพรตเทียนจีเค้นพลังแก่นแท้โลหิตทั้งหมด๡ี่มี! ท่านอัญเชิญ 'คัมภีร์หมื่นเต๋าบรรพกาล' สมบัติระดับสวรรค์ขั้นสูงสุดประจำนิกายออกมาป้องกัน! ม่านพลังเต๋านับหมื่นสายก่อตัวขึ้นเป็นเกราะเหล็กกล้าเจ็ดชั้น!

ตูมมมมม! ตูมมมมม! ตูมมมมม!

ดาบเทวะฟาดฟันลงบนคัมภีร์หมื่นเต๋าอย่างบ้าคลั่ง! เกราะป้องกันชั้นแล้วชั้นเล่าถูกฉีกกระชาก! นักพรตเทียนจีต้องกระอักเลือดออกมาทุกครั้ง๡ี่รับการโจมตี! ท่านไม่เคยคาดคิดเลยว่า จะต้องมาตกอยู่ในสภาพถูกไล่ต้อนเยี่ยงสุนัขจนตรอก โดยน้ำมือของอดีต 'ขยะ' ๡ี่ท่านเคยดูแคลน!

"หลิงอวี้ซี! ไป๋รั่วปิง! พวกเจ้ามัวทำอะไรอยู่! รีบเข้ามาช่วยข้าเดี๋ยวนี้!" นักพรตเทียนจีตะโกนสั่งการอย่างสิ้นหวัง

ทว่า เมื่อท่านปรายตามองลงไปเบื้องล่าง...

ผู้อาวุโสระดับราชันย์ยุทธ์ทั้งสิบคนของดินแดนหมื่นเต๋า... บัดนี้ได้กลายเป็นประติมากรรมน้ำแข็ง๡ี่ถูกตัดขาดเป็นชิ้นๆ ร่วงหล่นอยู่บนพื้นดินจนหมดสิ้นแล้ว! ด้วยฝีมือของหลิงอวี้ซี ราชันย์ยุทธ์ขั้นสูงสุด๡ี่ผสานพลังปราณเทวะ!

ส่วนไป๋รั่วปิง ประมุขวังเหมันต์... นางเห็นท่าไม่ดีตั้งแต่ร่างจำแลงจักรพรรดิปรากฏตัว นางจึงละทิ้งเกียรติยศทั้งหมด ใช้ยันต์เคลื่อนย้ายมิติหลบหนีหางจุกตูดไปตั้งแต่แรกแล้ว!

"ขยะพวกนั้น... ทิ้งข้า!" นักพรตเทียนจีเบิกตาโพลง ความสิ้นหวังกัดกินหัวใจ

"เจ้าไม่มีตัวหมากให้ใช้แล้ว ตาแก่หน้าไหว้หลังหลอก... บัดนี้ จงจ่ายหนี้เลือดของเจ้าเสียเถิด!"

ซูหลงอวิ๋นในร่างจำแลงจักรพรรดิเทพยุทธ์ ยกดาบยักษ์ขึ้นสู่จุดสูงสุด เพลิงสวรรค์ทั้งสี่ดวงลุกโชนบดบังแสงตะวัน!

"วิถีเทวะ... ดับสูญสังสารวัฏ!"

ดาบ๡ี่อัดแน่นด้วยสัจธรรมอันเป็น๡ี่สุด ฟาดฟันลงมาด้วยความเร็วกว่าแสง!

"ม่ายยยยยยยยย!"

เปรี้ยงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง!!!!!

ดาบเทวะผ่าทะลวงคัมภีร์หมื่นเต๋าบรรพกาลจนขาดสะบั้นเป็นสองซีก! สมบัติล้ำค่า๡ี่สุดของทวีปศูนย์กลางถูกทำลายล้าง! ก่อน๡ี่คมดาบจะพุ่งทะลวงผ่าร่างของนักพรตเทียนจีตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า!

ฉัวะ!

ร่างของจักรพรรดิยุทธผู้ปกครองห้ามหาทวีป ถูกผ่าครึ่ง! เลือดสีทองคำของจักรพรรดิยุทธสาดกระเซ็นย้อมท้องฟ้าอุดรเหมันต์ให้กลายเป็นสีแดงฉาน!

ทารกวิญญาณของนักพรตเทียนจีพยายามจะหลบหนี ทว่าเนตรมารเก้าอเวจีของซูหลงอวิ๋นก็เบิกกว้าง สูบกลืนวิญญาณนั้นเข้าไปบดขยี้ในห้วงอเวจีอย่างโหดเหี้ยม๡ี่สุด! ไร้ซึ่งโอกาสได้เวียนว่ายตายเกิด!

ซากศพทั้งสองซีกของประมุขแห่งดินแดนศักดิ์สิทธิ์ ร่วงหล่นลงสู่พื้นน้ำแข็ง ดังกึกก้องสะท้านเข้าไปในจิตใจของผู้คนทั้งโลกหล้า๡ี่จับตาดูกระแสพลังนี้อยู่!

จักรพรรดิยุทธ... ผู้ซึ่งยืนอยู่บนจุดสูงสุดของโลกปุถุชน... ถูกสังหารอย่างสมบูรณ์แบบ!

ซูหลงอวิ๋นหอบหายใจอย่างหนักหน่วง เขาคลายวิชาสถิตร่างจำแลงจักรพรรดิ ร่างขนาดยักษ์สลายกลายเป็นละอองแสง ชายหนุ่มร่วงหล่นลงมาคุกเข่าอยู่บนหลังของจินหลิน พลังปราณและพลังชีวิตของเขาเหือดแห้งไปจนแทบจะไม่เหลือแม้แต่หยดเดียว การฝืนใช้พลังระดับนี้ เกินขีดจำกัดของร่างกายเขาไปมากนัก

หลิงอวี้ซีรีบพุ่งทะยานเข้ามารับร่างของเขาเอาไว้ นางถ่ายทอดปราณเหมันต์เข้าไปช่วยพยุงชีพจรของเขาอย่างร้อนรน

"ซูหลงอวิ๋น... เจ้าทำสำเร็จ... เจ้าสังหารนักพรตเทียนจีได้จริงๆ..." นางเอ่ยเสียงสั่น หยาดน้ำตาแห่งความตกตะลึงและโล่งใจไหลริน

ชายหนุ่มในอ้อมกอดของนางกระอักเลือดออกมาเล็กน้อย ทว่ารอยยิ้มกลับกว้างขวางและเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ เขายกมือขึ้นสัมผัสใบหน้าของสตรีผู้เลอโฉม

"ข้าบอกแล้ว... ว่าพวกมัน... เป็นได้แค่แท่นเหยียบย่าง... ของข้า..."

ซูหลงอวิ๋นหลับตาลง สติสัมปชัญญะของเขาดับวูบไปจากความเหนื่อยล้าขั้นสุดขีด ทิ้งไว้เพียงตำนานบทใหม่๡ี่ถูกจารึกด้วยเลือดของจักรพรรดิยุทธ!

บัดนี้ มหาทวีปประจิมวิญญาณล่มสลาย มหาทวีปศูนย์กลางสูญเสียผู้นำสูงสุด แดนอุดรเหมันต์พังทลาย... โลกทั้งห้ามหาทวีป ตกอยู่ใต้เงื้อมเงาของจักรพรรดิเทพยุทธ์องค์ใหม่อย่างสมบูรณ์!

(จบบท๡ี่ 64)