เรื่อง วิถีเทวะ : กำเนิดคัมภีร์จักรพรรดิเทพยุทธ์

บท๡ี่ 91 : เพลิงสุริยันกลืนวายุ ปะทะกึ่งเทพ!

ความเงียบสงัด๡ี่บังเกิดขึ้นอย่างกะทันหันกลางน่านฟ้าของเมืองศิลาผาหมอก ชวนให้ผู้คนรู้สึกหนาวเหน็บไปถึงก้นบึ้งของจิตวิญญาณ

การโจมตีประสาน๡ี่เกิดจากการผสานรังสีสังหารและสัจธรรมแห่งวายุของ 'อัศวินวายุสวรรค์' ถึงหนึ่งพันนาย... กองกำลังชั้นยอด๡ี่สามารถบดขยี้และกวาดล้างเมืองชายขอบได้อย่างง่ายดาย กลับถูกทำลายล้างจนสูญสลายกลายเป็นเพียงความว่างเปล่า!

และสิ่ง๡ี่น่าสะพรึงกลัว๡ี่สุด คือผู้๡ี่ทำลายการโจมตีระดับนั้น กลับเป็นเพียงบุรุษหนุ่มในชุดคลุมสีขาวขลิบทอง ผู้ซึ่งเพิ่งจะก้าวเข้าสู่ 'ขอบเขตบรรพชนศักดิ์สิทธิ์ขั้นต้น' (ขอบเขต๡ี่ 6 ขั้นต้น) ซ้ำเขายังมิได้ขยับเขยื้อนร่างกาย หรือชักศัสตราวุธใดๆ ออกมาเลยแม้แต่น้อย! เพียงแค่อาณาเขตสีทองคำ๡ี่แผ่ซ่านออกมารอบกายในรัศมีสิบจั้ง ก็สามารถ 'ลบล้าง' ทุกกฎเกณฑ์ของฟ้าดินได้อย่างหมดจด!

"บะ... เป็นไปไม่ได้! การโจมตีประสานค่ายกลวายุพิฆาตของพวกเรา... หายไปไหน!"

ผู้บัญชาการกองทัพอัศวินวายุสวรรค์ ซึ่งมีระดับพลังบรรพชนศักดิ์สิทธิ์ขั้นกลาง เบิกตากว้างจนแทบจะฉีกขาด หอกยาวในมือของเขาสั่นสะท้านอย่างไม่อาจควบคุมได้ เมื่อครู่เขาสัมผัสได้ชัดเจนว่า พลังปราณของลูกน้องนับพันได้พุ่งทะยานออกไปแล้ว ทว่าเมื่อมันปะทะเข้ากับรัศมีสีทองคำรอบกายของเด็กหนุ่มผู้นั้น มันกลับประดุจก้อนกรวด๡ี่ถูกโยนลงไปในมหาสมุทร๡ี่ไร้ก้นบึ้ง ไร้ซึ่งคลื่นกระเพื่อม ไร้ซึ่งเสียงสะท้อน!

เบื้องล่าง บนลานกว้างใจกลางเมือง...

หลินเจิ้นเทียนและสือป้าเทียน สองผู้ปกครองเมือง๡ี่คุกเข่าหมอบกราบอยู่กับพื้น ต่างเงยหน้าขึ้นมองภาพเหตุการณ์บนฟากฟ้าด้วยใบหน้า๡ี่ขาวซีดประดุจกระดาษ

"ขอบเขตบรรพชนศักดิ์สิทธิ์ขั้นต้น! ไอ้สัตว์ประหลาดนั่น... มันก้าวข้ามคอขวดได้ภายในเวลาเพียงห้าวัน! ซ้ำอาณาเขตสัจธรรมของมัน ยังทรงพลังจนสามารถลบล้างพลังทำลายล้างของอัศวินนับพันได้!" สือป้าเทียนพึมพำเสียงสั่น ร่างกายของเขากระตุกเกร็งด้วยความสยดสยอง

"มันมิใช่อาณาเขตสัจธรรมธรรมดา..." หลินเจิ้นเทียนกลืนน้ำลายอึกใหญ่ นัยน์ตาแฝงไปด้วยความหวาดผวาถึงขีดสุด "อาณาเขตทั่วไปมีไว้เพื่อกดข่มและเสริมพลัง ทว่าอาณาเขตสีทองคำนั่น... มันคือการ 'กลืนกิน' และ 'ปฏิเสธ' กฎเกณฑ์ของสวรรค์! นี่มันวิชานอกรีตระดับใดกัน!"

กลางอากาศธาตุ มหาเถระวายุคลั่ง ยอดฝีมือระดับ 'กึ่งเทพขั้นต้น' ผู้ยิ่งใหญ่ บัดนี้คิ้ว๡ี่เหี่ยวย่นของเขาขมวดเข้าหากันจนแทบจะผูกเป็นปม นัยน์ตาสีเขียวมรกต๡ี่เคยเต็มไปด้วยความหยิ่งยโสและดูแคลน เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความเคร่งเครียดและดุดัน

"อาณาเขต๡ี่สามารถลบล้างสัจธรรมวายุของวิหารเทพได้... เด็กหนุ่มผู้นี้ มิใช่อัจฉริยะธรรมดาเสียแล้ว"

มหาเถระชราคิดในใจ ทว่าด้วยทิฐิและศักดิ์ศรีของกึ่งเทพ เขาย่อมไม่อาจยอมรับได้ว่าตนเองกำลังหวาดหวั่นต่อผู้๡ี่มีระดับพลังต่ำกว่าตนเองถึงสองขอบเขตใหญ่!

"ไอ้เดรัจฉานโสโครก! เจ้าคงจะใช้สมบัติระดับสูงเพื่อดูดซับการโจมตีของลูกน้องข้าสินะ! คิดว่าลูกไม้ตื้นๆ เช่นนี้จะทำให้ข้าหวาดกลัวได้งั้นรึ!" มหาเถระวายุคลั่งแผดเสียงตวาดลั่น เพื่อเรียกขวัญกำลังใจให้แก่กองทัพอัศวิน๡ี่กำลังเสียขวัญ

"อัศวินวายุสวรรค์! จัดกระบวนทัพค่ายกลมังกรวายุทะลวงสวรรค์! บีบอัดปราณของพวกเจ้าทั้งหมดให้เป็นหนึ่งเดียว ข้าจะดูสิว่า สมบัติคุ้มกายของมัน จะสามารถทนรับการโจมตีระลอก๡ี่สองได้หรือไม่! ฆ่ามันซะ!"

"รับบัญชาท่านมหาเถระ! ฆ่า! ฆ่า! ฆ่า!"

อัศวินนับพันนายสูดลมหายใจลึก พวกเขากัดฟันข่มความหวาดกลัวและแผดเสียงคำรามก้องฟ้าเพื่อเรียกความกล้าหาญกลับคืนมา สัตว์อสูรอินทรีวายุคลั่งนับพันตัวกระพือปีกอย่างพร้อมเพรียง ก่อเกิดเป็นพายุหมุนขนาดมหึมาบนฟากฟ้า! หอกยาวนับพันเล่มถูกชูขึ้นเหนือศีรษะ ปราณเทวะธาตุลมถูกรีดเร้นออกมาจนถึงขีดสุด ควบแน่นกลายเป็นเงามายาของ 'มังกรวายุ' ขนาดยักษ์๡ี่มีความยาวกว่าร้อยจั้ง!

มังกรวายุตัวนี้ อัดแน่นไปด้วยสัจธรรมแห่งการตัดเฉือนและทะลวงฟัน มันส่งเสียงคำรามดังกัมปนาท ก่อนจะพุ่งทะยานแหวกอากาศธาตุ มุ่งตรงเข้าใส่ระเบียงชั้นแปดของหอพักเมฆาศิลาอีกครั้ง ด้วยความเร็วและความดุดัน๡ี่เหนือล้ำกว่าการโจมตีครั้งแรกนับสิบเท่า!

แรงกดดันจากมังกรวายุ ทำให้มิติรอบด้านเกิดรอยแตกร้าวประดุจใยแมงมุม!

ทว่า บนระเบียงหินหยก...

ซูหลงอวิ๋นยังคงประทับยืนเอามือไพล่หลัง ท่วงท่าสง่างามประดุจขุนเขา๡ี่ไม่มีวันสั่นคลอน นัยน์ตาสองสีทอดมองมังกรวายุ๡ี่กำลังพุ่งเข้ามาด้วยความเบื่อหน่ายอย่างถึง๡ี่สุด

"สมบัติคุ้มกาย? หึ... ดวงตาของพวกสุนัขรับใช้สวรรค์ ช่างมืดบอดและคับแคบเสียนี่กระไร"

ชายหนุ่มผู้โอหังแค่นเสียงหัวเราะเยือกเย็น เขามิได้หันไปมองหลิงอวี้ซี๡ี่ยืนอยู่ด้านหลัง ทว่าเอ่ยสั่งการด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย "อวี้ซี... เจ้าจงยืนดูอยู่ตรงนั้น ปกป้องหอพักแห่งนี้อย่าให้สวะตัวใดเข้ามารบกวนการพักผ่อนของพวกเราได้... ส่วนพวกเศษขยะบนฟ้า ข้าจะเป็นผู้กวาดล้างพวกมันเอง"

"รับคำสั่ง นายน้อย"

หลิงอวี้ซีรับคำอย่างนอบน้อม นางก้าวเดินออกมาเบื้องหน้าหนึ่งก้าว รัศมีปราณเหมันต์เทวะบรรพกาลปะทุขึ้น ก่อเกิดเป็นกำแพงน้ำแข็งสีฟ้าคราม๡ี่โปร่งใสทว่าแข็งแกร่งดุจเพชร ปกคลุมหอพักเมฆาศิลาเอาไว้อย่างมิดชิด

ในวินาที๡ี่กำแพงน้ำแข็งก่อตัวเสร็จสิ้น ซูหลงอวิ๋นก็ก้าวเท้าออกไปเบื้องหน้า!

วูบ!

ร่างของมัจจุราชหนุ่มหายวับไปจากระเบียงหยก และปรากฏตัวขึ้นอีกครั้งกลางอากาศธาตุ ลอยตัวตระหง่านอยู่เบื้องหน้ามังกรวายุขนาดยักษ์๡ี่กำลังพุ่งทะยานเข้ามา! การเหาะเหินเดินอากาศอย่างอิสระเสรีโดยไม่พึ่งพาสมบัติหรือสายเลือดเผ่าพันธุ์ปักษา พิสูจน์ให้เห็นถึงสัจธรรม๡ี่เหนือล้ำกว่ากฎเกณฑ์ของแดนสวรรค์เบื้องบน!

"ในเมื่อพวกเจ้าภาคภูมิใจในสายลมอันต่ำต้อยของพวกเจ้านัก... ข้าก็จะใช้เปลวเพลิงแห่งจักรพรรดิ แผดเผาความภาคภูมิใจนั้นให้กลายเป็นเถ้าถ่าน!"

ซูหลงอวิ๋นชูมือขวาขึ้นเหนือศีรษะ!

"วิถีแห่งเทวะ... เปลวเพลิงแห่งการดับสูญ..."

ครืนนนนน!

ทันใดนั้น ท้องฟ้า๡ี่เคยมืดมิดด้วยเมฆหมอกพายุ พลันถูกย้อมด้วยสีทองคำอร่าม๡ี่สว่างไสวเจิดจ้าประดุจดวงอาทิตย์ดวง๡ี่สี่ถือกำเนิดขึ้น! กลิ่นอายความร้อนระอุ๡ี่สามารถหลอมละลายได้แม้กระทั่งสวรรค์และปฐพี ระเบิดออกจากจุดตันเถียนของซูหลงอวิ๋น!

"เพลิงสุริยันผลาญเอกภพ!"

ตู้มมมมมมม!

เปลวเพลิงสีทองคำบริสุทธิ์พุ่งทะลักออกจากฝ่ามือของเขา แปรสภาพเป็นคลื่นเพลิงมรณะ๡ี่ถาโถมเข้าใส่มังกรวายุอย่างเกรี้ยวกราด!

ตามหลักสัจธรรมของธรรมชาติ ลมย่อมส่งเสริมไฟ! เมื่อ 'มังกรวายุ' ๡ี่เกิดจากการรวมพลังของอัศวินพันนาย ปะทะเข้ากับ 'เพลิงสุริยัน' ของจักรพรรดิเทพยุทธ์... แทน๡ี่พายุจะพัดดับเปลวเพลิง มันกลับกลายเป็น 'เชื้อเพลิง' ชั้นดี ๡ี่ทำให้เพลิงสุริยันลุกโชนและขยายตัวใหญ่โตขึ้นกว่าเดิมถึงสิบเท่า!

"อ๊ากกกกก!"

"ร้อน! ร้อนเหลือเกิน! พลังปราณของข้ากำลังถูกแผดเผา!"

มังกรวายุถูกเพลิงสีทองคำกลืนกินในพริบตา ก่อน๡ี่ทะเลเพลิงนั้นจะลุกลามพุ่งกลับไปหากองทัพอัศวินวายุสวรรค์เบื้องหลังอย่างรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ!

เปลวเพลิงสีทองคำกวาดล้างข้ามผ่านน่านฟ้า อัศวินนับร้อยนาย๡ี่อยู่แนวหน้าสุด พร้อมกับสัตว์อสูรอินทรีวายุคลั่งของพวกมัน ไม่อาจทนรับอุณหภูมิ๡ี่สูงล้ำระดับสวรรค์ได้ ร่างกายและชุดเกราะของพวกมันหลอมละลายกลายเป็นของเหลว ก่อนจะระเหยกลายเป็นเถ้าถ่านไปในพริบตา! เสียงกรีดร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดแสนสาหัส ดังก้องกังวานไปทั่วเมืองศิลาผาหมอกประดุจเสียงร้องของภูตผีในขุมนรก!

การสังหารหมู่กลางเวหา ได้เปิดฉากขึ้นแล้วอย่างสมบูรณ์แบบ!

"ถอย! ถอยทัพ! กระจายกำลังออกไป! อย่าให้เพลิงมารนั่นลุกลามถึงตัวได้!" ผู้บัญชาการอัศวินตวาดสั่งการด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อและความหวาดผวา

ทว่า ซูหลงอวิ๋นมีหรือจะปล่อยให้เหยื่อหลบหนีไปได้อย่างง่ายดาย!

"พวกเจ้าคิดจะมาก็มา คิดจะไปก็ไปงั้นรึ? ท้องฟ้าแห่งนี้... ข้าเป็นผู้กำหนดกฎเกณฑ์!"

ซูหลงอวิ๋นก้าวเดินไปบนอากาศธาตุอย่างต่อเนื่อง ท่วงท่าประดุจการร่ายรำของพญามัจจุราช ทุกย่างก้าว๡ี่เขาก้าวเดิน เปลวเพลิงสุริยันก็จะระเบิดออกเป็นวงกว้าง บดขยี้อัศวินวายุสวรรค์ให้ตกตายไปทีละสิบ ทีละร้อย! เลือดสีแดงสดเดือดพล่านและระเหยกลายเป็นคาวเลือดลอยคลุ้งไปทั่วบรรยากาศ

ซากศพ๡ี่ไหม้เกรียมของอัศวินและสัตว์อสูร ร่วงหล่นลงมาจากท้องฟ้าประดุจ-่าฝนดาวตกสีดำ กระแทกพื้นลานประมูลเบื้องล่างดังตุบตับ

"ปีศาจ... มันคือปีศาจ!"

"อ๊ากกก! ช่วยข้าด้วย! ท่านมหาเถระช่วยพวกข้าด้วย!"

กองทัพอันเกรียงไกร๡ี่เคยสร้างความหวาดกลัวให้แก่ผู้คน บัดนี้กลับตกอยู่ในสภาวะแตกพ่ายและหนีตายอย่างไม่คิดชีวิต! เพียงเวลาไม่ถึงครึ่งก้านธูป อัศวินวายุสวรรค์กว่าห้าร้อยนาย ก็ถูกเพลิงสุริยันผลาญเอกภพเผาผลาญจนไม่เหลือแม้แต่เศษกระดูก! ความต่างชั้นของพลังมันห่างไกลกันเกินกว่า๡ี่จำนวนคนจะชดเชยได้!

"หยุดเดี๋ยวนี้ไอ้เดรัจฉาน!"

มหาเถระวายุคลั่ง๡ี่ยืนเฝ้ามองเหตุการณ์อยู่เบื้องหลัง แผดเสียงคำรามลั่นด้วยความโกรธแค้นจนเส้นเลือดในดวงตาแตกซ่าน! กองกำลังอัศวินวายุสวรรค์เหล่านี้ คือรากฐานและขุมกำลังสำคัญของวิหารเทพ การสูญเสียพวกเขาย่อมส่งผลกระทบอย่างหนักต่อความมั่นคงของวิหารเทพ!

"บังอาจสังหารคนของข้าต่อหน้าข้า! ข้าจะสับร่างของเจ้าให้กลายเป็นหมื่นชิ้น!"

ตู้ม!

มหาเถระชราระเบิดเทวอำนาจระดับกึ่งเทพขั้นต้นออกมาอย่างเต็มสูบ! รัศมีสีเขียวมรกต๡ี่อัดแน่นไปด้วยสัจธรรมอันศักดิ์สิทธิ์ กวาดล้างออกไปผลักดันทะเลเพลิงสีทองคำให้ถอยร่นกลับไป!

ชายชราพุ่งทะยานร่างแหวกอากาศธาตุด้วยความเร็ว๡ี่ไม่อาจมองเห็นด้วยตาเปล่า มือขวาของเขากำไม้เท้าเวท๡ี่สลักหัวกะโหลกนกอินทรีเอาไว้แน่น ก่อนจะฟาดฟันลงมายังตำแหน่ง๡ี่ซูหลงอวิ๋นลอยตัวอยู่!

"สัจธรรมกึ่งเทพ... มหาวายุพิพากษาสวรรค์!"

ครืนนนนน!

สัจธรรมแห่งกึ่งเทพ๡ี่แท้จริงปรากฏขึ้นแล้ว! ท้องฟ้าเหนือเมืองศิลาผาหมอกถูกฉีกขาดออกเป็นรอยแยกขนาดยักษ์ พายุหมุนสีดำทมิฬ๡ี่ผสานด้วยสายฟ้าสีเขียว พุ่งทะลักออกมาจากรอยแยกนั้น ม้วนตัวเป็นเสาพายุขนาดยักษ์๡ี่หมายจะบดขยี้ร่างของซูหลงอวิ๋นให้แหลกละเอียด!

พลังทำลายล้างของวิชานี้ รุนแรงกว่าการโจมตีประสานของอัศวินพันนายถึงร้อยเท่า! หากมันตกกระทบพื้นดิน เมืองศิลาผาหมอกทั้งเมืองจะต้องหายไปจากแผน๡ี่!

ชาวเมืองเบื้องล่างต่างหลับตาปี๋ ร้องไห้คร่ำครวญรอคอยความตาย

ทว่า เบื้องหน้ามหันตภัย๡ี่สามารถล้างบางสรรพชีวิต ซูหลงอวิ๋นกลับเพียงแค่เงยหน้าขึ้นมองด้วยรอยยิ้ม๡ี่แฝงไปด้วยความตื่นเต้นและบ้าคลั่ง

"นี่สิ... ถึงจะพอทำให้ข้าได้ยืดเส้นยืดสายขึ้นมาบ้าง!"

ซูหลงอวิ๋นมิได้หลบหลีก เขาสูบดึงเพลิงสุริยันทั้งหมดกลับคืนสู่ร่าง ก่อนจะกำหมัดขวาแน่น! พลังปราณหยินหยางเทวะจากขอบเขตบรรพชนศักดิ์สิทธิ์ขั้นต้น ผสานเข้ากับพละกำลังอันไร้ขีดจำกัดของ 'กายามังกรเทวะ' ๡ี่เพิ่งได้รับการผลัดเปลี่ยนกระดูกด้วยหินปราณหกหมื่นก้อน!

มัดกล้ามเนื้อ๡ี่แขนขวาของเขาปูดโปน เกล็ดมังกรสีทองคำสาดประกายเจิดจ้า รังสีความเป็นจักรพรรดิผู้ครองสวรรค์ปะทุขึ้นจนถึงขีดสุด!

"กฎเกณฑ์ของกึ่งเทพ... ข้าจะขยี้มันด้วยหมัดนี้!"

"วิถีแห่งเทวะ... หมัดทะลวงเอกภพมังกรผงาด!"

โฮกกกกกก!

เสียงคำรามของมังกรเทวะบรรพกาลดังก้องออกมาจากหมัดของซูหลงอวิ๋น! เขาชกหมัดขวาสวนกลับขึ้นไปบนฟากฟ้า เข้าปะทะกับเสาพายุมหาวายุพิพากษาอย่างตรงไปตรงมา โดยไร้ซึ่งวิชาหลบหลีกหรือการป้องกันใดๆ!

ตู้มมมมมมมมมมมม!

การปะทะกันระหว่าง 'ร่างกายระดับเทวะ' และ 'สัจธรรมกึ่งเทพ' ก่อให้เกิดการระเบิด๡ี่รุนแรง๡ี่สุดในประวัติศาสตร์ของเมืองศิลาผาหมอก!

คลื่นกระแทกจากการปะทะ แผ่ขยายออกไปเป็นวงแหวนสีทองและสีเขียว กวาดล้างเมฆดำบนฟากฟ้าจนแตกสลาย เผยให้เห็นดวงจันทร์สีเงินยวงสองดวงอีกครั้ง! แสงสว่างจ้าจนผู้คนเบื้องล่างต้องยกมือขึ้นบังตา หูอื้ออึงไปชั่วขณะ

"ตาย! ตายซะไอ้สัตว์ประหลาด!" มหาเถระวายุคลั่งคำรามอย่างบ้าคลั่ง เขามั่นใจว่าหมัดเนื้อของมนุษย์ ไม่มีทางต้านทานสัจธรรมของกึ่งเทพได้อย่างแน่นอน!

ทว่า... ความจริง๡ี่ปรากฏ กลับโหดร้ายยิ่งกว่าฝันร้ายใดๆ!

แกรก... แกรก... เพล้งงงง!

เสาพายุมหาวายุพิพากษา ๡ี่อัดแน่นไปด้วยเทวอำนาจ กลับเกิดรอยร้าวขึ้นตั้งแต่ส่วนปลาย๡ี่ปะทะกับหมัดของซูหลงอวิ๋น ก่อน๡ี่รอยร้าวนั้นจะลุกลามลามขึ้นไปจนถึงจุดศูนย์กลางอย่างรวดเร็ว!

พลังหมัด๡ี่แฝงไปด้วยเจตจำนงแห่งจักรพรรดิ ทะลวงทำลายสัจธรรมแห่งวายุจนแหลกละเอียดเป็นชิ้นๆ!

"อะ... อะไรกัน!"

มหาเถระวายุคลั่งเบิกตาโพลงด้วยความตกตะลึงสุดขีด! แรงสะท้อนกลับจากการ๡ี่วิชาถูกทำลายด้วยกำลังกายล้วนๆ กระแทกเข้าใส่ร่างของกึ่งเทพชราอย่างจัง!

"อั้ก!"

มหาเถระชรากระอักเลือดสีเขียวมรกตออกมาคำโต ร่างของเขากระเด็นถอยหลังกลางอากาศไปไกลกว่าร้อยจั้ง! ไม้เท้าเวทในมือเกิดรอยร้าวอย่างเห็นได้ชัด!

ทั่วทั้งน่านฟ้าและพื้นดิน ตกอยู่ในความเงียบงันอีกครั้ง!

ผู้คนนับล้านเบิกตาค้าง มองดูร่างของชายชราระดับกึ่งเทพ ๡ี่ถูกต่อยจนกระอักเลือดกระเด็นถอยหลัง!

ในขณะ๡ี่มัจจุราชหนุ่มในชุดคลุมสีขาวขลิบทอง ยังคงลอยตัวตระหง่านอยู่๡ี่เดิม ท่ามกลางละอองแสงสีทองและสีเขียว๡ี่ร่วงหล่นลงมาประดุจหิมะ หมัดขวาของเขามีเพียงควันสีขาวระเหยออกมาเล็กน้อย ไร้ซึ่งรอยขีดข่วนหรือบาดแผลใดๆ!

"ขอบเขตกึ่งเทพ... ก็มีน้ำยาเพียงแค่นี้เองรึ?"

ซูหลงอวิ๋นลดหมัดลงอย่างช้าๆ นัยน์ตาสองสีทอดมองมหาเถระ๡ี่กำลังหอบหายใจด้วยความสมเพช

"หากเจ้ามีพลังเพียงเท่านี้... วันนี้วิหารเทพวายุคลั่ง คงต้องสูญเสียรองประมุขไปอีกคนเสียแล้วกระมัง"

ถ้อยคำโอหัง๡ี่ท้าทายสัจธรรมสูงสุดของโลกหล้า ดังกังวานก้องไปทั่วสารทิศ! จักรพรรดิเทพยุทธ์ได้แสดงให้เห็นแล้วว่า ต่อหน้าพลังอำนาจ๡ี่แท้จริง... กึ่งเทพก็เป็นได้แค่เพียงสุนัขแก่๡ี่รอคอยความตายเท่านั้น!

(จบบท๡ี่ 91)