เรื่อง วิถีเทวะ : กำเนิดคัมภีร์จักรพรรดิเทพยุทธ์

บท๡ี่ 100 : เหยียบย่างแดนศักดิ์สิทธิ์ระดับต่ำ!

ละอองแสงสีทองคำนับพันล้านชิ้น ร่วงหล่นลงมาจากฟากฟ้าเบื้องบน ประดุจ-่าฝนกระจกแก้ว๡ี่สะท้อนแสงตะวันจนเกิดเป็นประกายรุ้งเจ็ดสี๡ี่งดงามเกินจินตนาการ ทว่าภายใต้ความงดงามอันวิจิตรตระการตานั้น กลับซุกซ่อนความจริง๡ี่โหดร้ายและสั่นสะเทือนสัจธรรมของแดนสวรรค์เบื้องบนอย่างถึง๡ี่สุด!

'มหาค่ายกลพิทักษ์แดนศักดิ์สิทธิ์' ปราการด่านสุดท้าย๡ี่แข็งแกร่ง๡ี่สุดของแดนศักดิ์สิทธิ์วายุคลั่ง สิ่งก่อสร้าง๡ี่หล่อหลอมขึ้นจากหยาดโลหิตและเจตจำนงของอดีตยอดฝีมือระดับ 'เทพแท้จริง' (ขอบเขต๡ี่ 10) ซึ่งยืนหยัดต้านทานภัยพาลมาเนิ่นนานนับแสนปี... บัดนี้ได้ถูก 'พละกำลังกายเนื้อ' ของบุรุษหนุ่มผู้มีระดับพลังเพียง 'ขอบเขต๡ี่ 6 บรรพชนศักดิ์สิทธิ์ขั้นต้น' ฉีกกระชากและบดขยี้จนแหลกละเอียดเป็นผุยผง!

ความเงียบสงัดระดับสุสานร้าง เข้าครอบงำทวีปลอยฟ้าขนาดยักษ์๡ี่เคยเต็มไปด้วยเสียงสวดมนต์และเสียงฝึกซ้อมอาวุธ บัดนี้มีเพียงเสียงของสายลม๡ี่พัดผ่านเศษซากปรักหักพัง และเสียงสูดลมหายใจ๡ี่ติดขัดของผู้คนนับแสนชีวิต

บรรดาศิษย์ระดับล่าง๡ี่รอดชีวิตจากแรงระเบิด ต่างพากันทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้นหินหยก ร่างกายของพวกเขาสั่นสะท้านอย่างไม่อาจควบคุมได้ ดวงตาเบิกกว้างจ้องมองไปยังรอยแยกขนาดยักษ์บนท้องฟ้า ราวกับกำลังมองดูวันสิ้นโลก๡ี่มาเยือนก่อนกำหนด

"ทะ... เทพเจ้า... ค่ายกลของปฐมบรรพชน... ถูกทำลายแล้ว!"

เหล่าผู้อาวุโสแห่งแดนศักดิ์สิทธิ์ทั้งหนึ่งร้อยคน ซึ่งล้วนแล้วแต่เป็นยอดฝีมือระดับ 'ขอบเขต๡ี่ 8 จักรพรรดิยุทธ์' ต่างยืนตัวแข็งทื่อประดุจรูปสลักศิลา ใบหน้า๡ี่เคยหยิ่งยโสและมองสรรพชีวิตเป็นเพียงมดปลวก บัดนี้ซีดเผือดไร้สีเลือด ความเชื่อมั่นและรากฐานแห่งวิถีเต๋า๡ี่เพียรสร้างมาตลอดชีวิต แตกสลายลงอย่างไม่มีชิ้นดี

แดนศักดิ์สิทธิ์วายุคลั่งแห่งนี้ แม้จะถูกจัดให้อยู่ในหมวดหมู่ของ 'แดนศักดิ์สิทธิ์ระดับต่ำ' เนื่องจากมีตัวตนระดับ 'ขอบเขต๡ี่ 9 กึ่งเทพ' เป็นผู้ปกครองสูงสุดเพียงคนเดียว แต่นั่นก็เพียงพอ๡ี่จะทำให้พวกเขาเป็นเจ้าชีวิตในอาณาเขตทิศตะวันตกอันกว้างใหญ่ไพศาล! การมีผู้อาวุโสระดับจักรพรรดิยุทธ์ถึงหนึ่งร้อยคน นับเป็นขุมกำลัง๡ี่สามารถกวาดล้างสิบอาณาจักรได้ในพริบตา ทว่าในยามนี้... จักรพรรดิยุทธ์ทั้งร้อย กลับรู้สึกหวาดกลัวต่อเด็กหนุ่มขอบเขตบรรพชนศักดิ์สิทธิ์ผู้นี้จนจับขั้วหัวใจ!

ท่ามกลางความหวาดผวาและความพินาศ...

วูบ!

ร่างของบุรุษหนุ่มในชุดคลุมสีขาวขลิบทอง ก้าวเดินฝ่าม่านละอองแสงสีทองคำเข้ามาอย่างเชื่องช้า ท่วงท่าของเขาสง่างามและไร้ซึ่งความเร่งรีบใดๆ นัยน์ตาสองสี๡ี่ลึกล้ำสุดหยั่ง ทอดมองลงมายังดินแดนศักดิ์สิทธิ์เบื้องล่างประดุจมหาจักรพรรดิ๡ี่กำลังก้าวเดินเข้าสู่ลานประหารเพื่อตรวจดูนักโทษ

ตามติดมาด้วย 'พยัคฆ์เพลิงทองคำบรรพกาล' สัตว์เทวะร่างยักษ์๡ี่แผ่กลิ่นอายความดุร้ายและเปลวเพลิงสีทองคำ๡ี่ร้อนระอุ

บนหัวของมันปรากฏร่างของหลิงอวี้ซี สตรีโฉมงามผู้มีใบหน้าเย็นชาประดุจน้ำแข็งหมื่นปี นางประทับยืนอย่างสง่าผ่าเผย กลิ่นอายความหนาวเหน็บระดับ 'ครึ่งก้าวจักรพรรดิยุทธ์' (ครึ่งก้าวสู่ขอบเขต๡ี่ 8) แผ่ซ่านออกมากดข่มทุกชีวิตบนทวีปลอยฟ้าให้รู้สึกหนาวสั่นไปถึงก้นบึ้งของวิญญาณ แม้ระดับพลังของนางจะต่ำกว่าเหล่าผู้อาวุโสหนึ่งร้อยคนอยู่ครึ่งก้าว ทว่ารากฐานเหมันต์เทวะของนางกลับลึกล้ำและบริสุทธิ์จนทำให้เหล่าจักรพรรดิยุทธ์ยังต้องลอบหลั่งเหงื่อเย็นเยียบ!

ครืนนนนน!

จินหลิน สัตว์เทวะพาหนะ ขยับอุ้งเท้าก้าวเดินบนอากาศธาตุ ตามรอยเท้าของผู้เป็นนาย ก้าวข้ามเส้นแบ่งเขตแดนเข้าสู่ทวีปลอยฟ้าอย่างเปิดเผย โดยมีถัวป๋าไห่นั่งหมอบอยู่ด้านหลังด้วยความยำเกรง

ทว่า สิ่ง๡ี่ทำให้ผู้คนของแดนศักดิ์สิทธิ์ต้องวิญญาณหลุดออกจากร่าง มิใช่เพียงการปรากฏตัวของมัจจุราชหนุ่มและราชินีเหมันต์... แต่เป็นสิ่ง๡ี่ถูกโซ่ตรวนสีขาวทมิฬลากจูงมาเบื้องหลังต่างหาก!

ตู้ม! ตู้ม! ตู้ม! ตู้ม!

ก้อนน้ำแข็งสีฟ้าครามขนาดยักษ์จำนวนสี่ก้อน ถูกกระชากลงมาจากฟากฟ้า และฟาดกระแทกเข้ากับลานกว้างหน้าท้องพระโรงหลักอย่างรุนแรงและป่าเถื่อน! พื้นศิลาหยก๡ี่ถูกสลักอักขระเวทป้องกันไว้ถึงกับปริร้าวเป็นทางยาว!

ก้อนน้ำแข็งทั้งสี่ ไถลครูดไปตามพื้นลานกว้าง ก่อนจะไปหยุดนิ่งอยู่ห่างจากจุด๡ี่ 'ท่านประมุข' ประทับยืนอยู่ เพียงไม่ถึงสิบจั้ง!

เมื่อฝุ่นควันและเศษน้ำแข็งจางลง ภาพของสิ่ง๡ี่ถูกจองจำอยู่ภายในก็ปรากฏแก่สายตาของทุกคนอย่างชัดเจน!

"สวรรค์เมตตา! นั่นมัน... นั่นมันอดีตสี่ขุนพลของพวกเรา!"

"ท่านขุนพลจ้านเฟิง! ท่านขุนพลเลี่ยเฟิง! ม่ายยยยยยย!"

เสียงกรีดร้องโหยหวนและเสียงร่ำไห้ดังกึกก้องไปทั่วทวีปลอยฟ้า บรรดาศิษย์และผู้อาวุโสต่างเบิกตาค้าง มองดูเรือนร่างของอดีตยอดฝีมือ๡ี่แข็งแกร่ง๡ี่สุดในระดับ 'ขอบเขต๡ี่ 7 ราชันย์ยุทธ์ขั้นสูงสุด' ซึ่งเป็นขุมกำลังสำคัญของแดนศักดิ์สิทธิ์!

ยอดขุนพลผู้เคยไร้พ่ายทั้งสี่ บัดนี้ถูกแช่แข็งอยู่ในก้อนน้ำแข็งโปร่งใส สภาพของพวกเขาเต็มไปด้วยบาดแผลและคราบเลือด๡ี่แห้งกรัง นัยน์ตาของพวกเขายังคงกลอกกลิ้งไปมาได้ บ่งบอกว่ายังมีชีวิตอยู่ ทว่าความอัปยศอดสู๡ี่ต้องถูกลากจูงมาประจานต่อหน้าศิษย์นับแสนและท่านประมุข ทำให้แววตาของพวกเขาเต็มไปด้วยความสิ้นหวังและอยากจะกัดลิ้นฆ่าตัวตายเสียให้พ้นๆ

นี่คือการหยามเกียรติแดนศักดิ์สิทธิ์วายุคลั่งอย่างถึง๡ี่สุด! มันคือการตบหน้าประมุขกึ่งเทพฉาดใหญ่กลางลานกว้าง!

"พวกเจ้า... ไอ้พวกเดรัจฉานนอกรีต!"

ท่านประมุขแห่งแดนศักดิ์สิทธิ์ แผดเสียงคำรามลั่นประดุจราชสีห์๡ี่ถูกหอกแทงทะลุหัวใจ!

กลิ่นอายปราณเทวะระดับ 'ขอบเขต๡ี่ 9 กึ่งเทพขั้นต้น' ปะทุขึ้นอย่างเต็มรูปแบบ! พายุทอร์นาโดสีเขียวมรกต๡ี่อัดแน่นไปด้วยสายฟ้าทำลายล้าง หมุนวนขึ้นรอบกายของเขาสูงตระหง่านเสียดฟ้า! แรงกดดันจากเทวอำนาจแห่งกึ่งเทพ แผ่กวาดล้างออกไปบดขยี้ทุกสรรพสิ่ง!

ศิษย์ระดับล่างนับแสน๡ี่อยู่ใกล้เคียง ถูกแรงกดดันของประมุขตนเองกระแทกจนต้องกระอักเลือดและล้มกลิ้งไปกองกับพื้น! แม้แต่ผู้อาวุโสระดับจักรพรรดิยุทธ์ก็ยังต้องกางม่านพลังขึ้นมาต้านทานอย่างยากลำบาก

"เจ้าบังอาจฉีกค่ายกลของปฐมบรรพชน ซ้ำยังกล้าลากขุนพลของข้ามาเหยียบย่ำถึงหน้าโถงสวรรค์! วันนี้ หากข้ามิได้ควักหัวใจและสูบวิญญาณของพวกเจ้าออกมาเผาทั้งเป็น ข้าก็ไม่ขอสถิตอยู่ในแดนสวรรค์แห่งนี้อีกต่อไป!"

ประมุขกึ่งเทพชี้ไม้เท้าสลักมังกรวายุตรงไปยังร่างของซูหลงอวิ๋น รังสีสังหารข้นคลั่กจนมวลอากาศแปรสภาพเป็นสีเลือด!

ท่ามกลางพายุแห่งความโกรธเกรี้ยวและแรงกดดันระดับกึ่งเทพ๡ี่ถาโถมเข้าใส่ ซูหลงอวิ๋นกลับค่อยๆ ลอยตัวลงมาประทับยืนบนพื้นลานหยกอย่างเชื่องช้า มัจจุราชหนุ่มสะบัดชายเสื้อคลุมสีขาวขลิบทองเพียงเบาๆ 'อาณาเขตมหาจักรพรรดิ' รัศมีสิบจั้ง ก็แผ่กางออก ปัดเป่าเทวอำนาจของกึ่งเทพให้มลายหายไปจากรอบกายอย่างง่ายดายประดุจปัดเป่าฝุ่นผง

"เสียงเห่าหอนของสุนัข๡ี่ตื่นตระหนก... มักจะดังหนวกหูเช่นนี้เสมอ"

ซูหลงอวิ๋นเอ่ยด้วยน้ำเสียง๡ี่ราบเรียบและเยียบเย็น นัยน์ตาสองสีทอดมองประมุขแห่งแดนศักดิ์สิทธิ์ด้วยความสมเพชอย่างลึกซึ้ง

"แดนศักดิ์สิทธิ์วายุคลั่ง... เป็นเพียง 'แดนศักดิ์สิทธิ์ระดับต่ำ' ๡ี่มีกึ่งเทพโง่เขลาอย่างเจ้าเพียงคนเดียวปกครอง ทว่ากลับริอ่านทำตัวเย่อหยิ่งจองหองราวกับเป็น 'แดนศักดิ์สิทธิ์ระดับสูงสุด' ๡ี่มีราชันย์เทพคุ้มกะลาหัว... ช่างเป็นกบในกะลา๡ี่ไม่เจียมตัวเสียจริง"

ถ้อยคำ๡ี่เปิดโปงความต้อยต่ำและเหยียบย่ำสถานะของแดนศักดิ์สิทธิ์ ทำให้ผู้อาวุโสทั้งร้อยคนและท่านประมุขต้องเบิกตากว้าง! ในอาณาเขตแถบนี้ ไม่มีผู้ใดกล้าเอ่ยถึงระดับชั้นของพวกเขาอย่างดูแคลนเช่นนี้มาก่อน!

"เจ้า!"

ท่านประมุขโกรธจนเส้นเลือด๡ี่ขมับแทบจะปริแตก! "ไอ้สวะขอบเขตบรรพชนศักดิ์สิทธิ์! เจ้ามีสิทธิ์อันใดมาวิจารณ์ความยิ่งใหญ่ของแดนศักดิ์สิทธิ์ข้า!"

"ข้าอุตส่าห์เมตตา นำของเล่น๡ี่ชำรุดแล้วมาส่งคืนให้ถึงหน้าบ้าน... เจ้าควรจะคลานมาคุกเข่าโขกศีรษะขอบคุณข้าเสียด้วยซ้ำ ทว่ากลับมาทำตัวเสียมารยาทเช่นนี้..."

ซูหลงอวิ๋นก้าวเดินไปข้างหน้าหนึ่งก้าว รังสีความตายแผ่ซ่าน "ดูเหมือนว่าการสั่งสอนของข้า๡ี่เมืองศิลาผาหมอก จะยังไม่ซึมลึกเข้าไปในกะโหลกอันกลวงเปล่าของพวกเจ้าสินะ"

ประมุขแดนศักดิ์สิทธิ์กัดฟันกรอด ด้วยสติปัญญาของกึ่งเทพ เขาสัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางอย่างจากร่างของบุรุษชุดขาวผู้นี้ การ๡ี่สามารถทำลายค่ายกลและลบล้างเทวอำนาจของเขาได้อย่างง่ายดาย ย่อมมิใช่วิสัยของขอบเขต๡ี่ 6 บรรพชนศักดิ์สิทธิ์ อย่างแน่นอน เขาจึงเลือก๡ี่จะสงวนท่าทีและใช้บริวารเป็นเครื่องมือเบิกทาง!

"ผู้อาวุโสทั้งหนึ่งร้อยนาย! จงฟังคำสั่งข้า!"

ประมุขกึ่งเทพตวาดสั่งการยอดฝีมือระดับจักรพรรดิยุทธ์๡ี่ยืนล้อมรอบอยู่ "จัดกระบวนทัพ! กางมหาค่ายกล 'ร้อยจักรพรรดิพิฆาตสวรรค์'! ข้าต้องการให้พวกเจ้าบดขยี้มัน บีบคั้นพลังของมันออกมาให้หมด! ข้าจะดูสิว่า ไอ้เด็กจองหองผู้นี้ จะมีพลังปราณอันใดซุกซ่อนอยู่อีก!"

"รับบัญชาท่านประมุข!"

ผู้อาวุโสแห่งแดนศักดิ์สิทธิ์ทั้งหนึ่งร้อยนาย ซึ่งล้วนเป็นยอดฝีมือระดับ 'ขอบเขต๡ี่ 8 จักรพรรดิยุทธ์' ประสานเสียงตอบรับดังกังวาน! พวกเขารีบพลิ้วกายพุ่งทะยานเข้าล้อมรอบกลุ่มของซูหลงอวิ๋นเอาไว้ในทุกทิศทาง!

ปัง! ปัง! ปัง!

ไม้เท้าและกระบี่ศิลาจำนวนร้อยเล่ม ถูกกระแทกลงบนพื้นหยกพร้อมกัน พลังปราณขอบเขตจักรพรรดิยุทธ์ทั้งร้อยสาย ผสานเข้ากับสัจธรรมวายุคลั่ง ก่อเกิดเป็นโดมพายุหมุนสีเทาทมิฬขนาดมหึมา ปิดกั้นน่านฟ้าและพื้นดินเอาไว้อย่างสมบูรณ์แบบ!

แรงกดดันจาก 'ค่ายกลร้อยจักรพรรดิพิฆาตสวรรค์' นี้ ทรงอานุภาพเสียยิ่งกว่ามหาค่ายกลพิทักษ์เสียอีก! เพราะมันคือการผสานเจตจำนงสังหารของยอดฝีมือถึงหนึ่งร้อยคนเข้าด้วยกัน หากกึ่งเทพหลุดเข้ามาในค่ายกลนี้ ก็อาจถูกสับสังหารจนวิญญาณแตกซ่านได้!

"ตายซะ! ไอ้เดรัจฉาน!"

เหล่าจักรพรรดิยุทธ์แผดเสียงคำราม พายุหมุนภายในโดมแปรสภาพเป็น 'คมมีดวายุนับล้านเล่ม' พุ่งถาโถมเข้าเฉือนร่างของซูหลงอวิ๋น หลิงอวี้ซี จินหลิน และถัวป๋าไห่จากทุกทิศทาง!

ท่ามกลางมฤตยู๡ี่กำลังกลืนกิน ซูหลงอวิ๋นกลับมิได้ขยับเขยื้อนแม้แต่ปลายนิ้ว เขายังคงประทับยืนเอามือไพล่หลัง ทอดสายตามองดูความพยายามอันน่าเวทนาของพวกมดปลวก

ชายหนุ่มมิได้ลงมือเอง ทว่าเขาปรายตามองไปยังสตรีโฉมงาม๡ี่ยืนอยู่เบื้องหลัง

"อวี้ซี... ขยะพวกนี้มันส่งเสียงเห่าหอนจนข้ารำคาญหูยิ่งนัก"

สุรเสียงของมหาจักรพรรดิราบเรียบทว่าแฝงไปด้วยคำสั่งเด็ดขาด "ขอบเขต๡ี่แปด จักรพรรดิยุทธ์งั้นรึ? ช่างอ่อนแอปวกเปียก... กวาดล้างพวกมันให้พ้นทางข้าเสีย อย่าให้เหลือรอดไปส่งเสียงน่ารำคาญได้อีกแม้แต่ตัวเดียว"

"รับคำสั่ง นายน้อย"

หลิงอวี้ซีรับคำอย่างนอบน้อม๡ี่สุด นางก้าวเดินออกมาเบื้องหน้าหนึ่งก้าว รัศมีปราณเหมันต์เทวะบรรพกาล๡ี่ถูกกดข่มไว้ พลันปะทุขึ้นอย่างบ้าคลั่ง!

วูบ!

นัยน์ตาดอกท้อของนางสาดประกายแสงสีฟ้าคราม๡ี่เย็นเยียบและลึกล้ำประดุจธารน้ำแข็งในปรโลก มือเรียวขาวเนียนกำด้าม 'กระบี่เหมันต์ศักดิ์สิทธิ์' เอาไว้แน่น ก่อนจะค่อยๆ ชักมันออกจากฝักอย่างเชื่องช้า

กี๊ซซซซ!

เพียงแค่กระบี่ถูกชักออกจากฝัก อุณหภูมิภายในค่ายกลพายุหมุนก็ลดต่ำลงจนถึงจุดเยือกแข็งสัมบูรณ์! คมมีดวายุนับล้านเล่ม๡ี่กำลังพุ่งถาโถมเข้ามา เมื่อปะทะเข้ากับไอเย็น๡ี่แผ่ซ่านออกมาจากร่างของผู้มีระดับพลัง ครึ่งก้าวจักรพรรดิยุทธ์ พวกมันกลับถูกแช่แข็งจนกลายเป็นผลึกน้ำแข็งกลางอากาศธาตุ ก่อนจะร่วงหล่นลงพื้นดังกราวราวกับห่าฝนลูกเห็บ!

"อะ... อะไรกัน! คมมีดวายุของร้อยจักรพรรดิยุทธ์ ถูกแช่แข็งในพริบตา! ทั้ง๡ี่นางเป็นเพียงครึ่งก้าวจักรพรรดิยุทธ์เนี่ยนะ!" ผู้อาวุโสทั้งร้อยนายเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง พวกเขาไม่เคยพบเจอผู้ใด๡ี่สามารถต่อสู้ข้ามขอบเขตได้น่าสะพรึงกลัวเช่นนี้มาก่อน!

"พวกเจ้า... บังอาจขัดขวางสายตาของนายน้อย..."

หลิงอวี้ซีเอ่ยด้วยน้ำเสียง๡ี่ปราศจากความรู้สึกใดๆ มันคือเสียงสะท้อนจากสัจธรรมแห่งความตาย "ในเมื่อพวกเจ้าภาคภูมิใจในพลังระดับจักรพรรดิยุทธ์อันจอมปลอมของพวกเจ้านัก... ข้าก็จะขอมอบ 'ความหนาวเหน็บอันเป็นนิรันดร์' ให้เป็นของขวัญส่งท้าย!"

สตรีศักดิ์สิทธิ์ตวัดกระบี่เหมันต์ชี้ขึ้นสู่ฟากฟ้า!

"สัจธรรมเหมันต์เทวะ... อาณาเขตศูนย์สัมบูรณ์กลืนสวรรค์!"

ครืนนนนน! เพล้งงงงงง!

แสงสว่างสีฟ้าคราม๡ี่สว่างไสวเจิดจ้ายิ่งกว่าดวงดาว ระเบิดออกจากปลายกระบี่ของหลิงอวี้ซี! คลื่นปราณเหมันต์เทวะบรรพกาล กวาดล้างออกไปทุกทิศทางด้วยความเร็ว๡ี่เหนือล้ำกว่าสัจธรรมใดๆ!

ในเสี้ยววินาที๡ี่คลื่นความหนาวเหน็บสัมผัสกับ 'ค่ายกลร้อยจักรพรรดิพิฆาตสวรรค์'

กึก! กึก! กึก! กึก!

เสียงการแช่แข็งดังระงมไปทั่วบริเวณ! โดมพายุหมุนสีเทาทมิฬ๡ี่เคยเกรี้ยวกราด ถูกแช่แข็งจนหยุดนิ่งกลายเป็นกำแพงน้ำแข็งขนาดยักษ์!

และสิ่ง๡ี่ไม่คาดฝัน๡ี่สุดก็เกิดขึ้น... คลื่นความเย็นมิได้หยุดอยู่เพียงแค่การทำลายค่ายกล แต่มันได้ทะลวงผ่านม่านพายุ เข้าไปกระแทกและ 'แช่แข็ง' ร่างของผู้อาวุโสระดับจักรพรรดิยุทธ์ทั้งหนึ่งร้อยนายในเสี้ยววินาที!

"ม่ายยยยยยย!"

"อั้ก! ร่างกายของข้า! ปราณของข้า!"

ผู้อาวุโสขอบเขต๡ี่ 8 ทั้งร้อยคน แผดเสียงกรีดร้องโหยหวนได้เพียงครึ่งคำ ก่อน๡ี่เสียงของพวกเขาจะถูกแช่แข็งอยู่ในลำคอ! เลือดในเส้นเลือดหยุดไหลเวียน จุดตันเถียนถูกห่อหุ้มด้วยผลึกน้ำแข็งสีฟ้าคราม!

ประติมากรรมน้ำแข็งรูปมนุษย์จำนวนหนึ่งร้อยชิ้น ร่วงหล่นลงมากระแทกพื้นลานหยกในลักษณะต่างๆ กัน พวกเขาทั้งหมดล้วนตกอยู่ในสภาวะ 'ตายทั้งเป็น' อย่างสมบูรณ์แบบ! ไม่อาจขยับเขยื้อน ไม่อาจใช้พลัง มีเพียงดวงตา๡ี่กลอกกลิ้งด้วยความหวาดผวาสุดขีด!

ยอดฝีมือขอบเขตจักรพรรดิยุทธ์หนึ่งร้อยคน... ถูกสตรี๡ี่มีระดับพลังเพียงครึ่งก้าวจักรพรรดิยุทธ์ สยบลงได้อย่างราบคาบในกระบวนท่าเดียว! รากฐาน๡ี่แตกต่างกัน ย่อมก่อให้เกิดผลลัพธ์๡ี่เหยียบย่ำสามัญสำนึก!

การต่อสู้๡ี่ดุเดือดเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น ทว่าความสิ้นหวังกลับลุกลามไปทั่วแดนศักดิ์สิทธิ์เสียแล้ว!

(จบบท๡ี่ 100)