เรื่อง THE OCCULT PRINCE (เจ้าชายไสยเวท)

ท่ามกลางความมืดมิดที่โรยตัวเหนือ "นวภพนคร" มหานครหลวงแห่งอาณาจักรไตรจักราราม ในค่ำคืนนี้บรรยากาศกลับเงียบงันจนน่าสะพรึงกลัว ฝนที่ตกลงมาไม่ได้ให้ความเย็นฉ่ำ แต่มันคือฝน-่าใหญ่ที่หอบเอาฟองสีเทาและกลิ่นสาบสางของน้ำมันพรายที่ลอยมาจากทุ่งสังหารชายแดนมาด้วย เสียงระฆังวัดตีบอกเวลาเที่ยงคืน แต่น้ำเสียงของมันกลับแหบพร่าคล้ายเสียงสุนัขที่ถูกรัดคอจนขาดใจ

ณ "ลานประหารพันโลหิต" พื้นที่กว้างขวางที่ถูกปูด้วยศิลาแลงสีดำจัดบัดนี้อาบไปด้วยเลือดสดๆ ของเหล่านักรบที่ยังคงยึดมั่นในความภักดีต่ออดีตจักรพรรดิ แสงจากคบเพลิงนับร้อยดวงวูบไหวตามแรงลม เผยให้เห็นร่างของเชลยศึกนับสิบคนที่ถูกพันธนาการด้วยโซ่ตรวนที่สลักอักขระ "นะจังงัง" พวกเขาถูกกดให้นั่งคุกเข่าบนกองกระดูกที่พูนสูงอย่างน่าสยดสยอง

บนพลับพลาหินอ่อน "พระยาเดโช" ขุนศึกร่างยักษ์ผู้กุมอำนาจเบ็ดเสร็จในนามผู้สำเร็จราชการ กำลังนั่งพิงพนักเก้าอี้หนังสัตว์อย่างยโส ใบหน้าของเขาดุดันและมีรอยแผลเป็นลากยาวจากหางตาซ้ายลงมาถึงมุมปาก—รอยแผลที่เขามักจะอ้างว่าเป็นเกียรติยศจากการรบ แต่ความจริงแล้วมันคือรอยที่ถูกฝากไว้ด้วยกรงเล็บของสัตว์ร้ายในป่าช้าเมื่อสิบปีก่อน มือหนาหยาบกร้านของเขากำ "ดาบตัดวิญญาณ" ที่สลักยันต์สีแดงฉานไว้แน่น

"แผ่นดินนี้ไม่มีที่ว่างสำหรับพวกขยะที่ยังฝันถึงอดีต!" เดโชตะโกนก้อง พลางถ่มน้ำลายลงบนพื้น "ใครที่ยังคิดจะภักดีต่อราชวงศ์ที่ล่มสลาย ก็จงไปรับใช้พวกมันในนรกเถิด! เพชฌฆาต... ลงดาบ!"

ในจังหวะที่ดาบเล่มเขื่องกำลังจะสับลงบนลำคอของแม่ทัพผู้ซื่อสัตย์ ทันใดนั้น... อากาศรอบด้านพลันเย็นเยียบลงจนกลายเป็นน้ำแข็ง

กลิ่นกำยานหอมกรุ่นที่แฝงไปด้วยความตายพัดผ่านลานประหารไปอย่างเงียบเชียบ พร้อมกับเสียงฝีเท้าที่ดัง "ตึก... ตึก... ตึก..." มันไม่ใช่จังหวะของทหาร แต่เป็นจังหวะที่มั่นคงและสม่ำเสมอคล้ายกับเสียงหัวใจของภูตผีที่กำลังตื่นจากการหลับใหล

จากเงามืดที่มิดชิดที่สุด ปรากฏร่างสูงโปร่งของบุรุษผู้หนึ่งก้าวเดินออกมาอย่างช้าๆ เขาอยู่ในชุดฉลองพระองค์สีดำนิลยาวระพื้น ขลิบด้วยทองคำสลักลวดลาย "ยันต์พยัคฆ์คาบศาสตรา" ผิวพรรณของเขาขาวซีดราวกับศพแต่กลับดูมีสง่าราศีอย่างน่าประหลาด ใบหน้าหล่อเหลาที่ราวกับถูกสลักจากหินอ่อนนั้นประดับด้วยรอยยิ้มจางๆ ที่ดูถูกทุกสรรพสิ่งบนโลก

เขาคือ "สิงหราช" โอรสกาลกิณีผู้ที่ถูกขับไล่ออกไปเมื่อสิบปีก่อน ชายผู้ที่ถูกตราหน้าว่าจะนำความวินาศมาสู่แผ่นดิน

"เดโช... สิบปีผ่านไป รอยแผลที่ข้าฝากไว้ที่ตาซ้ายของท่าน มันไม่ช่วยให้ท่านฉลาดขึ้นเลยสักนิดเดียวงั้นหรือ?"

เสียงของสิงหราชนุ่มนวลแต่บาดลึกเข้าไปในโสตประสาทของทุกคน พระยาเดโชสะดุ้งสุดตัว มือที่กำดาบสั่นระริกเมื่อเห็นใบหน้าของชายหนุ่มที่เขาคิดว่าตายไปแล้วในกองเพลิง

"แก! ไอ้กาลกิณี! แกยังไม่ตายงั้นเหรอ!" เดโชคำราม พยายามข่มความกลัว "ทหาร! จับมัน! ใครเอาหัวมันมาให้ข้าได้ ข้าจะตบรางวัลด้วยที่ดินหนึ่งแคว้น!"

ทหารองครักษ์นับสิบนายพุ่งเข้าหาพร้อมหอกอาคม ทว่าสิงหราชไม่ได้ชักอาวุธ เขาเพียงแค่หยุดเดินและใช้นิ้วเรียวยาววาดอักขระกลางอากาศเบาๆ

"นะโม... วิปัสสนา... วินาศสันติ!"

ทันใดนั้น ทหารเหล่านั้นก็หยุดนิ่งอยู่กับที่ ราวกับถูกตรึงด้วยตะปูที่มองไม่เห็น ดวงตาของพวกเขาเบิกโพล่ง เลือดสดๆ เริ่มไหลออกจากทวารทั้งเจ็ด นี่ไม่ใช่การระเบิดตัวแบบนิยายกำลังภายใน แต่มันคือการใช้ "วิชาบิดวิญญาณ" สั่งให้อาคมที่อยู่ในหอกของพวกมันเองย้อนกลับไปทำลายเจ้าของจากข้างใน

"อาคมราคาถูก..." สิงหราชแค่นเสียงเหยียดหยาม พลางก้าวเดินผ่านร่างที่กำลังชักดิ้นชักงอเหล่านั้นไปอย่างไม่ใยดี "ท่านใช้ของพวกนี้ปกครองเมืองหลวงงั้นหรือเดโช? มิน่าล่ะ... กลิ่นความโง่เขลามันถึงได้ฟุ้งกระจายไปไกลถึงป่าช้าที่ข้าอยู่"

สิงหราชเดินขึ้นไปบนพลับพลาประจันหน้ากับพระยาเดโช ระยะห่างเพียงไม่กี่ก้าวแต่แรงกดดันนั้นมหาศาลจนไม้กระดานหินอ่อนเริ่มปริแตก "ท่านบอกว่าใครขวางทางท่านต้องตาย? แล้วคนอย่างท่านที่ต้องพึ่งพา 'น้ำมันพรายผีตายท้องกลม' ทาที่ใบดาบทุกเช้าเพื่อข่มขวัญลูกน้อง... มีคุณสมบัติอะไรมาพ่นน้ำลายใส่ข้า?"

"แกจะลองดีกับข้าเกินไปแล้ว!" เดโชชักดาบตัดวิญญาณฟันใส่สิงหราชด้วยพลังทั้งหมดที่มี ใบดาบเปล่งแสงสีม่วงน่ากลัว

เคร้ง!

สิงหราชไม่ได้หลบ เขาเพียงแค่ยกมือซ้ายขึ้นรับใบดาบด้วยมือเปล่า! ทันทีที่โลหะสัมผัสผิวหนัง อักขระยันต์ "เกราะเพชรนิลกาฬ" สีดำสนิทก็ปรากฏขึ้นบนแขนของเขา มันไม่ได้แค่กันดาบได้ แต่มันกำลัง 'กลืน' อาคมในดาบของเดโชเข้าไปด้วย

"ดาบเล่มนี้... เดิมทีมันคือของบรรพบุรุษข้า" สิงหราชใช้นิ้วลูบไปบนรอยแผลเป็นที่หน้าของเดโชเบาๆ แต่กลับทำให้ขุนศึกร่างยักษ์เจ็บปวดจนร้องไม่ออก "แผลนี้... ข้าจำได้ว่าข้าใช้กิ่งไม้แห้งๆ กรีดมันในวันที่ท่านลอบปลงพระชนม์ท่านแม่ข้า วันนี้... ข้าจะให้มันลึกขึ้นกว่าเดิม"

ดวงตาของสิงหราชเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำสว่างโชติช่วง "เนตรอสูรระดับที่หนึ่ง: อสังขตธรรม" เริ่มทำงาน ทันใดนั้น รอยแผลเป็นบนใบหน้าของเดโชก็เริ่มปริแตกออกเอง เลือดสีดำคล้ำไหลทะลักออกมาพร้อมกับหนอนอาคมตัวเล็กๆ นับร้อยที่เริ่มกัดกินเนื้อหนังของเขา

"อ๊ากกกกกก! ช่วยด้วย! ร้อน! มันร้อนเหมือนไฟนรก!"

"นี่คือผลของคนที่บังอาจแตะต้องสิ่งที่ข้าหวงแหน" สิงหราชกระซิบข้างหูพลางคว้าคอเสื้อของเดโชยกขึ้นเหนือพื้น "ข้ากลับมาที่นี่ไม่ได้เพื่อทวงบัลลังก์ที่เต็มไปด้วยฝุ่นนี่หรอก... ข้ากลับมาเพื่อ 'เผา' นวภพนครนี้ทิ้ง และจะสร้างมันขึ้นใหม่บนซากศพของพวกเจ้าทุกคน ใครที่คิดจะเดินหมากสู้กับข้า ก็เตรียมวิญญาณมาเป็นเดิมพันด้วย เพราะข้าไม่รับเงินทองหรือที่ดิน!"

เขาสะบัดมือเพียงครั้งเดียว ร่างของพระยาเดโชก็ปลิวไปกระแทกกับโกศแก้วของจักรพรรดิองค์ก่อนจนแตกละเอียด สิงหราชยืนตระหง่านอยู่บนพลับพลา ท่ามกลางสายฝนที่เริ่มตกลงมาแรงขึ้น... แต่ครั้งนี้ หยดน้ำที่สัมผัสพื้นกลับเปลี่ยนเป็นสีเลือดเข้มข้น

เหล่าทหารและเชลยศึกที่เหลือต่างหมอบกราบลงกับพื้นด้วยความหวาดกลัวที่สั่นประสาท สิงหราชเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าที่กำลังวิปริต แววตาของเขาเต็มไปด้วยความสะใจและความเดียดฉันท์ต่อโลกใบนี้

"นวภพนคร... วันนี้คือวันสุดท้ายของความสงบสุขจอมปลอมของพวกเจ้า" เขาประกาศก้อง "เพราะนับตั้งแต่นี้ไป เลือดจะนองทั่วแผ่นดินไตรจักราราม และข้าจะเป็นคนดื่มมันเองจนหยดสุดท้าย!"