เรื่อง มธุรสวาทเจ้าสำนัก

"ฆ่ามัน! เผาร้านมัน!!!”

เสียงก่นด่าและก้อนหินระดมขว้างปาเข้ามาดั่ง-่าฝน หลี่หยางยืนตระหง่านอยู่หน้าประตูร้าน เขาใช้ปลอกดาบปัดป้องสิ่งของเหล่านั้นด้วยความเร็วที่ตามองไม่ทันเพื่อไม่ให้โดนเซียวหลันแม้แต่ปลายก้อย แต่เขาก็รู้ดีว่าไม่อาจลงดาบสังหารชาวบ้านที่ถูกปั่นหัวเหล่านี้ได้

“หยุดบ้ากันได้แล้ว!!” เซียวหลันสูดลมหายใจลึกก่อนจะตะโกนก้อง เสียงของนางแหลมสูงและทรงพลังจนแทรกผ่านเสียงอื้ออึงของฝูงชน “ถ้าข้าเป็นคนวางยาพิษจริง ข้าจะยืนหัวโด่รอให้พวกเจ้ามารุมประชาทัณฑ์ทำไม!! ป่านนี้ข้าคงหอบเงินหนีไปเสวยสุขที่เมืองอื่นแล้ว!!!”

คำพูดที่ตรงไปตรงมาและสมเหตุสมผลทำให้ชาวบ้านบางส่วนเริ่มชะงัก แต่ชายหน้าม้าที่เป็นตัวตั้งตัวตียังคงตะโกนยุยง

"อย่าไปฟังมัน มันกำลังถ่วงเวลา ดูสิ! ลูกหลานเรากำลังจะตายเพราะยาของมัน” เขาชี้ไปที่ชายชราคนหนึ่งที่นอนดิ้นพราดๆ อยู่บนพื้น ผิวหนังของชายชราเริ่มปูดบวมคล้ายมีบางสิ่งดิ้นอยู่ใต้ผิวหนัง เขาร้องครวญครางด้วยความทรมานแสนสาหัส

เซียวหลันไม่รอช้า นางเดินแหวกวงล้อมของหลี่หยางตรงเข้าไปหาชายชราผู้นั้น “อยากรู้ความจริงใช่ไหม งั้นเบิกตาดูกันให้ชัดๆ!"

นางสะบัดมีดสั้นในมือกรีดลงไปที่ตุ่มหนองขนาดใหญ่บนแขนชายชราอย่างรวดเร็ว

ฉึก!

แทนที่เลือดหรือหนองจะไหลออกมา สิ่งที่พุ่งทะลักออกมากลับเป็นของเหลวสีเขียวคล้ำและตัวอ่อนของแมลงสีแดงสดขนาดเท่าไม้ขีดไฟที่กำลังดิ้นกระดึบๆ หนีแสงแดด

"กรี๊ดดด!" ชาวบ้านที่อยู่แถวหน้ากรีดร้องด้วยความสยดสยอง ถอยกรูดหนีแทบไม่ทัน

"นี่ไม่ใช่โรคระบาด และไม่ใช่ยาพิษทั่วไป" เซียวหลันประกาศก้อง นางใช้คีมเหล็กคีบหนอนตัวนั้นชูขึ้นสูง "แต่มันคือ หนอนกู่ ปรสิตอำมหิตที่ถูกเลี้ยงด้วยเลือดและซากศพจากแดนใต้ มันจะชอนไชเข้าสู่ร่างกายผ่านน้ำดื่มหรืออาหารเข้าไปวางไข่ในกระเพาะ แล้วตัวอ่อนจะเจาะทะลุหลอดเลือดเข้าสู่กล้ามเนื้อ สิ่งที่พวกเจ้ากำลังเป็นอยู่ไม่ใช่เพราะยาของข้า แต่เป็นเพราะมีคนเอาไข่ของมันไปใส่ในบ่อน้ำหมู่บ้านต่างหาก"

"ละ... แล้วจะทำยังไง ช่วยด้วยท่านหมอ!! ข้าไม่อยากมีหนอนในตัว!!” ชาวบ้านเริ่มเสียสติ ความโกรธเปลี่ยนเป็นความกลัวสุดขีด

“สงบสติอารมณ์!!!” เซียวหลันตวาด "ใครอยากรอดให้ไปขนฟืนและหม้อต้มน้ำใบใหญ่ที่สุดมา แล้วไปซื้อกำมะถัน ปูนขาว และเหล้าขาวมาให้ข้าเดี๋ยวนี้"

ด้วยบารมีของหมอปีศาจ ชาวบ้านจึงรีบวิ่งทำตามคำสั่งราวกับฝูงมด

หนึ่งชั่วยามต่อมาลานหน้าหอโอสถเซียวกลายเป็นโรงพยาบาลสนามขนาดย่อม หม้อต้มน้ำขนาดใหญ่หลายใบกำลังเดือดพล่านส่งกลิ่นฉุนกึกของกำมะถันและสมุนไพรฆ่าเชื้อ เซียวหลันสั่งให้คนป่วยลงไปแช่ในถังน้ำยาที่ผสมกำมะถันและปูนขาวเจือจาง

“โอ๊ยยย ข้าร้อน! มันแสบไปหมด!!!” คนป่วยร้องโอดโอย

“ทนเอาหน่อย!!" เซียวหลันตะโกนแข่งกับเสียงร้อง "ความร้อนและกลิ่นกำมะถันจะขับไล่หนอนกู่ให้ออกมาทางผิวหนังได้"

ภาพที่เกิดขึ้นหลังจากนั้นช่างน่าสะพรึงกลัวและน่าอัศจรรย์ในคราวเดียวกัน ตัวหนอนสีแดงนับสิบตัวเริ่มไชทะลุผิวหนังของผู้ป่วยหนีตายลงไปในน้ำยาที่เดือดพล่านก่อนจะถูกน้ำยาฆ่าจนตายลอยฟ่องเต็มถัง ชาวบ้านที่ยืนดูต่างขนลุกชันแต่ก็ก้มกราบเซียวหลันด้วยความศรัทธาที่ท่วมท้นยิ่งกว่าเดิม

“ท่านหมอเซียวเป็นเทพมาโปรดจริงๆ!" ในขณะที่สถานการณ์กำลังคลี่คลาย ชายหน้าม้าที่เป็นแกนนำก่อม็อบเริ่มเห็นท่าไม่ดี เขาพยายามจะค่อยๆ แทรกตัวหนีออกจากฝูงชน

“จะรีบไปไหน" เสียงเย็นเยียบดังขึ้นที่ข้างหูก่อนที่มือแข็งแกร่งราวคีมเหล็กจะคว้าเข้าที่คอเสื้อของเขาแล้วกระชากกลับมา

ตุ้บ!

หลี่หยางเหวี่ยงร่างชายคนนั้นลงไปกองแทบเท้าเซียวหลัน

"คนผู้นี้พยายามจะหนี" เขากล่าวเรียบๆ

เซียวหลันก้มลงมองชายหน้าม้าด้วยสายตาเหยียดหยาม "เจ้าเป็นคนปลุกระดมชาวบ้าน และเจ้าเป็นคนเดียวที่ไม่มีอาการป่วย"

"ขะ... ข้าแข็งแรง! ข้าดวงแข็ง!" ชายหน้าม้าแก้ตัวเสียงสั่น

"แข็งแรงรึ หรือว่ากินยาแก้พิษล่วงหน้ากันแน่" เซียวหลันย่อตัวลง ใช้มีดสั้นเชยคางมันขึ้น "ใครส่งเจ้ามา แม่เฒ่าพิษใช่ไหม"

"ข้าไม่รู้เรื่อง ปล่อยข้านะ!"

ทันใดนั้นดวงตาของชายหน้าม้าก็เบิกโพลง เส้นเลือดปูดโปนขึ้นที่ลำคอ เขาเริ่มดิ้นทุรนทุรายพลางกรีดร้องเสียงหลง "อ๊ากกก! ร้อน!! ช่วยด้วย!!! ท่านแม่เฒ่าไว้ชีวิตข้าด้วย!"

"ถอยไป!" เซียวหลันตะโกนสั่งทุกคน

แคว้ก!

เสียงฉีกขาดของเนื้อเยื่อดังสร้างความสยดสยองได้เป็นอย่างดี กลางหน้าอกของชายหน้าม้าระเบิดออก เลือดสีดำพุ่งกระจายพร้อมกับแมลงปีกแข็งสีดำทมิฬขนาดเท่ากำปั้นบินพุ่งออกมาจากโพรงหน้าอกนั้น

"แม่หนอนกู่!" เซียวหลันอุทาน

มันคือหนอนกู่ระดับสูงที่ใช้ควบคุมบ่าวรับใช้ หากภารกิจล้มเหลว หรือคิดทรยศ แม่หนอนจะกัดกินหัวใจเจ้าของร่างทันทีเพื่อฆ่าปิดปาก แมลงปีศาจนั้นบินพุ่งตรงมาที่หน้าของเซียวหลันด้วยความเร็วสูงหมายจะสังหารศัตรูตามคำสั่งสุดท้าย

"คุณหนู!" เสี่ยวชุนกรีดร้อง

ฉับ!

ประกายดาบสีเงินวูบผ่านหน้าเซียวหลันไปเพียงเส้นยาแดงผ่าแปด ร่างของแมลงปีศาจถูกผ่าครึ่งซีกก่อนจะร่วงลงสู่พื้นแล้วดิ้นพราดๆ จากนั้นก็สลายกลายเป็นควันพิษสีดำ

หลี่หยางสะบัดดาบไล่คราบเลือดแล้วเดินไปยืนขวางหน้าเซียวหลันไว้ดุจกำแพงเหล็ก “คิดจะแตะต้องนาง ก็ข้ามศพข้าไปก่อนเถอะ"

ความเงียบเข้าปกคลุมทั่วบริเวณ ชาวบ้านต่างตกตะลึงกับเหตุการณ์เหนือธรรมชาติที่เกิดขึ้น เซียวหลันก้าวออกมาจากด้านหลังหลี่หยาง นางมองซากแมลงและศพชายหน้าม้าด้วยสายตาที่เย็นชาจนน่ากลัว

"เห็นหรือยังว่าใครคือฆาตกรตัวจริง" นางประกาศก้อง "พรรคอัคคีทมิฬส่งคนมาวางยาพวกเจ้า และส่งคนมาปั่นหัวพวกเจ้าให้มาทำลายข้า พวกมันเห็นชีวิตพวกเจ้าเป็นเพียงมดปลวก แต่ข้า... เซียวหลันผู้นี้จะไม่ยอมให้ใครมาตายในเขตของข้าอีก!"

"เฮ้!!!" ชาวบ้านโห่ร้องสนับสนุน ความโกรธแค้นทั้งหมดถูกโอนถ่ายไปที่พรรคอัคคีทมิฬทันที

ณ เงามืดบนหอระฆังกลางเมือง

หญิงชราหลังค่อมในชุดคลุมสีม่วงเข้มยืนมองเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยดวงตาขุ่นมัวที่เต็มไปด้วยความอาฆาต ในมือถือไม้เท้าหัวกะโหลกที่มีงูเลื้อยพันอยู่

“นังเด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม กล้าทำลายหนอนกู่ลูกรักของข้า" แม่เฒ่าพิษกัดฟันกรอด เสียงของนางแหบพร่าราวกับเสียงงูขู่ “เจ้าทำได้ดีมากที่รอดมาได้ แต่ศึกครั้งหน้าจะไม่ใช่แค่หนอนแมลงกระจอกงอกง่อยอีกแล้ว” นางสะบัดชายแขนเสื้อปล่อยผงสีดำลอยไปตามลมก่อนจะหายวับไปราวกับภูตผี

ค่ำคืนนั้นที่หอโอสถเซียว

หลี่หยางกำลังเช็ดดาบอยู่ที่ระเบียง เซียวหลันเดินเข้ามาพร้อมถ้วยยาบำรุง

"ขอบใจนะที่ช่วยข้าไว้วันนี้" นางเอ่ยเบาๆ

"ข้าบอกแล้วว่าข้าจะปกป้องเจ้า" หลี่หยางรับถ้วยยาไปดื่ม "แต่ดูเหมือนศัตรูของเราจะยกระดับการโจมตีขึ้นเรื่อยๆ"

"ใช่" เซียวหลันมองออกไปที่ความมืด "แม่เฒ่าพิษเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านพิษอันดับต้นๆ ของยุทธภพ วันนี้นางแค่ส่งสมุนมาลองเชิง ของจริงกำลังจะมาในอีกไม่ช้านี้"

นางหยิบขวดแก้วใบเล็กที่บรรจุซากแม่หนอนกู่ที่หลี่หยางฟันขาดออกมา

“แต่นางทำพลาดอย่างหนึ่ง นางทิ้งตัวอย่างไว้ให้ข้า" เซียวหลันยิ้มมุมปาก ได้เวลาที่นักวิทยาศาสตร์จะทำการทดลองอะไรใหม่ๆ "จากซากนี้ข้าจะสกัดเซรุ่มและสร้างยาพิษตัวใหม่ที่จะทำให้หนอนของนางหันกลับไปกัดกินเจ้าของเอง"

"เจ้าจะทำอะไร" หลี่หยางเลิกคิ้ว

"ข้าจะส่งของขวัญกลับไปให้แม่เฒ่าพิษ" เซียวหลันแววตาวาวโรจน์ “ได้เวลาที่หมอปีศาจจะสอนบทเรียนวิชาพิษวิทยาให้คนโบราณรู้จักแล้ว"