0.00 
0.00 
เรื่อง แกนกลืนวิญญาณต้องห้าม
- ปรับสีและขนาดตัวอักษร
-
-
-
-
หิมะัโปรยปราย
้า ๆ
เีั
ราวกับโทั้งใถูก้ด้วยีา
แต่าใวังหิมะื่ปี
กัไม่มีิ่ใสงบเ
เพราะั้แ่คืนี่องค์ญิรองเปิเชื่อ
"ิเทียนา"
ทุกอย่างก็เริ่มเปลี่ยนไป
...
เสี่ยวนั่งู่าให้อง
ำาสมุนไพรตระกูลิถูกเปิดาู่ตรง้า
้าแล้ว้าเ่า
ถูกพลิก่าอย่าง้า ๆ
ะเี
ตั้งใจ
่าจากฝึกิาหรือ่าำาการต่อสู้โดยสิ้นเชิง
เพราะนี่ืสิ่งี่าาเคยเขา นี่ืาึา
...
กลิ่นหมึกเก่า
กลิ่นกระดาษ
และกลิ่นชาอุ่น
ำให้บรรยากาศเงียบสงบ
แต่ความคิดเขา
กัไม่สงบเ
...
ิเทียนา
บิดาเขา
ชายผู้หายตัวไปนานาปี
...
จนถึงนี้
เสี่ยวแทบไมู่้ะไเกี่ยวกับอีกฝ่าย
นอกจากชื่อ
และดาบเล่มหนึ่ง
เ่านั้น
...
"คุณชาย"
เย่ิโผล่หัวเข้ามา
เหงื่อเต็ม้าผาก
เส้นผมเปียกชื้น
ชัดเจนว่าพึ่งกัจากฝึกก้าวไร้เงา
...
"มีะไ"
...
"ข้าหิว"
...
"..."
...
"แล้ว?"
...
"ขอเงินซื้อขนม"
...
เสี่ยวโยนเหรียญเงินให้หนึ่งเหรียญ
เด็กสาวรับทันที
รอยยิ้มสดใส
ราวกับไ้สมบัติล้ำค่า
ก่อนวิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว
...
เสี่ยวส่าย้า
แล้วกัมามองำาต่อ
...
่าไปไม่นาน
สายตาเขาก็หยุดลง
ี่้าหนึ่ง
...
"อาการบาดเจ็บจากกฎ"
...
เขาชะงัก
เล็กน้อย
...
าใำา
มีตัวอักษรเก่าแก่บันทึกเอาไว้
...
"ผู้ี่ไ้รับบาดเจ็บจากพลังระดับกฎ"
"บาดแผละไม่ปรากฏบนร่างกาย"
"แต่ะกัดกินวิญญาณ"
...
เสี่ยวหรี่ตา
่าต่อ
...
"ผู้บาดเจ็บะมีอาการ"
"พลังลดลง"
"ลมปราณแปรปรวน"
"อายุขัยลดลง"
"ไม่สามารถรักษาด้วยโอสถทั่วไป"
...
หัวใจเขาสั่นเล็กน้อย
...
จักรพรรดิหิมะ
...
หรือว่า...
...
ขณะี่ำัคิด
เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น
...
“ก๊อก”
“ก๊อก”
...
"ข้าเข้าไ้หรือไม่"
...
เสียงสงบนุ่มนวล
ดังขึ้นจากด้านนอก
...
เสี่ยวจำไ้ทันที
...
ไป๋เซวี่ยหลาน
...
ประตูเปิดออก
ญิสาวเดินเข้ามา
ชุดคลุมีาเงินพลิ้วไหว
งดงามราวภาพวาด
...
แต่สี้านาง
ดูเหนื่อยล้ากว่าปกติ
...
"เกิดะไขึ้น"
เสี่ยวถาม
...
เซวี่ยหลานเงียบู่ครู่หนึ่ง
ก่อนตอบ
...
"องค์ญิรองเริ่มลงมือแล้ว"
...
เสี่ยวไม่แปลกใจ
...
"นางำะไ"
...
"ปล่อย่า"
...
"่าะไ"
...
"เรื่องิเทียนา"
...
ห้องทั้งห้องเงียบลง
...
เซวี่ยหลานเดินมานั่ง
ก่อนกล่าวต่อ
...
"นี้ขุนนางาฝ่าย"
"เริ่มสืบประวัติเจ้า"
...
"าคนเชื่อว่าเจ้าเป็นลูกชายคนทรยศ"
...
"าคนเชื่อว่าเจ้าเป็นทายาทตระกูลใหญ่"
...
"าคนเชื่อว่าเจ้ามีสมบัติแคว้นาาสวรรค์"
...
"สรุปื"
...
นางถอนหายใจ
...
"ยิ่งสืบ"
"ยิ่งวุ่นวาย"
...
เสี่ยวัเาะเบา ๆ
...
"ฟังดูเหมือนนางำัช่วยข้า"
...
เซวี่ยหลานมองเขา
...
"นั่นแหละี่น่ากลัว"
...
"เพราะนี้"
"ทุกคนเริ่มสนใจเจ้า"
...
"และเมื่อทุกคนสนใจ"
...
"เจ้าะไม่มีวันใ้ีิเงียบ ๆ ไ้อีก"
...
ลมหนาวพัด่า้า่า
...
หิมะปลิวเข้ามาเล็กน้อย
...
เสี่ยวมองออกไปด้านนอก
...
เขาเริ่มเ้าใแล้ว
...
องค์ญิรองไม่ไ้โจมตี
...
นางำั "ผลัก"
...
ผลักเขาเข้าสู่ใจกลางกระดาน
...
บังคับให้ทุกฝ่ายมองเห็น
...
และเมื่อหมากตัวหนึ่ง
ถูกทุกคนมองเห็น
...
มันก็ไม่มีวันกัไปซ่อนตัวไ้อีก
...
ใเวลาเดียวั
...
าใตำหนักบุปผาหิมะ
...
ไป๋หรูเซวี่ยำันั่งจิบชา
...
เบื้อง้าืชายาผู้หนึ่ง
...
หัว้าหน่วย่ากรองั
ฝ่ายนาง
...
"องค์ญิ"
...
"พบข้อมูลเพิ่มเติมแล้ว"
...
ญิสาวยิ้มา ๆ
...
"ว่ามา"
...
ชายาก้มศีรษะ
...
"เมื่อสิบแปดปี่"
...
"ิเทียนาเคยเดินทางไปแคว้นาาสวรรค์"
...
"และหายตัวไปู่ช่วงหนึ่ง"
...
"หลังจากกัมา"
...
"เขาถูกตามล่า"
...
"จากบุคคลลึกัากลุ่ม"
...
ดวงตาหรูเซวี่ย่ ๆ เปล่งประกาย
...
"ต่อ"
...
"หนึ่งใกลุ่มี่ไ่ล่า"
...
ชายาหยุดเล็กน้อย
...
ก่อนกล่าวต่อ
...
"ืองค์กรผู้พิพากษาสวรรค์"
...
ห้องทั้งห้องเงียบลง
...
หรูเซวี่ยวางถ้วยชาลง
...
เบา ๆ
...
ดวงตางดงามคู่นั้น
เริ่มลึกล้ำขึ้น
...
"่าใ"
...
"่าใมาก ่านี้ิแค่ไหน?"
...
“ข้าน้อยไม่ทราบ….” ชายากล่าวตามิ
นางเริ่มเ้าใแล้ว
...
ว่าำไมผู้พิพากษาสวรรค์
ถึงไ่ล่าิเสี่ยว
อย่างเอาเป็นเอาตาย
...
และาที
...
าที
...
ความัี่แท้ิ
อาจไม่ไู้่ี่เด็กหนุ่ม
...
แตู่่ี่บิดาเขา
...
ิเทียนา
...
ู้าี่แม้แต่ผู้พิพากษาสวรรค์
ัไม่าให้โจำ
จาก้คัมภีร์ เสี่ยวเก็ู้ข้อมูลเ่าองค์ญิรอง เขาู้ว่าิเทียนา โดนไ่ล่าจากากลุ่ม เคยปาฏัี่แคว้นาาสวรรค์เมื่อาปี่ และำความผิด้าแจนโดนำัผู้พิพากษาสวรรค์ไ่ล่า โดนขับไ่าตระกูล นี่บิดาเขาเคยำะไไว้ัแน่ใอดีต?
...
และใคืนนั้นเ
...
บนหอคอยสูงสุดวังหิมะ
...
ไป๋หานเทียน
จักรพรรดิหิมะ
ยืนมองหิมะี่โปรยปราย
...
ใ้าซีดเซียว
...
ลมหายใจแผ่วเบา
...
แต่แรงกดดันี่แผ่ออกมาจากร่าง
ัน่าหวาดหวั่น
ราวกับฟ้าดินำัหายใจ
...
"อาการหนักขึ้นอีกแล้วหรือพ่ะย่ะค่ะ"
...
มหาอำมาตย์ากล่าวเสียงต่ำ
...
จักรพรรดิหิมะไม่ตอบ
...
เพียงมองท้องฟ้า
...
เนิ่นนาน
...
ก่อนเ่ขึ้น้า ๆ
...
"คนคนนั้น"
...
"มีลูกชายแล้ว"
...
มหาอำมาตย์ชะงัก
...
"ิเทียนา?"
...
จักรพรรดิหิมะพยัก้า
...
สายตาัทอดมองไปไกล
...
ราวกับมอง่าหิมะ
่าภูเขา
่ากาลเวลา
...
"เหมือนพ่อมัน"
...
"มากเกินไป"
...
ลมหนาวพัดแรงขึ้น
...
เปลวตะเกียงวิญญาณสั่นไหว
...
และเป็นครั้งแรก
ี่มหาอำมาตย์เห็น
...
แววลังเล
...
ใดวงตาจักรพรรดิหิมะ
...
ชายผู้ไม่เคยหวาดกลัวิ่ใ
...
ำักังวล
...
ว่าพายุลูกใหม่
ำัะหวนกัมาอีกครั้ง
...
และศูนย์กลางพายุครั้งนี้
...
ก็ื
...
ิเสี่ยว
เด็กหนุ่มผู้ัไมู่้เว่า
อดีตบิดา
ำัะเปลี่ยนชะตาชีวิตเขา
ไปตลอดกาล
หิมะตกต่อเนื่อง
ไม่มีทีท่าว่าะหยุด
...
รุ่งเ้า
แสงอาทิตย์สีเงินสาด่าเมฆหนาทึบ
ตกกระทบหลังคาวังหิมะื่ปี
จนดูราวกับโทั้งใสร้างขึ้นจากแก้วผลึก
...
เสี่ยวยืนู่บนลานหินด้านนอกตำหนัก
ลมหายใจกลายเป็นไอีา
...
เบื้อง้า
เย่ิำัฝึกก้าวไร้เงา
...
ฟุ่บ
ฟุ่บ
ฟุ่บ
...
ร่างเล็กเคลื่อนไหวรวดเร็วขึ้นกว่าเดิมมาก
แม้ัไม่ถึงขั้นใช้งานิ
แต่ก็ไม่ใช่เด็กสาวี่สั่นกลัวู่หลังกรงประมูลอีกแล้ว
...
เสี่ยวมองู่เงียบ ๆ
ไม่ไ้พูดะไ
...
ส่วนเย่ิ
ก็ไม่ไ้บ่นอีก
...
เพราะเด็กสาวเริ่มเ้าใแล้ว
ว่าโในี้
ไม่เคยใีกับคนอ่อนแอ
...
ทันใดนั้นเ
เสียงฝีเท้าดังขึ้นจากด้านหลัง
...
ไม่หนัก
ไม่เบา
...
แต่เป็นจังหวะี่มั่นคง
ราวกับเจ้าฝีเท้า
ไม่เคยลังเลต่อิ่ใ
...
เสี่ยวหันกัไป
...
ชายวัยกลางคนใชุดขุนนางสีดำ
ำัเดินเข้ามา
...
ข้างหลัง
มีทหารเกราะเงินอีกสี่คน
...
เย่ิหยุดฝึกทันที
มือแตะด้ามมีด
โดยสัญชาตญาณ
...
ชายผู้นั้นยิ้ม
ก่อนค้อมศีรษะเล็กน้อย
...
"ท่านิ"
...
"ข้ามาจากตำหนักมังกรขาว"
...
ทันทีี่ไ้ยินคำว่า
ตำหนักมังกรขาว
...
เสี่ยวก็เ้าใ
...
องค์ชายใหญ่
ลงมือแล้ว
━━━━━━━━━━━━━━━━━━━
ห้องรับรองแขก
เีั
...
ขุนนางผู้นั้นนั่งลงอย่างสงบ
ก่อนวางกล่องไม้จันทน์ลงบนโต๊ะ
...
กึก
...
"องค์ชายใหญ่ฝากมา"
...
เสี่ยวไม่ไ้แตะต้อง
...
"ืะไ"
...
"ขวัญ"
...
"ข้าไม่ชอบขวัญ"
...
ขุนนางยิ้ม
...
"ท่านัไม่ไ้เปิดดู"
...
เสี่ยวมองู่ครู่หนึ่ง
ก่อนเปิดฝากล่อง
...
และชะงัก
...
าใ
ืผลึกลมปราณสีฟ้าขนาดเ่ากำปั้น
...
พลังบริสุทธิ์
เข้มข้นอย่างน่าตกใจ
...
แม้แต่เย่ิ
ัเบิกตากว้าง
...
"นี่มัน..."
...
ขุนนางกล่าวอย่างเรียบเฉย
...
"ผลึกจิตหิมะพันปี"
...
"ช่วยเร่งการฝึกฝนผู้สร้างแกนพลัง"
...
"หนึ่งก้อน"
...
"เทียบเ่าการบ่มเพาะาเดือน"
...
เย่ิถึงกับกลืนน้ำลาย
...
เสี่ยวกัปิดกล่องทันที
...
“ปัง”
...
ขุนนางเงียบไปเล็กน้อย
...
"ไม่พอหรือ"
...
"ข้าชอบฟรี"
เสี่ยวตอบ
...
"แต่ไม่ชอบหนี้"
...
รอยยิ้มขุนนางลึกขึ้น
...
"องค์ชายใหญ่กล่าวไว้แล้ว"
...
"ท่านะตอบแบบนี้"
...
จากนั้น
เขาหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมา
...
วางลงบนโต๊ะ
...
"ถ้าอย่างนั้น"
...
"ลอง่าสิ่งนี้"
...
เสี่ยวหยิบขึ้นมา
...
และดวงตา่ ๆ แลง
...
เพราะกระดาษแผ่นนั้น
ไม่ใช่ข้อเสนอ
...
แต่เป็นรายงาน
...
รายงานเกี่ยวกับ
ิเทียนา
━━━━━━━━━━━━━━━━━━━
าใเอกสาร
มีเพียงข้อมูลไม่กี่บรรทัด
...
แต่ทุกบรรทัด
ำให้หัวใจเสี่ยวหนักขึ้น
...
"ิเทียนา"
...
"เคยเดินทางสู่แคว้นาาสวรรค์"
...
"เคยเข้าำัระดับฟ้า"
...
"ถูกลบข้อมูลทั้งหมดใภายหลัง"
...
"สาเหตุไม่ทราบแน่ชัด"
...
จบเพียงเ่านั้น
...
เหมือนตั้งใจเขียนไว้ครึ่งเดียว
...
เสี่ยวเงย้าขึ้น
...
ขุนนางผู้นั้นำัมองเขาู่
...
"องค์ชายใหญ่กล่าวว่า"
...
"หากท่านต้องการข้อมูลี่เหลือ"
...
"สามารถพูดคุยัไ้"
...
เย่ิถึงกับด่าใใจ
...
โคตรเจ้าเล่ห์
...
นี่ไม่ใช่การให้ข้อมูล
...
แต่มันืการตกปลา
...
ใช้เหยื่อี่ใหญ่ี่สุด
โยนลงมาตรง้า
...
และรอให้เหยื่อกัดเบ็ดเ
━━━━━━━━━━━━━━━━━━━
หลังจากขุนนางกัไป
...
ห้องตกู่ใความเงียบ
...
เย่ิเป็นฝ่ายพูดก่อน
...
"ทุกคนใวังนี้"
...
"นิสัยเสียหมดเหรือ"
...
เสี่ยวัเาะ
...
"น่าะใช่"
...
"ข้าชอบองค์ชายเจ็ดมากกว่า"
...
"ข้าด้วย"
...
ทั้งสองเงียบไปครู่หนึ่ง
...
ก่อนเย่ิะถาม
...
"แล้วท่านะำอย่างไร"
...
เสี่ยวมองเอกสารใมือ
...
ไม่ไ้ตอบทันที
...
เพราะเขาเริ่มเ้าใแล้ว
...
องค์ญิรอง
ใช้ความิเป็นเหยื่อ
...
องค์ชายใหญ่
ใช้ข้อมูลเป็นเหยื่อ
...
ทุกคนำัเล่นเกมเดียวั
...
เพียงแต่ใช้วิธี่าั
━━━━━━━━━━━━━━━━━━━
ตกเย็น
...
เสี่ยวกัมาี่ห้องสมุดตำหนัก
...
ำาสมุนไพรัเปิดค้างู่
...
เขา่าต่อจากเมื่อคืน
อย่างเีั
...
จนกระทั่ง
เจอบันทึกเก่าอีก้า
...
และคราวนี้
ดวงตาเขาแข็งค้าง
...
เพราะข้อความบรรทัดหนึ่ง
เขียนไว้ว่า
...
"ผู้ี่ถูกกฎหิมะสะท้อนกั"
...
"ะเกิดผลึกเยือกแข็งใวิญญาณ"
...
"หากผลึกเติบโตถึงหัวใจ"
...
"แม้แต่ราชันสวรรค์"
...
"ก็มีสิทธิ์ตาย"
...
เสี่ยวขมวดคิ้ว
...
ราชันสวรรค์
...
ระดับนั้น
สูงเกินไป
...
แต่ทันใดนั้นเ
ชื่อหนึ่ง
ผุดขึ้นมาใหัว
...
ไป๋หานเทียน
...
จักรพรรดิหิมะ
━━━━━━━━━━━━━━━━━━━
ใเวลาเดียวั
...
บนยอดหอคอยสูงสุด
...
จักรพรรดิหิมะยืนู่เพียงลำพัง
...
ลมหนาวพัด่าชายเสื้อ
...
แต่สายตาเขา
กัทอดมองไปัตำหนักเสี่ยว
...
เีั
...
มหาอำมาตย์ายืนู่ด้านหลัง
...
"ฝ่าบาท"
...
"พระอาการทรุดลงอีกแล้ว"
...
ไม่มีคำตอบ
...
่าไปนาน
...
จักรพรรดิหิมะจึงเ่ขึ้น
...
"เด็กคนนั้น"
...
"เริ่มสังเกตเห็นแล้ว"
...
มหาอำมาตย์สะดุ้ง
...
"ท่านหมายถึง..."
...
"อาการบาดเจ็บข้า"
...
ความเงียบปกคลุม
...
ก่อนรอยยิ้มาเบา
ะปรากฏขึ้นบนใ้าจักรพรรดิ
...
เป็นรอยยิ้มี่แทบไม่มีใครเคยเห็น
...
"สมกับเป็นลูกมัน"
...
ลมหนาวพัดแรงขึ้น
...
และเป็นครั้งแรก
ี่ชะตากรรม
ิเสี่ยว
กับ
ไป๋หานเทียน
...
เริ่มเชื่อมโยงเข้าหาั
อย่าง้า ๆ
...
โดยี่ทั้งคู่
ัไมู่้เว่า
อีกไม่นาน
ความิเกี่ยวกับ
ิเทียนา
...
ะำให้ทั้งวังหิมะ
สั่นสะเทือน
นิยายแนะนำ
นิยายแนะนำ
ความคิดเห็น
COMMENT
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้ เพื่อสร้างประสบการณ์นำเสนอคอนเทนต์ที่ดีให้กับท่าน รวมถึงเพื่อจัดการข้อมูลส่วนบุคคลเพื่อให้ท่านได้รับประสบการณ์ที่ดีบนบริการของเว็บไซต์เรา หากท่านใช้บริการเว็บไซต์นี้ต่อไปโดยไม่มีการปรับตั้งค่าใดๆ นั่นเป็นการแสดงว่าท่านอนุญาตยินยอมที่จะรับคุกกี้บนเว็บไซต์และนโยบายสิทธิส่วนบุคคลของเรา
Review/Comment
userA???
???? ??? ? ???? ?? ??