0.00 
0.00 
เรื่อง แกนกลืนวิญญาณต้องห้าม
- ปรับสีและขนาดตัวอักษร
-
-
-
-
หิมะัขึ้น
ักว่าาวันที่่ามา
เ็หิมะสีขาวุวนู่กลางา
ปกคลุมัา
ปกคลุมต้นไม้
ปกคลุมหินาใวัง
ทั้งโลกูขาวโพลนไปหมด
...
แ่บางครั้ง
สิ่งที่อันตรายที่สุด
ก็มักซ่อนู่ใต้ความขาวสะอาดเช่นนี้
━━━━━━━━━━━━━━━━━━━
เช้าวันต่อมา
เี่ถูกปลุกด้วยเสียงดาบ
...
“ฟึ่บ”
“ฟึ่บ”
“ฟึ่บ”
...
เมื่อเปิดประตูไป
เาก็เห็นเย่หลิงกำลังฝึู่กลางลานหิมะ
...
เด็กสาวชุดฝึสีดำ
ถูขึ้นง่าย ๆ
ใบหน้าแเล็กน้อยเาะอากาศา
...
ในมือ
ถือกิ่งไม้ธรรมดา
แทนกระบี่
...
ก้าว
ุ
แทง
ถอย
...
การเคลื่อนไหวยังไ่สมบูรณ์
ยังมีจุดผิดพลาดมากมาย
...
แ่มีสิ่งึ่
ที่แม้แ่เี่ยังต้องยอมรับ
...
เย่หลิงเรียนรู้เร็วมาก
...
เร็วเกินไป
...
เฒ่ากระูกทมิฬเคยบอกเอาไว้
...
"เด็กคนนี้"
...
"เหมาะกับการเป็นเงา"
...
"มากกว่ามนุษย์"
...
ตอนนั้นเี่ยังไ่เ้าใจ
...
แ่ี้เริ่มเ้าใจแล้ว
...
เย่หลิงไ่ใช่อัจฉริยะด้านพลัง
...
ไ่ใช่อัจฉริยะด้านกระบี่
...
แ่นางเป็นอัจฉริยะด้านการเอาตัวรอด
...
เพียงเห็นครั้งเดียว
ก็จำได้
...
เพียงลองครั้งเดียว
ก็แก้ไขได้
...
และที่สำคัญที่สุด
...
นางอดทน
...
อดทนน่ากลัว
...
“ฟึ่บ”
...
กิ่งไม้แทงไปอีกครั้ง
...
เย่หลิงชะงัก
...
"ผิดอีกแล้ว"
...
เี่เดินมา
...
"ตรงนี้"
...
เาใช้นิ้วแตะหัวไหล่นาง
...
"หากเป็นศัตรู"
...
"เจ้าตายแล้ว"
...
เย่หลิงหน้าบูด
...
"คุณชาย"
...
"ท่านพูดว่า้าตายวันละสิบรอบแล้ว"
...
"ถ้าไ่พูด"
...
"วันึ่เจ้าจะตายจริง"
...
เด็กสาวทำหน้ามุ่ย
...
แ่ก็พยักหน้า
...
แล้วเริ่มใหม่
...
เี่มองู่เี ๆ
...
"เคล็ดปาจันทร์ซ่อนเงาฝึไปถึงไหนแล้ว"
...
ลมาพัด่า
...
เย่หลิงอ่านเพียงไ่กี่บรรทัด
ก็รู้ัี
...
ำาเล่มนี้
เกิดมาเพื่อนาง
...
ไ่ใช่วิชาที่แข็งแกร่งที่สุด
...
ไ่ใช่วิชาที่เร็วที่สุด
...
แ่เป็นวิชาที่ซ่อนตัวดีที่สุด
...
ควบคุมลมหายใจ
ควบคุมชีพจร
ควบคุมการเคลื่อนไหว
...
แม้แ่ผู้ฝึตน
ก็อาจไ่ทันสังเกต
...
ดวงตาของเย่หลิงเป็นประกายัี
...
"คุณชาย"
...
"้าชอบ แ่้ายังไ่บรรลุเสร้างแพลัง ี้บรรลุเพียงั้ก่อกำเนิดปาั้ต้นเ่าั้"
...
เี่ยิ้มา ๆ
...
"งั้นก็ฝึ"
...
"ให้เก่งกว่า้า"
...
เย่หลิงัเาะัี
...
"ไ่มีทาง"
...
"้าจะเก่งกว่าท่านได้อย่างไร"
...
เี่มองหิมะ
...
่ตอบเา ๆ
...
"วันึ่"
...
"เจ้าต้องเก่งกว่า้า"
...
เาะวันึ่
...
เาอาจไู่่แล้ว
...
แ่ปะโนั้น
เาไ่ได้พูดมา
━━━━━━━━━━━━━━━━━━━
ช่วงบ่าย
...
เี่เดินู่ในหอสมุดหลวง
...
สถานที่แห่งนี้
คือึ่ในเหตุผลที่เายังไ่จากแคว้นเหมันต์
...
ำา
มากมายเกินนับ
...
ความรู้
จากาพันปี
...
และที่สำคัญ
...
เาะแส
...
เกี่ยวกับบิดาของเา
...
เกี่ยวกับตระกูลหลิน
...
เกี่ยวกับจักรพรรดิหิมะ
...
ทุกอย่างอาจู่ที่นี่
...
เาเดิน่าชั้นหนังสือ
ทีละแถว
...
มาถึงมุมึ่
...
ซึ่งแทบไ่มีคนเ้ามา
...
หมวด
การแพทย์โบราณ
...
กลิ่นกระดาษเก่า
ลอยู่ในอากาศ
...
เี่่ ๆ หยิบำาเล่มึ่มา
...
จากนั้นอีกเล่ม
...
แล้วอีกเล่ม
...
เวลา่าไปเกือบึ่ชั่วยาม
...
่สายตาของเาจะหยุดลง
...
เาะเห็นชื่อเล่มึ่
...
"บันทึกหมอหลวงรุ่นที่สิบเจ็ด"
...
คิ้วของเาขมวดัี
...
หนังสือเล่มนี้
ถูกซ่อนเอาไว้ลึกมาก
...
ลึกเหมือนไ่อยากให้ใครพบ
...
เี่เปิดช้า ๆ
...
หน้าแรก
...
หน้าที่สอง
...
หน้าที่สาม
...
บันทึกทั่วไป
...
ไ่มีอะไรน่าสนใจ
...
กระทั่ง
หน้าสุดท้าย
...
ดวงตาของเาชะงัก
...
เาะมีข้อความึ่
...
ที่ถูกขีดฆ่า
...
แ่ยังพออ่านได้
...
"ฝ่าบาทไ่ได้บาดเจ็บจากการต่อสู้"
...
"แ่ได้รับบาดแผลจาก..."
...
ข้อความช่วงหลังถูกลบ
...
อย่างจงใจ
...
เี่หรี่ตา
...
่พลิกหน้าถัดไป
...
ไ่มี
...
หน้าสุดท้ายถูกฉีกไป
...
ทั้งหน้า
...
เหลือเพียงเะาเล็ก ๆ
ิู่ตรงสันหนังสือ
...
บนเะานั้น
มีเพียงคำเดียว
...
"ดารา"
...
ลมเย็นสายึ่พัด่า
...
เี่นิ่งไป
...
ดารา?
...
แคว้นดาราสวรรค์?
...
สุสานดารา?
...
หรืออย่างอื่น?
...
ในตอนนั้นเอง
เสียงึ่ก็ดังขึ้นด้านหลัง
...
"ในที่สุด"
...
"เจ้าก็เจอ"
...
เี่หันกลับัี
...
ตรงหน้าชั้นหนังสือ
...
ไป๋หรูเซวี่ยยืนู่
...
ชุดคลุมสีฟ้าอ่อน
ิ้อ่อนโยน
...
งดงาม
...
และน่ากลัว
...
นางมองบันทึกในมือเา
...
่ยิ้ม
...
"้าบอกแล้ว"
...
"คนฉลาด"
...
"มักเดินมาถึงจุดนี้เอง"
...
เี่ไ่ตอบ
...
เพียงมองนาง
...
สายตาสงบนิ่ง
...
ไป๋หรูเซวี่ยัเาะเา ๆ
...
"อย่ามอง้าแบบนั้น"
...
"้าไ่ได้เป็นคนฉีกหน้าสุดท้าย"
...
"แ่้ารู้"
...
นางก้าวเ้ามาใกล้
...
ใกล้พอที่จะลดเสียงลง
...
เหลือเพียงกระซิบ
...
"้ารู้ว่า"
...
"ใครเป็นคนทำให้จักรพรรดิหิมะบาดเจ็บ"
...
ความเี
...
เ้าปกคลุมัี
...
หิมะยังคงตก
...
แ่เี่กลับรู้สึกว่า
...
พายุของจริง
...
กำลังจะเริ่มแล้ว
━━━━━━━━━━━━━━━━━━━
หอสมุดหลวงเีงัน
มีเพียงเสียงหิมะกระทบกระจก
ดังแผ่วเา
...
ไป๋หรูเซวี่ยยืนู่ตรงหน้า
ิ้ยังคงอ่อนโยน
...
แ่เี่รู้แล้ว
...
ผู้ญิคนนี้
ไ่เคยพูดอะไรโดยไร้จุดประสงค์
...
"ใคร"
เาถามตรง ๆ
...
องค์ญิรองัเาะเา ๆ
...
"เจ้ารู้ไหม"
...
"สิ่งที่้าชอบที่สุดเกี่ยวกับเจ้า"
...
"คือเจ้าไ่ชอบเสียเวลา"
...
นางเดินไปยังหน้าต่าง
...
ปลายนิ้วขาวซีดแตะกระจกเย็นเยียบ
...
มองหิมะที่ตกู่ภายนอก
...
"เมื่อสามสิบสองปี่"
...
"ฝ่าบาทจากแคว้น"
...
"ไปยังแคว้นดาราสวรรค์"
...
เี่นิ่งฟัง
...
ข้อมูลนี้
เาไ่เคยได้ยินมา่
...
"ตอนนั้น"
...
"ฝ่าบาทยังไ่ใช่จักรพรรดิ"
...
"เป็นเพียงองค์ชาย"
...
"แ่เป็นองค์ชายที่แข็งแกร่งที่สุด"
...
"อัจฉริยะอันดับึ่ของแคว้นเหมันต์"
...
ไป๋หรูเซวี่ยหันกลับมา
...
"และที่นั่น"
...
"พระองค์แพ้"
...
ความเีปกคลุมัี
...
แพ้?
...
ไป๋หานเทียน?
...
ราชันสวรรค์ผู้กดทั้งแคว้นู่ในมือ?
...
แพ้?
...
"ใคร"
...
"ไ่มีใครรู้"
...
นางตอบ
...
"บันทึกทั้งหมดถูกลบ"
...
"คนที่เกี่ยวข้องตายเกือบหมด"
...
"แ่มีข่าวลือึ่"
...
ลมาพัด่า
...
"ว่าผู้ที่ทำให้พระองค์บาดเจ็บ"
...
"มาจากตระกูลึ่"
...
"ตระกูลหลิน"
...
ัีที่คำพูดนั้นดังขึ้น
...
าใจิตสำนึก
...
เปลวไฟสีเขียวของเฒ่ากระูกทมิฬ
สั่นไหวรุนแรง
...
“ตูม”
...
ภูเากระูกทั้งลูก
เหมือนสั่นสะเทือนเล็กน้อย
...
เี่ขมวดคิ้ว
...
"เฒ่ากระูก"
...
"ท่านรู้อะไร?"
...
เฒ่ากระูกเี
...
นานกว่าปกติ
...
นานผิดสังเกต
...
่เสียงแหบพร่าจะดังขึ้น
...
"้า..."
...
"ไ่แน่ใจ"
...
"แ่้าจำได้"
...
"้าเคยได้ยินชื่อนั้น"
...
"่้าจะตาย"
...
เี่ชะงัก
...
่เจ้าเฒ่ากระูกจะตาย?
...
นั่นหมายถึงาร้อยปีมาแล้ว
...
"ตระกูลหลิน..."
...
เฒ่ากระูกพึมพำ
...
"ไ่ใช่ตระกูลธรรมดา"
...
"และหลินเทียนหยาง..."
...
มันเีไป
...
ราวกับกำลังพยายามดึงความทรงจำบางอย่าง
...
จากความมืด
...
"้าจำไ่ได้"
...
"แ่ชื่อนี้"
...
"อันตราย"
━━━━━━━━━━━━━━━━━━━
ขณะเดียวกัน
...
าใตำัเมฆาเยือกแข็ง
...
ไป๋ชิงเฟิงกำลังนั่งหน้าบึ้ง
...
ตรงหน้า
คือขุนนางสามคน
...
และแม่ทัพอีกสองคน
...
"องค์ชายเจ็ด"
...
"ถึงเวลาเลือก้างแล้ว"
...
ชายชราคนึ่กล่าว
...
"เลือก?"
...
ชิงเฟิงถอนหายใจ
...
"้าเลือกกลับไปนอนได้ไหม"
...
ไ่มีใครัเาะ
...
นั่นทำให้เาัใจยิ่งกว่าเดิม
...
"องค์ชายใหญ่และองค์ชายสามกำลังรวบรวมกำลัง"
...
"องค์ญิรองก็เช่นกัน"
...
"หากพระองค์ยังนิ่งเฉย"
...
"ท่านจะกลายเป็นหมาก"
...
ชิงเฟิงนวดขมับ
...
เาเกลียดเรื่องพวกนี้
...
เกลียดมาตั้งแ่เด็ก
...
เาะทุกครั้งที่มีการแย่งอำนาจ
...
คนตายเสมอ
...
และคนที่ตาย
...
มักไ่ใช่คนที่อยากได้อำนาจ
...
แ่เป็นคนทีู่่ตรงกลาง
...
เหมือนมารดาของเา
...
ดวงตาของชิงเฟิงมืดลงชั่วครู่
...
่จะกลับเป็นปกติ
...
"พวกเจ้ากลับไป่"
...
"้าจะคิด"
...
ขุนนางทั้งามองหน้ากัน
...
่คารวะ
แล้วถอยไป
...
เมื่อประตูปิดลง
...
ชิงเฟิงจึงถอนหายใจยาว
...
"โคตรน่ารำคาญ"
...
เาพึมพำ
...
จากนั้นก็มองไปนอกหน้าต่าง
...
ไปยังตำัที่เี่พักู่
...
และเป็นครั้งแรก
...
เาเริ่มเ้าใจ
...
ว่าทำไมเี่ถึงเกลียดเกมพวกนี้นัก
━━━━━━━━━━━━━━━━━━━
ค่ำคืนมาเยือน
...
หิมะหยุดตกชั่วคราว
...
ท้องฟ้าเปิด
...
เผยดวงจันทร์สีเงิน
...
และในคืนนั้นเอง
...
เี่ได้รับจดหมาย
...
ไ่มีชื่อผู้ส่ง
...
ไ่มีตราประทับ
...
มีเพียงปะโสั้น ๆ
...
"พรุ่งนี้ยามเฉิน"
...
"ตำัหิมะนิรันดร์"
...
"ฝ่าบาทต้องการพบเจ้า"
...
ลายมือเรียบง่าย
...
แ่เมื่อเี่อ่านข้อความจบ
...
หัวใจกลับัขึ้นเล็กน้อย
...
เาะเารู้
...
มีเพียงคนเดียว
...
ที่ถูกเรียกว่า
...
"ฝ่าบาท"
...
ในแคว้นนี้
...
จักรพรรดิหิมะ
...
ไป๋หานเทียน
...
ราชันสวรรค์ั้ต้น
...
ผู้ที่แม้จะบาดเจ็บ
...
ก็ยังสามารถกดผู้ฝึตนระดับหลอมรวมวิญญาณให้คุกเข่าได้เพียงสายตาเดียว
...
เฒ่ากระูกทมิฬเี
...
เีผิดปกติ
...
เี่สัมผัสได้
...
วิญญาณเฒ่ากระูก
กำลังระวังตัว
...
เป็นครั้งแรก
...
ตั้งแ่รู้จักกันมา
...
"เฒ่ากระูก"
...
"กลัวหรือ?"
...
เสียงัเาะแหบต่ำดังขึ้น
...
"้า?"
...
"กลัว?"
...
มันเีไปครู่ึ่
...
่ตอบ
...
"เด็กน้อย…."
...
"คนที่ไ่รู้จักความกลัว"
...
"มักตายเร็ว"
...
"และจักรพรรดิหิมะผู้นั้น..."
...
เปลวไฟสีเขียวในดวงตากะโหลกสั่นไหว
...
"ไ่ใช่คนที่เจ้าควรประมาท"
━━━━━━━━━━━━━━━━━━━
เช้าวันถัดมา
...
หิมะหยุดตกแล้ว
...
ฟ้าเปิด
...
อากาศาจัด
...
เี่เดินขึ้นบันไดหินสีขาว
ทีละั้
...
ตำัหิมะนิรันดร์
ู่บนยอดสูงสุดของวัง
...
ยิ่งเดินสูง
...
แรงกดดันยิ่งมาก
...
เหมือนกำลังเ้าใกล้บางสิ่ง
...
ทีู่่เหนือมนุษย์
...
เหนือผู้ฝึตน
...
เหนือทุกสิ่ง
...
กระทั่ง
...
เามาถึงประตู
...
ไ่มีทหาร
...
ไ่มี้ารับใช้
...
ไ่มีใครเลย
...
ประตูเปิดู่
...
ราวกับรอเา
...
เี่สูดหายใจลึก
...
่ก้าวเ้าไป
...
และในวินาทีที่ก้าว่าธรณีประตู
...
เาก็เห็น
...
ชายชราคนึ่
...
นั่งู่ริมหน้าต่าง
...
สีเงินยาว
...
ชุดคลุมสีขาว
...
กำลังชงชาอย่างสงบ
...
ราวกับเป็นเพียงชายชราธรรมดา
...
แ่ทั้งห้อง
...
ทั้งภูเา
...
ทั้งวังหิมะหมื่นปี
...
กลับเหมือนุรอบตัวเา
...
ไป๋หานเทียน
...
จักรพรรดิหิมะ
...
่ ๆ เงยหน้าขึ้น
...
ดวงตาสีเงินสบกับดวงตาของเี่
...
และิ้บาง ๆ
...
ก็ปรากฏขึ้น
...
"ในที่สุด"
...
"้าก็ได้พบ"
...
"บุตรของหลินเทียนหยาง"
นิยายแนะนำ
นิยายแนะนำ
![พิชิตฝันเหยี่ยวั่งออนไลน์ [แปลจบแล้ว]](https://s3.ap-southeast-1.amazonaws.com/media.kawebook/img_story_cover/webp/1731468932_96882450.webp)
ความคิดเห็น
COMMENT
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้ เพื่อสร้างประสบการณ์นำเสนอคอนเทนต์ที่ดีให้กับท่าน รวมถึงเพื่อจัดการข้อมูลส่วนบุคคลเพื่อให้ท่านได้รับประสบการณ์ที่ดีบนบริการของเว็บไซต์เรา หากท่านใช้บริการเว็บไซต์นี้ต่อไปโดยไม่มีการปรับตั้งค่าใดๆ นั่นเป็นการแสดงว่าท่านอนุญาตยินยอมที่จะรับคุกกี้บนเว็บไซต์และนโยบายสิทธิส่วนบุคคลของเรา
Review/Comment
userA???
???? ??? ? ???? ?? ??