0.00 
0.00 
เรื่อง แกนกลืนวิญญาณต้องห้าม
- ปรับสีและขนาดตัวอักษร
-
-
-
-
หิมะตลอดทั้งั
ไ่มีี่าว่าะหยุด
...
ภายใหอสมุดหลวง
เสี่ยวนั่งอยู่หน้าโต๊ะไม้สนเก่าแก่
ตำรากองสูงรอบตัว
ราวกับกำแพง
...
ิ่นกระดาษเก่า
ิ่นหมึก
ิ่นฝุ่น
ลอยปะปนอยู่ใอากาศ
...
แต่เาไ่ได้สนใจสิ่งเหล่านั้น
...
สายตาทั้งหมด
จับจ้องอยู่ที่หน้ากระดาษซึ่งถูกฉีกหายไป
...
"หลินเทียนหยาง"
...
"ไป๋หานเทียน"
...
"และ..."
...
ชื่อสุดท้าย
หายไป
...
ราวกับไ่เคยมีอยู่
...
เสี่ยวพลิกหน้าต่อ
...
อีกหน้า
ถูกฉีก
...
อีกหน้า
ถูกเผา
...
อีกหน้า
มีเพียงคราบเลือด
...
ไ่ใช่อุบัติเหตุ
...
แต่มีใครบางคน
จงใจลบร่องรอยทั้งหมด
...
"น่าสนใจ"
เสียงหนึ่งดังขึ้น
...
เสี่ยวไ่ต้องเหน้า
ก็รู้ว่าใครา
...
"องค์ชายเจ็ด"
...
"เรียกชิงเฟิงก็พอ"
...
เจ้าตัวลากเก้าอี้านั่งทันที
...
ใมือยังถือซาลาเปาอยู่ลูกหนึ่ง
...
"เจ้ารู้ไหม"
...
"หอสมุดนี่น่าเบื่อาก"
...
"แล้วเหตุใดท่านจึงา"
...
"ข้าหนีคนตามงาน"
...
"..."
...
"แล้วก็เห็นเจ้าทำหน้าเหมือนคนกำลังะขุดศพ"
...
"..."
...
"เลยาดู"
...
เสี่ยวส่ายหน้า
...
่ส่งตำราให้อีกฝ่าย
...
ชิงเฟิงอ่านอยู่พักหนึ่ง
...
สีหน้า่ ๆ เปี่
...
จากขี้เล่น
...
ายเป็นจริงจัง
...
"ดาราร่วง..."
...
"เจ้าหาเรื่องนี้เจอได้อย่างไร?"
...
เสี่ยวมองอีกฝ่ายทันที
...
"ท่านรู้จัก?"
...
ชิงเฟิงเี
...
นานกว่าปกติ
...
่
...
"เคยได้ยิน"
...
"เด็ก"
...
"ข้าเคยแอบได้ยินเสด็จ่คุยกับมหาอำาตย์"
...
"แค่ครั้งเดียว"
...
าพัดผ่านหน้าต่าง
...
"แล้ว?"
...
"จากนั้น"
...
"พวกเาสั่งปิดเรื่องนี้"
...
"ทั้งหมด"
...
เสี่ยวหรี่ตา
...
"เพราะอะไร"
...
ชิงเฟิงส่ายหน้า
...
"ไ่รู้"
...
"แต่ข้าจำได้ประโยคหนึ่ง"
...
เาหยุดไปครู่หนึ่ง
...
่พูด้า ๆ
...
"ถ้าาิันั้นถูกเปิดเผย"
...
"ทวีปะวุ่นวาย"
...
ความเีเข้าปกคลุม
...
แม้แต่เสี่ยว
ก็เริ่มรู้สึกว่าเรื่องนี้
ใหญ่กว่าที่คิด
...
ใหญ่าก
...
ใหญ่จนแม้แต่ราชันสวรรค์
ยังเลือกปิดบัง
━━━━━━━━━━━━━━━
ค่ำัเดียวกัน
...
ชายชราตาบอดคนหนึ่ง
กำลังนั่งอยู่ใต้ต้นสนหิมะ
...
ด้านนอกวัง
...
ไ่มีใครสนใจเา
...
ไ่มีใครมองเห็นเา
...
ราวกับโลกทั้งใบ
ลืมการมีอยู่ของชายผู้นี้
...
แต่ทันใดนั้น
...
าที่ืบอดานานาสิบปี
ับ่ ๆ เขึ้น
...
มองไปทางวังหิมะหมื่นปี
...
"สายเลือดหลิน..."
...
เสียงแหบพร่าดังขึ้น
...
"ใที่สุด"
...
"เจ้าก็เริ่มเดินเส้นทางนี้"
...
าหมุนวนรอบตัว
...
และเป็นครั้งแรก
...
พลังลมปราณมหาศาล
แผ่กระจายออกาเพียงชั่ววูบ
...
จนหิมะใรัศมีาสิบจั้ง
หยุด
...
ชายชรายกมือขึ้น
...
ลูบแผลเป็นยาวบนใบหน้า
...
่หัวเราะเา ๆ
...
"ไป๋หานเทียน..."
...
"เจ้าซ่อนมันาได้ตั้งสามสิบปี"
...
"แต่สุดท้าย"
...
"ก็ซ่อนไ่อยู่"
━━━━━━━━━━━━━━━
ใเวลาเดียวกัน
...
ภายใตำหนักจันทราหิมะ
...
ไป๋หรูเซวี่ยกำลังอ่านรายงาน
...
เี ๆ
...
จนกระทั่งสตรีชุดดำปาฏตัว
...
"องค์หญิง"
...
"มีข่าว"
...
"่าวา"
...
"หลินเสี่ยวพบบันทึกสงครามดาราร่วงแล้ว"
...
ิ้บาง ๆ
ปาฏบนิฝีปางดงาม
...
"เร็วกว่าที่คิด"
...
"ให้เาหาต่อ"
...
"ไ่ต้องขัดขวาง"
...
"แต่..."
...
สตรีชุดดำลังเล
...
"ถ้าเาพบาิจริง ๆ ่ะเพะ"
...
ไป๋หรูเซวี่ยหัวเราะเา ๆ
...
"ไ่มีทาง"
...
"เพราะแม้แต่ข้า"
...
"ก็ยังไ่รู้าิทั้งหมด"
...
นางลุกขึ้น
...
เดินไปยังหน้าต่าง
...
มองหิมะที่กำลัง
...
าคู่งามเย็นเยียบ
...
"แต่มีอย่างหนึ่ง"
...
"ที่ข้ารู้"
...
"หลินเสี่ยวสำคัญ"
...
"สำคัญกว่าที่ทุกคนคิด"
...
และนั่น
...
ทำให้นางยิ่งอยากได้ตัวเาากขึ้น
━━━━━━━━━━━━━━━
เ้าัต่อา
...
หิมะหยุด
เป็นครั้งแรกใรอบาั
...
เสี่ยวกำลังเดินออกจากหอสมุด
...
พร้อมตำราาเล่ม
...
แต่ยังไ่ทันก้าวพ้นบันได
...
เสียงหนึ่งก็ดังขึ้น
...
"เจ้ากำลังตามหาชื่อ"
...
"ที่ถูบออกจากประวัติศาสตร์"
...
เสี่ยวหยุดเดินทันที
...
หันับไป
...
ชายชราตาบอด
ยืนอยู่ตรงนั้น
...
ชุดผ้าหยาบ
...
ไม้เท้าเก่า
...
ดูไ่ต่างจากขอทาน
...
แต่ไ่รู้เพราะเหตุใด
...
เฒ่าะูทมิฬ
ับลุกขึ้นยืนทันที
...
เปลวไฟสีเขียวลุกโชน
...
รุนแรงยิ่งกว่าเจอจักรพรรดิหิมะ
...
"เป็นไปไ่ได้..."
...
มันพึมพำ
...
"มันยังไ่ตาย?"
...
เสี่ยวหรี่ตา
...
"ท่านคือใคร"
...
ชายชราหัวเราะเา ๆ
...
่
...
"คนตายคนหนึ่ง"
...
"ที่บังเอิญยังหายใจอยู่"
...
ลมพัดผ่าน
...
ชายชรายกใบหน้าขึ้น
...
แม้าะืบอด
...
แต่เสี่ยวับรู้สึก
ราวกับถูกมองทะลุ
...
"หลินเทียนหยาง"
...
"เคยเป็นสหายข้า"
...
หัวใจของเสี่ยวเต้นแรง
...
ทันที
...
"ท่านรู้จักบิดาข้า?"
...
ชายชราพยักหน้า
...
้า ๆ
...
่เอ่ยชื่อหนึ่ง
...
ชื่อที่ถูกฉีกออกจากบันทึก
...
ชื่อที่หายไปจากภาพวาด
...
ชื่อที่ไ่มีใครยอมพูด
...
"เย่ชาง"
...
"นั่นคือชื่อของข้า"
...
หอสมุดทั้งแห่งเีงัน
...
และใวินาทีนั้น
...
เสี่ยวรู้สึกได้
...
ว่าประตูบานหนึ่ง
...
กำลังเปิดออกแล้ว
...
ประตูสู่ความลับ
...
ที่ถูกฝังานานสามสิบปี
━━━━━━━━━━━━━━━━━━━
าพัดผ่านาหิน
เา ๆ
...
ผู้คนเดินผ่านไปา
...
แต่ไ่มีใครสนใจชายชราตาบอด
...
ราวกับเาเป็นเพียงขอทานคนหนึ่ง
...
มีเพียงเสี่ยว
ที่ยืนอยู่ตรงนั้น
...
นิ่งงัน
...
เพราะคำพูดเมื่อครู่
...
"หลินเทียนหยางเคยเป็นสหายข้า"
...
หัวใจของเาเต้นแรงขึ้นโดยไ่รู้ตัว
...
ตั้งแต่จำความได้
...
เาแทบไ่รู้เรื่องบิดาของตนเลย
...
คนคนนั้น
เหมือนเงา
...
เหมือนตำนาน
...
เหมือนเรื่องเล่า
...
ที่มีอยู่เพียงเศษเสี้ยว
...
แต่นี้
...
กำลังมีคนยืนอยู่ตรงหน้า
...
และบอกว่าเคยเดินเคียงข้างบิดาเา
...
จริง ๆ
━━━━━━━━━━━━━━━
"ตามข้าา"
...
เย่ชาง่าว
...
่หมุนตัวเดินออกไป
...
ไม้เท้ากระทบพื้น
ดัง
“กึก”
“กึก”
“กึก”
...
เสี่ยวมองอยู่ครู่หนึ่ง
...
่เดินตาม
...
ด้านใจิตสำนึก
...
เฒ่าะูทมิฬยังเีผิดปกติ
...
จนใที่สุด
...
เสี่ยวจึงถาม
...
"ท่านรู้จักเา"
...
เฒ่าะูเี
...
นานาก
...
่
...
"รู้จัก"
...
"และไ่ชอบ"
...
"เพราะอะไร"
...
เปลวไฟสีเขียวสั่นไหว
...
"เพราะคนคนนี้"
...
"สมัย่บ้ากว่า่เจ้าอีก"
...
"..."
...
"และนั่นไ่ใช่คำชม"
━━━━━━━━━━━━━━━
ทั้งสองเดินออกจากวัง
...
มุ่งหน้าไปยังป่าสนหิมะ
...
ที่เีสงัด
...
ห่างไผู้คน
...
จนกระทั่งถึงกระท่อมไม้หลังหนึ่ง
...
เก่า
...
ทรุดโทรม
...
ดูเหมือนะพังได้ทุกเมื่อ
...
เย่ชางเปิดประตู
...
่เดินเข้าไป
...
ภายใ
ไ่มีอะไรหรูหรา
...
มีเพียงเตาไฟ
โต๊ะไม้
และชั้นหนังสือเก่า
...
ชายชรานั่งลง
...
่ชี้ไปยังเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม
...
"นั่ง"
...
เสี่ยวนั่งเี ๆ
...
สายตาไ่เคยละจากอีกฝ่าย
...
ใที่สุด
...
คำถามที่เก็บานาน
ก็หลุดออกา
...
"บิดาข้าเป็นใครกันแน่"
━━━━━━━━━━━━━━━
เตาไฟแเสียงดังเปรี๊ยะ
...
เย่ชางหัวเราะเา ๆ
...
"คำถามนั้น"
...
"ข้ารู้ว่าเจ้าะถาม"
...
เายกถ้วยชาขึ้น
...
ิ้า ๆ
...
่่าว
...
"แต่่"
...
"ข้าะถามเจ้า่"
...
"เจ้าคิดว่า่เจ้าคือคนแบบไหน"
...
เสี่ยวนิ่ง
...
่ตามจริง
...
"ข้าไ่รู้"
...
"ข้ารู้แค่ว่า"
...
"เาเป็นคนที่ทุกคนัว"
...
"และเป็นคนที่ทุกคนพยายามปิดบัง"
...
เย่ชางพยักหน้า
...
"ไ่เลว"
...
"อย่างน้อยเจ้าก็ไ่ได้หลงตัวเองเหมือนเา"
...
"..."
...
"หนุ่ม ๆ ่เจ้าเื่ว่าตัวเองาที่สุดใโลก"
...
เสี่ยวเริ่มไ่แน่ใจแล้ว
...
ว่านี่กำลังพูดถึงบิดา
...
หรือกำลังด่าอยู่
━━━━━━━━━━━━━━━
ชายชรายิ้ม
...
ราวกับมองเห็นสีหน้าเา
...
"สามสิบปี่"
...
"มีคนสามคน"
...
"ที่ถูกเรียกว่า"
...
"สามดาราแห่งยุค"
...
าพัดผ่านหน้าต่าง
...
เปลวไฟใเตาไหววูบ
...
"ไป๋หานเทียน"
...
"จักรพรรดิหิมะใปัจจุบัน"
...
"เย่ชาง"
...
"คนตาบอดตรงหน้าเจ้า"
...
"และ..."
...
เาหยุดเล็กน้อย
...
่ยิ้ม
...
"หลินเทียนหยาง"
...
"บิดาของเจ้า"
━━━━━━━━━━━━━━━
เสี่ยวนั่งฟังเี ๆ
...
"นั้น"
...
"ไป๋หานเทียนเก่งที่สุด"
...
"ข้าเจ้าเล่ห์ที่สุด"
...
"ส่วน่เจ้า..."
...
เย่ชางถอนหายใจ
...
"บ้าที่สุด"
...
"..."
...
"เาเคยท้าประลองเจ้าสำนักกระบี่ฟ้าคราม"
...
"อายุยี่สิบ"
...
"นั้นอีกฝ่ายเป็นหลอมรวมวิญญาณขั้นาง"
...
"ส่วน่เจ้าเพิ่งสร้างแกนพลังขั้นสูง"
...
เสี่ยวอึ้ง
...
ต่างกันทั้งขั้นใหญ่
...
แทบไ่มีทางชนะ
...
"แล้วผลเป็นอย่างไร"
...
เย่ชางยิ้ม
...
"แพ้"
...
"..."
...
"แพ้เละ"
...
"..."
...
"นอนรักษาตัวสามเดือน"
...
"..."
...
"แต่หลังจากนั้น"
...
"คนทั้งทวีปจำชื่อหลินเทียนหยางได้"
...
เพราะไ่มีใครบ้าขนาดนั้น
...
และไ่มีใคร
้าขนาดนั้น
━━━━━━━━━━━━━━━
"แล้วต่อา"
...
"เกิดอะไรขึ้น"
...
คราวนี้
...
ิ้ของเย่ชาง่ ๆ หายไป
...
ดวงหน้าชราดูเหนื่อยล้า
...
เหมือนคนที่กำลังย้อนมองบาดแผลเก่า
...
"ต่อา"
...
"พวกเราเจอบางอย่าง"
...
เสียงของเาเาลง
...
"บางอย่าง"
...
"ที่ไ่ควรถูกพบ"
...
ห้องทั้งห้องเีลง
...
แม้แต่เฒ่าะู
ยังไ่พูดอะไร
...
"สถานที่แห่งนั้น"
...
"อยู่ลึกเข้าไปใแคว้นดาราสวรรค์"
...
"ถูกเรียกว่า"
...
เย่ชางกำไม้เท้าแน่น
...
จนเส้นเลือดปูดขึ้น
...
"สุสานดาราทมิฬ"
━━━━━━━━━━━━━━━
ทันทีที่ชื่อนั้นดังขึ้น
...
เฒ่าะูทมิฬลุกขึ้นทันที
...
เปลวไฟใาลุกโชน
...
รุนแรงอย่างไ่เคยเป็นา่
...
"หยุด!"
...
มันตะโกน
...
"อย่าพูดชื่อนั้น!"
...
เสี่ยวสะดุ้ง
...
นี่เป็นครั้งแรก
...
ที่เฒ่าะูเสียการควบคุม
...
ขนาดนี้
...
เย่ชางเีไป
...
่หัวเราะเา ๆ
...
"อ้อ"
...
"เจ้ายังอยู่จริง ๆ ้"
...
ภายใจิตสำนึก
...
เฒ่าะูแข็งค้าง
...
"เจ้ามองเห็นข้า?"
...
"ข้าไ่ได้ตาบอดาตั้งแต่เกิด"
...
เย่ชางเรียบ ๆ
...
"ข้าเคยเห็นวิชาแกนืนวิญญาณา่"
...
บรรยากาศเย็นลงทันที
...
เสี่ยวรู้สึกได้
...
ว่าความลับที่แท้จริง
...
กำลังใ้เข้าาแล้ว
━━━━━━━━━━━━━━━
เย่ชางเอนหลัง
...
่พูด้า ๆ
...
"ฟังให้ดี"
...
"เพราะสิ่งที่ข้าะพูดต่อไป"
...
"คือเหตุผล"
...
"ที่่เจ้าหายตัวไป"
...
"คือเหตุผล"
...
"ที่จักรพรรดิหิมะบาดเจ็บ"
...
"และคือเหตุผล"
...
"ที่มีคนอยากฆ่าเจ้าาตลอด"
...
าพัดผ่าน
...
เปลวไฟใเตาไหววูบ
...
ราวกับแม้แต่ธรรมชาติ
ก็ไ่อยากได้ยินเรื่องนี้
...
เย่ชางสูดลมหายใจลึก
...
่่าว
...
"สามสิบปี่"
...
"พวกเราเปิดผนึก"
...
"สุสานดาราทมิฬ"
...
และสิ่งที่ออกา
...
ไ่ใช่สมบัติ
...
ไ่ใช่วิชา
...
ไ่ใช่อาวุธ
...
แต่เป็น"
...
ชายชราหยุด
...
้า ๆ
...
่เอ่ยคำสุดท้าย
...
้น้ำเสียงสั่นเล็กน้อย
...
"สิ่งมีชีวิต"
...
ที่แม้แต่ราชันสวรรค์
...
ก็ไ่ควรปุให้ื่
นิยายแนะนำ
นิยายแนะนำ
ความคิดเห็น
COMMENT
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้ เพื่อสร้างประสบการณ์นำเสนอคอนเทนต์ที่ดีให้กับท่าน รวมถึงเพื่อจัดการข้อมูลส่วนบุคคลเพื่อให้ท่านได้รับประสบการณ์ที่ดีบนบริการของเว็บไซต์เรา หากท่านใช้บริการเว็บไซต์นี้ต่อไปโดยไม่มีการปรับตั้งค่าใดๆ นั่นเป็นการแสดงว่าท่านอนุญาตยินยอมที่จะรับคุกกี้บนเว็บไซต์และนโยบายสิทธิส่วนบุคคลของเรา
Review/Comment
userA???
???? ??? ? ???? ?? ??