0.00 
0.00 
เรื่อง แกนกลืนวิญญาณต้องห้าม
- ปรับสีและขนาดตัวอักษร
-
-
-
-
หุบเา้ำแ็
กลับเ้าู่ความเีอีกครั้ง
...
มีเพียงลมหนาว
ที่พัดผ่านรอยแยกบนพื้นดิน
ส่งเสียงหวีดหวิว
ราวกับเสียงคร่ำครวญของผู้ตาย
...
ชิงเฟิงนั่งพิงก้อนหิน
ถอนหายใจยาว
"้า..."
"ไม่เคยดีใจ"
"ที่ศัตรูหนีไป"
"เท่าครั้งนี้มาก่อน"
...
เย่หลิงนั่งเี
กำมือแน่น
...
ภาพเมื่อครู่
ยังคงวนเวียนอยู่ในหัว
...
ผู้แข็งแกร่งระดับหลอมรวมวิญญาณขั้นกลาง
...
เพียงยกมือ
ก็ทำให้ภูเาั้ลูก
เกือบพังทลาย
...
ากัดริมฝีปาก
...
"้า..."
"ยังอ่อนแอเกินไป"
...
เสี่ยวเดินเ้าา
ก่อนใ้นิ้วีหน้าผากาเบา ๆ
“เปาะ”
...
เย่หลิงร้อง
"โอ๊ย!"
...
"คิดอะไรอยู่"
เสี่ยวถาม
...
"้า..."
"เป็นตัวถ่วง"
...
เสี่ยวส่ายหน้า
...
"ผิด"
...
"วันนี้"
“เจ้าทำให้ศัตรูบาดเจ็บเสียหลักด้วยมีดสั้น”
“แล้วสามารถใ้ก้าวไร้เงาหลบเอาตัวรอดออกมาได้”
...
"ภารกิจสำเร็จ"
...
"นักฆ่าที่มีชีวิต"
...
"มีค่ากว่านักฆ่าที่เก่ง"
"แต่ตาย"
...
เย่หลิงเงยหน้าขึ้น
...
ดวงตาเริ่มมีประกายอีกครั้ง
...
ชิงเฟิงัเาะ
"้าชอบำูเจ้าิ ๆ"
...
"ฟังเหมือนชม"
...
"แต่โดนด่าไปครึ่งประโยค"
...
เสี่ยวยิ้มมุมปาก
...
"ถ้าเจ้าฟังออก"
...
"แสดงว่ายังไม่โง่"
...
"ไอ้เวร!"
ชิงเฟิงัเาะลั่น
...
บรรยากาศที่ตึงเครียด
คลายลงเล็กน้อย
...
ไป๋เซวี่ยา
มองั้สามเี ๆ
...
ก่อนกล่าวขึ้น
"ตาม้ามา"
...
"ของที่พวกเจ้าต้องการ"
...
"อยู่้างใน"
━━━━━━━━━━━━━━━
ใจกลางหุบเา
...
หลังการปะทะเมื่อครู่
...
พื้น้ำแ็
แตกออกเป็นหลุมมหึมา
...
ใต้หลุมนั้น
...
มีประตูหินโบราณ
ปรากฏขึ้น
...
ประตูั้บาน
ถูก้ำแ็สีคราม
ปกคลุม
...
อักษรโบราณนับพัน
สลักอยู่เต็มพื้นผิว
...
เฒ่ากระดูกทมิฬ
ซึ่งเีมาตลอด
...
กลับสั่นสะเทือนอีกครั้ง
...
"ที่นี่..."
...
"้ารู้จัก"
...
เสี่ยวชะงัก
"ท่านจำได้?"
...
"ไม่..."
...
"จำไม่ได้"
...
"แต่ร่างกายวิญญาณของ้า"
...
"จำได้"
...
"เหมือน..."
...
"เคยมา"
...
ชิงเฟิงขมวดคิ้ว
"วิญญาณยังมีความจำด้วยหรือ"
...
เฒ่ากระดูกัเาะแหบ
...
"เด็กน้อย"
...
"บางครั้ง"
...
"วิญญาณ"
...
"จำได้ก่อนสมอง"
━━━━━━━━━━━━━━━
เสี่ยวเดินเ้าไป
...
เอื้อมมือ
แตะประตู้ำแ็
...
ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัส
...
“ครืนนนน...”
...
อักษรโบราณั้หมด
สว่างขึ้นพร้อมกัน
...
ลำแสีฟ้า
พุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า
...
แล้วเสียงหนึ่ง
ก็ดังขึ้น
...
ไม่ใช่เสียงิ
...
แต่เป็นเสียงที่ดังก้องอยู่ในจิตใจของทุก
━━━━━━━━━━━━━━━
"ผู้สืบทอด..."
...
"ในที่สุด"
...
"เจ้าก็มาถึง"
━━━━━━━━━━━━━━━
เย่หลิงสะดุ้ง
"ใคร!"
...
ชิงเฟิงรีบชักดาบ
...
แต่เสี่ยว
กลับยืนนิ่ง
...
เพราะเสียงนั้น
...
ไม่ได้เรียกทุก
...
มันเรียก
เาเพียงเดียว
━━━━━━━━━━━━━━━
แสีคราม
่ ๆ รวมตัวกัน
...
กลายเป็นร่างชายผู้หนึ่ง
...
อายุประมาณสามสิบปี
...
สวมชุดสีคราม
...
ใบหน้าหล่อเหลา
...
แต่เลือนราง
ราวกับเป็นเพียงเศษเสี้ยวความทรงจำ
...
เมื่อเห็นใบหน้านั้น
...
เฒ่ากระดูกทมิฬ
ถึงกับร้องออกมา
━━━━━━━━━━━━━━━
"เป็นไปไม่ได้!"
━━━━━━━━━━━━━━━
"ท่าน..."
...
"ยังเหลือเศษจิตอยู่หรือ!"
━━━━━━━━━━━━━━━
ร่างแ
่ ๆ ัา
...
มองเฒ่ากระดูก
...
แล้วเผยรอยยิ้มอ่อนโยน
━━━━━━━━━━━━━━━
"ผ่านมานานแล้ว..."
...
"สหายเก่า"
━━━━━━━━━━━━━━━
คำว่า
"สหาย"
...
ทำให้เฒ่ากระดูก
นิ่งงัน
...
เปลวไฟในเบ้าตา
สั่นไหวอย่างรุนแรง
...
เศษเสี้ยวความทรงจำ
ที่แตกกระจัดกระจายมานานหลายสิบปี
...
เริ่มหลอมรวม
ทีละนิด
...
ทีละนิด
━━━━━━━━━━━━━━━
เสี่ยว
กำหมัดแน่น
...
เารู้แล้วว่า
...
สถานที่แห่งนี้
...
ไม่ได้ซ่อนเพียงอดีตของหลินเทียนหยาง
...
แต่มันยังซ่อน
อดีตของเฒ่ากระดูกทมิฬ
...
และความิเกี่ยวกับ
"สงครามดาราร่วง"
เอาไว้ด้วย
หุบเา้ำแ็
เีงัน
...
แสีคราม
ยังคงลอยอยู่กลางอากาศ
...
ร่างชายผู้หนึ่ง
ยืนอยู่เบื้องหน้าทุก
...
ใบหน้าของเา
สงบนิ่ง
ดวงตา
เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า
ราวกับผ่านกาลเวลามาหลายพันปี
...
เฒ่ากระดูกทมิฬ
ไม่ละสายตาจากร่างนั้น
...
เปลวไฟในเบ้าตา
สั่นไหวไม่หยุด
...
"เจ้า..."
...
"ยังเหลือเศษจิตอยู่ิ..."
...
ร่างแยิ้มบาง
...
"ส่วนที่เหลืออยู่"
...
"ก็เป็นเพียงความทรงจำ"
...
"อีกไม่นาน"
...
"้าก็จะหายไป"
...
เสี่ยวก้าวขึ้นหนึ่งก้าว
...
"ท่านเป็นใคร"
...
ร่างแัามองเา
...
รอยยิ้มอ่อนโยน
ทำให้เสี่ยวรู้สึกประหลาด
...
สายตาแบบนี้
...
เาเคยเห็นเพียงครั้งเดียว
...
จากภาพวาดของหลินเทียนหยาง
...
"้าชื่อ..."
...
"มู่ชิงเหยา"
...
"สหายร่วมทางของบิดาเจ้า"
━━━━━━━━━━━━━━━
ทุกเีลง
...
เย่หลิงหันไปมองเสี่ยว
...
ชิงเฟิงเอง
ก็เบิกตากว้าง
...
นี่เป็นครั้งแรก
...
ที่มีรู้จักหลินเทียนหยาง
...
ปรากฏตัวต่อหน้าเสี่ยว
━━━━━━━━━━━━━━━
"สหาย..."
เสี่ยวพึมพำ
...
"แล้วท่านก็อยู่ในศึกเมื่อสามสิบปีก่อน?"
...
ร่างแพยักหน้า
...
"ใช่"
...
"วันนั้น"
...
"พวกเรามากันสี่"
━━━━━━━━━━━━━━━
“ครืนนน...”
...
เฒ่ากระดูก
ร่างสั่นทันที
...
"สี่..."
...
"ไม่ใช่สาม?"
━━━━━━━━━━━━━━━
ร่างแัเาะเบา ๆ
...
"ั้โลก"
...
"จดจำเพียงสาม"
...
"เพราะอีกหนึ่ง"
...
"ถูกลบออกจากประวัติศาสตร์"
━━━━━━━━━━━━━━━
หัวใจของเสี่ยว
เต้นแรงขึ้น
...
ที่ถูกลบชื่อ...
...
มีอยู่ิ!
━━━━━━━━━━━━━━━
"วันนั้น"
...
"พวกเราสี่"
...
"เดินทางเ้าู่แดนดาราทมิฬ"
...
"เพื่อหยุดยั้ง"
...
"สงครามดาราร่วง"
━━━━━━━━━━━━━━━
เพียงได้ยินชื่อ
...
เฒ่ากระดูกก็ทรุดเข่าลง
...
มือั้สองกุมศีรษะ
...
"ไม่..."
...
"อย่าพูด..."
...
"อย่าพูดถึงมัน..."
━━━━━━━━━━━━━━━
ภาพบางอย่าง
...
ระเบิดขึ้นภายในจิตของเา
...
ท้องฟ้าสีแดง
...
ดวงดาวตกจากฟ้า
...
เสียงผู้นับล้าน
ร้องโหยหวน
...
ภูเา
แตกสลาย
...
มหาสมุทร
เดือดพล่าน
...
และมีบุรุษผู้หนึ่ง
...
ยืนอยู่เหนือซากศพนับไม่ถ้วน
...
มือขวาถือกระบี่ยาวสีดำ
...
มือซ้าย
กำหัวใจของเทพอสูร
...
แต่ใบหน้า
...
กลับพร่ามัว
...
มองไม่ออก
━━━━━━━━━━━━━━━
"อ๊ากกกกก!"
━━━━━━━━━━━━━━━
เฒ่ากระดูกคำราม
...
เปลวไฟสีดำ
ระเบิดออกจากร่างวิญญาณ
...
เสี่ยวรีบหลับตา
...
ตั้งจิต
...
ใ้แกนกลืนวิญญาณ
ประคองจิตสำนึกของเฒ่ากระดูก
...
ผ่านไปพักใญ่
...
ทุกอย่าง
จึงสงบลง
━━━━━━━━━━━━━━━
เฒ่ากระดูก
หอบหนัก
...
"้า..."
...
"จำไม่ได้"
...
"แต่้ารู้"
...
"้าเคยอยู่ที่นั่น"
...
"และ..."
...
"้าเคยฆ่า"
...
"จำนวนมาก..."
━━━━━━━━━━━━━━━
ร่างแถอนหายใจ
...
"เจ้าไม่ได้ฆ่า"
...
"เจ้าพยายามช่วย"
...
"จนวาระสุดท้าย"
━━━━━━━━━━━━━━━
เฒ่ากระดูก
นิ่งงัน
...
เป็นครั้งแรก
...
ที่มี
ปฏิเสธความผิดบาปของเา
━━━━━━━━━━━━━━━
ร่างแหันกลับมาหาเสี่ยว
...
"จงฟังให้ดี"
...
"องค์กรดาราทมิฬ"
...
"ที่เจ้ากำลังเผชิญ"
...
"ไม่ใช่ดาราทมิฬที่พวกเราสร้างขึ้น"
...
"องค์กรเิ"
...
"ตายไปแล้ว"
...
"สิ่งที่เหลืออยู่ตอนนี้"
...
"เป็นเพียง..."
...
"ผู้แอบอ้าง"
━━━━━━━━━━━━━━━
เสี่ยวหรี่ตา
...
"หมายความว่า"
...
"มียึดองค์กร?"
━━━━━━━━━━━━━━━
"ใช่"
...
"และผู้นั้น"
...
"คือผู้ที่ลบชื่อ"
...
"ของสหายหนึ่ง"
...
"ออกจากโลกั้ใบ"
━━━━━━━━━━━━━━━
ทันใดนั้น
...
ร่างแเริ่มโปร่งใส
...
เวลา
ของเา
ใกล้หมดแล้ว
━━━━━━━━━━━━━━━
เายกืึ้ช้า ๆ
...
แสีคราม
รวมตัวกัน
...
กลายเป็นกุญแจผลึก้ำแ็
ขนาดเท่าฝ่ามือ
...
ตรงกลาง
สลักรูปดวงดาวสีดำ
...
แต่รอบนอก
กลับมีเกล็ดหิมะโอบล้อม
━━━━━━━━━━━━━━━
"รับไว้"
...
"กุญแจ้ำแ็ดารา"
━━━━━━━━━━━━━━━
เสี่ยวยื่นมือออกไปรับ
...
ทันทีที่สัมผัส
...
กุญแจนั้น
ก็หลอมรวมเ้าไปในกลางฝ่ามือของเา
...
หายไปอย่างไร้ร่องรอย
━━━━━━━━━━━━━━━
ร่างแยิ้มเป็นครั้งสุดท้าย
...
"มันจะปรากฏ"
...
"เมื่อเจ้าเดินทาง"
...
"ถึงสถานที่แห่งหนึ่ง"
━━━━━━━━━━━━━━━
เสี่ยวเอ่ยถามทันที
...
"ที่ไหน"
━━━━━━━━━━━━━━━
ร่างแเงยหน้ามองฟ้า
...
ก่อนกล่าวช้า ๆ
...
ทีละคำ
━━━━━━━━━━━━━━━
"สุสาน..."
...
"ดาราทมิฬ"
━━━━━━━━━━━━━━━
สิ้นเสียง
...
ร่างของเา
แตกสลายเป็นละอองแ
...
ปลิวหายไปกับสายลมหิมะ
...
เหลือไว้เพียง
ความเีงัน
...
และปิา
ที่ใญ่กว่าเิหลายเท่า
นิยายแนะนำ
นิยายแนะนำ
![พิชิตฝันเหยี่ยวั่งออนไลน์ [แปลจบแล้ว]](https://s3.ap-southeast-1.amazonaws.com/media.kawebook/img_story_cover/webp/1731468932_96882450.webp)
ความคิดเห็น
COMMENT
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้ เพื่อสร้างประสบการณ์นำเสนอคอนเทนต์ที่ดีให้กับท่าน รวมถึงเพื่อจัดการข้อมูลส่วนบุคคลเพื่อให้ท่านได้รับประสบการณ์ที่ดีบนบริการของเว็บไซต์เรา หากท่านใช้บริการเว็บไซต์นี้ต่อไปโดยไม่มีการปรับตั้งค่าใดๆ นั่นเป็นการแสดงว่าท่านอนุญาตยินยอมที่จะรับคุกกี้บนเว็บไซต์และนโยบายสิทธิส่วนบุคคลของเรา
Review/Comment
userA???
???? ??? ? ???? ?? ??