เรื่อง ความลับของหนูกับลุงอดัม (NC20+)
"เจนนนน หวัดดีครับ มีเรียนอยู่รึเปล่า?"
"อ่อ ค่ะ.. คาบสุดท้ายวันนี้แล้วล่ะ.. แล้วนี่ จะไปไหนเหรอ"
"ไม่ได้จะไปไหนหรอกครับ มาดักรอคุยกับเจนนี่แหละ"
"อ้าวเหรอ มีอะไรรึเปล่า?"
"คือ... เย็นนี้เจนว่างรึเปล่า ผมอยากชวนไปหาอะไรกินด้วยกันน่ะครับ"
"อ่อ...... คือ.. ขอโทษนะ เจนมีนัดกับแฟนแล้วค่ะ... ต้องขอโทษด้วยจริงๆ"
เจนบอกปัดหนุ่มต่างคณะที่ทำทีเข้ามาจีบไปตรงๆ โค้งหัวขอโทษอย่างสุภาพแล้วเลี่ยงออกมา พอเดินมาถึงหน้าห้องเรียนก็มีเพื่อนเข้ามากอดคอแล้วพูดแซว
"ว่างายแม่าฮ็อตดาวคณะ ไปทำหนุ่มๆ ร้องไห้มาอีกแล้วเหรอ นั่นคนที่เท่าไหร่แล้ววะ"
"ร้องไห้-่าไรล่ะ กูยังไม่ทันทำอะไรเลย"
"กูนี่นะ... อยากจะยืมเบ้าหน้ามึงไปใช้จริงๆ ว่ะ... แม่จะฟาดให้หมดทั้งมหา'ลัยเลยคอยดู"
"โหหหห มึงนี่มันภัยสังคมชัดๆ... ไปๆ เข้าเรียนได้ละ"
"เดี๋ยวๆ ดูโน่น... ตัวจริงของมึงมาละ"
เจนหันไปมองด้านหลังที่เพื่อนสะกิดให้ดูก็พบว่ามีาสวยหน้าหวานกำลังเดินยิ้มกว้างเข้ามาหา
"อ้าวปอนด์ วันนี้ไม่มีเรียนแล้วไม่ใช่เหรอ?"
"ค่ะพี่ ปอนด์มารอพี่นั่นแหละ เหลือคาบสุดท้ายแล้วใช่ไหมคะ"
"อืม... งั้นนั่งรอหน้าตึกก่อนนะ เดี๋ยวพี่จบคาบนี้เราไปหาอะไรอร่อยๆ กินกัน"
ปังปอนด์ - ารุ่นน้องเรียนคณะเดียวกันกับเจน ตัวเล็กสมส่วนดูน่ารัก ยิ้มง่ายและมีเสน่ห์ของผู้หญิงอยู่เต็มเปี่ยม เป็นดาวคณะอีกคนที่มักจะมีหนุ่มๆ ตามจีบไม่ขาด แต่ทุกคนก็ต้องผิดหวังเพราะเธอมอบหัวใจและร่างกายให้กับพี่เจนคนสวยได้ครอบครองเป็นที่เรียบร้อยแล้ว
ด้วยความที่เจนเติบโตมากับแม่เลี้ยงเดี่ยวและขาดพ่อตั้งแต่จำความได้ ความเข้มแข็งสู้ชีวิตหลายๆ อย่างของแม่ทำให้เจนมีบุคลิกเป็นผู้นำคน บวกกับการที่ต้องเ็แม่โดนผู้ชายหักหลังอยู่บ่อยๆ จึงทำให้เธอไม่ค่อยสนใจเหล่าผู้ชายน้อยใหญ่ที่เข้ามาตามจีบ พอมีาสวยรุ่นน้องที่ดูน่าทะนุถนอมเข้ามาออดอ้อนขอเป็นแฟน เจนเลยตัดสินใจคบด้วยส่วนหนึ่งก็เพื่อเป็นเกราะป้องกันตัวเองไม่ให้มีผู้ชายเข้ามาวุ่นวายกับชีวิต แม้ว่าลึกๆ แล้วเธอก็อยากเป็นฝ่ายอ้อนขอความรักจากคนอื่นบ้างก็ตาม
"หูยยยย หวานกันจังเลยวะผัวเมียคู่นี้... ชวนไปกินกันด้วย อิจฉานะเนี่ย" เพื่อนาตัวแสบทำพูดล้อเลียน
"พอเลยมึง ไปๆ เข้าห้อง... รอแป๊บนะปอนด์"
"ค่าาาา"
เจนมองดูแฟนารุ่นน้องโบกมือให้อย่างสดใสแล้วก็หันไปผลักเพื่อนให้เดินเข้าห้องก่อนจะตามเข้าไปหาที่นั่ง สักพักก็มีอาจารย์ที่ปรึกษาประจำคณะเดินเข้ามาด้านหน้าแล้วพูดเริ่มคลาส
"วันนี้มีเรื่องจะแจ้งให้นักศึกษาทราบนะคะ อาจารย์ประจำวิชานี้ลาคลอดพอดี เราก็เลยมีความจำเป็นต้องเปลี่ยนให้อาจารย์พิเศษมารับช่วงต่อ..."
"...แต่ไม่ต้องห่วงนะคะ อาจารย์ท่านนี้เป็นผู้เชี่ยวชาญที่เคยทำงานในเครือโรงแรมขนาดใหญ่จากต่างประเทศมาสิบปี ทางคณะคิดว่าความรู้และประสบการณ์จริงของเขาจะช่วยให้นักศึกษาทุกคนได้เปิดโลกเป็นอย่างมาก... ยินดีต้อนรับ อาจารย์อดัมค่าาาาา"
อาจารย์ที่ปรึกษาหันไปผายมือทางประตูที่มีชายฝรั่งร่างยักษ์เดินยิ้มกว้างเข้ามา เสียงทุกคนปรบมือดังขึ้นพร้อมกันโดยเฉพาะเสียงกรีดร้องของนักศึกษาาที่เหมือนจะลืมตัวไปแล้วว่าที่นี่คือห้องเรียน
ผิดกับเจนสุดาที่ตอนนี้นั่งตัวแข็งสติหลุดไปแล้วเมื่อได้เ็อาจารย์คนใหม่ เธอถึงกับอ้าปากค้างกับภาพลุงอดัมที่ตอนนี้แต่งตัวอยู่ในชุดสุภาพพร้อมกับแว่นตากลมใสเข้ากับรูปหน้าอันคมคาย มาดสุขุมดูทรงภูมิผิดกับภาพฝรั่งหื่นที่เธอเพิ่งเจอมาเมื่อวานราวกับเป็นคนละคน
อดัมยิ้มกว้างอย่างมั่นใจอยู่หน้าชั้นมองไปทั่วทั้งห้องแล้วก็สะดุดตากับนักศึกษาาสวยคนหนึ่งที่คุ้นหน้าคุ้นตาเป็นอย่างดี เขาเลยยิ้มมุมปากแล้วพยักหน้าส่งสัญญาณทักทายเบาๆ เจนรีบหลบสายตาทันที ในขณะที่เพื่อนๆ ขนาบซ้ายขวาต่างก็ชื่นชมอาจารย์คนใหม่กันยกใหญ่
"เชี่ยยย! หล่อยังกะนายแบบ หุ่นแน่นมากกก" เพื่อนาฝั่งซ้ายพูดเบาๆ
"ว้ายยย เค้ายิ้มให้กูด้วยมึงงงง เ็มั้ยๆ" เพื่อนาฝั่งขวาหลุดปากเพ้อออกมา
"เฮ้ย อีเจน มึงว่าเค้าอายุสักเท่าไหร่วะ"
"42 เท่าแม่กู"
เจนเผลอหลุดปากตอบออกไปแบบไม่ทันได้คิด
"ห๊ะ! มึงรู้ได้ไง?"
"อะ เอ่อ... กูเดาเอาน่ะ"
"อี-่า ไม่ใช่ละ ดูยังไงก็ไม่น่าจะถึงหลักสี่นะ น่าจะสามสิบต้นๆ มั้ง มึงเอาอะไรมาว่าสี่สิบวะ"
"กะ ก็... เมื่อกี้ 'จารย์บอกว่าเค้าทำงานเมืองนอกมาเป็นสิบปี อายุก็น่าจะขึ้นเลขสี่แล้วรึเปล่า"
"เออจริง... ท่าทางใจดีด้วยว่ะ ยิ้มตลอดเลย"
"ใจดีห่าไร... โรคจิตแถมยังดุชิบหาย"
ภาพลุงอดัมที่จับเธอตรึงกับโซฟาเพื่อขย่มปากแว๊บเข้ามาในหัวอย่างช่วยไม่ได้
"มึงว่าอะไรนะ?..."
"เปล่าๆๆ กูพูดลอยๆ"
คลาสเรียนดำเนินต่อไปอย่างลื่นไหล เจนมองดูอาจารย์อดัมด้วยความรู้สึกชื่นชมมากขึ้นเมื่อเ็เขาสร้างบรรยากาศในห้องเรียนได้ดีอย่างไม่น่าเชื่อ ทั้งคำพูดคำจาและน้ำเสียงสำเนียงล้วนน่าฟัง รวมถึงสิ่งที่เขาเล่าให้ฟังระหว่างยกตัวอย่างประกอบบทเรียนมันสนุกออกรสจนทุกคนยิ้มไม่หยุด
"โอเคครับ งั้นพอแค่นี้ก่อน เจอกันวีคหน้านะครับ"
อดัมพูดปิดคลาสเสร็จทุกคนก็ยิ้มกว้าง บางคนก็ถึงกับปรบมือชอบใจ าๆ บางคนก็รุมกันเข้าไปหาเรื่องพูดคุยด้วย ส่วนเจนสุดาก็ลุกขึ้นแอบชำเลืองมองพักหนึ่งก่อนจะรีบเดินออกจากห้องเพราะไม่อยากเจอเขา พอเดินออกมาก็เจอปังปอนด์ยืนยิ้มหวานรออยู่แล้ว
"เสร็จแล้วเหรอพี่เจน"
"อืม นี่รออยู่หน้าห้องตลอดเลยเหรอ"
"ก็เพิ่งกลับมาอีกรอบแหละ ทนคิดถึงไม่ไหวอะ อยากเจอเร็วๆ"
"หูยยย แฟนใครเนี่ย น่ารักเป็นบ้า"
ปังปอนด์ได้ยินก็เดินเข้ามาจับมือทำตาหวานใส่แฟนรุ่นพี่ที่แอบอมยิ้มอยู่เหมือนกัน
"ป่ะ ไปหาไรกินดีกว่ามั้ย"
"พี่เจนอยากกินอะไรคะ ปอนด์ให้พี่เลือกเลย"
"อยากกินอะไรหวานๆ น่ะ... ปอนด์มีในใจรึเปล่า"
"ถ้าหวานๆ ก้ออออ... ปากหนูไง... อยากกินมั้ยอะ?" ปังปอนด์ขยับเข้ามาใกล้ๆ แล้วพูดอ้อนเป่าข้างหู
"หูยยยย ท่าทางจะหวานจริงๆ ด้วย..."
เจนมองสายตายั่วยวนของแฟนารุ่นน้องแล้วก็นึกเคลิ้มโดยไม่ทันรู้ตัวว่ามีคนเดินมาหยุดอยู่ข้างหลัง
อะไรหวานๆ เหรอครับ
คู่รักนักศึกษาาสะดุ้งตกใจหันไปมองก็เ็อาจารย์อดัมยืนยิ้มอยู่ เจนรีบปล่อยมือจากปังปอนด์โดยอัตโนมัติแล้วเอียงหน้าหลบสายตาทั้งๆ ที่ไม่ได้ทำอะไรผิด
"หือ?... เจนใช่มั้ย?... เลิกเรียนแล้วจะไปที่ไหนกันต่อล่ะ"
"พี่เจน..... คนนี้อาจารย์ใหม่เหรอคะ" ปังปอนด์แอบกระซิบถาม
"อะ เอ่อ... ใช่... เพิ่งมาสอนวันแรก"
"โห... หล่อเกินอะ... พี่รู้จักเหรอ เรียกชื่อเล่นด้วย"
"ก็......"
"รู้จักสิครับ ผมเป็นเพื่อนกับแม่ของเจนน่ะ... แล้วนี่สองคน..... เป็นแฟนกันเหรอ"
เจนสะดุ้งกับคำถาม จ้องตาดุมองลุงอดัมที่แกล้งทำหน้าซื่อตาใสจ้องกลับด้วยสีหน้าเจ้าเล่ห์
"ค่ะ ปังปอนด์เป็นแฟนพี่เจน"
"อาจารย์อดัมนะครับ ฝากดูแลเจนด้วยนะ รู้สึกเค้าจะดื้อหน่อยๆ"
"ฮ่าๆๆ บางทีก็ดื้ออย่างที่พูดจริงๆ แหละค่ะ"
"อืมมมม มีแฟนน่ารักดีนี่เจน... ไม่เ็เล่าให้ฟังบ้างเลย"
เจนเ็ลุงอดัมเหลือบตามองแฟนของเธอด้วยสายตาเหมือนจ้องจะกิน ในขณะที่น้องปอนด์ก็ดูจะเคลิ้มไปกับสายตาเป็นประกายของอาจารย์ฝรั่งสุดหล่อจนเหมือนลืมไปแล้วว่าแฟนของตัวเองยืนอยู่ข้างๆ เจนเลยขยับตัวไปยืนบังแฟนเอาไว้แล้วตอบกลับ
"เลิกงานแล้วไม่ใช่เหรอ ลุงกลับไปได้ละ"
"อูยยยย อยู่ที่นี่ผมเป็นอาจารย์คุณนะครับ พูดมีหางเสียงหน่อยสิ"
"ชิ... กลับไปได้แล้วค่ะอาจารย์! พอใจรึยังคะ!"
"ฮ่าๆๆ ก็ได้ๆ..... งั้นก้อออ อย่าลืมเล่าให้แฟนฟังด้วยนะ ว่าเมื่อวานเราเจอกันยังไง"
เจนสะดุ้งทำตายักษ์มองอดัมด้วยความโมโหแต่ก็ไม่กล้าที่จะพูดตอบโต้อะไร เพราะสีหน้าเจ้าเล่ห์ของอดัมตอนนี้เหมือนอยากจะยั่วเธอให้ระเบิด เลยรีบหันหลังกลับจับมือน้องปอนด์ดึงให้รีบเดินตาม
"ว้าย! จะไปแล้วเหรอพี่เจน เราจะไปไหนกันคะ?"
"ไปห้องของเธอ"
"โหหหห พี่อยากกินของหวานจริงเหรอ ฮ่าๆๆ"
"เงียบน่า! เมื่อกี้เ็มองไอ้ฝรั่งบ้านั่นตาเยิ้มเลยนะ คงต้องสั่งสอนหน่อยแล้วว่าเธอเป็นแฟนของใคร"
เจนเดินย่ำด้วยความหงุดหงิดทั้งเรื่องที่แฟนของเธอเคลิ้มไปกับเสน่ห์ของลุงฝรั่งและเรื่องที่ลุงเอาเรื่องน่าอายที่เกิดขึ้นเมื่อวานมาหยอกล้อ ในขณะที่น้องปอนด์กำลังโดนลากแขนให้เดินตามกลับยิ้มกว้างเพราะดีใจที่เ็แฟนารุ่นพี่ึเธอึานี้
นิยายแนะนำ
นิยายแนะนำ
ความคิดเห็น
COMMENT
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้ เพื่อสร้างประสบการณ์นำเสนอคอนเทนต์ที่ดีให้กับท่าน รวมถึงเพื่อจัดการข้อมูลส่วนบุคคลเพื่อให้ท่านได้รับประสบการณ์ที่ดีบนบริการของเว็บไซต์เรา หากท่านใช้บริการเว็บไซต์นี้ต่อไปโดยไม่มีการปรับตั้งค่าใดๆ นั่นเป็นการแสดงว่าท่านอนุญาตยินยอมที่จะรับคุกกี้บนเว็บไซต์และนโยบายสิทธิส่วนบุคคลของเรา
0.00
0.00









userA???
???? ??? ? ???? ?? ??