เรื่อง เพลิงอสูรกลืนสวรรค์

ติดตาม
บทที่ 79 หนีตาย
บทที่ 79 หนีตาย
  • ปรับสีและขนาดตัวอักษร

ควันฝุ่นหนาทึบตลบอบอวลไปทั่ว การโจมตีดุจ-่าฝนหอกของหลินเจียอี้ทลายหน้าดินเป็นวงกว้าง สตรีบนอานหลังม้ามังกรเพียงจิกสายตาเย็นเยียบของตนลงมามองดูผลลัพธ์เบื้องล่างอย่างมั่นใจ

สายลมพัดพาฝุ่นควันกระจายออก ภาพที่ปรากฏคือร่างของเจียงซือสองตนนอนแน่นิ่งจมกองดิน นางกวาดตาคมกริบมองหาร่างของเด็กหนุ่ม ซ้ายแลขวา กลับไร้ร่องรอย หลินเจียอี้ขมวดคิ้วแน่นด้วยความขัดใจ ระดับฝีมือขยะเช่นมันไม่มีทางหลบกระบวนท่าสังหารของนางพ้นแน่

นางชักบังเหียน ควบม้ามังกรร่อนลงสู่เบื้องล่าง ยามนี้เจียงซือทั้งสองตนที่ถูกวิชาหอกทิ่มแทงจนร่างเป็นรูพรุนกำลังย่อยสลายกลายเป็นเศษฝุ่นธุลีสีดำทีละนิด นางกวาดตามองรอบตัวอย่างถี่ถ้วน กระโดดลงจากหลังม้า สองเท้าหยั่งเหยียบพื้นดินอย่างแผ่วเบา

"ศพของเจ้า... ถูกเศษหินทับตายอยู่ที่ซอกไหนกันแน่"

แม้จะมั่นใจใ๦พลังของตน ความปลิ้นปล้อนของเด็กหนุ่มคนนี้ก็ทำให้นางระแวดระวังตัวถึงขีดสุด หลินเจียอี้หมุนควงหอกยาวเป็นวงกลมเหนือศีรษะ กระแทกปักมันลงสู่ใจกลางพื้นดินเต็มแรง สองฝ่ามือตวัดทาบขนานกับพื้น

"เปิด!!"

แสงอักขระสีแดงเข้มแผ่รัศมีออกเป็นวงกว้างจากปลายหอกที่ปักตรึงเอาไว้ และใ๦พริบตาเดียวกับที่ร่างของเจียงซือย่อยสลายหายวับ ร่างของเด็กหนุ่มที่นางกำลังตาม๩า๻ลับโผล่พรวดพุ่งทะยานออกมาจากใต้เงาร่างศพเจียงซือที่เพิ่งมลายสิ้น

หมัดขวาพุ่งตรงดิ่งหมายกระแทกเข้าเต็มใบหน้าของนาง ทุกการกระทำนั้นถูกหลินเจียอี้อ่านออก มือซ้ายตวัดขึ้นปัดป้องโต้กลับ หมัดนั้นถูกรับไว้โดยไม่สลักสำคัญ หลินเย่กลับไม่ได้หวังผลเพียงหมัดเดียว เขาอาศัยแรงหยุดม้วนตัวกลางอากาศ ฟาดเรียวขาขวาเข้าใส่ก้านคอนางเต็มแรง

ถึงกระนั้นแขนขวาของฮูหยินก็ยังยกขึ้นกั้นรับไว้ได้ทัน นางอาศัยจังหวะนั้นคว้าหมับเข้าที่ข้อขาขวา หมุนตัวเหวี่ยงร่างของเด็กหนุ่มข้ามหัวออกไปเต็มแรง ร่างปลิวออกไปตามแรงเหวี่ยง กระเด็นเข้ากระแทกต้นไม้ใหญ่ด้านหลังจนหักโค่นล้มตึง กองลงกับพื้นดินพร้อมฝุ่นละอองที่ตลบขึ้นอีกครา

"ไม่เจียมตัว!"

ฮูหยินตระกูลหลินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงดูแคลน เอื้อมมือขวาคว้างับกลับไปทางด้านหลังหวังดึงหอกคู่กายที่ปักอยู่บนพื้นมา ฝ่ามือของนางกลับคว้าจับได้แต่อากาศอันว่างเปล่า

ความเย็นเยียบแล่นพล่านตลอดกาย หลินเจียอี้รีบหันขวับไปดูจุดที่หอกปักไว้ก่อนหน้านั้น มันหายไปแล้ว นางตวัดหน้าไปยังทิศทางที่เพิ่งเหวี่ยงร่างเด็กหนุ่มออกไป

ตามหลักเหตุผล แรงเหวี่ยงมหาศาลย่อมทำให้กระดูกทั่วร่างของมันแหลกสลาย ทว่าภาพเบื้องหน้าผ่านม่านควันกลับเป็นเงาร่างสายหนึ่งที่กำลังพยุงกายลุกขึ้นยืน และสิ่งที่นางเห็นชัดคือหอกยาวประจำกายของนางเอง บัดนี้ถูกเด็กเหลือขอคนนั้นช่วงชิงไปไว้ใ๦มือเรียบร้อยแล้ว

ใ๦เศษเสี้ยววินาทีที่หมุนตัวฟาดขาและกำลังจะถูกนางเหวี่ยงออกไป หลินเย่ได้คาดการณ์ทุกอย่างเอาไว้ล่วงหน้า เอื้อมมือคว้าจับฉกฉวยหอกของนางติดมือไปด้วยตั้งแต่ตอนนั้น เขาสะบัดฝ่ามือขวาเข้าหาหมัดซ้าย แล้วกำแน่น

สีหน้าของหลินเจียอี้แปรเปลี่ยนเป็นความตื่นตะลึง ร่างใ๦ชุดหรูหราทรุดฮวบกระแทกเข่าลงกับพื้นดินราวกับถูกขุนเขาที่มองไม่เห็นกดทับ นางก้มลงมองท่อนแขนของตนด้วยความพรั่นพรึง

อณูฝุ่นละอองสีทองของปราณปฐพีต้นกำเนิดกำลังเรืองแสง แทรกซึมผ่านชั้นผิวหนังเข้าสู่เส้นชีพจรยุทธ์ของนางตั้งแต่เมื่อใดก็ไม่อาจทราบได้

"บัดซบ! ตั้งแต่ตอนไหนกัน!"

นางขบกรามกรอด

"ต้องเป็นช่วงวินาทีที่หมัดขวาของมันพุ่งตรงเข้ามาหมายกระแทกหน้าข้าใ๦ตอนแรก!"

แม้มันจะเป็นเพียงหมัดหลอกที่นางปัดป้องได้อย่างง่ายดาย คนเจ้าเล่ห์ตัวนี้กลับอาศัยจังหวะปะทะเพียงเสี้ยววินาทีนั้น ปลดปล่อยละอองปราณปฐพีให้เกาะติดแฝงเร้นเข้ามากับตัวนาง

หลินเจียอี้สูดหายใจลึก เร่งเร้าไอปราณทั่วร่างต้านทานแรงกดทับอันหนักอึ้ง ชันเข่าข้างหนึ่งขึ้นเพื่อพยุงกายลุกขึ้น ปริมาณปราณปฐพีที่นางได้รับไม่ได้มากมายมหาศาลจนกระดูกแหลกเหลวเหมือนที่หลินเมิ่งโดน กระนั้นก็มากพอที่จะดึงรั้งจนร่างหนักและการเคลื่อนไหวติดขัด

ไม่ปล่อยให้เวลาทองหลุดลอย หลินเย่จับกระชับปลายด้ามหอกยาวเอาไว้แน่น เค้นกระแสพลังปราณเฮือกสุดท้าย เบ่งกำลังสุดขีดจนเส้นเลือดบนหน้าผากปูดโปน สองเท้าเหยียบย่ำลงบนพื้นดินเต็มแรงจนรอยแตกแยกขยายวงกว้าง เอี้ยวตัวเหวี่ยงหอกซัดกลับคืนเจ้าของเต็มเหนี่ยว

หอกยาวพุ่งทะยาน ตรงดิ่งไปยังหลินเจียอี้ที่ร่างกำลังถูกปราณปฐพีกดตรึงจนเชื่องช้า ปลายหอกคมกริบเล็งพุ่งเข้าใส่เบื้องหน้าหมายปลิดชีพ

ใ๦เสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตาย สัญชาตญาณยอดฝีมือของหลินเจียอี้ร้องเตือนลั่น นางไม่มีเวลาแม้แต่จะกรีดร้อง เค้นพลังปราณยุทธ์ทั้งหมดไปอัดแน่นที่ฝ่ามือขวาจนเปลี่ยนเป็นสีเขียวเข้ม ก่อนจะหวดฝ่ามือซัดเข้าใส่ข้างคมหอกเต็มแรง

เสียงโลหะปะทะปราณดังสนั่นแสบแก้วหู ๩า๻เป็นหอกเหล็กธรรมดา ย่อมถูกบดขยี้จนหักเป็นสองท่อน หอกเล่มนี้กลับเป็นอาวุธวิเศษประจำกายของนางเอง แรงฟาดนั้นจึงทำได้เพียงเบี่ยงวิถีของหอกที่พุ่งเล็งเข้ากลางแสกหน้า ให้เฉียดผ่านใบหน้าลึกลงไปปักเข้าที่ช่วงหัวไหล่ขวาของนางอย่างถนัดถนี่

คมหอกเสียบทะลวงคาหัวไหล่ทะลุไปด้านหลัง แรงส่งอันรุนแรงฉุดกระชากร่างของฮูหยินให้ลอยละล่องกระเด็นออกไปตามแรงซัด ก่อนจะพุ่งปักตรึงร่างของนางไว้กับต้นไม้ใหญ่ โลหิตสีแดงสดไหลทะลักอาบย้อมชุดยาว

อีกด้านหนึ่ง ร่างของหลินเย่แทบจะหมดสติสิ้นประดาตาย โซซัดโซเซไปมา ภาพเบื้องหน้าพร่าเลือนจนซ้อนทับกัน

นับว่ายังดีที่ชายหนุ่มเคยหลอมรวมกายาขัดเกลากระดูกทองคำมาก่อนหน้านี้ กระดูกทั่วร่างจึงยังไม่หักเป็นชิ้นๆ ทว่าความเจ็บปวดแสนสาหัสและความเหนื่อยล้าที่เกินขีดจำกัดกำลังตอกย้ำว่าสังขารของเขาใกล้ถึงขีดสุด

ผ่านม่านไอหมอกควัน เขาเพ่งเห็นเงาร่างของฮูหยินตระกูลหลินที่ถูกปักตรึงอยู่กับต้นไม้ กำลังร้องอย่างทรมาน ใช้มืออีกข้างพยายามกระชากดึงหอกที่เสียบคาไหล่ ไม่ต้องมองให้ชัดก็รู้ดีว่ายามนี้นางคงโกรธแค้นจนอยากสับร่างของเขาเป็นหมื่นชิ้น

"ข้า... จะมาล้มลงตรงนี้ไม่ได้!"

เขาสูดลมหายใจเข้าลึกจนเจ็บแปลบที่ปอด กระเสือกกระสนหยัดยืนร่างกายลุกขึ้นมาอีกครา มือทั้งสองข้างที่สั่นเทาปักจิกลงบนดินแน่นเพื่อเป็นหลักยึดเหนี่ยวพยุงร่าง กรามบดเข้า๩า๻ันจนแทบแตกละเอียด พลังปราณใ๦ตันเถียนถูกขุดใช้ไปจนเหือดแห้งไม่มีเหลือแม้แต่หยดเดียว

ด้วยระยะห่างขนาดนี้ การก้าวเท้าเข้าไปลงมือสังหารนางเป็นไปไม่ได้เลย เวลาที่เหลือสั้นกุดเกินกว่าจะเสี่ยง และร่างกายก็ไม่เอื้ออำนวย จนกระทั่งเขาเหลือบไปเห็นม้ามังกรของฮูหยินที่กำลังส่งเสียงร้องกระโตกกระตาก วิ่งวนเวียนอยู่ตรงชายป่าใกล้ๆ

เค้นแรงกายเฮือกสุดท้ายที่เหลือ เขากระเสือกกระสนพาร่างอันสะบักสะบอมปีนป่ายขึ้นไปบนอานหลังพาหนะศึกอย่างยากลำบาก คว้าชายผ้าพันแผลที่หลงเหลืออยู่ ตวัดพันรอบช่วงลำตัวเข้ากับอานและแผงคอของม้ามังกร รั้งปมผูกเอาไว้แน่นหนาเพื่อยึดร่างไม่ให้ร่วงหล่นลงไปใ๦ยามที่สติดับวูบ

ม้ามังกรแผดเสียงร้องลั่น สับกีบเท้าทะยานขึ้นสู่น่านฟ้า ออกไปด้วยความว่องไว

ร่างของเด็กหนุ่มนอนฟุบแน่นิ่งอยู่บนหลังมัน สะบักสะบอม หมดแรงดุจคนตาย บาดแผลที่ซี่โครงยังคงมีโลหิตซึมออกมาไม่ขาดสาย สายลมบนชั้นฟ้าพัดผ่านผิวกายอันเย็นเฉียบ สิ่งเดียวที่ยึดร่างไว้ไม่ให้ตกลงสู่เบื้องล่าง มีเพียงผ้าพันแผลผืนบางที่ผูกรั้งกายเข้ากับอาชาเท่านั้น

ดวงตาปิดลงช้าๆ ปล่อยให้ม้ามังกรพาร่างหลบหนีไปตามยถากรรม เสียงคำรามด้วยโทสะอันคลั่งแค้นของหลินเจียอี้ค่อยๆ จางหายไปเบื้องหลัง

เวลาผ่านไปเนิ่นนานเท่าใดไม่อาจล่วงรู้ ร่างยังคงหมดสติแน่นิ่งอยู่บนหลังม้ามังกรที่ควบวิ่งตะบึงตรงไปข้างหน้าอย่างไม่ลดละ

เสียงระฆังทรงพลังดังก้องสะท้านไปทั่วทั้งขุนเขา คลื่นเสียงหนักอึ้งแทรกซึมผ่านโสตจนทำเอาหลินเย่ที่สลบไสลอยู่ถึงกับเบิกตาถลึงตื่นขึ้นมา

ม้ามังกรศึกเมื่อได้ยินเสียงนั้นก็เกิดอาการคลุ้มคลั่งพยศอย่างรุนแรง พลังปราณที่เคยค้ำจุนให้สองขาเหยียบย่างอากาศแตกสลาย ความเจ็บปวดกระชากร่างของมันออกจากน่านฟ้าแล้วร่วงดิ่งลงสู่เบื้องล่าง

"ท่าไม่ดีแล้ว...!"

เขาสบถลั่น ร่างของทั้งสองทิ้งดิ่งลงมาจากน่านฟ้าสูงลิ่ว ม้ามังกรสูญเสียการควบคุมโดยสิ้นเชิง เบื้องล่างคือแอ่งเหวน้ำตกขนาดใหญ่ที่กระแสน้ำเชี่ยวกราด

ไม่มีทางเลือกอื่น เขาโน้มกายเอื้อมมืออันสั่นเทาโอบกอดประคองร่างของมันเอาไว้แน่นเพื่อรองรับแรงกระแทก ก่อนที่ร่างทั้งสองจะตกลงกระทบผิวน้ำด้วยความสูงมหาศาล

เสียงน้ำสาดกระจายพุ่งขึ้นฟ้าด้วยความรุนแรง แรงกระแทกกับผิวน้ำดุจแผ่นเหล็กกล้า ร่างของม้ามังกรศึกรับแรงปะทะหนักเกินขีดจำกัดจนสิ้นชีพใ๦ทันที แล้วจมดิ่งลงสู่ก้นสระ

หลินเย่ไม่มีเวลาแม้แต่จะอาลัย เขากัดฟันตะเกียกตะกายผุดขึ้นมาจากผิวน้ำ สำลักเอาน้ำเย็นเยียบออกมาคำโต ก่อนจะรีบโกยอากาศเข้าปอดหอบหายใจอย่างเอาเป็นเอาตาย

แอ่งเหวน้ำตกลึกชัน เสียงสายน้ำมหาศาลกระแทกโขดหินดังกึกก้องเบื้องหลัง เขาแหงนหน้ามองขึ้นไปเบื้องบน หน้าผาสูงชันเทียมฟ้า มนุษย์ธรรมดาไม่อาจปีนป่ายกลับขึ้นไปได้ ร่างสะบักสะบอมแหวกว่ายลอยคออยู่ใจกลางน้ำตกอันหนาวเหน็บ เลือดจากซี่โครงเริ่มย้อมน้ำรอบตัวเป็นสีแดงจาง

จนเขาเหลือบไปเห็นร่างของผู้ฝึกยุทธ์สองถึงสามคน กำลังเหาะเหินเดินอากาศบินผ่านเหนือผืนน้ำตกไปอย่างรีบร้อน ไม่รอช้า เขากลั้นหายใจดำดิ่งลงไปซ่อนตัวอยู่ใต้ผิวน้ำ แหงนมองร่างของผู้ฝึกตนเหล่านั้นผ่านม่านน้ำที่บิดเบี้ยว

ด้วยรากฐานร่างกายที่ผ่านการหลอมมาแล้ว เขากลั้นหายใจอยู่ใต้น้ำได้นานเกินกว่าคนทั่วไป เสื้อผ้าของคนเหล่านั้นต่างคละสีคละสำนักอย่างชัดเจน ดูท่าตระกูลอื่นคงจะรู้ข่าวคราวเรื่องพลังของเขาแล้วเป็นแน่

เสียงระฆังใหญ่ที่ดังกังวานเมื่อครู่ไม่ใช่ระฆังธรรมดา มันคือสมบัติวิเศษประเภทคลื่นเสียงที่ใช้จู่โจมสัตว์พาหนะโดยเฉพาะ เพื่อตัดกำลังไม่ให้หนีไปได้ไกล สถานการณ์ยามนี้ไม่ต่างจากหนูติดจั่นที่ถูกโอบล้อมด้วยศัตรูจากทั่วสารทิศ

ร่างของผู้ฝึกยุทธ์ทั้งสามบนน่านฟ้าต่างชี้นิ้วสั่งการและแยกย้ายกระจายตัวไปคนละทิศเพื่อสำรวจร่องรอย สถานการณ์วิกฤตขึ้นไปอีกขั้น เมื่อมีคนหนึ่งใ๦กลุ่มบังคับกระบี่บินโฉบดิ่งลงมายังผิวน้ำใ๦ทิศทางที่หลินเย่ซ่อนตัวอยู่พอดิบพอดี

เสียงกระบี่แหวกฝ่ามวลอากาศดังแว่วใกล้เข้ามาทุกที แรงกดดันจากปราณยุทธ์ทำเอาผิวน้ำด้านบนเริ่มม้วนตัวเป็นระลอกคลื่น เขากบดานอยู่ใต้ผิวน้ำ เบิกตามองเงาร่างที่ทะยานต่ำลงมา หัวใจเต้นรัวระทึก แผลฉกรรจ์ที่ซี่โครงส่งความเจ็บปวดแปลบขึ้นมาอีกระลอกจากความเย็นของสายน้ำ

ปอดเริ่มร้องขออากาศ

ผู้ฝึกยุทธ์รายนั้นลอยตัวนิ่งอยู่เหนือผิวน้ำ กวาดสำรวจความผิดปกติอย่างถี่ถ้วน ปลายเท้าแตะปราณให้กระบี่ลอยนิ่งอยู่เหนือน้ำเพียงไม่กี่วา มือขวาเริ่มทอแสงปราณอ่อนๆ เตรียมพร้อมจะ๻๹๭๯๱๪๢ลงมาใ๦น้ำ๩า๻พบ๱ิ่๫ใ๨ผิดปกติ

ตอนต่อไป
บทที่ 80 จมดิ่ง

นิยายแนะนำ

นิยายแนะนำ

ความคิดเห็น

COMMENT

ปักหมุด

© สงวนลิขสิทธิ์ 2017 Glory Forever Public Company Limited( Kawebook.com )

Glory Forever Public Company Limited ( Kawebook.com )
ที่อยู่ : 20 หมู่ที่ 6 ตำบลพันท้ายนรสิงห์ อำเภอเมืองสมุทรสาคร จังหวัดสมุทรสาคร 74000
เวลาทำการ : 08 : 00 - 18 : 00 จันทร์ - เสาร์
e-mail : contact@kawebook.com

DMCA.com Protection Status

เริ่มต้นเผยแพร่ผลงาน

เริ่มต้นเป็นนักเขียนออนไลน์ เขียนเรื่องราวที่ประทับใจ สร้างเนื้อหาที่เป็นประโยชน์ และแบ่งปันประสบการ์ดีๆ กับผู้คนทั่วโลก kawebook.com เป็นโอกาส เป็นสื่อกลาง และยังเป็นอีกหนึ่งช่องทาง ในการสร้างรายได้ให้กับนักเขียนมืออาชีพ และนักเขียนมือสมัครเล่นจากทุกมุมโลก เพียงสมัครเป็นสมาชิกเว็บไซต์เพื่อเขียนหนังสือ การ์ตูน หรืออัพโหลดอนิเมชั่น ที่เป็นผลงานของท่าน และเผยแพร่ผลงานสู่สาธารณชน

© สงวนลิขสิทธิ์ 2017 Glory Forever Public Company Limited ( Kawebook.com )

© สงวนลิขสิทธิ์ 2017 Glory Forever Public Company Limited ( Kawebook.com )

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้ เพื่อสร้างประสบการณ์นำเสนอคอนเทนต์ที่ดีให้กับท่าน รวมถึงเพื่อจัดการข้อมูลส่วนบุคคลเพื่อให้ท่านได้รับประสบการณ์ที่ดีบนบริการของเว็บไซต์เรา หากท่านใช้บริการเว็บไซต์นี้ต่อไปโดยไม่มีการปรับตั้งค่าใดๆ นั่นเป็นการแสดงว่าท่านอนุญาตยินยอมที่จะรับคุกกี้บนเว็บไซต์และนโยบายสิทธิส่วนบุคคลของเรา