เรื่อง เทพแห่งโลกเสมือนจริงในต่างแดน
พวกู้เล่นาแทงก์แ้าต่างาันแผดเสียงโห่ร้องคำรามลั่น ยอมเอาเนื้อเข้าแลก แบกรับการโจมตีจากสารพัดอาวุธของพวกก็อบลินอย่างไม่คิดชีวิต ในแง่ของความฮึกเหิมและแรงปะทะที่ถาโถมเข้ามา บอกเลยว่าพวกู้เล่นข่มขวัญทัพก็อบลินจนมิดหัว!
และปัญหาใหญ่หลวงที่สุดสำหรับพวกก็อบลินก็คือ... ไอ้พวกมนุษย์อมตะพวกนี้มันไม่สนใจอาการบาดเจ็บเลยสักนิด! ยิ่งเจ็บยิ่งบ้า ยิ่งเลือดสาดก็ยิ่งฟันแหลก!
จริงอยู่ที่กองทัพก็อบลินรอบนี้ใจสู้และบ้าเลือดมาก พวกมันบุกเข้ามาอย่างเด็ดเดี่ยวและไร้ความกลัวเกรง... ทว่า ความกล้าแบบอมนุษย์ของพวกมัน เมื่อต้องมาเจอกับ 'ความไม่กลัวตายของแท้' จากเหล่าู้เล่นเข้าไป บอกเลยว่ายังห่างชั้นกันอยู่หลายขุม!
ไม่ต้องดูอื่นไกล ดูอย่างเจ้า วัวคลั่งค้ำฟ้า เป็นไง! ร่างกายของเขาโดนดาบก็อบลินรุมสับรุมฟันไปหลายสิบแผลจนเนื้อแทบจะหลุดออกจากกันเป็นชิ้นๆ ทว่าเขากลับลากสังขารที่พังยับเยินครึ่งค่อนตัว วิ่งไล่จามหัวพวกก็อบลินราวกับอสูรกายที่หลุดมาจากขุมนรก!
การต่อสู้แบบกึ่งมนุษย์กึ่งผีที่บ้าคลั่งขนาดนี้ ต่อให้เป็นพวกก็อบลินที่ใจกล้าแค่ไหนมาเห็นก็ต้องมีขวัญผวา ขี้หดตดหายกันบ้างแหละว่ะ!
และอีกหนึ่งเหตุผลสำคัญที่ทำให้เหล่าู้เล่นยังคงยึดแนวรบ แบกรับแรงกดดันมหาศาลนี้ไว้ได้ก็คือ... 'อาวุธและชุดเกราะของพวกเขามันเริ่มดีขึ้นเรื่อยๆ แล้ว!'
ในปัจจุบัน พวกู้เล่นาโจมตีระยะประชิดที่ยืนปักหลักอยู่แ้าสุด โดยทั่วไปมักจะติดตั้งดาบยาวและโล่คุณภาพเยี่ยม แถมส่วนใหญ่ยังเก็บเงินซื้อชุดเกราะมาสวมใส่กันจนเกือบจะครบชิ้นแล้ว
ยิ่งไปกว่านั้น อาวุธและอุปกรณ์ป้องกันเหล่านี้ ล้วนถูกตีขึ้นมาจากน้ำพักน้ำแรงของ ไอน์โบ ช่างตีเหล็กประจำหมู่บ้าน ซึ่งนั่นเป็นหลักประกันว่าคุณภาพของมันจะอยู่ในมาตรฐานที่เชื่อถือได้ ถึงมันจะไม่ได้เป็นอาวุธระดับเทพทลายสวรรค์ แต่อย่างน้อยมันก็เหนือกว่ามาตรฐานไอเทมขยะทั่วไปอย่างเห็นได้ชัด!
ตัดภาพกลับไปที่ฝั่งก็อบลิน อาวุธและชุดเกราะของพวกมันกลับมีคุณภาพลุ่มๆ ดอนๆ ปะปนกันไป และส่วนใหญ่จัดว่าเป็นขยะรีไซเคิลที่ห่วยแตกสิ้นดี! ในระหว่างการตะลุมบอนอันดุเดือด ดาบผุๆ ของพวกก็อบลินมักจะหักสะบั้นลงดื้อๆ ยามที่มันฟาดกระทบเข้ากับ โล่ของู้เล่น หรือบางทีฟันลงไปตรงๆ ยังไม่สามารถระคายผิวเกราะเหล็กของพวกู้เล่นได้เลยด้วยซ้ำ!
นอกเหนือจากความได้เปรียบเรื่องอุปกรณ์สวมใส่แล้ว 'หอสังเกตการณ์' ที่ฟรานซ์สั่งให้สร้างขึ้นมา ก็แผลงฤทธิ์เดชเด่นชัดในศึกนี้เช่นกัน
ู้เล่นาโจมตีระยะไกลประมาณยี่สิบกว่าชีวิตที่ประจำการอยู่บนยอดหอคอย ต่างาันสาด -่าลูกศร และระเบิดพลังไฟทำลายล้างลงมาข้างล่างอย่างบ้าคลั่ง! หากเป็นนักธนูธรรมดาๆ ทั่วไป หลังจากโก่งคันศรยิงติดต่อกันหลายๆ ครั้ง ร่างกายย่อมเกิดอาการล้า ส่งผลให้ความเร็วในการยิง ความแม่นยำ และอานุภาพทำลายล้างลดฮวบลงอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ แต่ขอโทษที... ไอ้พวกู้เล่นกลุ่มนี้มันไม่ใช่คนปกติ! พวกมันเปรียบเสมือนปืนกลธนูมนุษย์เดินได้ที่ไม่รู้จักคำว่าเหน็ดเหนื่อย ไม่จำเป็นต้องพักผ่อนหายใจเลยสักแอก!
และลูกธนูทุกดอกที่ถูกปล่อยออกจากา... ก็ล้วนอัดแน่นไปด้วยพละกำลังอันเต็มเปี่ยม! ฟุ่บ! ฟุ่บ! ฟุ่บ!
ร่างของพวกก็อบลินที่ยืนเบียดเสียดเยียดยัดกันอยู่ด้านล่าง กลายเป็นเป้าซ้อมยิงชั้นดีให้กับู้เล่นาธนู ในเมื่อความเร็วในการสาดกระสุนมันไวมากพอ พลธนูบนหอคอยก็แทบไม่จำเป็นต้องมานั่งเล็งให้ปวดตาด้วยซ้ำ แค่ยิงดุ่มๆ ไปตรงไหนก็ได้ที่มีก็อบลินอยู่หนาแน่น แล้วปล่อยให้ลูกธนูร่วงหล่นลงไปสุ่มแจกโชคก้อนโตใส่มันเอง!
แล้วพวกู้เล่นานักเวทล่ะ? อืม... ก็ต้องยอมรับกันตามตรงแหละว่า ตอนนี้นักเวทส่วนใหญ่ยังค่อนข้างกระจอกและไร้ทักษะที่ช่ำชองอยู่บ้าง แม้ว่าสกิลลูกไฟเพียงลูกเดียว จะสามารถซัดจนก็อบลินพิการปางตายหรือไหม้เกรียมเป็นตอตะโกได้ในทันทีก็เถอะ ทว่า... จังหวะการรอใช้สกิลลูกไฟ (คูลดาวน์) มันนานเกินไปแล้วโว้ย! ดังนั้น พอนักเวทส่วนใหญ่ร่ายลูกไฟเสร็จแล้วจับเวลาเอื่อยเฉื่อย พวกเขาจึงมักจะสลับโหมดหันมาสร้างความเสียหายทางกายภาพแทน
ยกตัวอย่างเช่น สหายู้ดุดันอย่าง แพนด้าปีศาจ หมอนี่จะชักมีดดาบเล่มโตออกมา แล้ววิ่งโร่เข้าไปตะลุมบอนระยะประชิดฟัดกับพวกก็อบลินหน้าตาเฉย! ส่วนพวกที่ปอดแหกขึ้นมาหน่อย อย่างเช่นเจ้า ซูเปอร์ไซย่า ก็จะเนียนชักคันศรและลูกธนูสำรองที่พกมาด้วย ผันตัวไปเป็นพลธนูฝึกหัด คอยยิงสนับสนุนศัตรูอยู่ห่างๆ
เมื่อได้เห็นผลงานอันยอดเยี่ยมและฟอร์มการเล่นที่เข้าฝักของเหล่าู้เล่น ฟรานซ์ที่ตอนแรกแอบหัวใจหล่นวูบและวิตกกังวลอยู่บ้าง ก็พลันผ่อนคลายความตึงเครียดลงไปได้โข ขอเพียงแค่รักษาสถานการณ์ที่ยืดเยื้อและยันหน้าเสื่อแบบนี้เอาไว้ได้... พวกู้เล่นที่ได้เปรียบเรื่อง 'จุดเกิดใหม่' จะต้องเป็นฝ่ายคว้าชัยชนะในท้ายที่สุดอย่างแน่นอน! เจ้าพวกก็อบลินมันก็แค่ฝูงตัวกระจอกไร้น้ำยาเท่านั้นแหละวะ!
ฟรานซ์ประเมินดูแล้วว่า หากพวกเรายื้อสถานการณ์และยันรบต่อไปได้อีกสัก 20 นาที มีหวังพวกก็อบลินทัพแตกจนต้องโกยแน่บหนีหัวซุกหัวซุนกลับรังแน่ๆ พออารมณ์เริ่มชิล ฟรานซ์ก็หันไปพูดกับ อาเนอร์ สาวใช้ที่กำลังยืนตัวสั่นลุ้นจนตัวโก่งอยู่ข้างๆ ด้วยน้ำเสียงสุขุมว่า "ดูเหมือนสถานการณ์ตรงหน้าจะมั่นคงดั่งขุนเขาแล้วล่ะอาเนอร์... เจ้าช่วยไปรินชามาให้ข้าสักถ้วยซิ"
อาเนอร์พยักหน้ารับคำแล้วรีบหันหลังเดินกลับไปเตรียมกาน้ำชาทันที... ทว่า ใครจะไปคาดคิดล่ะว่าคำพูดเจิมอันเป็นพิษของฟรานซ์มันจะสำแดงฤทธิ์เดชเฉียบพลันขนาดนี้!
ในจังหวะที่ฟรานซ์กำลังปักใจเชื่อว่าชัยชนะอยู่ในกำมือแล้ว อีกด้านหนึ่งของสมรภูมิ 'หมอผีประจำชนเผ่าก็อบลิน' ตนหนึ่ง ก็ค่อยๆ ยื่นมืออันเหี่ยวแห้งออกมา หมอผีก็อบลินนำซากศพของแมงป่องมาทำพิธีจนกลายเป็นเถ้าถ่าน แล้วใช้นิ้วมือขีดเขียนวงเวทมนตร์ลงบนพื้นดิน วินาทีต่อมา จุดแสงสีม่วงเข้มจำนวนนับไม่ถ้วนก็ลอยขึ้นมาจากวงเวทมนตร์ แล้วไหลทะลักเข้าไปในร่างกายของหมอผีู้เฒ่าตนนั้น
และในพริบตาถัดมา หมอผีก็อบลินก็ชูไม้เท้าหัวกะโหลกขึ้นฟ้า ก่อนจะชี้มันตรงไปข้างหน้าอย่างสุดแรงเกิด! คลื่นพลังงานสีดำทมิฬพุ่งทะยานออกมาจากดวงตาของหัวกะโหลก แล้วชำแรกแทรกซึมเข้าสู่ร่างกายของเหล่าก็อบลินที่กำลังพัวพันอยู่ในศึกตะลุมบอนทั้งหมด!
ชิน ที่กำลังนั่งแกว่งเท้าเล่นอยู่บนกิ่งไม้ใหญ่พลางดูศึกอย่างสบายอารมณ์ จู่ๆ นางก็ตะโกนเตือนฟรานซ์ที่อยู่ด้านล่างลั่น: "ระวังตัวด้วย อัศวินของข้า! มีเรื่องผิดปกติเกิดขึ้นแล้ว!!"
ฟรานซ์เองก็สังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงอันน่าสะพรึงกลัวบนสมรภูมิเช่นกัน... พวกก็อบลินที่ตอนแรกเริ่มจะอ่อนแรง จู่ๆ แขนของพวกมันทุกตัวก็พลันเปลี่ยนเป็นสีดำทมิฬ ดวงตาทุกคู่เบิกโพลงส่องประกายกระหายเลือดและดุร้ายสุดขีด ก่อนจะเปิดฉากบุกจู่โจมระลอกใหม่ด้วยความคลั่งยิ่งกว่าเดิมหลายเท่าตัว! และในการบุกครั้งนี้ แขนสีดำทมิฬของพวกก็อบลินดูเหมือนจะมีพละกำลังมหาศาลระเบิดออกมาอย่างเหลือเชื่อ!
วัวคลั่งค้ำฟ้า ที่เพิ่งจะฟื้นคืนชีพกลับมาถึงสนามรบหมาดๆ ยังไม่ทันได้ตั้งตัว ก็โดนก็อบลินโจรตัวหนึ่งตวัดดาบฟันฉับเดียว... แยกตัวเขาและโล่เหล็กขาดออกจากกันเป็นสองท่อนในพริบตา! หน่วยมือปืนสหายวารี โดนก็อบลินกระจอกสองตัวจับแขนขาขึงไปสองทิศทาง ก่อนจะออกแรงกระชากทีเดียว... ร่างกายของเขาก็ขาดสะบั้นออกจากกันระเนระนาดทันที! ส่วนทางด้าน แพนด้าปีศาจ ก็โดนก็อบลินยักษ์ตัวหนึ่งซัดหมัดหนักๆ เข้าที่ใบหน้าเต็มเป้าจนร่างลอยละลิ่วกระเด็นไปไกลหลายเมตร ปางตายในทันที!
แม้จะต้องเผชิญกับความเจ็บปวดเจียนตาย แพนด้าปีศาจก็กัดฟันระเบิดสกิลลูกไฟสวนกลับอัดเข้าใส่หัวของเจ้าก็อบลินตนนั้นในระยะประชิด ทว่าสิ่งที่ทำให้เขาต้องตาค้างคือ... แม้ว่าหัวของก็อบลินตัวนั้นจะโดนไฟคลอกจนไหม้เกรียม แต่กลับไม่สะทกสะท้าน มันเดินดุ่มๆ เข้ามาแล้วเงื้อหมัดทุบแสกหน้าแพนด้าปีศาจอีกโครมใหญ่... ส่งผลให้แพนด้าปีศาจต้องจบชีวิตลงด้วยสภาพกะโหลกยุบ!
พูดง่ายๆ ก็คือ พละกำลังที่เพิ่มพูนขึ้นอย่างกะทันหันของพวกก็อบลิน ผนวกเข้ากับจำนวนประชากรที่เหนือกว่าหลายเท่าตัว มันกลายเป็นวิกฤตการณ์ร้ายแรงที่เกินกว่าจะต้านทานได้ไหว! เวทมนตร์บัฟของหมอผีก็อบลินตนนี้ เป็นตัวแปรสำคัญที่ตัดสินผลลัพธ์ของสงครามในทันที! เหล่าู้เล่นแ้าถูกกวาดล้างจนหมดรูปพังทลายรูดมหาราบในพริบตาเดียว! หอสังเกตการณ์ตรงทางเข้าหมู่บ้านก็ถูกยึดครองได้ในชั่วพริบตา และพวกู้เล่นาโจมตีระยะไกลที่อยู่ด้านบนก็โดนรุมสับสังหารหมู่ทีละคนๆ จนเลือดนองหอคอย!
กองทัพก็อบลินในสภาวะคลั่งต่างาันระเบิดเสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง: "อู๋กาก้า! อู๋กาก้า! วันนี้พวกเราชาวก็อบลินจะล้างบางหมู่บ้านไอ้พวกมนุษย์ให้หมดสิ้น!! ฆ่ามันให้หมด! จับพวกมนุษย์มาแขวนคอให้หมดเลยโว้ยยย!! ตอกพวกมนุษย์ตรึงไว้กับต้นไม้ แล้วค่อยๆ ปล่อยให้เลือดมันไหลหมดตัวตายอย่างทรมานเถอะ ก๊อบบุ๊ ก๊อบบุ๊!!"
ด้วยความหวาดกลัวว่าพวกก็อบลินจะทะลวงผ่านแนวรบเข้าไปในหมู่บ้าน เหล่าู้เล่นที่เพิ่งไปทัวร์นรกและฟื้นคืนชีพกลับมาใหม่ จึงาันวิ่งกรูกันออกมารวมตัวตรึงกำลังปิดกั้นประตูทางเข้าหมู่บ้านมันฝรั่งทันที!
"เฮ้ย! เกิดอะไรขึ้นวะน่ะ? ทำไมจู่ๆ ทีมแ้าถึงโดนตบตู้มเดียวตายยกตี้แบบนั้นได้ล่ะฟะ?!"
"ดูเหมือนจะเป็นเพราะพลังเวทมนตร์นะไอ้ทิด! เห็นไอ้แก่ก็อบลินที่ยืนอยู่แนวหลังนั่นไหม? ฉันเห็นมันร่ายมนตร์ดำบางอย่าง แล้วหลังจากนั้นพวกก็อบลินก็บ้าเลือดคลั่งกันไปหมดเลย"
"สหายดูแขนของพวกก็อบลินพวกนี้สิ แขนเป็นสีดำปื้นแถมยังหนาและใหญ่ขึ้นอย่างเห็นได้ชัดเลยว่ะ นี่ต้องเป็นเวทมนตร์ประเภทเพิ่มพลังโจมตีและลดความเจ็บปวดชัวร์ๆ"
"พวกเรา... แล้วแบบนี้จะสู้ยังไงดีวะ? พวกเรายังจะชนะศึกนี้ได้อยู่ไหมเนี่ย?!"
"ไอ้หมอผีก็อบลินนั่นมันปล่อยสกิลไม้ตายก้นหีบออกมาแล้วว่ะ! แล้วฝั่งพวกเราล่ะมีสกิลไม้ตายอะไรไปสู้กับมันบ้างไหมฮะ?!"
"ถ้าเกิดพวกเราแพ้ศึกนี้ขึ้นมา หมู่บ้านมันฝรั่งจะเป็นยังไงต่อวะ? ท่านเจ้าเมืองจะรอดไหม? แล้วพวกชาวบ้านกับตัวละครอื่นๆ ในหมู่บ้านจะโดนฆ่าล้างบางไปด้วยหรือเปล่า?!"
"ต่อให้สู้ไม่ได้ก็ต้องสู้โว้ยสหาย!! หมู่บ้านมันฝรั่งของพวกเราไม่ต้อนรับคนขลาดตาขาวหรอกนะ! ข้างหลังของพวกเราคือหมู่บ้านมันฝรั่ง... พวกเราจะไม่มีวันยอมถอยหนีแม้แต่ก้าวเดียว!!"
"บุกเข้าใส่สิโว้ยยยยยยยย!!"
นิยายแนะนำ
นิยายแนะนำ
ความคิดเห็น
COMMENT
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้ เพื่อสร้างประสบการณ์นำเสนอคอนเทนต์ที่ดีให้กับท่าน รวมถึงเพื่อจัดการข้อมูลส่วนบุคคลเพื่อให้ท่านได้รับประสบการณ์ที่ดีบนบริการของเว็บไซต์เรา หากท่านใช้บริการเว็บไซต์นี้ต่อไปโดยไม่มีการปรับตั้งค่าใดๆ นั่นเป็นการแสดงว่าท่านอนุญาตยินยอมที่จะรับคุกกี้บนเว็บไซต์และนโยบายสิทธิส่วนบุคคลของเรา
0.00
0.00









userA???
???? ??? ? ???? ?? ??