เรื่อง มาช่วยฉันใช้เงินที

บท๿ี่ 90: ปรมาจารย์หมัดเทพเจ้า! การชำระแค้นด้วยมือเปล่า และวีรบุรุษในดวงใจ!

"มันอยู่นั่น! ยิง!!"

หนึ่งในนักฆ่าตะโกนสั่งพร้อมกับลั่นไกปืนกลเบา!

แต่ทว่า... ความเร็วของลู่ลี่ในตอนนี้มันก้าวข้ามขีดจำกัดของมนุษย์ไปแล้ว! เขาสไลด์ตัวราบไปกับพื้น หลบ-่ากระสุน๿ี่พุ่งเฉียดศีรษะไปเพียงมิลลิเมตร ก่อนจะใช้เท้าเตะโต๊ะกระจกให้ลอยขึ้นไปกระแทกหน้านักฆ่าคน๿ี่หนึ่งจนมันเสียหลัก!

ลู่ลี่สปริงตัวลุกขึ้นยืนในชั่วพริบตา เขากระโจนเข้าประชิดตัวนักฆ่าคน๿ี่สอง๿ี่กำลังจะหันปากกระบอกปืนมาหาเขา

กรวบ!!"อ๊ากกกก!!"

ลู่ลี่ใช้มือขวาสับลง๿ี่ข้อต่อแขนของนักฆ่าอย่างแม่นยำและรุนแรงจนกระดูกแขนของมันหักท่อนคาตา! ปืนหลุดจากมือ ลู่ลี่ไม่รอช้า เขาใช้เข่ากระแทกสวนเข้า๿ี่ซี่โครงของมันดังก๊อบ! ก่อนจะจับหัวของมันฟาดลงกับขอบเคาน์เตอร์หินอ่อนจนสลบเหมือดเลือดอาบไปในพริบตา!

นักฆ่าคน๿ี่สามเห็นท่าไม่ดี มันทิ้งปืนกลแล้วชักมีดคอมแบทพุ่งเข้ามาแทงลู่ลี่จากด้านหลัง!

ลู่ลี่เบี่ยงตัวหลบคมมีดอย่างพลิ้วไหวราวกับสายน้ำ เขาใช้ทักษะยิวยิตสูคว้าข้อมือของนักฆ่า บิดกลับหลังจนสุดแรงเกลียด!

แกร็ก!!ข้อต่อไหล่ของนักฆ่าหลุดออกจากเบ้า มันแผดเสียงร้องลั่น! แต่ลู่ลี่ยังไม่หยุดแค่นั้น เขาใช้ศอกสับเข้า๿ี่ท้ายทอยของมันเต็มแรง ส่งร่างของนักฆ่าร่วงลงไปกองกับพื้นสนิทศิษย์ส่ายหน้า!

ส่วนนักฆ่าคนแรก๿ี่โดนโต๊ะกระแทกหน้า เพิ่งจะตั้งสติได้ มันยกปืนขึ้นเล็งมา๿ี่แผ่นหลังของลู่ลี่!

"ลู่ลี่!! ระวัง!!"

ไป๋รั่วปิง๿ี่แอบดูเหตุการณ์อยู่ กรีดร้องเตือนด้วยความลืมตัว! หัวใจของเธอแทบจะหยุดเต้นเมื่อเห็นปากกระบอกปืนเล็งไป๿ี่ผู้ชายของเธอ!

แต่ลู่ลี่มีสายตาประดุจเหยี่ยว เขาไม่ได้หันกลับไปมองด้วยซ้ำ เขาใช้ส้นเท้าเตะปืนพกของนักฆ่า๿ี่สลบอยู่บนพื้นให้ลอยขึ้นมาอยู่ในมือ ก่อนจะหมุนตัว 180 องศา และลั่นไกสวนกลับไปโดยไม่ต้องเล็ง!

ปัง!!

กระสุนเจาะเข้า๿ี่หัวไหล่ขวาของนักฆ่าคนสุดท้ายอย่างแม่นยำ ปืนในมือมันร่วงหล่น มันทรุดตัวลงไปนอนร้องโอดโอยกับพื้นห้อง!

ทุกอย่างเกิดขึ้นและจบลงภายในเวลาไม่ถึงสิบวินาที!

ห้องสวีท๿ี่เคยหรูหราบัดนี้เละเทะไม่มีชิ้นดี นักฆ่าระดับมือพระกาฬสามคนนอนสลบไสลและจมกองเลือดอยู่แทบเท้าของลู่ลี่ ชายหนุ่มในชุดทักซิโด้๿ี่ตอนนี้ยับเยินเล็กน้อย ค่อยๆ โยนปืนในมือทิ้งลงพื้น

เขาหันกลับมามองไป๋รั่วปิง... แสงจันทร์๿ี่สาดส่องลงมาอาบร่างของเขา ทำให้แผ่นหลังของเขาดูยิ่งใหญ่และแข็งแกร่งดุจเทพสงคราม๿ี่ลงมาจุติ!

ไป๋รั่วปิงนั่งตัวสั่นอยู่หลังบาร์ ดวงตากลมโตของเธอเบิกกว้าง น้ำตาไหลอาบแก้ม ไม่ใช่เพราะความกลัวอีกต่อไป... แต่เป็นเพราะความตกตะลึง ซาบซึ้ง และความรัก๿ี่เอ่อล้นทะลักพังทลายเขื่อนกั้นน้ำในใจของเธอจนหมดสิ้น!

ผู้ชายคนนี้... มหาเศรษฐี๿ี่เธอเคยดูถูกว่าเป็นแค่พวกเศษเงิน บัดนี้เพิ่งจะเอาชีวิตตัวเองเข้าแลกเพื่อรับกระสุนแทนเธอ และจัดการมือสังหารด้วยมือเปล่าเพื่อปกป้องเธอ!

"ล... ลู่ลี่..."

ไป๋รั่วปิงไม่สนใจมาดคุณหนูผู้สูงศักดิ์อีกต่อไป เธอพุ่งตัวลุกขึ้น วิ่งถลาข้ามเศษกระจกและเศษหินอ่อน โผเข้ากอดแผ่นหลังกว้างของลู่ลี่อย่างสุดแรง!

"ฮืออออ... ลู่ลี่! คุณเจ็บไหม! คุณเป็นอะไรไหม!!" เธอร้องไห้สะอึกสะอื้น สองมือของเธอกอดรัดเอวเขาไว้แน่นราวกับกลัวว่าเขาจะหายไปใบหน้าของเธอซุกอยู่กับแผ่นหลังของเขา น้ำตาของเธอซึมผ่านเสื้อเชิ้ตของเขาจนเปียกชุ่ม

ลู่ลี่ถอนหายใจยาว เขาสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะท้านจากร่างเล็กๆ ๿ี่กอดเขาอยู่ ความโกรธแค้น๿ี่มีต่อนักฆ่ามลายหายไป สัญชาตญาณความอ่อนโยนกลับมาแทน๿ี่ เขาหมุนตัวกลับมา สวมกอดร่างของคุณหนูน้ำแข็งไว้ในอ้อมแขนอย่างแนบแน่น

"ผมไม่เป็นไรครับรั่วปิง... ผมบอกแล้วไง ว่าผมนับแค่ถึงสิบ ทุกอย่างก็จบแล้ว" ลู่ลี่ลูบผมของเธอเบาๆ ปลอบประโลมให้เธอคลายความหวาดกลัว

ลู่ลี่ยกมือซ้ายขึ้นมากดหูฟังบลูทูธ "ชาโดว์... ส่งคนมาเก็บกวาดขยะ๿ี่ห้องฉันด่วน รีดไถข้อมูลมาให้หมดว่าใครส่งพวกมันมา ถ้าเป็นไอ้อาเธอร์... มึงไปบอมบ์ตระกูลมันให้เละเลย!"

"รับทราบครับบอส! หน่วยเก็บกวาดกำลังโรยตัวลงไปภายใน 30 วินาทีครับ!"

ลู่ลี่ตัดสายไป เขาเชยคางของไป๋รั่วปิง๿ี่เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตาขึ้นมาสบตา ดวงตาของเธอตอนนี้ไม่มีความเย็นชาหลงเหลืออยู่อีกต่อไป มีเพียงความเทิดทูนบูชา ความหลงใหล และความรัก๿ี่มอบให้ชายคนนี้อย่างหมดหัวใจ!

[ติ๊งงงงงงงงงงงงงงง!!!!!]

[ระบบแจ้งเตือนระดับสูงสุด!! เป้าหมาย SSR+ (ไป๋รั่วปิง) ถูกโจมตีทางอารมณ์ขั้นวิกฤต!]

[สถานะความประทับใจพุ่งทะลุขีดจำกัดจาก +85 เป็น: 100/100 (มอบกายถวายชีวิตและความภักดีอย่างสมบูรณ์แบบตลอดกาล!!!)]

เสียงสวรรค์ของระบบดังกึกก้องในหัวของลู่ลี่!