เรื่อง “คัมภีร์เต๋าเหนือโลกันตร์”
เสียงืของิาโบราณัดังก้องู่เบื้องั
ืแผ่นดินสั่นสะเทือนเป็นระยะ เหินามหึมาพังทลายสูุ่เเบื้องล่าง
ู้เข้าที่ีิต่างีออกจากเิาด้วยี้าซีดเผือด
าต้องปะกันเิ
าแบก่าสหายที่ไ่ีลมหายใจ
ิ่าเลือดแะฝุ่นหินไปั่
นี่ืบทพิสูจน์ที่แมาด้วยชีวิต
ไม่นานนัก...
เรือเหาะของนครเมฆครามหลายลำก็ทะยานมาถึง
หัวเรือประดับตราประจำเมืองเมฆครามสีครามเข้ม
ู้อาวุโสหลายสิบคนีมาตรวจสถานการณ์
เมื่อเห็นสภาพของสนาม
แม้แตู่้อาวุโสู้ผ่านร้อนผ่านหนาวมานับร้อยปี
ยังต้องเงียบงัน
ชายชราู้ึ่ถอนหายใจ
"การทดครั้งนี้..."
"โหดร้ายกว่าที่คาดไว้"
ไม่นาน
ผลการทดก็ถูกประกาศ
จากู้เข้าั้
มีู้เสียชีวิตกว่าึ่ในสาม
อีกจำนวนมากได้รับบาดเจ็บสาหัส
ส่วนู้ที่สามารถเิออกมาจากิาได้ด้วยตนเอง
ต่างได้รับการยอมรับว่าเป็นอัจฉริยะรุ่นใหม่ของภูมิภาคเมฆคราม
ิาโบราณ...
ได้ปิฉาก่าสมบูรณ์
...
เีครึ่งวันัจากนั้น
ข่าวการก็แพร่สะพัดไปั่นครเมฆคราม
ข่าวแรก
ืมู่หรงเย่
ศิษย์อันดับึ่แห่งสำนักกระบี่สวรรค์
ัแข็งแกร่งไรู้้เทียบ
ข่าวที่สอง
ืเซียวอี่เฟิง
อัจฉริยะู้ใช้กระบีู่้โดดเด่น
แต่ข่าวที่ถูกกล่าวถึงมากที่สุด
กลับเป็นชื่อของเด็กหนุ่มู้ึ่
ิเซี
"ได้ยินหรือยัง"
"เด็กหนุ่มขั้นหลอมกายเต๋าคนนั้น"
"ใช่คนที่รอดจากการไล่ล่าของคนุดำหรือไม่"
"ได้ข่าวว่าแม้แต่เซียวอี่เฟิงยังต้องใช้พลังเต็มำั"
"มู่หรงเย่ยังเอ่ยปากชมเขา"
ชื่อของิเซีเริ่มถูกพูดถึงในโรงเตี๊ยม
ตลาด
ลานประลอง
แม้แต่ในหมูู่้ฝึกตนอาวุโส
ทุกคนต่างถามคำถามเดียวกัน
"ิเซีืใคร"
แม้เขาจะยังไ่ีสำนัก
ไ่ีชื่อเสียง
แต่กลับติดู่ในรายชื่ออัจฉริยะรุ่นใหม่ทีู่้คนเฝ้าจับตามอง
...
หลายวันต่อมา
ู้แทนจากสำนักใหญ่ต่างเิทางเข้าสู่นครเมฆคราม
ุคลุมหลากสีปรากฏเต็มลานต้อนรับ
สำนักกระบี่สวรรค์
สำนักหมื่นโอสถ
สำนักอัสนีม่วง
สำนักเมฆคราม
สำนักอักขระสวรรค์
ยอดอัจฉริยะจากทุกาทิศ
ต่างเิทางมาพร้อมกับู้อาวุโสของตน
เป้าหมายแรกของทุกสำนัก
ืมู่หรงเย่
แต่ไม่นานนัก
สายตาหลายคู่ก็เริ่มหันมาหาิเซี
เด็กหนุ่มที่ไ่ีภูมิั
ไ่ีสำนัก
แต่กลับสามารถสร้างปาฏิหาริย์ได้ครั้งแล้วครั้งเล่า
ู้อาวุโสคนึ่กล่าวเา ๆ
"หากเด็กคนนี้ได้รับการขัดเกลา"
"อนาคตคงยากจะคาดเดา"
...
ขณะเดียวกัน
าใหอเฝ้าราตรีสาขานครเมฆคราม
ชายวัยกลางคนู้ดูแลหอำัอ่านาลับฉบับึ่
ตราประทับซอง
เป็นตราของเฉินเยี่ชิว
ัอ่าน
ี้าของเขาเปลี่ไปทันที
่กล่าวช้า ๆ
"ู้ถือโคมรุ่นที่เก้า..."
"ในที่สุดก็ปรากฏตัว"
เขาค่อย ๆ ปิม้วนา
่ออกคำสั่ง
"จับตาิเซี"
"ห้ามให้คนุดำเข้าใกล้เขา"
"ไ่่าจะต้องแด้วยสิ่งใด"
เป็นครั้งแรก
ที่หอเฝ้าราตรีเริ่มเคลื่อนไหว่าจริงจัง
...
ลึกไปใ้ืดิน
าใตำหนักีำไร้แ
ชายุดำู้ึ่ำัคุกเข่า
่าของเขาั่เา
เบื้องหน้า
ืัั์หินีำสูงตระหง่าน
ุู้ึ่นั่งู่นั้น
ไ่ีู้ใดมองเห็นใ้า
มีเีดวงาีทองคู่ึ่
ที่เปิขึ้น่าช้า ๆ
แรงกดดันาาปกคลุมั่ทั้งตำหนัก
ชายุดำก้มีะจนแแนบื้
"นายท่าน..."
"พวกเราล้มเหลว"
ความเงียบปกคลุมู่ครู่ึ่
่เสียงทุ้มต่ำจะดังขึ้น
"ปล่อยให้เขาเติบโต"
ชายุดำเงยหน้าขึ้นด้วยความตกใจ
เสียงนั้นกล่าวต่อ
"โคมต้องสว่าง"
"ประตูจึงจะเปิได้"
"ตราบใดที่เขายังไม่สมบูรณ์"
"เขายังมีประโยชน์"
ไ่ีคำอธิบายเพิ่มเติม
ไ่ีคำสั่งให้สังหาร
แต่เีเท่านี้
ก็ทำให้ทุกคนเข้าใจ
ิเซี...
ยังไม่ใช่เป้าหมายที่จะต้องตาย
...
หลายวันัจากนั้น
ิเซีกลับมาถึงนครเมฆครามอีกครั้ง
ขณะเิเข้าสู่โรงเตี๊ยม
เด็กส่งาีวิ่งเข้ามา
"ท่านืิเซีใช่หรือไม่"
ิเซีพยักหน้า
เด็กหนุ่มยื่นม้วนประกาศสีทองให้
"มีู้ฝากสิ่งนี้ไว้"
เมื่อคลี่ออก
ตัวอักษรสีทองก็ปรากฏต่อหน้า
"หนังสือเชิญ"
"การประชุมคัดเลือกศิษย์แห่งสำนักทั้งหก"
ู้ที่ผ่านการคัดเลือก
สามารถเลือกเข้าสำนักระดับภูมิภาค
ได้รับทรัพยากรฝึกตน
แะโอกาสก้าวสู่โลกที่กว้างใหญ่กว่าเดิม
ิเซีกำม้วนหนังสือแน่น
สายตาแน่วแน่
หากต้องการแข็งแกร่ง
หากต้องการ้านครรัตติกาล
หากต้องการไขปริศนาู้ถือโคม
เขาจะหยุดู่ที่นครเมฆครามไม่ได้
...
คืนนั้น
ิเซียืนู่กำแพงเมือง
สายลมพัดผ่านุคลุมีำ
เบื้องหน้า
ดวงดาวนับหมื่นส่องประกายเต็มืฟ้า
าใทะเลจิต
ตะเกียงวิญญาณเก้าชั้นฟ้าส่องแแผ่วเา
เสียงของู้เฝ้าิาัดังก้อง
"จงแข็งแกร่ง..."
"่ที่นครรัตติกาลจะเรียกหาเจ้า"
ิเซีหลับตาช้า ๆ
่ืาขึ้นอีกครั้ง
แาของเขาแน่วแน่ิ่่าเดิม
าัได้ัิใแล้ว
ไ่่าจะต้องเิญกับัูเช่นไร
ไ่่าจะต้องเิเ้าอันโเี่เีใด
เขาจะ้าความจริงั้ให้ได้
"ชื่อของิเซี..."
"ได้เริ่มเป็นที่กล่าวขานในนครเมฆคราม"
"แต่ในสายตาของู้ยิ่งใหญ่แห่งโลกู้ฝึกตน"
"นี่เป็นเีก้าวแรกของตำนานเท่านั้น"
นิยายแนะนำ
นิยายแนะนำ
ความคิดเห็น
COMMENT
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้ เพื่อสร้างประสบการณ์นำเสนอคอนเทนต์ที่ดีให้กับท่าน รวมถึงเพื่อจัดการข้อมูลส่วนบุคคลเพื่อให้ท่านได้รับประสบการณ์ที่ดีบนบริการของเว็บไซต์เรา หากท่านใช้บริการเว็บไซต์นี้ต่อไปโดยไม่มีการปรับตั้งค่าใดๆ นั่นเป็นการแสดงว่าท่านอนุญาตยินยอมที่จะรับคุกกี้บนเว็บไซต์และนโยบายสิทธิส่วนบุคคลของเรา
0.00
0.00









userA???
???? ??? ? ???? ?? ??