เรื่อง “คัมภีร์เต๋าเหนือโลกันตร์”
าลมเ็พัดผ่านเีประลองี่แตกร้าว
ิเซียนแะมู่งเย่ยืนห่างกันเพียงสิบจั้ง
ทั้งสองต่างมีบาดแผลทั่วร่าง
เสื้อคลุมขาดรุ่งริ่ง
โลหิตหยดบนพื้นหินเป็ทาง
แต่าตาทั้งคู่ยังคงมั่นคง
ไม่มีู้ใดยอมถอย
มู่งเย่กระบี่เิขึ้น้า ๆ
ปาสีขาวิุิ์หลั่งไหลเ้าู่คมา
เมฆเืท้องฟ้าาัถูกึูเ้าหาเา
"ิเซียน..."
"ึนี้ จบแล้ว"
ทันทีี่สิ้นเสียง
แรงกดดันั้แก่นมรรคาพลันระเบิดออกเต็มกำลัง
ู้ชมจำนวนมากถึงกับหน้าซีด
แม้แตู่้ฝึกตนั้สร้างชีพจรมรรคาหลายคนยังรู้สึกหายใจติดขัด
เพกระบี่เมฆาสวรรค์มู่งเย่ก้าวออกมาหนึ่งก้าว
กระบี่เิในมือสั่นสะเทือน
่ฟันออก่าเรียบง่าย
"เมฆาสวรรค์... ตัดา"
ฉัวะ!
แสงกระบี่สีขาวาหนึ่งพุ่งออกมา
เรียบง่าย
แต่กลับให้ความรู้สึกาัสามารถตัดท้องฟ้าไ้จริง
พื้นเีี่มันพาดผ่านแออกเป็รอยยาว
แรงกดดันมหาศาลเ้าปกคลุมิเซียนในพริบตา
ตะเกียงในทะเลจิติเซียนกำกระบี่ดาราครามแน่น
ปาทั่วร่างถูกกดดันจนแทบหยุดไหลเียน
แต่ภายในทะเลจิต
ตะเกียงวิญญาณเก้าชั้นฟ้ากลับส่อง่ายิ่ง่าเิม
ภาพกระบี่าหนึ่ง่ ๆ ชัดเจนขึ้น
ไ่ใ่ดารา่
แต่เป็กระบี่ี่อ่อนโยน่า
ลึกล้ำ่า
แะาจะาเา
เสียงู้เฝ้าิาดังขึ้น่าแผ่วเา
"จงปล่อยให้กระบี่เคลื่อนไหวตามใจ..."
ิเซียนหลับตาเพียงชั่วอึดใจ
่ลืมขึ้นอีกครั้ง
ดวงตาแห่งกรรมเปล่งประกายสีเิอมคราม
กระบวนท่าี่สองเาก้าวออกไป
้า...
แต่มั่นคง
กระบี่ดาราครามวาดผ่านอากาศเป็เส้นโค้ง
แสงกระบี่ไม่ไ้พุ่งตรง
แต่กลับพร่าเลือนราวหมอกจันทร์
"กระบี่เก้าา..."
"จันทร์พรางเมฆ"
วินาทีนั้น
ู้ชมทั้งสนามรู้สึกเหมือนเห็นพระจันทร์ซ่อนอยู่หลังเมฆหมอก
แสงกระบี่ปรากฏขึ้นแล้วหายไป
าจะจับทิศทาง
แม้แต่มู่งเย่ยังเปลี่ยนสีหน้าเล็กน้อย
"กระบี่านี้..."
"ไม่ธรรมดา!"
ปะทะแสงกระบี่สีขาว
ปะทะ
แสงกระบี่สีดำอมคราม
เ้งงง!!
เสียงปะทะดังก้องราวอสนีบาต
แรงระเบิดพลังปากวาดล้างทั้งเี
เศษหินปลิวว่อน
ค่าลป้องกันรอบสนามสั่นสะเทือน่ารุนแรง
ู้ชมจำนวนมากต้องปาขึ้นป้องกันตัว
ความไม่สมบูรณ์ภายในแรงปะทะ
ิเซียนรู้สึกไ้ทันที
กระบวนท่านี้...
ยังไม่สมบูรณ์
ปาในชีพจรมรรคาาแรกถูกดึงออกเร็วเกินไป
เส้นลมปาหลายแห่งเริ่มปวดแสบ
จังหวะกระบี่ขาดหายไปช่วงหนึ่ง
มู่งเย่สัมผัสช่องว่างนั้นไ้ทันที
"ขออภัย..."
"แต่้าจะไม่ปล่อยโอกาสนี้"
เาก้าวเ้าประชิด
กระบี่เิแทงออก่ารวดเร็ว
ฉัวะ!
ิเซียนกระบี่ขึ้นรับ
แต่แรงกระแทกมหาศาลทำให้ร่างเาถอยหลังหลา้าว
เลือดพุ่งออกามุมปาก
ู้แพ้ี่ยังยืนหยัดทั้งสองหยุดนิ่ง
มู่งเย่หอบหายใจ
ส่วนิเซียนยืนพิงกระบี่ดาราครามไว้กับพื้น
เาพยายามก้าวต่อ
แต่ปาในร่างกลับว่างเปล่า
กระบี่ดาราครามสั่นเา ๆ
่หลุดามือ
เ้ง...
เสียงกระบี่ตกพื้นดังชัดเจนไปทั่วสนาม
ู้ตัดสินมองทั้งสองอยู่ครู่หนึ่ง
่ประกาศด้วยเสียงหนักแน่น
"ู้ชนะ... มู่งเย่!"
ทั่วจัตุรัสเงียบไปชั่วอึดใจ
่เสียงโห่ร้องจะดังสนั่น
ศิษย์อันดับหนึ่งแห่งสำนักกระบี่สวรรค์
ยังคงรักษาตำแหน่งอัจฉริยะอันดับหนึ่งแห่งนครเมฆครามเอาไว้ไ้
หลังึมู่งเย่เินมาหยุดตรงหน้าิเซียน
่ยื่นมือออกไป
"ครั้งนี้ ้าชนะ"
ิเซียนมองมือ้างนั้นอยู่ครู่หนึ่ง
่จับมันแะลุกขึ้น
มู่งเย่ยิ้มบาง
"แต่ครั้งหน้า..."
"้าอาจเป็ฝ่ายแพ้"
ิเซียนหัวเราะเา ๆ
แม้จะ่าแ้
แต่แววตาเากลับ่ายิ่ง่าเิม
เพราะัี้...
เาไ้เห็นเส้นทางกระบี่ี่กว้างใหญ่่าเิม
"ิเซียนแพ้ึนี้... แต่กระบี่เา ไ้ก้าวไปอีกั้ แะการ่าแ้ั้แในฐาะู้แข็งแกร่ง จะกลายเป็ก้าวสำคัญู่เส้นทางี่ิ่ใญ่่าเิม"
นิยายแนะนำ
นิยายแนะนำ
ความคิดเห็น
COMMENT
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้ เพื่อสร้างประสบการณ์นำเสนอคอนเทนต์ที่ดีให้กับท่าน รวมถึงเพื่อจัดการข้อมูลส่วนบุคคลเพื่อให้ท่านได้รับประสบการณ์ที่ดีบนบริการของเว็บไซต์เรา หากท่านใช้บริการเว็บไซต์นี้ต่อไปโดยไม่มีการปรับตั้งค่าใดๆ นั่นเป็นการแสดงว่าท่านอนุญาตยินยอมที่จะรับคุกกี้บนเว็บไซต์และนโยบายสิทธิส่วนบุคคลของเรา
0.00
0.00









userA???
???? ??? ? ???? ?? ??