0.00 
0.00 
เรื่อง “คัมภีร์เต๋าเหนือโลกันตร์”
- ปรับสีและขนาดตัวอักษร
-
-
-
-
ำถามจ้าวู๋เหยินัก้องอยู่ใ้ใต้ดิน
“คราวนี้...เจ้าจะเลือกใคร?”
เสียงั้ไ่ได้ั
แต่กลับหนักแน่นจนทุกคนใ้ได้ยินอย่างชัดเจน
เบื้องหน้าหลินเวี
ผูู้ญิ้หลายสิบชีวิตกำลังถูกกักขังอยู่ใกรง
บางคนหมดสติ
บางคนร้องไห้
บางคนกำลังดิ้นรนกับโซ่สีดำที่พันรอบร่าง
และใกรงด้านึ่
หญิงสาวอายุประมาณสิบเจ็ดปี
กำลังั่พิงผนังอย่างอ่อนแรง
เ้ผมสีดำยุ่งเหยิง
ใบหน้าซีดขาว
แต่ดวงตาคู่ั้ยังมีสติ
หลินเวีมองา
เ้กรรมสีทองที่ดวงตาแ่กรรมมองเห็น
ทอดออกจากร่างหญิงสาว
เชื่อมตรงมาถึงตัวเขา
ไ่มีความผิดพลาด
ไ่มีข้อสงสัย
าคือ
หลินเยว่
คนที่พวกเขาตามหามาตลอด
หัวใจหลินเวีเต้นแรงึ้
ใเวลาเดียวกัน
ผูู้ญิ้ลำดับที่เจ็ดที่อยู่ข้างูุ่หลานกำลังทรุดตัวลง
พันธนาการที่าเพิ่งหลุดออก
ยังสร้างบาดแผลเอาไว้มากมาย
าหอบหายใจ
แต่ยังาาลุกึ้
“อย่าหยุด...”
หลินเวีหันกลับ
“อะไร?”
หญิงสาวมองเขา
“ช่วยพวกเขาก่อน”
“อย่ามาห่วงข้า”
หลินเวีเงียบ
จ้าวู๋เหยินหัวเราะ
“ได้ยินแ้ใช่ไหม?”
“แม้แต่คนที่เจ้าช่วยยังรู้่า...”
“เวลาแบบนี้ควรเลือกอย่างไร”
เขากางมือ
“หลินเยว่อยู่ตรงั้”
“คนพวกนี้อยู่ตรงนี้”
“เจ้าเลือกคนึ่”
“อีกฝ่าย็ต้องตาย”
าหน้ากากเงินยืนอยู่ด้านข้าง
ไ่ได้พูด
เพียงมองหลินเวีอย่างสนใจ
เขาารู้่า
ผู้ืโ
จะตัดสินใจอย่างไร
หลินเวีก้มลงมองกระบี่ใมือ
กระบี่ดาราคราม
คมกระบี่สะท้อนแสีทองเปลวเพลิงชะตากรรม
ำ่า
“เลือก”
ผุดึ้ใหัวอีกครั้ง
แต่คราวนี้
ความหมายมันแตกต่างออกไป
เขาเคยคิด่า
การเลือกหมายถึง
เลือกสิ่งึ่
และละทิ้งอีกสิ่งึ่
แต่ตอนนี้
เขาเริ่มเข้าใจแ้่า
ปัญหาไ่ใช่การเลือก
ปัญหาคือ
เหตุใเขาจึงต้องักติกาอีกฝ่าย
“ข้าเข้าใจแ้”
หลินเวีกล่าวเา ๆ
จ้าวู๋เหยินเลิกคิ้ว
“เข้าใจอะไร?”
หลินเวีเงยหน้า
ดวงตาสีทองส่องประกาย
“ข้าไ่จำเป็นต้องเลือกตามกติกาเจ้า”
รอยยิ้มบนใบหน้าจ้าวู๋เหยินแข็งค้าง
“อะไรนะ?”
“เจ้าบอก่าข้าต้องเลือกคนใคนึ่”
“แต่ใครเป็นคนกำหนด่า...”
หลินเวียกกระบี่ึ้
“ข้าต้องเลือก?”
ตูม!
ปราณมหาศาลระเบิดออกจากร่าง
เปลวเพลิงชะตากรรมลุกโชน
สีทองอมแดงแผ่ไปทั่ว้
าหน้ากากเงินหรี่ตา
“เขาจะทำอะไร?”
หลินเวีไ่ได้ตอบ
ดวงตาแ่กรรมเปิดเต็มที่
ทุกเ้กรรมปาฏชัด
เขาเห็นผูู้ญิ้ทุกคน
บางคนมีเ้กรรมที่ใ้ดับ
บางคนเือยู่เพียงครึ่งึ่
บางคนมีพันธนาการซ้อนกันหลายชั้น
ส่วนหลินเยว่
มีเ้กรรมสีทองเข้มก่าื่
และมีเ้สีดำพันอยู่รอบหัวใจถึงเก้าชั้น
เก้าชั้น...
หลินเวีนึกถึงตะเกียงวิญญาณเก้าชั้นฟ้า
อีกครั้ง
แต่คราวนี้เขาไ่มีเวลาคิด
เขาก้าวออก
“ุหลาน!”
ูุ่หลานเงยหน้า
“าคนที่ยังเดินได้ออกไปทางตะวันตก”
“หานอวี่กับหลิ่วชิงอวี่คุ้มกัน”
“สือเหว่ย...”
“ข้ารู้!”
สือเหว่ยตอบทันที
“ข้าจะเปิดทาง”
หลินเวีพยักหน้า
จากั้หันไปมองเยี่ยเทีเหิง
“ช่วยข้าหยุดาหน้ากากเงิน”
เยี่ยเทีเหิงยิ้มบาง
“ใที่สุดเจ้า็ยอมเรียกข้า”
“อย่าทำใ้ข้าเสียใจที่เรียก”
“ไ่รับรอง”
สองคนพุ่งออกพร้อมกัน
าหน้ากากเงินชักกระบี่
เคร้ง!
กระบี่สีเงินเข้าปะทะกระบี่ดาราคราม
เสียงโลหะัสะเทือนทั่ว้
เยี่ยเทีเหิงเข้าซ้าย
หลินเวีเข้าขวา
คนึ่เน้นความเร็ว
อีกคนเน้นการมองเห็นเ้กรรม
าหน้ากากเงินรับการโจมตีทั้งสองพร้อมกัน
แต่ไ่ถอย
เขาหมุนกระบี่
แสีเทาดำพุ่งออก
ตูม!
หลินเวีถอยไปสองก้าว
เยี่ยเทีเหิงกลับใ้แรงสะท้อน
หมุนตัวกลางอากาศ
กระบี่ฟันลงจากด้านบน
ฉัวะ!
าหน้ากากเงินยกแขนป้องกัน
แขนเสื้อขาด
เลือดซึม
แต่ไ่มีรอยยิ้ม
“คู่มือที่ดี”
เขากล่าว
“พวกเจ้าสองคน”
“เริ่มมีคุณสมบัติพอใ้ข้าจำชื่อแ้”
เยี่ยเทีเหิงตอบ
“ข้าไ่สนใจ่าเจ้าจะจำหรือไ่”
กระบี่ฟันออกอีกครั้ง
าหน้ากากเงินหลบ
หลินเวีมองเ้กรรม
ทันใั้
“ข้างหลัง!”
เยี่ยเทีเหิงหัน
าหน้ากากเงินกลับใ้กระบี่แทงสวน
เคร้ง!
เยี่ยเทีเหิงรับทัน
แต่ฝ่ามืออีกข้างาหน้ากากกลับกระแทกเข้าหน้าอก
ตูม!
เยี่ยเทีเหิงถูกซัดกระเด็น
“เยี่ยเทีเหิง!”
“ข้ายังไหว!”
เขายันตัวลุก
เลือดไจากมุมปาก
หลินเวีมองเขา
“อย่าฝืน”
“เจ้า็เหมือนกัน”
ทั้งสองสบตา
จากั้พุ่งพร้อมกันอีกครั้ง
ใเวลาเดียวกัน
ูุ่หลานกำลังตัดโซ่ใ้ผูู้ญิ้ทีละคน
“เร็ว!”
“เดินไหวไหม?”
บางคนส่ายหน้า
าจึงช่วยพยุง
หานอวี่กับหลิ่วชิงอวี่เปิดแนวา
สือเหว่ยยืนอยู่กลางทาง
กำลังรับมือาชุดดำเกือบสิบคน
“เข้ามา!”
เขาฟาดอาวุธออก
ตูม!
าชุดดำสามคนกระเด็น
แต่ด้านหลังยังมีอีกหลายคน
สือเหว่ยกำหมัด
“นี่มันเยอะเกินไปแ้!”
หานอวี่ตะโกน
“อย่าเพิ่งตาย!”
“ข้าจะาา!”
ูุ่หลานหันกลับมา
แต่ทันใั้
ผูู้ญิ้คนึ่็ล้มลง
ารีบเข้าไป
“เจ้า!”
าคนั้กุมหน้าอก
“ไ่...”
“อย่าหยุด...”
ูุ่หลานมองเ้กรรม
พันธนาการยังไ่ถูกปลดทั้งหมด
ากัดฟัน
“อดทน”
เปลวเพลิงหลินเวีไ่อยู่กับา
าทำได้เพียงใ้วิชารักษา
าคนั้กลับยิ้ม
“ข้าคง...”
“ไปต่อไ่ไหวแ้”
“ไ่!”
ูุ่หลานตอบทันที
าคนั้มองา
“ไ่เป็นไร”
“อย่างน้อย...”
“วันนี้ข้าได้เห็นแอีกครั้ง”
ลมหายใจเขา่ ๆ เาลง
ูุ่หลานกำหมัด
แต่ไ่มีเวลาใ้เศร้า
เพราะศัตรูยังมา
าลุกึ้
“ไป!”
ุ่ผูู้ญิ้ที่เืถูกาออกจาก้
แต่ใใจา
ภาพาคนั้
ยังู่
หลินเวีเห็นุ่าผ่านเ้กรรม
เห็นคนึ่จากไป
เห็นผู้ื่ ๆ กำลังู่้เพื่อเาีิรอด
าโกำลังเพิ่มึ้
แต่ั้ี้
เขาไ่ปล่อยใ้มันเาไ้จิตใจ
เขาัาลงชั่วขณะ
แ้เปิดึ้อีกครั้ง
ิ่ก่าเิ
“จ้าวู๋เหยิน!”
เสียงเขาัไปทั่ว้
จ้าวู๋เหยินหันมา
“อะไร?”
“เจ้าคิด่าความกลัวจะทำใ้ข้าเลือกอย่างที่เจ้าต้องการ”
“แต่เจ้าคิดผิด”
จ้าวู๋เหยินหัวเราะ
“แ้เจ้าจะทำอย่างไร?”
หลินเวีมองกรง
“ข้าจะช่วยพวกเขา”
“ทั้งหมด?”
“ทั้งหมดที่ข้ายังช่วยได้”
จ้าวู๋เหยินส่ายหน้า
“คนโง่”
“นี่ไ่ใช่โลกเด็ก”
หลินเวีตอบ
“ใช่”
“นี่ไ่ใช่โลกเด็ก”
“ัั้ข้าจะไ่ใ้กฎเจ้า”
เปลวเพลิงชะตากรรมปะทุึ้
เขากระแทกฝ่ามือลงบนพื้น
วงแหวนสีทองขนาดใหญ่แพร่กระจายออก
เ้กรรมทั้งหมดใ้ั่สะเทือน
จ้าวู๋เหยินหน้าเปลี่
“เขาจะดึงพลังค่ายกลมาใ้?”
าหน้ากากเงินหันมอง
“ไ่...”
“เขากำลังเปลี่ทิศทางมัน”
หลินเวีำราม
“กลับมา!”
ฟู่!
เ้กรรมสีดำที่เคยดึงพลังชีวิต
กลับถูกลากย้อนกลับ
จากผูู้ญิ้
กลับเข้าสู่ศูนย์กลางค่ายกล
ผลึกสีดำทุกก้อนั่สะเทือน
ึ่
สอง
สาม
จากั้แตก
ปัง!
ปัง!
ปัง!
พันธนาการผูู้ญิ้หลายสิบคน
หายไปพร้อมกัน
พวกเขาล้มลง
แต่ยังมีชีวิต
จ้าวู๋เหยินเบิกตา
“เป็นไปไ่ได้!”
หลินเวีหอบหายใจ
เลือดไจากดวงตาข้างึ่
แต่ยังยืนอยู่
เขาหันไป
มองกรงสุดท้าย
หลินเยว่
ยังอยู่
“ถึงตาเจ้าแ้”
หลินเวีพุ่งไปยังกรง
จ้าวู๋เหยินาาขวาง
แต่เยี่ยเทีเหิงสกัดไว้
เคร้ง!
“คูู่่้เจ้า”
“คือข้า”
จ้าวู๋เหยินกำหมัด
“หลีกไป!”
เยี่ยเทีเหิงไ่ถอย
“ถ้าาไป”
“ผ่านข้าไปก่อน”
จ้าวู๋เหยินปลดปล่อยพลังเต็มกำลัง
เงาดำขนาดมหึมาปาฏึ้
เยี่ยเทีเหิงยกกระบี่
แสีเงินแผ่ออก
สองพลังปะทะกัน
ตูม!
หลินเวีมาถึงกรง
หลินเยว่มองเขา
ดวงตาาั่
“เจ้า...”
“เป็นใคร?”
หลินเวีชะงัก
าจำเขาไ่ได้
มันเป็นไปได้
เพราะจิตาถูกกดทับมานาน
“ข้าชื่อหลินเวี”
“คนที่มาช่วยเจ้า”
หลินเยว่มองเขา
“พี่าข้า...”
“เขาอยู่ที่ไหน?”
“เรากำลังตามหาเขา”
หลินเยว่นิ่ง
“เขายังมีชีวิต?”
“ใช่”
ำสั้น ๆ
แต่ทำใ้น้ำตาาไออกมา
“จริงหรือ?”
“จริง”
“แ้เขา...”
าาาลุก
แต่ร่างกลับอ่อนแรง
หลินเวีรีบประคอง
“ไ่ต้องฝืน”
“พี่าข้า...”
“กำลังรอเจ้า”
าก้มหน้าร้องไห้
“ข้ากลัว”
หลินเวีนิ่ง
ำพูดั้
ทำใ้เขานึกถึงตัวเอง
เขาเอง็กลัว
กลัวความตาย
กลัวความล้มเหลว
กลัวการสูญเสีย
แต่เขาัเดินมา
เขาจึงกล่าว
“กลัวได้”
“เจ้าไ่จำเป็นต้องเข้มแข็งตลอดเวลา”
หลินเยว่เงยหน้า
“แ้ถ้าข้ากลัวจนเดินไ่ไหว?”
หลินเวียื่นมือ
“ข้าจะเดินไปพร้อมกับเจ้า”
หญิงสาวมองมือเขา
ก่อนจับมัน
“ตกลง”
ทันใั้
เสียงระเบิดครั้งใหญ่ัึ้
ตูม!
หลินเวีหันกลับ
เยี่ยเทีเหิงถูกซัดกระเด็น
จ้าวู๋เหยินก้าวตาม
แตูุ่่หลานกลับเข้ามาสกัด
กระบี่ปะทะกัน
เคร้ง!
“ถอยไป!”
จ้าวู๋เหยินตะโกน
“ไ่”
ูุ่หลานตอบ
“เจ้าจะผ่านข้าไ่ได้”
หลินเวีมอง
สหายทั้งหมดกำลังปกป้องา
ผูู้ญิ้กำลังทยอยถูกนำออกไป
แต่ศัตรูยังมีจำนวนมาก
และค่ายกลกำลังจะพัง
พื้นเริ่มแตกร้าว
เพดานั่สะเทือน
“ที่นี่กำลังถล่ม!”
หลิ่วชิงอวี่ตะโกน
หานอวี่รีบตะโกนตอบ
“ทุกคนออกไป!”
หลินเวีอุ้มหลินเยว่ึ้
“ไปกัน”
หลินเยว่จับเสื้อเขาแน่น
ระห่างที่ทุกคนกำลังถอนตัว
าคนึ่ที่เพิ่งได้รับการปลดพันธนาการ
หยุดอยู่กลางทาง
เขาหันกลับ
ใ้ด้านหลัง
มีผูู้ญิ้อีกสองคนที่ยังติดอยู่
คนึ่หมดสติ
อีกคนขยับไ่ได้
าคนั้ลังเล
จากั้หันกลับไป
“ข้าจะช่วยพวกเขา”
สือเหว่ยหันมา
“อย่า!”
“เร็วเกินไป!”
าคนั้ส่ายหน้า
“เมื่อครู่...”
“มีคนช่วยข้า”
“คราวนี้...”
“ถึงตาข้าแ้”
เขาวิ่งกลับ
สือเหว่ยกำหมัด
าตาม
แต่พื้นกำลังพัง
หลินเวีเอง็เห็นภาพั้
เขากัดฟัน
“ไป!”
ตูม!
เพดานส่วนึ่ถล่มลง
ทุกคนต้องเร่งออก
ภายใ้
าคนั้าายกร่างผูู้ญิ้คนึ่ึ้
แต่ร่างอ่อนแรงเกินไป
“เร็วเข้า...”
เขากัดฟัน
ยกึ้
อีกคนาาคลาน
้า
เสียงิถล่มัต่อเนื่อง
าคนั้เห็นแจากา
แต่ใวินาทีั้
คานิขนาดใหญ่ตกลงมา
ตูม!
เขาใ้ร่างตัวเองผลักคนทั้งสองออก
ิกระแทกแผ่นหลัง
เลือดพุ่ง
แต่คนทั้งสองถูกส่งพ้นจากพื้นที่อันตราย
าคนั้ยิ้ม
“วิ่ง...”
“ออกไป...”
“อย่าหันกลับมา”
จากั้
เพดานทั้งส่วนถล่มลง
ด้านนอก
เสียงัสนั่นสะเทือนทั้งบริเวณ
ูุ่หลานหันกลับ
“เขา...”
สือเหว่ยกำหมัดแน่น
ไ่มีใครพูด
หลินเวีัา
ดวงตาแ่กรรมยังมองเห็นอยู่
เ้กรรมึ่
ดับลง
แต่เ้กรรมคนที่ถูกช่วย
ยังู่
เขาไ่สามารถช่วยทุกคน
อีกครั้ง
แต่ั้ี้
เขาไ่ได้าาหลอกตัวเอง
คนึ่ยอมเสียชีวิต
เพื่อช่วยอีกสองคน
นั่นคือการเลือกเขาเอง
ไ่ใช่การเลือกศัตรู
และหลินเวี
เคารพมัน
หลังออกจาก้ใต้ดิน
พวกเขากลับมาบนพื้นดิน
ฝนเริ่มตก
ผู้คนจำนวนมากกำลังถูกนำออกจากพื้นที่
สมาชิกหอเฝ้าราตรีเข้ามาช่วย
หลินเวีวางหลินเยว่ลง
หญิงสาวัั่
“พี่าข้า...”
“เขาอยู่”
หลินเวีตอบ
“เราจะไปหาเขา”
เธอพยักหน้า
น้ำตายังไ
แต่ั้ี้
ไ่มีความสิ้นหวังใดวงตา
หลายชั่วยามต่อมา
ซากใต้ดินถูกปิด
ผู้รอดชีวิตได้รับการรักษา
ผูู้ญิ้บางส่วนหลับใหล
บางคนฟื้น
บางคนไ่สามารถพูดได้
แต่พวกเขามีชีวิต
หานเฟิงั่ทำบันทึก
สีหน้าเคร่งเครียด
“เราช่วยได้สามสิบเจ็ดคน”
“เสียชีวิตหกคน”
หลินเวีเงียบ
ตัวเลขั้
ไ่ใช่เพียงตัวเลข
แต่เป็นชื่อ
ใบหน้า
ชีวิต
และเรื่องราว
หานเฟิงกล่าวต่อ
“ถ้าไ่มีเจ้า”
“คนตายจะมากก่านี้หลายเท่า”
หลินเวีส่ายหน้า
“แต่ยังมีคนตาย”
“ใช่”
หานเฟิงตอบ
“และหอเฝ้าราตรีจะจำพวกเขาไว้”
หลินเวีมองเขา
“ข้า็จะจำ”
ค่ำคืน
หลินเวียืนอยู่ริมเมือง
หลินเยว่นอนพักอยู่ใอาคารรักษา
ูุ่หลานอยู่ดูแลา
เยี่ยเทีเหิงั่อยู่บนกำแพง
บาดเจ็บเล็กน้อย
แต่ยังมีสติ
หลินเวีมองฝ่ามือ
เลือดยังติดอยู่
เขา้ามันไ่ได้ทั้งหมด
แต่เขาไ่ได้าา้า
เพราะเขาาจำ
่าทุกครั้งที่เขาใ้กระบี่
มันีาา
เขาัา
ประตูแ่ชะตาปาฏึ้ใจิต
ำ่า “เลือก” ยังู่
แต่ืี้
มีำใ่ปาฏด้านล่าง
“แบกรับ”
หลินเวีมองอยู่นาน
ใที่สุด
เขายื่นมือ
แตะประตู
ั้ี้
ประตูไ่ผลักเขาออก
แต่็ยังไ่เปิด
เพียงั่เา ๆ
เหมือนัการีู่เขา
เสียงโบราณัึ้
“เจ้ากำลังเข้าใ้”
หลินเวีถาม
“ั้ที่ห้าหรือ?”
เสียงั้ตอบ
“ไ่”
“ใ้ตัวเจ้าเอง”
หลินเวีนิ่ง
เขาเข้าใจ
ำั้หมายถึง
เขากำลังเข้าใ้
“มรรคาตัวเอง”
เขาลืมตา
เป็นครั้งแรกที่หลินเวีไ่ได้รู้สึก่าั้ที่ห้าอยู่ไกล
แต่เขา็ยังไ่พร้อมจะทะลวง
เพราะมีบางสิ่งต้องทำก่อน
เขาจะาหลินเยว่กลับไปหาพี่า
และเขาจะค้นหาความจริงผูู้ญิ้
ไ่ใช่เพียงเพื่อแก้แค้น
แต่เพื่อใ้คนเหล่านี้
ไ่ต้องกลายเป็นตัวเลขใสมุดบันทึกอีก
ใสถานที่ห่างไกล
ฉินม่อเหยีกำลังอ่านรายงาน
“ช่วยผูู้ญิ้ออกมาได้สามสิบเจ็ด”
“ผู้เสียชีวิตหก”
“ผู้ืโยังไ่ทะลวงั้ที่ห้า”
เขาวางรายงานลง
จ้าวู๋เหยินยืนอยู่ด้านข้าง
“ผู้บังคับการ”
“เขาเริ่มเข้าใ้แ้”
ฉินม่อเหยีพยักหน้า
“ใช่”
“แต่ตอนนี้”
เขามองออกไปนอกหน้าต่าง
“ไ่ต้องแตะต้องเขาอีก”
จ้าวู๋เหยินถาม
“ทำไม?”
ฉินม่อเหยีตอบ
“เพราะเขาเพิ่งเรีรู้สิ่งที่สำคัญที่สุด”
“อะไร?”
“การสูญเสีย”
จ้าวู๋เหยินเงียบ
ฉินม่อเหยียิ้มบาง
“เมื่อคนคนึ่เริ่มัการสูญเสียได้”
“มรรคาเขาจะเริ่มก่อตัว”
“และเมื่อมันก่อตัวสมบูรณ์...”
“ั้ที่ห้าจะไ่ใช่เรื่องไกลอีกต่อไป”
บนยอดเขาไกลออกไป
เยี่ยเทีเหิงยืนอยู่คนเดียว
เขามองกระบี่ตัวเอง
นึกถึงการู่้เมื่อครู่
นึกถึงหลินเวี
นึกถึงการเลือก
เขากำด้ามกระบี่
“เขาเลือกปกป้อง”
“ข้าเลือกู่้”
“ทั้งสองอย่าง...”
“จะนำไปสู่มรรคาเดียวกันหรือไ่?”
เขาไ่รู้
แต่เขารู้่า
ครั้งต่อไปที่พบหลินเวี
เขาจะไ่ยอมแพ้
ไ่ใช่เพราะความเกลียดชัง
แต่เพราะเขาต้องพิสูจน์
่าแนวทางเขา
็มีความหมายเช่นกัน
และภายใ้รักษา
หลินเยว่่ ๆ ลืมตา
ูุ่หลานั่อยู่ข้าง ๆ
“ตื่นแ้หรือ?”
หลินเยว่พยักหน้า
“พี่...”
ูุ่หลานชะงัก
“พี่าข้าอยู่ไหน?”
“เจ้าหมายถึงคนที่เราตามหา?”
หลินเยว่พยักหน้า
น้ำตาคลอ
“ใช่”
ูุ่หลานเงียบไปชั่วครู่
ก่อนตอบ
“เรากำลังตามหาเขาอยู่”
“เขายังมีชีวิต”
หลินเยว่ัา
น้ำตาหยดึ่ไลง
แต่ั้ี้
บนใบหน้าา
กลับมีรอยยิ้ม
เล็กมาก
แต่ชัดเจน
เพราะหลังจากผ่านความมืดมานาน
อย่างน้อย
า็มีสิ่งึ่ใ้ยึดไว้
ความหวัง
และใเวลาเดียวกัน
ห่างออกไปหลายร้อยลี้
าหนุ่มคนึ่กำลังเดินอยู่คนเดียว
เขาหยุดกลางป่า
มองดวงจันทร์
แ้กำแผ่นหยกที่มีชื่อ
“หลินเยว่”
ไว้ใมือ
เขายิ้ม
“ยังรอดอยู่สินะ...”
แต่ไ่มีใครรู้่า
เขาคือใคร
และเหตุใเขาถึงมีชื่อา
ใมือ
สิ่งเดียวที่แน่นอนคือ
การช่วยเืหลินเยว่ใืี้
ยังไ่ใชุ่
มันเป็นเพียงจุดเริ่มต้น
เ้ทางี่ะาหลินเวี
เข้าใ้
้โดับ
ใ้ความจริงผู้ืโ
และใ้ั้ที่ห้า
มากก่าครั้งใทั้งหมด
นิยายแนะนำ
นิยายแนะนำ
![[นิยายแปล] อภินิหาร หนึ่งราชันหมื่นอัตลักษณ์ Absolute Resonance](https://s3.ap-southeast-1.amazonaws.com/media.kawebook/img_story_cover/webp/1737518715_77529948.webp)
![[นิยายแปล] Logging 10000 Years into the Future - เทพไร้พ่าย ลุยเดี่ยวอนาคตหมื่นปี【จบ】](https://s3.ap-southeast-1.amazonaws.com/media.kawebook/img_story_cover/1751968032_51084667.webp)
![หมื่นอสูรก้มกราบ [แปลจบแล้ว]](https://s3.ap-southeast-1.amazonaws.com/media.kawebook/img_story_cover/webp/1620879063_83193514.webp)
![สำนักเถื่อนเดือดปฐพี [แปลจบแล้ว]](https://s3.ap-southeast-1.amazonaws.com/media.kawebook/img_story_cover/webp/1592451905_80705599.webp)
ความคิดเห็น
COMMENT
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้ เพื่อสร้างประสบการณ์นำเสนอคอนเทนต์ที่ดีให้กับท่าน รวมถึงเพื่อจัดการข้อมูลส่วนบุคคลเพื่อให้ท่านได้รับประสบการณ์ที่ดีบนบริการของเว็บไซต์เรา หากท่านใช้บริการเว็บไซต์นี้ต่อไปโดยไม่มีการปรับตั้งค่าใดๆ นั่นเป็นการแสดงว่าท่านอนุญาตยินยอมที่จะรับคุกกี้บนเว็บไซต์และนโยบายสิทธิส่วนบุคคลของเรา
Review/Comment
userA???
???? ??? ? ???? ?? ??