เรื่อง บันทึกผู้พลิกสามภพ

     สายฝนที่เคยโปรยปรายอย่างบ้าคลั่งเหนือนครหลวงตี้ตู บัดนี้กลับถูกรังสีฆ่าฟันอันหนาแน่นของหลินเฟิงบดขยี้จนสลายกลายเป็นละอองหมอกสีขาวลอยล่อง บรรยากาศรอบด้านเงียบสงัดจนน่าขนลุก มีเพียงเสียงฝีเท้าของเด็กหนุ่มหน้ากากเหล็กที่ก้าวเดินบนอากาศช้า ๆ ทิ้งรอยเท้าเป็นดอกบัวเพลิงสีทองสลักลึกอยู่บนห้วงมิติ ทุกย่างก้าวของเขาราวกับเสียงกลองศึกที่เคาะเตือนวันอวสานของตระกูลมู่หรงสายรอง

หลินเทียนห่าวที่อยู่บนหลังของลูกชาย สูดหายใจเข้าลึก พลังโอสถเพลิงมรรคาเก้าสัจจะกำลังแล่นพล่านไปตามเส้นชีพจร ขับไล่เศษเสี้ยวพิษร้ายที่เกาะกุมมานานนับสิบปีให้กลายเป็นไอระเหยสีดำพวยพุ่งออกจากร่าง แววตาของอดีตพญามังกรแห่งแดนใต้กลับมาฉายประกายแหลมคมดั่งกระบี่ที่ถูกลับจนมันปลาบ

"เฟิงเอ๋อร์ ประตูวังหลวงเบื้องหน้ามีชื่อว่า 'ทวารหงส์ชาดสะกดทิศ' มันไม่ได้ถูกสร้างขึ้นด้วยศิลาธรรมดา ทว่าใช้กระดูกส่วนอกของอสูรวิหคน้ำแข็งบรรพกาลหลอมรวมกับทองคำหมื่นปี อีกทั้งยังมีค่ายกล 'เกราะวิหคสวรรค์สลักจิต' หนุนหลัง... หากไม่มียอดฝีมือระดับสวรรค์สามคนร่วมมือกัน ต่อให้โจมตีเป็นเวลาสามวันสามคืนก็ไม่อาจสร้างแม้แต่รอยขีดข่วน" หลินเทียนห่าวเอ่ยเตือนเสียงต่ำ สายตาจับจ้องไปยังประตูยักษ์สีขาวบริสุทธิ์แกมทองคำที่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้าในระยะหนึ่งร้อยวา

หลินเฟิงไม่ได้หยุดก้าวเท้า แววตาสีทองเบื้องหลังหน้ากากเหล็กจับจ้องประตูทวารหงส์ชาดอย่างเฉยชา "ท่านพ่อ วางใจเถิด... ในสายตาของลูก ประตูบานนี้ก็เป็นเพียงแค่แผ่นน้ำแข็งบาง ๆ ที่รอวันละลายเท่านั้น"

เบื้องล่าง บนกำแพงวังสูงชัน มู่หรงไห่ แม่ทัพใหญ่แห่งกองทัพหลวงยืนกำหมัดแน่นจนเกราะไหมทองคำส่งเสียงเสียดสีดัง *แกร๊ก ๆ* ใบหน้าของมันซีดเผือด ยามเมื่อเห็นแปดผู้อาวุโสพิทักษ์เมืองหลวงและผู้อาวุโสเก้าแห่งสำนักโอสถดำตกตายไปต่อหน้าต่อตา ความมั่นใจที่เคยมีบัดนี้มลายหายไปสิ้นซาก เหลือเพียงความจนตรอกอันบ้าคลั่ง

"พลธนูล่าวิญญาณ! ระดมยิง! อย่าให้มันก้าวเข้ามาในระยะห้าสิบวาเด็ดขาด!" มู่หรงไห่ตะโกนลั่นจนเส้นเลือดที่ลำคอปูดโปน

ทหารเกราะทองคำนับพันนายที่อยู่บนกำแพงเมืองรีบง้างหน้าไม้กลขนาดยักษ์ สายธนูเหล็กกล้าส่งเสียงขยับดังก้อง *ครืด... ครืด...* ก่อนที่ศรระเบิดเพลิงทลายปราณนับหมื่นดอกจะถูกปล่อยออกจากแท่นยิง พุ่งทะยานแหวกอากาศจนเกิดเป็นเสียงหวีดหวิวแสบแก้วหู มุ่งตรงเข้าหาหนุ่มชุดดำดั่งฝูงตั๊กแตนสีแดงฉาน

หลินเฟิงขยับมือซ้ายเบา ๆ วาดเป็นรูปครึ่งวงกลมกลางอากาศ พลังวิญญาณร้อยส่วนในร่างเดือดพล่าน ผสานเข้ากับศาสตร์ควบคุมมิติที่สืบทอดมาจากมรรคาภพ **"มหาหัตถ์พลิกสามภพ ขั้นที่สอง: ห้วงมิติสลับขั้ว!"**

*วิ้งงงงงงง!*

ผืนฟ้าเบื้องหน้าของหลินเฟิงพลันเกิดการบิดเบี้ยวดั่งผิวน้ำที่ถูกโยนก้อนหินเข้าใส่ -่าฝนศรระเบิดนับหมื่นดอกที่พุ่งเข้ามาด้วยความเร็วสูง ทันทีที่สัมผัสถูกห้วงมิติบิดเบี้ยวกลับหยุดชะงักอยู่กลางอากาศอย่างน่าอัศจรรย์ พวกมันหมุนวนค้างอยู่กลางเวหา ดั่งถูกตรึงไว้ด้วยมือที่มองไม่เห็น

"อะไรกัน?! มันสามารถหยุดศรล่าวิญญาณระดับปฐพีได้พร้อมกันนับหมื่นดอกงั้นรึ?!" มู่หรงไห่ตาเบิกกว้างด้วยความสยดสยอง พลังควบคุมมิติระดับนี้ มันเป็นขอบเขตอำนาจของระดับสวรรค์ขั้นกลางขึ้นไปชัด ๆ! ทว่าเด็กหนุ่มตรงหน้ากลับแผ่กลิ่นอายเพียงระดับแก่นแท้ขั้นกลางเท่านั้น! มันเป็นเรื่องที่ขัดต่อกฎเกณฑ์แห่งการฝึกตนโดยสิ้นเชิง

"ส่งคืนพวกเจ้า..." หลินเฟิงเอ่ยเสียงเรียบ พลางสะบัดฝ่ามือซ้ายไปข้างหน้าเบา ๆ

*ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว!*

ศรระเบิดเพลิงทลายปราณนับหมื่นดอกกลับทิศทางกลางอากาศ พุ่งทะยานย้อนกลับไปหากองทัพหลวงบนกำแพงเมืองด้วยความเร็วและพลังทำลายล้างที่เพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า!

*บรึ้มมมมมมมมมม!*

เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหวติดต่อกันปานฟ้าถล่ม กำแพงวังหลวงส่วนหน้าถูกเปลวไฟสีแดงฉานแผดเผาจนระเบิดแตกกระจายเป็นเศษหิน ร่างของทหารองครักษ์เกราะทองคำนับพันนายปลิวละลิ่วกลางอากาศ บ้างถูกฉีกกระชากเป็นชิ้น ๆ บ้างถูกไฟคลอกร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด ควันไฟสีดำหนาทึบคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ ย้อมหน้าประตูวังหลวงให้กลายเป็นขุมนรกในพริบตา

มู่หรงไห่ใช้พลังปราณระดับนภาขั้นสูงสุดกางม่านพลังป้องกันเอาไว้ได้ทัน ทว่าร่างของมันก็ถูกแรงระเบิดกระแทกจนกระเด็นถอยหลังไปนับสิบก้าว เลือดลมในอกปั่นป่วนจนต้องเค้นไอออกมาเป็นโลหิตคำโต มันเงยหน้ามองเด็กหนุ่มชุดดำที่ยามนี้เดินทะลุม่านควันไฟออกมาอย่างกะทันหัน ราวกับเทพมรณะที่ไม่ได้รับผลกระทบใด ๆ จากแรงระเบิดแม้แต่น้อย

"ไอ้เด็กอสูรกาย! ข้า มู่หรงไห่ จะไม่ยอมให้แกก้าวผ่านประตูบานนี้ไปได้!"

แม่ทัพใหญ่แห่งกองทัพหลวงรู้ดีว่าไม่มีทางถอย มันคำรามลั่นพลางหยิบโอสถสีแดงฉานเม็ดหนึ่งเข้าปาก... โอสถกระตุ้นสายเลือดต้องห้าม! ทันทีที่กลืนลงไป ทั่วร่างของมู่หรงไห่พลันขยายใหญ่ขึ้นจนสูงเกือบนิ้วเศษ เกราะไหมทองคำปริแตกหลุดร่วง เผยให้เห็นผิวหนังที่แปรเปลี่ยนเป็นสีทองแดงเข้มสลักลึกด้วยอักขระโบราณ นี่คือวิชาลับประประจำตระกูลสายรอง **"กายาโลหะเทวะสะกดนภา"** วิชาสายป้องกันและโจมตีทางกายภาพระดับปฐพีขั้นสูงสุด

มันชักขวานศึกยักษ์ด้ามยาวสีทองคำออกมา กระโดดทะยานขึ้นจากกำแพงเมือง สับขวานลงมาใส่หัวของหลินเฟิงสุดแรงเกิด พลังกายภาพบวกกับพลังปราณเดือดพล่านจนทำให้อากาศรอบด้านฉีกขาดเป็นเส้นสาย

"ตายซะ! ขวานเทวะทลายปฐพี!"

หลินเฟิงหยุดยืนนิ่ง แววตาสีทองมองขวานยักษ์ที่กำลังดิ่งลงมาด้วยความสมเพช "กายาโลหะเทวะงั้นรึ? ต่อหน้ากายามังกรจักรพรรดิของข้า... มันก็เป็นได้แค่เหล็กผุพังเท่านั้น"

หลินเฟิงไม่ได้ชักกระบี่เพลิงมรรคา ทว่าขยับหมัดขวาไปด้านหลัง ควบแน่นพลังวิญญาณร้อยส่วนและพลังทางกายภาพของกายามังกรจักรพรรดิขั้นที่สี่เข้าสู่หมัดจนเกิดเป็นหัวมังกรแสงสีทองคำขนาดใหญ่ล้อมรอบกำปั้น **"หมัดมังกรจักรพรรดิถล่มภพ!"**

*เปรี้ยงงงงงงงงง!*

หมัดขวาของหลินเฟิงพุ่งเข้าปะทะกับคมขวานศึกทองคำของมู่หรงไห่โดยตรง เสียงปะทุของพลังงานดังสนั่นจนผืนดินโดยรอบทรุดลึกเป็นหลุมกว้าง ทว่าในวินาทีที่ปะทะกัน ขวานศึกวิญญาณระดับปฐพีของแม่ทัพใหญ่กลับเริ่มเกิดรอยร้าวและแตกสะบั้นกลายเป็นเศษเหล็กปลิวว่อน พลังหมัดสีทองของหลินเฟิงยังคงพุ่งทะยานต่อไป กระแทกเข้าที่หน้าอกของมู่หรงไห่อย่างจัง

*กร๊อบ!*

เสียงกระดูกซี่โครงและกระดูกสันหลังหักละเอียดดังก้องชัดเจน อักขระกายาโลหะเทวะบนผิวหนังของมันแตกกระจายดั่งเครื่องลายคราม ร่างของมู่หรงไห่ปลิวละลิ่วกระแทกเข้ากับประตูทวารหงส์ชาดอย่างรุนแรง เลือดสดพุ่งกระฉูดออกจากปากและทวารทั้งเจ็ด ร่างกายอันใหญ่โตของมันค่อย ๆ ร่วงหล่นลงมานอนจมกองเลือด สิ้นใจตายคาที่ในพริบตา!

แม่ทัพใหญ่แห่งกองทัพหลวง ยอดฝีมือระดับนภาขั้นสูงสุด... ดับสูญด้วยหมัดเดียว!

หลินเฟิงก้าวเท้ามาหยุดยืนอยู่หน้าประตูทวารหงส์ชาดสะกดทิศขนาดมหึมา ยามนี้ไม่มีทหารเกราะทองคำคนใดเหลือรอดชีวิตขวางทางเขาอีกแล้ว เงียบสงัดแฝงรังสีฆ่าฟัน ตัวประตูสีขาวบริสุทธิ์แผ่ไอเย็นและแรงกดดันระดับนภาขั้นสูงสุดออกมา คอยต่อต้านผู้บุกรุกโดยอัตโนมัติ

"เฟิงเอ๋อร์ ประตูนี้เชื่อมต่อกับข่ายอาคมใหญ่ของวังหลวง หากเจ้าโจมตีมัน... พลังทำลายล้างทั้งหมดจะถูกส่งต่อไปยังตำหนักหยกเย็นของมู่หรงเสวี่ย ทำให้นางรับรู้ทันที" หลินเทียนห่าวเอ่ยเสียงเคร่ง

"ให้รับรู้ก็ดีแล้วครับท่านพ่อ... ข้าต้องการให้นางนั่งสั่นสะท้านอยู่บนบัลลังก์ รอคอยความตายที่กำลังจะไปเยือน" หลินเฟิงกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก

เขาเอื้อมมือขวาไปจับด้ามกระบี่เพลิงมรรคาช้า ๆ ปลดปล่อยพลังวิญญาณร้อยส่วนทั้งหมดในร่างรวมเข้ากับสัจธรรมแห่งมรรคาภพ ใบกระบี่แปรเปลี่ยนเป็นสีทองเจิดจ้าดั่งตะวันดวงใหม่ เปลวไฟสีทองแดงลุกท่วมสูงถึงสิบวา แผ่ความร้อนขั้นสูงสุดที่สามารถหลอมละลายได้แม้กระทั่งศิลาเหล็กดาวตก

"เพลงกระบี่มรรคาภพ ขั้นที่สาม: เพลิงกัลป์หลอมโลกา!"

*ฉัวะ!*

หลินเฟิงฟาดกระบี่เพลิงออกไปเป็นแนวตั้ง คลื่นพลังงานดาบสีทองแดงขนาดร้อยเมตรพุ่งทะยานเข้าเฉือนประตูทวารหงส์ชาดอย่างรุนแรง ค่ายกลเกราะวิหคสวรรค์สลักจิตที่อยู่บนบานประตูเปล่งแสงสีฟ้าครามหมายจะต้านทาน ทว่าเมื่อเผชิญหน้ากับเพลิงมรรคาที่เป็นไฟสัจธรรมขั้นสูงสุด ไอเย็นของกระดูกอสูรบรรพกาลพลันถูกละลายกลายเป็นไอน้ำในพริบตา คลื่นกระบี่กรีดผ่านประตูทองคำหนานับสิบฟุตแยกออกเป็นสองซีกอย่างง่ายดายปานมีดร้อนตัดเนย!

*ตู้มมมมมมมมม!*

ประตูทวารหงส์ชาดสะกดทิศพังทลายล้มครืนลงมา เสียงหินและโลหะหมื่นปีถล่มดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งพระราชวังหลวง เผยให้เห็นเส้นทางเดินศิลาขาวทอดยาวมุ่งตรงสู่ตำหนักหยกเย็นเบื้องหน้า

ในเวลาเดียวกัน ณ ตำหนักหยกเย็น ภายในส่วนลึกของพระราชวังหลวง

*เพล้ง!*

ถ้วยชาหยกหิมะในมือของอัครมเหสีมู่หรง (มู่หรงเสวี่ย) พลันแตกสลับเป็นชิ้น ๆ ด้วยแรงกดดันจิตวิญญาณของนาง ใบหน้างดงามไร้ที่ติที่เคยนิ่งสงบบัดนี้บิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้นและตื่นตระหนกอย่างถึงที่สุด แผ่นหยกชะตาชีวิตของแม่ทัพใหญู่มู่หรงไห่และแปดผู้อาวุโสพิทักษ์เมืองหลวงบัดนี้แตกสลายกลายเป็นผงธุลีอยู่เบื้องหน้านาง

"แม่ทัพใหญ่ตายแล้ว... แปดผู้อาวุโสก็ดับสูญ... ประตูทวารหงส์ชาดถูกทำลายภายในเวลาไม่ถึงครึ่งชั่วยาม!" มู่หรงเสวี่ยลุกขึ้นยืนลั่น ชุดคลุมหงส์สีทองสะบัดพลิ้ว แผ่รังสีพลังกดดันของระดับสวรรค์ขั้นต้นออกมาอย่างเต็มที่ จนทำให้น้ำพุหยกโดยรอบกลายเป็นน้ำแข็งในพริบตา

"หลินเฟิง... ไอ้เด็กสารเลวตระกูลหลิน! ข้าประเมินเจ้าต่ำไปจริง ๆ ยามนั้นข้าควรจะตัดรากถอนโคนเจ้าตั้งแต่อยู่ในท้องของมู่หรงซู่ซู่!" นางคำรามลั่นด้วยความแค้น แววตาสีครามฉายประกายอำมหิตลึกล้ำ

นางรู้ดีว่ายามนี้ยอดฝีมือระดับนภาของตระกูลมู่หรงสายรองในเมืองหลวงถูกหลินเฟิงล้างบางไปจนเกือบหมดสิ้นแล้ว เหลือเพียงนางและอาวุโสสูงสุดอีกสองคนที่เป็นระดับครึ่งก้าวสู่สวรรค์เท่านั้น หากนางยังคงกักตนต่อไป ตระกูลมู่หรงสายรองคงต้องดับสูญสิ้นซากก่อนที่นางจะสำเร็จวิชาขั้นสูงเป็นแน่

"สั่งการองครักษ์เสื้อแพรพิฆาตระดับสูงที่เหลือทั้งหมด! เปิดใช้งาน 'ค่ายกลหมื่นหงส์กลืนโลหิต' รอบตำหนักหยกเย็น! ข้าจะออกไปเด็ดหัวมันด้วยมือของข้าเอง!"

กลับมายังเส้นทางศิลาขาวหน้าประตูวังที่พังทลาย หลินเฟิงยังคงแบกหลินเทียนห่าวเดินหน้าต่อไปอย่างสงบ สายลมเย็นพัดผ่านร่างเสื้อคลุมสีดำ ทว่ารังสีพลังกดดันรอบตัวเขากลับแผ่ขยายกว้างขึ้นเรื่อย ๆ ครอบคลุมพื้นที่พระราชวังหลวงไว้ทั้งหมดดั่งปราการที่มองไม่เห็น

"ท่านพ่อ... ใกล้ถึงตัวการใหญ่แล้วขอรับ" หลินเฟิงเอ่ยเสียงเบา แววตาสีทองจับจ้องไปยังยอดตำหนักสูงเสียดฟ้าที่ตั้งอยู่เบื้องหน้า กลิ่นอายพลังระดับสวรรค์ที่แผ่ออกมาจากตำหนักนั้นไม่ได้ทำให้เขากลัว ทว่ากลับทำให้สายเลือดมังกรจักรพรรดิในร่างร่ำร้องด้วยความตื่นเต้น

"เฟิงเอ๋อร์ มู่หรงเสวี่ยยามนี้อยู่ในระดับสวรรค์ขั้นต้น พลังของนางเชื่อมต่อกับสายเลือดหลักที่นางแย่งชิงไป... เจ้าต้องระวังวิชา 'วิหคน้ำแข็งสวรรค์จุติ' ของนางให้ดี มันสามารถแช่แข็งได้แม้กระทั่งดวงจิตวิญญาณ" หลินเทียนห่าวเอ่ยเตือนด้วยความจริงจัง

"แช่แข็งดวงจิตงั้นรึครับ?" หลินเฟิงยิ้มเย็น แขนขวาของเขากระชับด้ามกระบี่เพลิงมรรคาแน่นขึ้น ประกายไฟสีทองสะท้อนในดวงตาดั่งดวงดาวที่กำลังระเบิด "เช่นนั้นก็มาดูกันว่า... ระหว่างน้ำแข็งต่ำช้าของนาง กับเพลิงสัจธรรมมรรคาภพของข้า... สิ่งใดจะดับสูญไปก่อนกัน!"

พญามังกรคลั่งก้าวเข้าสู่เขตพระราชวังชั้นในแล้ว และประวัติศาสตร์แห่งอาณาจักรต้าเซี่ยกำลังจะถูกจ

ารึกใหม่ด้วยคราบเลือดของตระกูลผู้ทรยศ!