เรื่อง เพราะระบบหลอกว่าข้าอ่อนแอ ข้าเลยต้องใช้ชีวิตแบบยาจก
กลิ่นไอเมืองืจี้่าแตกต่างจากหมู่บ้านชิงอวิ๋นราวฟ้ากับเหว กลิ่นอายพลังปราณเบาบางที่ลอยอบอวลในอากาศผสมปนเปไปกับกลิ่นอาหารปรุงสุก กลิ่นสมุนไพร และกลิ่นเหงื่อผู้คนที่ขวักไขว่ หลี่เฉินเดินกะเผลกผ่านประตูเมืองเข้ามาด้วยท่าทางที่ดูเหมือนนักรบผู้ผ่านศึกหนักมาหมาดๆ กลิ่นอายความมุ่งมั่นเาปะทะกับกลิ่นตุๆ มูลสัตว์อสูรที่ยังคงติดตัวเามาจากการเดินทางอันแสนทรหด แ่นั่นไม่ได้ทำให้ความฮึกเหิมเาเบาบางลงเลย ในสายตาเา เมืองนี้ไม่ได้เป็นเพียงที่พักอาศัย แ่เป็น 'เหมืองทอง' ที่เากำลังจะเข้ามาขุดค้นด้วยมือเปล่า
*[ติ๊ง! ภารกิจ 'ก้าวแรกสู่การเปลี่ยนแปลง' เสร็จสิ้น!]*
*[ยินดีด้วยโฮสต์! ท่านผ่านเส้นทาง 20 ลี้มาได้โดยสวัสดิภาพ (แม้จะแอบชิมมูลสัตว์ไปบ้างก็ตาม) รางวัลภารกิจถูกโอนเข้าสู่มิติเก็บท่านแล้ว]*
หลี่เฉินชะงักฝีเท้าอยู่กลางตลาด เาหลับตาลงพยายามเรียกรางวัลออกมา "รับรางวัล!" เาเค้นเสียงในลำคอด้วยความคาดหวังว่าระบบจะมอบกระบี่วิเศษหรือคัมภีร์เซียนให้ ทันใดนั้น สิ่งที่ปรากฏขึ้นในมือเาัเป็นุปกกระดาษสีน้ำตาลเ่าๆ เล่มหนึ่ง หน้าตาธรรมดายิ่งกว่าุจดบัญชีร้านค้าเสียอีก!
*[รางวัลภารกิจ: ุจดธรรมดา 1 เล่ม]*
*[คำอธิบายจากระบบ: เป็นุที่ทำจากเยื่อไม้ธรรมดา มีไว้สำหรับให้โฮสต์เขียนบันทึกแก้เหงา แก้เบื่อ ไม่มีพลังปราณ ไม่มีความสามารถพิเศษใดๆ ทั้งสิ้น โปรดรักษาไว้ให้ดี!]*
หลี่เฉินคิ้วกระตุกใบหน้าเืเบี้ยว "นี่มันอะไร!? ุแก้เบื่อเนี่ยนะ! ข้าเดินทาง 20 ลี้เสี่ยงชีวิตแทบตาย เพื่อแลกกับุโง่ๆ เล่มหนึ่งเนี่ยนะ?!" เาเมินเสียงกวนประสาทระบบ ยัดุใส่ไว้ในสาบเสื้อ แล้วคว้าไม้กระดานเ่าๆ ข้างทางมาวางพิงผนัง เขียนป้ายตัวโตๆ ว่า **"รับจ้างทุกอย่าง! ราคาเป็นกันเอง ตกลงกันได้!"**
ทว่าเมื่อเวลาผ่านไปถึงยามสายและบ่ายแก่ๆ แผงรับจ้างที่ไม่มีสินค้าเาักลายเป็นเพียงจุดให้ชาวเมืองยืนดูด้วยความเวทนา ชายวัยกลางคนคนหนึ่งหยุดอ่านป้ายแล้วแค่นหัวเราะ "รับจ้างทุกอย่าง? เจ้าซ่อมปัญญาที่ไร้ค่าเจ้าได้ไมไอ้หนุ่ม?" หลี่เฉินทำได้เพียงฝืนยิ้ม ความหวังที่ว่าจะได้งานแรกดูเหมือนจะริบหรี่ลงทุกที หลายคนเดินผ่านไปมา บ้างก็ใช้สายตาเหยียดหยาม บ้างก็เดินเลี่ยงราวกับเามีโรคติดต่อ กระทั่งช่วงบ่ายคล้อย เมื่อสุนัขจรจัดตัวหนึ่งเดินตรงเข้ามา ยกขาหลังขึ้น แล้วพ่นปัสสาวะรดใส่ป้ายประกาศเาอย่างจงใจ ท่ามกลางเสียงหัวเราะเยาะเย้ยร้านค้าข้างเคียง หลี่เฉินได้แ่กำหมัดแน่นด้วยความอัปยศ หัวใจเาแทบจะแตกสลาย เาเฝ้าถามตัวเองว่า "นี่ข้าัมาเกิดใหม่เพื่อเป็นเบี้ยล่างโชคชะตาอย่างนั้นหรือ?"
ในจังหวะที่เากำลังจะม้วนป้ายัด้วยความท้อแท้ ลี่ถัง ชายหนุ่มอายุ 22 ปีผู้มีฐานะแ่จิตใจคับแคบก็ปรากฏตัวขึ้น เาเหม็นขี้หน้าเพื่อนบ้านและอยากจะแกล้งด้วยการปามูลสัตว์ใส่บ้านอีกฝ่าย แ่กลัวถูกจับได้จึงมาว่าจ้างหลี่เฉินแทน แม้หลี่เฉินจะหนักใจกับงานที่น่ารังเกียี้ แ่เมื่อได้รับข้อเสนอเป็นเมล็ดข้าวครึ่งจินและเงิน 50 อีแปะ เาก็ตัดสินใจตอบตกลงเพื่อปากท้องและเพื่อต้นแอปเปิ้ลที่รอคอยการดูแล
หลี่เฉินมุ่งหน้าไปยังหลังตลาด สถานที่ซึ่งเป็นแหล่งรวมเสียและขยะเน่าเสียเมืองืจี้ ทันทีที่ย่างกรายเข้าใกล้จุดที่เป็น 'ขุมทรัพย์แห่งความอัปยศ' กลิ่นสาบสางที่รุนแรงแสบจมูกก็พุ่งปะทะเข้าเต็มหน้าเาต้องผงะถอยหลัง หลี่เฉินกั้นหายใจ พยายามทำใจดีสู้เสือ เาคว้าถังไม้เ่าๆ ที่เก็บได้ข้างทางขึ้นมา เริ่มใช้ไม้พายตะกุยเอาเน่าเหม็นเหล่านั้นใส่ถัง ในทุกครั้งที่ไม้พายกระทบกับเหลวหนืดหนุน เาต้องกลั้นอาเจียนลำคอแสบร้อน "อึก... นี่มันงานอะไรกันเนี่ย?" เาบ่นพึมพำ น้ำตาคลอเบ้าด้วยความเวทนาในชีวิตใหม่ตัวเอง ทุกครั้งที่เาก้มลงหยิบจับวัตถุเหม็นเน่าเหล่านั้น กลิ่นอายมรณะดูเหมือนจะติดแน่นอยู่ที่ปลายนิ้ว เาต้องหยุดอาเจียนข้างกองขยะอยู่ถึงสามครั้ง กว่าจะได้ 'วัตถุดิบ' ในปริมาณที่ลี่ถังต้องการ
เารีบแบกถังไม้ที่ห่อหุ้มด้วยกระสอบป่านเน่าๆ มุ่งหน้าไปยังบ้านเป้าหมายด้วยความรวดเร็วและหวาดระแวง เาพยายามทำตัวให้กลมกลืนไปกับความมืดมิดตรอกซอกซอย หัวใจเาเต้นรัวราวกับกลองศึก ทุกย่างก้าวดูเชื่องช้าและเต็มไปด้วยความตื่นเต้น หลี่เฉินแอบมองบ้านหลังใหญ่หลังหนึ่งซึ่งดูเงียบเชียบ ไม่มีเสียงการเคลื่อนไวใดๆ เาใช้จังหวะที่ยามเผลอพุ่งตัวเข้าไปใกล้กำแพงบ้าน สูดลมหายใจเข้าลึกๆ แทบจะขาดใจ แล้วเริ่มปฏิบัติการ "ปามูลสัตว์" อย่างบ้าคลั่ง!
เาระดมปาเหลวเหม็นเน่านั้นใส่ประตูไม้และกำแพงบ้านอย่างรวดเร็ว กลิ่นสาบสางพุ่งกระจายไปทั่วบริเวณเารู้สึกมึนหัว กลิ่นเหม็นนั้นติดเข้าที่เสื้อผ้าและผมเาเาแทบอยากจะกระโดดลงไปล้างตัวในแม่น้ำที่ใกล้ที่สุด แ่เาก็หยุดไม่ได้ เายังคงปาต่อไปกระทั่งถังว่างเปล่า ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีตีรวนอยู่ในอก แ่ความหิวโหยที่กัดกินท้องัมีอำนาจมากกว่า หลี่เฉินรีบวิ่งัมาหาลี่ถังที่ยืนรออยู่มุมมืดด้วยสีหน้าสะใจ ลี่ถังมองเาด้วยสายตาเหยียดหยาม ก่อนจะหยิบเมล็ดข้าวครึ่งจินโยนให้ และควักเหรียญอีแปะออกมาเพียง 5 เหรียญวางลงบนมือเาสั่นๆ "อะ! เอาไปเท่านี้พอ งานแค่นี้ไม่ต้องได้เงินเยอะหรอก" หลี่เฉินกำหมัดแน่นเล็บจิกเข้าเนื้อ ความแค้นถูกบันทึกไว้ในใจอย่างลึกซึ้ง
หลังจากได้รับค่าจ้างที่ถูกกดขี่ หลี่เฉินรีบเดินทางัหมู่บ้านทันที เาต้องเร่งฝีเท้าท่ามกลางความมืดมิดที่แสนยาวไกล ความเหนื่อยล้าจากการปาเน่าเหม็นผสมปนเปไปกับความหิวโหยที่ยังคงไม่หายไป ร่างกายที่ขาดสารอาหารประกอบกับความเครียดทำให้เาแทบสิ้นเรี่ยวแรง ในระหว่างทางั เาต้องเผชิญกับป่ารกชัชที่เสียงแมลงกลางคืนกรีดร้องราวกับจะเยาะเย้ยความซวยเา เาแวะล้างตัวที่บ่อน้ำประจำหมู่บ้านสะอาดหมดจดก่อนจะเข้าะ่ที่มืดมิด เาจัดการหุงหาอาหารจากเมล็ดข้าวและผักป่ามื้อแรกด้วยความหิวโหย แ่เมื่ออิ่มท้อง ความแค้นที่ถูกกดทับไว้ก็ปะทุขึ้น
เาหยิบุธรรมดาเล่มนั้นออกมา แล้วบรรจงเขียนลงบนปกด้วยถ่านไฟว่า **"หนังสือแห่งการสาปแช่ง"** ก่อนจะเปิดหน้าแรกเขียนชื่อ 'ลี่ถัง' พร้อมคำสาปแช่งให้ร่างกายมีกลิ่นเหม็นเหมือนมูลสัตว์และขอให้ตระกูลเจอแ่โชคร้าย แม้จะรู้ว่าเป็นเพียงุธรรมดา แ่มันัทำให้เารู้สึกเบาใจขึ้นอย่างประหลาด เาจึงวางุไว้ที่มุมห้องแล้วล้มตัวลงนอน ทิ้งให้ความมืดปกคลุมะ่
ทันใดนั้น ท้องฟ้าที่เคยเงียบสงบเหนือหมู่บ้านชิงอวิ๋นัแปป ลมพายุพัดกระหน่ำอย่างรุนแรงะ่หลังเ่าสั่นไว ราวกับะ่จะพังครืนลงมาได้ทุกเมื่อ เสียงฟ้าร้องคำรามดังสนั่นราวกับเสียงตีกลองสงคราม ฝน-่าใหญ่เทกระหน่ำลงมาอีกครั้ง ราวกับฟากฟ้ากำลังหลั่งน้ำตาให้กับโชคชะตาที่อาภัพเา ท่ามกลางเสียงฝนนั้น ไอสีดำทมิฬเริ่มระเหยออกจากหน้ากระดาษุที่มุมห้อง มันก่อตัวเป็นรูปร่างคล้ายมือที่กำลังกำแน่น ก่อนจะพุ่งทะลุผนังไม้ผุๆ ออกไปสู่ฟากฟ้าที่มืดมิด
ไอสีดำนั้นแหวกว่ายผ่านสายฝน มุ่งตรงไปยังเมืองืจี้ด้วยความเร็วที่เหนือธรรมชาติ มันซึมลึกผ่านรอยแตกประตู หน้าต่าง และกำแพงหินคฤหาสน์ตระกูลลี่ โดยเฉพาะห้องนอน 'ลี่ถัง' ไอหมอกเหล่านั้นค่อยๆ ซึมเข้าสู่ร่างเาในขณะที่เายังคงหลับไล
ในคฤหาสน์ตระกูลลี่ ผู้คนเริ่มสะดุ้งตื่นด้วยความรู้สึกอึดอัด พ่อลี่ถังที่นอนอยู่ห้องข้างๆ ถึงกับผวาตื่นขึ้นมาเพราะรู้สึกถึงกลิ่นเน่าเหม็นที่โชยมาจากที่ไนสักแห่งในคฤหาสน์ กลิ่นนั้นเหม็นรุนแรงราวกับมีใครเอาสิ่งปฏิกูลมาวางไว้ใต้จมูกเา เาร้องตะโกนเรียกบ่าวรับใช้ด้วยความโกรธจัด แ่ัพบว่าบ่าวรับใช้ทุกคนต่างก็อยู่ในอาการประหลาด ทั้งหมดต่างมีแววตาที่เลื่อนลอยและร่างกายที่เริ่มมีเหงื่อเย็นไลซึม ราวกับกำลังถูกกัดกินด้วยพลังงานมืดมิดที่มองไม่เห็น ลี่ถังที่นอนอยู่บนเตียงนุ่มสบายัเริ่มมีท่าทีไม่สงบ ใบหน้าที่เคยเย่อหยิ่งบิดเบี้ยวด้วยความทุกข์ทรมานในความฝัน ราวกับว่าเาถูกคำสาปแช่งให้จมดิ่งสู่ฝันร้ายที่จะไม่มีวันตื่น เาละเมอออกมาด้วยความหวาดกลัว เสียงที่ร้องออกมานั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยความเจ็บปวด
ในะ่ที่หมู่บ้านชิงอวิ๋น หลี่เฉินยังคงนอนหลับด้วยความเหนื่อยอ่อน โดยที่ไม่รู้เลยว่าในค่ำคืนนี้ เาเพิ่งได้ปลดปล่อย 'โชคร้าย' ที่จะเปลี่ยนชีวิตตระกูลลี่ไปตลอดกาล นี่ไม่ใช่แค่เรื่องตลกร้าย แ่มันคือจุดเริ่มต้นพลังอันเร้นลับที่ผูกพันกับุบันทึกเล่มนั้น ชีวิตเถ้าแก่ร้านรับจ้างคนนี้กำลังก้าวเข้าสู่เส้นทางที่ไม่มีวันถอยั เาเริ่มฝันถึงภาพยอดแอปเปิ้ลที่ส่องแสงสีเขียวมรกตท่ามกลางความมืดมิด ราวกับมันกำลังตอบรับกับความมืดที่เาสร้างขึ้นภายนอก แสงฟ้าแลบที่ผ่าลงมาเป็นระยะส่องให้เห็นหน้าุที่เาทิ้งไว้ที่มุมห้อง กระดาษหน้าแรกที่มีชื่อลี่ถังเขียนอยู่นั้น บัดนี้ได้เปลี่ยนไปอย่างน่าประหลาด ตัวอักษรสีดำที่เาเขียนด้วยถ่านนั้นเริ่มนูนเด่นขึ้นและเปล่งประกายสีม่วงหม่น ราวกับว่าุเล่มนี้กำลัง 'ดื่มกิน' ความโชคร้ายคนในตระกูลลี่เพื่อนำมาเป็นพลังให้กับตนเอง หลี่เฉินในยามหลับใหลยังคงมีรอยยิ้มจางๆ ที่มุมปาก ราวกับเาสัมผัสได้ว่าในอนาคตอันใกล้ ชีวิตเาจะไม่ใช่แค่ชายหนุ่มผอมโซที่ต้องกินผักบุ้งป่าี่ไป
นิยายแนะนำ
นิยายแนะนำ
ความคิดเห็น
COMMENT
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้ เพื่อสร้างประสบการณ์นำเสนอคอนเทนต์ที่ดีให้กับท่าน รวมถึงเพื่อจัดการข้อมูลส่วนบุคคลเพื่อให้ท่านได้รับประสบการณ์ที่ดีบนบริการของเว็บไซต์เรา หากท่านใช้บริการเว็บไซต์นี้ต่อไปโดยไม่มีการปรับตั้งค่าใดๆ นั่นเป็นการแสดงว่าท่านอนุญาตยินยอมที่จะรับคุกกี้บนเว็บไซต์และนโยบายสิทธิส่วนบุคคลของเรา
0.00
0.00









userA???
???? ??? ? ???? ?? ??