เรื่อง Ragnarok Academy League
ตอนี่ 114
เงาในหมอก
เสียงฝีเ้าี่ัาาาใ้ำทำให้สาชิกทั้งสองทีมเข้าสู่สภาวะพร้อมรบทันที
ลูคัสก้าวายืนแนวหน้าโดยอัตโนมัติ
โล่เหล็กถูกยกขึ้นป้องกันบริเวณหน้าอก
ขณะี่เซเรนเริ่มรวบรวมพลังเวทไว้ี่ปลายไม้เท้า
มี่าพาดลูกศรขึ้นสายธนู
สายตาจับจ้องไปัความมืดาใ้ำโดยไม่กะพริบ
กึก...
กึก...
กึก...
เสียงฝีเ้าัคงัใกล้เ้าาเรื่อยๆ
่ี่เงา่าหนึ่งะค่อยๆ เิาาความมืด
ุชะงักไปเล็กน้อย
เาะคนี่ปรากฏตัวาไม่ใช่มอนสเตอร์
แต่เป็นมนุษย์
ชายวัยประาณห้าสิบปีในชุดเกราะหนังเก่าๆ
ใบหน้าเต็มไปด้วยร่องรอยของกาลเวลา
ผมสีเทายุ่งเหยิง
แะมีแผลเป็นพาดผ่านดวงตาข้างซ้าย
เขาหยุดกลุ่มนักศึกษาอยู่ครู่หนึ่ง
ก่อนถอนหายใจยาว
“ในี่สุดก็มีคนาถึงเสียที”
สาชิกหลายคนหน้ากันด้วยความสับสน
เาะไ่ีใรู้จักชายคนี้
“คุณเป็นใคร”
เรนถามขึ้นทันที
ชายคนนั้นหัวเราะเบาๆ
ก่อนนั่งบนก้อนหินใกล้าเ้า้ำ
ราวกับไม่มีาัใดๆ
“ฉันชื่อคาร์ล”
“ัญัเกษียณ”
“หรืออย่างน้อยก็เเป็น”
ลูคัสัไม่า์ด
“แล้วคุณาทำะไใน้ำี้”
ำถามนั้นทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของชายวัยกลางคนจางหายไป
สายตาของเขาหันกลับไปความมืด้าใ้ำ
ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม
“เฝ้ามัน”
บรรยากาศัเงียบทันที
ุเ้าใว่าำว่า "มัน" าึบางสิ่งีู่่ลึกเข้าไปใน้ำ
“มอนสเตอร์ตัวนั้น?”
เซเรนถาม
คาร์ลพยักหน้าเบาๆ
“สามเดือนก่อน”
“ฉันได้รับาว่าจ้างให้าตรวจสอบความผิดปกติในป่าหมอกแห่งพายอน”
“ตอนนั้นมอนสเตอร์เริ่มอพยพาื้ี่อย่างผิดธรรมชาติ”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง
ก่อนกล่าวต่อ
“แะฉันก็พบต้นเหตุ”
ลมเย็นพัดาาาใ้ำ
ทำให้หลายคนู้ึหนาวเย็นขึ้นาอย่างประหลาด
“มันคือะไ”
ลีอาถามขึ้น
คาร์ลส่ายหน้า
“ฉันไม่รู้ชื่อของมัน”
“เาะฉันไม่เเห็นตัวเต็มๆ”
“แต่ฉันรู้ว่ามันอันตรายากพอี่ะทำให้มอนสเตอร์ทั้งป่าเปลี่ยนพฤติกรรม”
ำตอบนั้นิ่เพิ่มาัใหุ้
าแม้แต่ัญัรุ่นเ๋าก็ัไม่รู้ว่าัูคือะไ
สถานาณ์่ไม่ธรรมดาแ่
ทันใดนั้นเ
มี่าซึ่งเฝ้าสังเกตื้ี่รอบนอกาตลอดก็ิ้ขึ้น
เหันกลับไปทางป่า้าั
ก่อนค่อยๆ เสียง
“มีคน”
ุหันตามทันที
แต่สิ่งี่เห็นมีเพียงหมอกสีขาวี่ลอยอยู่ระหว่างต้นไม้
“ตรงไหน”
ลูคัสถาม
“เมื่อกี้ฉันเห็นเงา”
มี่าตอบ
“เหมือนมีใครกำลังดูพวกเราอยู่”
เรนรู้ทันทีว่าเไม่ได้ตาฝาด
เาะนี่ไม่ใช่ครั้งแรกี่มี่าสังเกตเห็นใครบางคนในป่าแห่งี้
เงาปริศนา
คนี่สร้างวงเวทล่อมอนสเตอร์
แะคนี่อาจอยู่เบื้องหลังเหตุาณ์ทั้งหมด
คาร์ลมีสีหน้าเปลี่ยนไปทันทีเมื่อได้ยินเรื่องี้
“พวกเก็เจอเหมือนกันสินะ”
ำพูดนั้นทำใหุ้หันกลับา
“คุณหายความว่าะไ”
เซเรนถาม
ชายวัยกลางคนถอนหายใจ
ก่อนลุกขึ้นยืนช้าๆ
“ตลอดสามเดือนี่ผ่านา”
“ฉันเห็นคนคนนั้นหลายครั้ง”
“แต่จับตัวไม่ได้สักครั้ง”
บรรยากาศเริ่มหนักอึ้งขึ้นเรื่อยๆ
เาะำพูดของคาร์ลยืนยันสิ่งีุ่สงสัยาตลอด
มีคนอื่นอยู่ในป่าี้จริง
แะดูเหมือนเขาะเคลื่อนไหวอยู่ใกล้้ำแห่งี้าเป็นเวลานานแล้ว
ทันใดนั้นเ
เสียงบางอย่างก็ัขึ้นาส่วนลึกของ้ำ
คราวี้ไม่ใช่เสียงฝีเ้า
แต่เป็นเสียงำรามต่ำๆ
เสียงเดียวกับีุ่เได้ยินาก่อน
พื้นดินสั่นสะเทือนเบาๆ
ฝุ่นผงาเพดาน้ำร่วงาเป็นสาย
สีหน้าของคาร์ลเปลี่ยนไปทันที
“สายเกินไปแล้ว...”
เขาพึมพำ
ก่อนคว้าดาบี่วางอยู่ข้างตัวขึ้นา
“ุ าาเ้า้ำ!”
ไ่ีใถามเุ
เาะในวินาทีถัดา
แรงกดดันาาก็พุ่งาาความมืด้าใ
ราวกับมีั์้าขนาดมหึากำลังืาตื่นขึ้น
แะเป็นครั้งแรก
ี่เรนู้ึได้อย่างชัดเจนว่า
สิ่งีู่่าใ้ำแห่งี้
อันตรายิ่กว่าทุกอย่างี่พวกเขาเเผชิญาตลอดาสอบาสนาม
นิยายแนะนำ
นิยายแนะนำ
ความคิดเห็น
COMMENT
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้ เพื่อสร้างประสบการณ์นำเสนอคอนเทนต์ที่ดีให้กับท่าน รวมถึงเพื่อจัดการข้อมูลส่วนบุคคลเพื่อให้ท่านได้รับประสบการณ์ที่ดีบนบริการของเว็บไซต์เรา หากท่านใช้บริการเว็บไซต์นี้ต่อไปโดยไม่มีการปรับตั้งค่าใดๆ นั่นเป็นการแสดงว่าท่านอนุญาตยินยอมที่จะรับคุกกี้บนเว็บไซต์และนโยบายสิทธิส่วนบุคคลของเรา
0.00
0.00









userA???
???? ??? ? ???? ?? ??