เรื่อง แอบเป็นหมอนวด
สายลมหนาวพัดโชยมาปะทะผิวแก้มเนียนละเอียดของมะปายามที่ก้าวเดินไปตามเส้นทางเดินดินทอดยาวกลับสู่โฮมสเตย์ของาา กลิ่นอายป่าดิบชื้นหลังสายฝนโปรยปรายผสมผสานกับกลิ่นไอน้ำแร่ร้อนยังคงกรุ่นอยู่ในโสตประสาท เรือนร่างอวบอัดคัพ E ภายใต้เสื้อผ้าชุดลำลองตัวใหม่รู้สึกผ่อนคลายแะกระปรี้กระเปร่าอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน กล้ามเนื้อที่เคยตึงเกร็งจากการตรากตรำทำงานหนักในกรุงเทพฯ แะความเครียดสะสมจากการหลบหนีภัยข่มขู่ลึกลับได้รับการบำบัดอย่างหมดจดจากบ่อน้ำพุร้อนธรรมชาติ... แะจากรสรักอันดิบเถื่อนทว่าซาบซ่านสะท้านทรวงของพรานเหนือ เจ้าหน้าที่ป่าไม้หนุ่มฉกรรจ์ผู้นั้น
มะปายกหลังมือขึ้นแตะริมฝีปากอิ่มของตัวเองเบา ๆ ความรู้สึกอุ่นซ่านจากรอยจูบแะเสียงคำรามต่ำด้วยความเสียวซ่านของพรานเหนือยังคงดังก้องอยู่ในหัวใจ ร่างกายขาวนวลของเธอยังคงหลงเหลือกลิ่นน้ำมันมะพร้าวผสมกระดังงาจาง ๆ ที่ชโลมไล้ไปทั่วสัดส่วนความเป็นหญิง มะปาแย้มยิ้มบาง ๆ กับตัวเองพลางคิดว่าการตัดสินใจหนีความวุ่นวายขึ้นมาพักผ่อนที่เชียงใหม่ครั้งนี้ช่างคุ้มค่าเหลือเกิน อย่างน้อยเธอก็ได้พบกับอิสรภาพ ได้ทำในสิ่งที่เรียกร้องอยู่ลึก ๆ ในใจ แะได้เป็น "หมอนวดในตำนาน" ที่ปรนเปรอความสุขให้ชายหนุ่มอย่างเสรีโดยไม่ต้องคอยกังวลสายตาของเพื่อนร่วมงานในออฟฟิศ
ทว่า... ความสุขสงบมักจะสั้นเสมอ ดั่งหมอกยามเช้าที่สลายตัวไปเมื่อต้องแสงแดดแผดเผา
ทันทีที่มะปาก้าวพ้นแนวรั้วไม้ไผ่เข้าสู่ลานหน้าโฮมสเตย์ไม้สักหลังงามของาา เธอก็ต้องสะดุดตากับบรรยากาศที่เงียบเชียบผิดปกติ าา เพื่อนสนิทของเธอกำลังยืนอยู่ตรงระเบียงหน้าบ้านพัก ใบหน้าขาวซีดไร้สีเลือด ดวงตากลมโตฉายแววตื่นตระหนกแะหวาดหวั่นอย่างเห็นได้ชัด ในสองมือนุ่มของาากำลังโุ้กล่องะาพัสดุขนาดกลางกล่องหนึ่งไว้แน่น ราวกับว่ามันเป็นวัตถุอันตรายที่พร้อมจะระเบิดได้ทุกเมื่อ
"าา... มีอะไรหรือเปล่าจ๊ะ? ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะ" มะปาร้องทักพลางรีบก้าวเท้าเดินขึ้นบันไดไม้ตรงไปยังเพื่อนสนิท
าาหันขวับมามองมะปาตามเสียงเรียก าใของเธอหอบสะท้านก่อนจะยื่นกล่องพัสดุส่งให้มะปาด้วยมือที่สั่นเทา "มะปา... มีส่งพัสดุนี้มาที่นี่จ้ะ นำส่งเป็นแมสเซนเจอร์เอกชน เขาขับรถมอเตอร์ไซค์ขึ้นมาส่งถึงบนดอยนี่เลย... หน้ากล่องจ่าชื่อจริงกับนามสกุลจริงของแกชัดเจนมาก แถมระบุที่อยู่โฮมสเตย์ของฉันถูกต้องทุกตัวอักษร..."
มะปาขมวดคิ้วด้วยความฉงน "ส่งมาให้ฉันเหรอ? แต่ฉันไม่ได้บอกที่อยู่โฮมสเตย์นี้ให้ใครรู้เลยนะนอกจากแก... หรือว่าจะเป็นแม่?"
"ไม่ใช่หรอกมะปา..." าากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "ส่งระบุว่าส่งมาจาก 'กรุงเทพฯ' แต่ไม่มีชื่อผู้ส่ง... แะที่สำคัญ ฉันรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีเลย มะปา... แกเปิดดูเถอะ"
หัวใจของมะปากระตุกวูบชั่วขณะ ความรู้สึกผ่อนคลายสบายตัวเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา แทนที่ด้วยความเย็นเยียบที่แล่นพล่านขึ้นมาจากปลายเท้าสู่กลางแผ่นหลัง มือเรียวบางยื่นไปรับกล่องพัสดุนั้นมา มันไม่ได้หนักหนาอะไร ทว่าในความรู้สึกของเธอมันกลับหนักอึ้งราวกับก้อนหินขนาดมหึมา
มะปาทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้หวายริมระเบียง าายืนประกบข้างด้วยความห่วงใย มะปาใช้ปลายคัตเตอร์กรีดเทปกาวที่ปิดผนึกกล่องออกอย่างระมัดระวัง หัวใจเต้นตึกตักเป็นจังหวะรัวเร็วประหนึ่งเสียงกลองรบ ยามที่ฝากล่องะาถูกเปิดอ้าออก กลิ่นหอมจาง ๆ ของะาแะบางสิ่งที่คุ้นเคยโชยเตะจมูก
สิ่งแรกที่ปรากฏแก่สายตาของมะปาภายในกล่องคือเศษะาฝอยกันกระแทกสีหวาน แะตรงกลางนั้นมีกล่องกำมะหยี่สีแดงขนาดเล็กวางอยู่ มะปาเอื้อมมืออันสั่นเทาไปหยิบมันขึ้นมาเปิดออก
"อ๊ะ..." มะปาอุทานเสียงแผ่ว ใบหน้าหวานถอดสีจนซีดเผือด
ภายในกล่องกำมะหยี่สีแดงคือ **ต่างหูเพชรแท้รูปหยดน้ำหนึ่งข้าง** มันคือต่างหูคู่เก่งที่เธอสวมใส่เป็นประจำ แะทำหายไปในห้องทำงานออฟฟิศที่กรุงเทพฯ เมื่อสองสัปดาห์ก่อน มะปาเคยาาหาเท่าไหร่ก็หาไม่เจอจนถอดใจคิดว่าคงหล่นหายไประหว่างทางเดิน ทว่าบัดนี้มันกลับมาปรากฏอยู่ตรงหน้าเธอ ในกล่องพัสดุที่ส่งตรงมาจากกรุงเทพฯ สู่ดอยสูงจังหวัดเชียงใหม่!
"ต่างหูข้างที่แกบ่นว่าหายนี่นา มะปา..." าากระซิบเสียงสั่น "ทำไมมันถึงมาอยู่ในกล่องนี้ได้?"
มะปาไม่ได้ตอบคำถามของเพื่อนสนิท ดวงตาของเธอจับจ้องลงไปในกล่องพัสดุอีกครั้ง หัวใจแทบหยุดเต้นเมื่อเห็นสิ่งพับอยู่ใต้เศษะาฝอย มันคือรูปภาพะาอาร์ตมันขนาดใหญ่ที่ถูกขยายผล มะปาหยิบมันขึ้นมาดูเต็มตาแะต้องรีบยกมือขึ้นปิดปากเพื่อสะกดั้เสียงกรีดร้องด้วยความตระหนก
ภาพในมือของเธอคือภาพถ่ายมุมสูงที่มีความคมชัดระดับสูงมาก! มันเป็นภาพของตัวเธอเองในร่างเปลือยครึ่งท่อน บนเตียงนวดสปาชโลมน้ำมันอุ่น ใบหน้าของเธอหันมาทางกล้องชัดเจนด้วยสีหน้าเย้ายวนเคลิบเคลิ้ม ขณะที่สองมือนุ่มของเธอกำลังกุมขยำแก่นกายแข็งขึงของลูกค้าหนุ่มรายหนึ่ง ผิวกายขาวนวลสว่างวาบสู้แสงกล้องเตะตาอย่างน่าหวาดเสียว
มันคือภาพเหตุการณ์ตอนที่เธอแอบรับงานนวดชโลมรักนอกสถานที่ในกรุงเทพฯ!
"นี่มัน..." าาชะโงกหน้ามาดูแะเอามือทาบอกด้วยความตกใจสุดขีด "รูปนี้มันแอบถ่ายนี่มะปา! ใคร... ใครมันกล้าทำขนาดนี้!"
มะปามือไม้อ่อนแรงจนรูปถ่ายเกือบร่วงหล่นลงพื้น เธอรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุนเคว้ง ร่างกายอวบอัดสั่นสะท้านด้วยความกลัวอันเหน็บหนาว ความลับสองชีวิตที่เธอาาซ่อนเร้นไว้อย่างมิดชิด บัดนี้ถูกกระชากหน้ากากออกมาอย่างโหดเหี้ยมโดยผู้ล่าที่อยู่ในเงามืด แะที่น่ากลัวที่สุดคือเธอยังไม่รู้เลยว่านั้นเป็นใคร!
ที่ก้นกล่องพัสดุ มีซองจดหมายสีขาวอีกซองวางอยู่ มะปาหยิบมันขึ้นมาฉีกออกด้วยขีดสุดของความอดทน ด้านในเป็นะาโน้ตสีขาวสะอาดตา ทว่าตัวอักษรที่เขียนอยู่บนนั้นกลับเขียนด้วยหมึกเคมีสีแดงเข้มตัวใหญ่ชัดเจนสะดุดตา ลายมือนั้นหวัดแะทรงพลัง ราวกับต้องการกดดันผู้ที่อ่านให้ยอมสยบแต่โดยดี:
**"กลับกรุงเทพฯ คืนนี้... ไม่เช่นนั้น ภาพพวกนี้จะส่งถึงอีเมลของบอร์ดผู้บริหารแะเพื่อนร่วมงานในออฟฟิศของเธอทุก"**
ข้อความสั้น ๆ เพียงประโยคเดียว ทว่ามันกลับมีอานุภาพทำลายล้างทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิตของมะปาจนพังทลายลงได้ในพริบตา ชีวิตการทำงานในออฟฟิศที่มั่นคง ภาพลักษณ์ของสาวออฟฟิศแสนเรียบร้อย อ่อนหวาน แะน่ารักที่เธอสร้างมาตลอดจะสูญสิ้นไปทันทีหากภาพแอบถ่ายฉากกามกิจหลุดออกไป ไม่เพียงแต่เธอจะโดนไล่ออกอย่างอับอาย แต่เธอจะไม่มีที่ยืนในสังคมอีกต่อไป
"มะ... มะปา แกจะทำยังไงดี" าานั่งลงข้าง ๆ สองมือโอบกอดไหล่บางของเพื่อนรักที่กำลังสั่นระริก "ส่งมันรู้กระทั่งว่าแกอยู่ที่นี่ มันต้องจับตาดูแกตลอดเวลาแน่ ๆ เลย... น่ากลัวเกินไปแล้ว"
น้ำตาหยดหนึ่งร่วงเผาะลงบนะาโน้ตข่มขู่ มะปาสูดาใลึก าาสะกดั้ความอ่อนแอแะตั้งสติ อันาญาขบคิดาาออกอย่างรวดเร็ว ใครัี่เป็นทำ?
กิตติ... เพื่อนร่วมงานหนุ่มหล่อที่ออฟฟิศที่ชอบมองเธอด้วยสายตาแปลก ๆ งั้นหรือ?
หรือจะเป็นบอสใหญ่ชานนท์... ผู้บริหารหนุ่มมาดขรึมผู้มีอำนาจล้นมือแะสายตาเย็นชาคู่นั้น?
หรือจะเป็นลูกค้าใดหนึ่งที่เธอเคยปรนเปรอความเสียวซ่านให้ในเว็บมืดสมาคมลับ?
ไม่ว่าจะคิดอย่างไร มะปาก็ไม่สามารถระบุตัวตนของ 'มัน' ได้เลย ทุกรอบตัวเธอกลายเป็นผู้ต้องสงสัยที่น่าหวาดระแวงไปหมด ความสงบสุขในโฮมสเตย์กลางป่าดงดอยหมดสิ้นลงแล้ว ความจริงที่โหดเหี้ยมบีบบังคับให้เธอต้องเผชิญหน้า
"ฉันต้องกลับกรุงเทพฯ คืนนี้จ้ะาา..." มะปาเอ่ยเสียงสั่นเครือแต่ทว่าแฝงความเด็ดเดี่ยว "ถ้าฉันไม่กลับ มันเอาจริงแน่ ที่กล้าส่งพัสดุขู่มาถึงดอยสะเก็ดที่นี่ได้ มันต้องมีอิทธิพลแะข้อมูลของฉันในมือครบถ้วน... ฉันไม่มีทางเลือกอื่นเลย"
"แต่แกกลับไปเดียวมันอันตรายนะ มะปา! แกไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันเป็นใครแะต้องการอะไรจากแกกันแน่" าาแย้งด้วยความกังวลใจอย่างยิ่ง
"ฉันรู้จ้ะ... แต่ถ้าฉันอยู่หนีอยู่ที่นี่ต่อไป ภาพพวกนั้นจะถูกส่งแฉแน่นอน ฉันต้องกลับไปเผชิญหน้า ไปาาสืบหาตัวตนของมันในออฟฟิศให้ได้ว่าใครคือผู้อยู่เบื้องหลังเรื่องนี้" มะปาเอ่ยพลางกุมมือาาแน่น "ขอบใจแกมากนะาาสำหรับทุกอย่าง... ฉันขอโทษที่ทำให้แกต้องมาพลอยตกใจไปด้วย"
"เรื่องนั้นช่างมันเถอะ แกดูแลตัวเองดี ๆ นะ มีอะไรโทรหาฉันทันทีเลยนะมะปา" าากอดเพื่อนรักแน่น
หลังจากตัดสินใจเด็ดขาด มะปารีบเก็บเสื้อผ้าแะอุปกรณ์นวดชโลมรักลงกระเป๋าเดินทางด้วยความรวดเร็ว หัวใจกระสับกระส่ายตลอดเวลา ทุกเสียงกิ่งไม้ไหวร่วง ทุกฝีเท้าของงานในรีสอร์ตทำให้เธอสะดุ้งหวาดระแวงไปหมด เธอรู้สึกเหมือนมีสายตาคู่หนึ่งกำลังแอบมองเธอผ่านช่องหน้าต่างป่าสักตลอดเวลา... สายตาที่เต็มไปด้วยความกระหายตัณหาแะต้องการควบคุมเธอให้อยู่แทบเท้า
าาขับรถยนต์ลงดอยมาส่งมะปาที่สนามบินเชียงใหม่ท่ามกลางสายฝนที่เริ่มตกลงมา-่าใหญ่ บรรยากาศรอบข้างสลัวเลือนลางแะหนาวเหน็บ รถยนต์แล่นผ่านทิวทัศน์หุบเขาอันมืดมิดประหนึ่งอนาคตของมะปาที่กำลังดิ่งสู่ห้วงความลึกลับดำมืดอีกครั้ง
เมื่อมาถึงสนามบิน มะปารีบซื้อตั๋วเครื่องบินเที่ยวบินดึกสุดมุ่งหน้าสู่กรุงเทพมหานครทันที
ตลอดระยะเวลาเดินทางบนเครื่องบิน มะปาแทบไม่ได้หลับตานอน เธอเอนศีรษะพิงกระจกหน้าต่างเครื่องบิน เฝ้ามองแสงไฟระยิบระยับของหมู่บ้านเบื้องล่างที่ค่อย ๆ เล็กสไลด์หายไปในกลุ่มเมฆหนาทึบ ความหวาดระแวงกัดกินหัวใจของเธอจนปวดหนึบ ตัวตนแบล็กเมล์ปริศนายังคงลอยนวล แะจุดประสงค์ของมันคืออะไร? เงินทอง? หรือเพียงแค่ต้องการครอบครองแะบีบบังคับเรือนร่างอวบอัดของเธอเพื่อความสะใจส่วนตัว?
ไม่ว่าจะอย่างไร มะปาปฏิญาณในใจว่าเธอจะไม่ยอมตกเป็นเหยื่อฝ่ายเดียวเด็ดขาด เธอต้องสืบหาไอ้โฉดนี้ให้พบ!
---
**ณ ท่าอากาศยานนานาชาติสุวรรณภูมิ เวลา 23.45 น.**
ล้อเครื่องบินแตะรันเวย์ส่งเสียงดังเอี๊ยดสะเทือนลำตัว มะปาก้าวเท้าเดินออกจากประตูผู้โดยสารขาเข้าพร้อมกระเป๋าเดินทางลากสีหวาน ใบหน้าจิ้มลิ้มสวมหน้ากากอนามัยแะหมวกแก๊ปปิดบังอำพาหน้าตา ทันทีที่เท้าของเธอแตะผืนแผ่นดินกรุงเทพมหานคร ลมร้อนชื้นปะทะผิวกายปลุกให้เธอตื่นจากภวังค์
มะปาหยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมา เปิดโหมดเครื่องบินเพื่อเชื่อมต่อสัญญาณอินเทอร์เน็ตแะเครือข่ายมือถือ
*ครืด... ครืด...*
โทรศัพท์ในมือของเธอสั่นสะเทือนสลักสัญญาณข้อความเข้าทันควัน มะปาใจหายวาบ มือเรียวสั่นเทาขณะกดยกหน้าจอขึ้นดู แจ้งเตือนข้อความ SMS จากเบอร์ส่วนตัวปริศนาที่ไม่มีการจดทะเบียนผู้ใช้งาน ส่งเข้ามาถึงเธอทันเวลาอย่างน่าอัศจรรย์ใจประหนึ่งส่งยืนเฝ้ามองดูเธออยู่ข้าง ๆ ในสนามบินแห่งนี้!
มะปากดเปิดอ่านข้อความด้วยใจระทึกขวัญ แะสายตาของเธอต้องเบิกกว้างเมื่อพบข้อความคำสั่งแรกจากเงามืด:
> **"ยินดีต้อนรับกลับกรุงเทพฯ นะจ๊ะมะปา... ฉันรู้ว่าเธอนั่งเครื่องบินเที่ยวบินไหน แะลงเครื่องเวลาใด อย่าคิดตุกติกหรือแจ้งความเด็ดขาด หากเธออยากให้ภาพนวดรักสุดสยิวของเธอยังคงเป็นความลับต่อไป"**
>
> **"งานแรกของเธอเพื่อพิสูจน์ความภักดีต่อฉันเริ่มคืนนี้เลย... ให้เดินทางไปที่คอนโดหรูแถวสุขุมวิท ซอย 23 ห้อง 1402 ทันที ลูกค้าของเธอในค่ำคืนนี้คือคุ้นเคยที่ออฟฟิศ... 'กิตติ' ไงล่ะ นวดปรนเปรอร่างกายหนุ่มแน่นของเขาให้เต็มที่สิ... แะห้ามบอกเขาเด็ดขาดว่าเธอโดนฉันแบล็กเมล์อยู่"**
>
> **"ถ้าภายในตีสองครึ่ง ฉันยังไม่ได้รับรายงานภาพยืนยันการนวดแสนเร่าร้อนของเธอจากห้องกิตติ... พรุ่งนี้เช้า รูปเปลือยหน้าชัด ๆ ของเธอจะไปปรากฏอยู่บนโต๊ะของบอร์ดผู้บริหารแะอีเมลพนักงานทุกในบริษัทแน่นอน! ไปทำหน้าที่หมอนวดแสนดีของเธอซะ!"**
มะปาอ่านข้อความซ้ำไปซ้ำมา ร่างกายสั่นเทิ้มด้วยโทสะแะความตระหนกตกใจอย่างที่สุด กิตติ... เพื่อนร่วมงานหนุ่มหล่อฝ่ายการตลาดนั้นน่ะหรือคือลูกค้าภารกิจแรก?
แะแบล็กเมล์นี้ช่างน่ากลัวเหลือเกิน มันสามารถล่วงรู้ความเคลื่อนไหวของเธอได้ทุกย่างก้าว แถมยังบงการชีวิตเธอราวกับเป็นตุ๊กตาหุ่นเชิดตามอำเภอใจ
เธอเดาตัวตนของมันไม่ออกเลยแม้แต่น้อย แต่ภายใต้ความกลัวที่เกาะกุมหัวใจลึก ๆ ในกายของมะปากลับมีความซาบซ่านปั่นป่วนแะอะดรีนาลีนที่พุ่งพล่านขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ ศาสตร์ความตื่นเต้นท้าทายจากภัยอันตรายที่บีบคั้นกำลังปลุกเร้าอารมณ์ดิบในสัญชาตญาณสาวหมอนวดของเธอ
เวลานี้เกือบจะเที่ยงคืนแล้ว แะเธอเหลือเวลาอีกไม่มาก
มะปาสูดหายใจลึก ยัดโทรศัพท์มือถือใส่กระเป๋ากางเกง ลากกระเป๋าเดินทางตรงไปยังจุดเรียกรถแท็กซี่ด้านหน้าสนามบิน เธอต้องรีบไปคอนโดของกิตติเพื่อทำตามคำสั่งอันลึกลับนั้น... เกมการเป็นหุ่นเชิดแะภารกิจการนวดสืบสวนคราวนี้นำพาความลับอันตรายมาสู่เธออย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ แะเธอต้องก้าวเข้าไปเผชิญหน้ามันในคืนนี้ทันที!
*(ติดตามตอนต่อไป: บทที่ 14 หน้ากากต้องสงสัยแะการสืบลับในคอนโด)*
นิยายแนะนำ
นิยายแนะนำ
ความคิดเห็น
COMMENT
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้ เพื่อสร้างประสบการณ์นำเสนอคอนเทนต์ที่ดีให้กับท่าน รวมถึงเพื่อจัดการข้อมูลส่วนบุคคลเพื่อให้ท่านได้รับประสบการณ์ที่ดีบนบริการของเว็บไซต์เรา หากท่านใช้บริการเว็บไซต์นี้ต่อไปโดยไม่มีการปรับตั้งค่าใดๆ นั่นเป็นการแสดงว่าท่านอนุญาตยินยอมที่จะรับคุกกี้บนเว็บไซต์และนโยบายสิทธิส่วนบุคคลของเรา
0.00
0.00









userA???
???? ??? ? ???? ?? ??