เรื่อง พ่อผัว..ยั่ว..ลูกสะใภ้ 25+
บทที่ 40: ลาก่อนบ้านทุ่ง
บทที่ 40: ลาก่อนบ้านทุ่ง
โลกั้ใบี่เคยีะใภ้รักเคยกอดก่าย นอนร่วมรักเสียวซ่านและประคองกันมาตลอดบัดนี้มันล่มสลายแตกกระจัดกระจายต่อหน้าต่อตาผมหมดแล้ว!
"บี... บีจ๋า อย่าไปเลยนะลูก อย่าทิ้งผัวคนนี้ไปเลย..."
น้ำเสียงของผมี่สั่นเครือและแหบแห้งดังหลุดรอดจากลำคอแห้งผากทันทีี่บีพูดประโยคนั้นจบ น้ำตาเม็ดโตไหลทะลักพรั่งพรูออกมานองสองแก้มเหี่ยวย่นกร้านแดดกร้านลมอย่างไม่คิดจะกักเก็บมันไว้ ผมก้าวขาไม่ออกจนสุดท้ายขาสองข้างก็ทรุดฮวบเข่าอ่อนลงกับพื้นไม้กระดานเย็นเยียบดังตึง สองมือหยาบกร้านเอื้อมไปกอดขาเรียวขาวของบีใต้กางเกงขายาวไว้แน่นหนา ผมซบใบหน้าเหี่ยวย่นลงกับหน้าแข้งของสะใภ้รัก ร้องไห้สะอึกสะอื้นตัวสั่นเทาราวกับเด็กี่กำลังจะโดนแม่ทิ้งไปอย่างไร้ทางสู้ ชายแก่ร่างใหญ่ใจนักเลงประจำหมู่บ้านี่ใครๆ ต่างพากันยำเกรง บัดนี้ไม่เหลือศักดิ์ศรีและความเป็นผู้ใหญ่ใดๆ ยอมก้มกราบอ้อนวอนแทบเท้าสะใภ้รุ่นลูกเพียงเพื่อให้เธอเปลี่ยนใจอยู่ด้วยกันต่อ
"พ่อขอร้องล่ะบี... พ่อกราบล่ะลูก อยู่กับพ่อเถอะนะ อยู่ช่วยดูแลชีวิตบั้นปลายของพ่อี่นี่เถอะนะลูก พ่อแก่แล้ว พ่อไม่มีใครอีกแล้วนะบี... พ่อจะออกไปกรีดยางคนเดียวเอง พ่อจะทำงานหนักหาเงินมาเลี้ยงดูบีให้สุขสบายทุกอย่าง บีไม่ต้องตื่นแต่เช้ามาเหนื่อยยากอะไรเลยนะลูก พ่อจะดูแลบีให้ดีี่สุด จะรักบีสุดหัวใจ จะกอดประคองบีไว้ทุกคืน อย่าทิ้งคนแก่คนนี้ให้ตายซากอย่างเดียวดายอยู่ในบ้านป่าสวนยางนี้เลยนะบี..."
ผมพรั่งพรูความรู้สึกข้างในกอดขาเธอไว้แน่นปานจะกลืนกิน หัวใจของผมมันบีบรัดตัวจนเจ็บแปลบขึ้นมาถึงหน้าอกอย่างทรมาน ผมยอมทิ้งความถูกต้องทุกอย่าง ยอมหักหลังไอ้โอี่เป็นลูกชายแท้ๆ ในไส้ของตัวเองเพื่อความสุขสมแสนเสียว อารมณ์ใคร่ดิบเถื่อน และร่างกายขาวอวบนุ่มนิ่มของสะใภ้มาตั้งนานเท่าไหร่แล้ว ถ้าหากเธอเดินจากไปในวันนี้ ทุกสิ่งทุกอย่างี่ผมยอมแลกมาด้วยความเสียวซ่าน ความร้าวราน และความสุขสมชั่วคราว มันจะล่มสลายเหลือแต่ความว่างเปล่าทันที
บียืนนิ่งตัวแข็งอยู่ครู่หนึ่ง ร่างกายอวบอัดของเธอสั่นเทาขึ้นมาเล็กน้อยยามได้ยินเสียงสะอื้นไห้อย่างหมดสภาพของผม ดวงตาคู่สวยของเธอเบิกมองลงต่ำ น้ำตาไหลพรากหยดเผาะๆ ลงบนเส้นผมสีดอกเลาของผมรัวๆ บีค่อยๆ ย่อตัวคุกเข่าลงบนพื้นกระดานไม้เย็นเฉียบอย่างช้าๆ มือเรียวบางนุ่มนิ่มี่ผมเคยชอบดึงมาจับท่อน-วยแก่รูดขึ้นลงเพื่อสร้างความเสียว ตอนนี้ค่อยๆ ยื่นมาโอบประคองไหล่หนาี่สั่นสะท้านของผมไว้ บีกอดผมแน่นขึ้นพร้อมกับซบใบหน้าหวานลงบนไหล่กว้างกลั้นเสียงสะอื้นของตัวเธอเองไว้กับไหล่ของผม
"พ่อคะ... อย่าทำแบบนี้เลยค่ะ บีขอบคุณพ่อมากๆ นะคะ... ขอบคุณี่คอยรัก คอยดูแลเอาใจใส่บีมาตลอดตั้งแต่วันแรกี่บีก้าวเข้ามาในบ้านหลังนี้..." บีเอ่ยเสียงเครือสั่น แต่น้ำเสียงของเธอกลับมีความเด็ดเดี่ยวปนเศร้าแฝงอยู่อย่างน่าใจหาย "แต่บีอยู่ี่นี่ต่อไปไม่ได้แล้วจริงๆ ค่ะพ่อ... เราอยู่ร่วมกันต่อไปไม่ได้อีกแล้ว..."
"ทำไมล่ะบี? ทำไมจะอยู่ไม่ได้? ี่ผ่านมาเราก็มีความสุขกันดีไม่ใช่เหรอ... มึงเสียว-วยกู พ่อก็รักมึง คอยกอดคอยจูบมึงทุกคืน เราแอบร่วมรักกันลับหลังผัวมึงตั้งหลายครั้ง ไม่มีใครจับได้เลยนะลูก... เราอยู่กันแบบนี้ตลอดไปไม่ได้เหรอ..." ผมเงยหน้าขึ้นจ้องมองใบหน้าเปื้อนน้ำตาของสะใภ้ด้วยสายตาอ้อนวอนคาดหวังเหมือนคนกำลังจะจมน้ำ
บีส่ายหน้าช้าๆ น้ำตาร่วงหล่นใส่หน้าอกของผมรัวๆ
"มันไม่ใช่แค่เรื่องคนอื่นรู้หรือไม่รู้หรอกค่ะพ่อ... แต่มันเป็นความรู้สึกผิดในใจของบีเองต่างหาก ทุกครั้งี่เรามีอะไรกัน บีรู้สึกผิดต่อพี่โอเหลือเกิน บีมองหน้าสามีตัวเองไม่ติด บีกลัวความแตก กลัวพี่โอรู้ว่าเมียตัวเองแอบนอนร่วมรักเอาควยพ่อผัวยัดรูรักบนเตียงเก่าหลังนี้..." บีสะอื้นไห้ตัวโยนไหล่สั่นไหวระริก "แล้วมองไปทางไหนในบ้านหลังนี้... ทุกซอกทุกมุมของฝาไม้กระดานเก่าๆ ฟูกี่นอนี่ยังคงอบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำรักสีขาวขุ่นของเรา มันคอยตามทิ่มแทงใจบีตลอดเวลา บีเห็นภาพเรากอดก่ายร่วมรักแอบมองกันทางช่องไม้สะท้อนในหัว บีรู้ว่ามันไม่ถูกต้อง บีทนรับน้ำหนักความรู้สึกผิดพวกนี้ไม่ไหวอีกต่อไปแล้วค่ะพ่อ... บีจำเป็นต้องหนีเรื่องพวกนี้ไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ในกรุงเทพฯ บีอยากลืมเรื่องราวั้หมดี่นี่..."
คำพูดของบีเหมือนมีดเหล็กแหลมคมกริบกรีดลงบนหัวใจของผมจนขาดรุ่งริ่ง ความรู้สึกผิดต่อลูกชายี่เธอพูดออกมามันตอกย้ำความจริงี่ผมพยายามหลับตาข้างหนึ่งมองข้ามมาโดยตลอด ผมรักบีด้วยอารมณ์ดิบและอารมณ์ใคร่ อยากได้อยากมีเรือนร่างของเธอจนลืมหน้าไอ้โอ ลืมความเป็นพ่อผัวี่ควรจะคุ้มครองสะใภ้ให้อยู่ในร่องในรอย บัดนี้สิ่งี่ทำลงไปมันย้อนกลับมาทำร้ายหัวใจผมจนเจ็บปวดเจียนตาย
"บี... พ่อขอโทษ..." ผมปล่อยมือจากขาเรียวของเธออย่างคนหมดสิ้นไร้เรี่ยวแรง ยอมปล่อยมือยอมจำนนต่อเหตุผลและความเด็ดเดี่ยวของสะใภ้รักในี่สุด
คืนนั้นผ่านไปอย่างเงียบเชียบและทรมานในอก จนกระทั่งเช้าวันถัดมาซึ่งเป็นวันี่บีต้องออกเดินทางจริงๆ
แสงแดดสีเหลืองส้มรำไรี่เพิ่งจะโผล่พ้นทิวไม้ของป่าสวนยางพาราอันกว้างใหญ่ ค่อยๆ ส่องลอดผ่านรอยแยกของฝาบ้านไม้กระดานผุพัง สะท้อนให้เห็นผงฝุ่นละอองี่ลอยคว้างอยู่ในอากาศ แสงแดดี่เคยอบอุ่นกลับดูเย็นชืดและทอดเงายาวทับลงบนร่างของบี สะใภ้รักี่ผมเคยเฝ้าถนอมและร่วมรักมีอะไรกันมาตลอดหลายเดือนี่ผ่านมา ตอนนี้เธอยืนหันหลังเตรียมก้าวขาออกจากประตูบ้านไม้เก่าหลังนี้ กระเป๋าเดินทางล้อลากใบใหญ่สีดำสองใบวางเด่นชัดอยู่ข้างกาย ข้าวของทุกอย่างจัดเก็บเสร็จเรียบร้อยหมดแล้ว ไม่ีิ่งใดของเธอหลงเหลืออยู่บนชั้นวางของไม้อีกต่อไป ทุกอย่างมันดูว่างเปล่า แห้งแล้ง และบีบเค้นหัวใจของผมจนแทบแตกสลาย
ผมประคองตัวลุกขึ้นยืนช้าๆ ร่างกายอันร่วงโรยดูค่อมลงและไร้เรี่ยวแรงยิ่งกว่าครั้งไหนๆ ก้มลงยกกระเป๋าเดินทางี่หนักอึ้งั้สองใบของบีเดินก้าวเท้าลากตีนออกไปข้างนอกอย่างเงียบงัน แสงแดดยามเช้าเริ่มแรงขึ้นแต่ไม่ช่วยให้ร่างกายและจิตใจของผมอบอุ่นขึ้นมาได้แม้แต่น้อย ผมยกกระเป๋าขึ้นวางบนท้ายกระบะรถกระบะคันเก่าปะผุสีเทาเข้มอย่างทุลักทุเล มือสั่นระริกจนแทบไม่มีแรงจับฝาท้าย บีเดินก้าวตามหลังมาเงียบๆ ใบหน้าหวานก้มต่ำ ดวงตากลมโตคู่สวยแฝงไปด้วยความหม่นหมอง เธอเปิดประตูขึ้นมานั่งเบาะข้างคนขับข้างๆ ผม
ตลอดระยะทางหลายสิบกิโลเมตรจากบ้านป่าสวนยางพาราในหุบเขาเพื่อเดินทางมุ่งหน้าไปยังสถานีขนส่งรถทัวร์ประจำอำเภอ มันเป็นช่วงเวลาี่ทรมานบีบหัวใจี่สุดเท่าี่ผมเคยขับรถกระบะคันนี้มา เสียงเครื่องยนต์ดีเซลดังกระหึ่มพ่นควันดำจางๆ ออกมาเป็นระยะท่ามกลางป่าสวนยางสองข้างทางี่ดูแห้งแล้งและหนาวเหน็บ ลมพัดใบยางแห้งร่วงหล่นเกลื่อนกลาดพื้นถนนลาดยางมะตอยขรุขระโยกเยกไปมา ไม่มีบทสนทนาใดๆ เกิดขึ้นระหว่างเราสองคน บีเอนหัวพิงกระจกหน้าต่างเบาะข้างคนขับ ทอดสายตาเหม่อลอยออกไปด้านนอกหน้าต่าง ปล่อยให้น้ำตาไหลรินเงียบๆ ส่วนมือของผมี่จับพวงมาลัยสั่นเทาอยู่ตลอดเวลา หัวใจของผมมันหดหู่และหน่วงหนึบเหมือนถูกหินก้อนใหญ่กดทับไว้จนหายใจไม่ออก
ผมลอบมองใบหน้าด้านข้างของบีในความเงียบงัน สะใภ้คนนี้ี่เคยนอนแก้ผ้าเปลือยกายขาวผ่องให้ผมกอดจูบลูบคลำและร่วมรักอย่างเร่าร้อนเสียวซ่าน ผิวขาวอวบนุ่มนิ่มชวนให้เสียวี่ผมเคยซุกไซ้ซอกคอ กลิ่นตัวหอมๆ ี่ผมเคยสูดดมทุกครั้งยามซอย-วยกระแทกรูรักของเธอจนเสร็จ แตกน้ำรักเอ่อล้นเต็มรูเสียวเปียกเยิ้ม บัดนี้เธอนั่งห่างออกไปเพียงเอื้อมมือ แต่ความรู้สึกกลับห่างไกลแสนไกลจนผมไม่กล้าแม้แต่จะเอื้อมมือหยาบกร้านสั่นเทานั้นไปสัมผัสแตะต้องเธออีกเลยตลอดทาง
เมื่อรถกระบะแล่นเข้ามาถึงสถานีขนส่งรถทัวร์ในอำเภอ ผู้คนเริ่มพลุกพล่านหนาตาขึ้น รถทัวร์ปรับอากาศคันใหญ่สีฟ้าขาวสำหรับเดินทางเข้ากรุงเทพฯ จอดติดเครื่องส่งเสียงครางกระหึ่มรอผู้โดยสาร ผมรีบดับเครื่องยนต์แล้วลงไปช่วยประคองกระเป๋าเดินทางของบีลงจากท้ายกระบะส่งให้เด็กท้ายรถทัวร์ยกไปเก็บไว้ใต้ท้องรถ บียืนรออยู่ข้างล่างใกล้กับบันไดทางขึ้นรถทัวร์ ดวงตากลมโตคู่สวยบวมแดงอย่างเห็นได้ชัดจากการร้องไห้เงียบๆ มาตลอดทาง เธอมองหน้าผมเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะก้าวเท้าเข้ามาหาและโอบกอดผมไว้อย่างนุ่มนวลและแสนเศร้าใจ
ผมยกแขนขึ้นกอดร่างอวบนุ่มแน่นของบีไว้ สูดดมกลิ่นแป้งเด็กผสมกลิ่นกายขาวผ่องจากซอกคอและเส้นผมยาวสลวยของเธอเป็นครั้งสุดท้าย อ้อมกอดนี้ช่างเย็นชืดและเต็มไปด้วยความเจ็บปวดจากการจากลาี่ไม่มีวันได้พบกันอีก ไม่มีอารมณ์ใคร่ดิบเถื่อนเหมือนทุกครั้ง มีเพียงความอาลัยอาวรณ์ของชายแก่ชราี่รู้ดีในหัวใจว่าตนเองจะไม่ได้สัมผัสแตะต้องร่างกายนี้อีกแล้วตลอดชีวิตี่เหลืออยู่
"ดูแลตัวเองดีๆ นะคะพ่อ... อย่าดื่มเหล้ามากนักนะ" บีผละตัวออกจากกอดของผมช้าๆ เธอพยายามฝืนส่งรอยยิ้มบางๆ ั้น้ำตาี่ยังนองเปื้อนแก้มสวย
"บีก็เหมือนกันนะลูก... เดินทางปลอดภัยนะ... ถ้าเหนื่อย... ก็กลับมาหาพ่อบ้างนะ..." คำพูดสุดท้ายของผมติดอยู่ี่ลำคอ น้ำตาร่วงรินอีกครั้ง ผมรู้ดีแก่ใจว่านั่นเป็นเพียงคำพูดปลอบใจตัวเอง เพราะความเด็ดเดี่ยวในดวงตาของเธอบอกชัดเจนว่าเธอจะไม่มีวันหันหลังกลับมาเหยียบี่บ้านไม้หลังนี้อีกแล้ว
บีก้าวเท้าเรียวสวยขึ้นบันไดรถปรับอากาศคันใหญ่ช้าๆ ร่างกายขาวผ่องกลืนหายเข้าไปในความมืดสลัวของตัวรถทัวร์ ผมยืนนิ่งตัวแข็งทื่ออยู่ข้างล่างเงยหน้าแหงนมองขึ้นไปตามกระจกหน้าต่างรถทัวร์อย่างคาดหวัง ในี่สุดบีก็เดินไปนั่งประจำี่เบาะริมกระจกหน้าต่างฝั่งขวา เธอก้มหน้ามองลงมาี่ผมี่ยืนซึมกระทือหมดสภาพอยู่ข้างล่าง บีส่งรอยยิ้มปนคราบน้ำตาี่สะท้อนแสงแดดสว่างและโบกมือลาลุงคร้ามอย่างช้าๆ ผมยกมือี่สั่นเทาขึ้นโบกตอบเธอไป น้ำตาอุ่นๆ ไหลรินอาบสองแก้มจนภาพตรงหน้าพร่าเลือนจนแทบมองไม่เห็น
เสียงเครื่องยนต์รถทัวร์ปรับอากาศเร่งเครื่องดังสนั่น ล้อรถทัวร์ค่อยๆ หมุนเคลื่อนตัวช้าๆ พร้อมพ่นควันไอเสียสีดำจางๆ ลอยคลุ้งขมุกขมัวในสถานีขนส่ง รถคันใหญ่แล่นเบียดโค้งออกจากซองจอดผ่านหน้าผมไป บียังคงแนบใบหน้ากับกระจกและโบกมือให้จนกระทั่งรถทัวร์แล่นเลี้ยวโค้งพ้นประตูขนส่งออกสู่ถนนหลวงสายหลัก มุ่งตรงไปยังกรุงเทพมหานคร และจางหายลับตาไปในี่สุด เหลือทิ้งไว้เพียงกลิ่นควันไอเสียี่จางหายไปในสายลม และความเงียบงันหดหู่บีบหัวใจี่เข้าเกาะกุมใจผมเพียงลำพังท่ามกลางผู้คนี่เดินผ่านไปมา
ผมเดินลากขากลับมาขึ้นรถกระบะคันเก่าของตัวเองเหมือนคนวิญญาณหลุดออกจากร่าง สมองปวดร้าวและมึนงงไปหมดจนแทบจำไม่ได้ว่าตนเองขับรถกลับมาถึงบ้านป่าสวนยางได้อย่างไร ขากลับมันช่างยาวนานและอ้างว้างเปล่าเปลี่ยวใจยิ่งกว่าตอนขับรถมาส่งสะใภ้บีหลายเท่าตัว ผมจอดรถกระบะทิ้งไว้ข้างบ้านไม้โทรมๆ ก้าวเท้าสั่นเครือลากตีนช้าๆ ขึ้นบันไดบ้านไม้ทีละขั้น แต่ละขั้นมันดังเอี๊ยดอ๊าดเหมือนเสียงใจผมี่มันกำลังจะขาด ก้าวขึ้นมาถึงตัวบ้านด้วยความรู้สึกหนักอึ้งและอ้างว้างเดียวดายี่สุด
ทันทีี่ผมก้าวเท้าเข้ามาในตัวบ้านไม้เก่าผุพัง บรรยากาศรอบตัวมันช่างแห้งแล้ง เงียบสงัดไร้สุ้มเสียงใดๆ ราวกับเป็นบ้านร้าง ลมหนาวพัดโชยเข้ามาจากช่องหน้าต่างไม้ส่งเสียงหวีดหวิวเบาๆ ตอกย้ำความอ้างว้างในจิตใจ ไม่มีกลิ่นหอมของกับข้าวร้อนๆ ฝีมือบีโชยมาจากในครัว ไม่มีเสียงพูดคุยคอยถามไถ่เอาใจใส่ ไม่มีเสียงหัวเราะของสะใภ้รักี่เคยทำให้บ้านป่าสวนยางซอมซ่อหลังนี้ดูมีชีวิตชีวาขึ้นมาได้ และี่สำคัญี่สุด... ไม่มีเรือนร่างขาวอวบนุ่มชวนเสียวสะท้านี่เคยเย้ายวนดึงดูดอารมณ์ใคร่ดิบของพ่อผัวอย่างผมให้ต้องกระโจนเข้าหาเพื่อร่วมรัก ซอยกระแทก-วยใส่กันอย่างเร่าร้อนสุขสมอีกต่อไปแล้ว ทุกอย่างมันหายไปเหมือนไม่เคยเกิดขึ้นจริง
ผมเดินตรงเข้าไปในห้องนอนสลัว ลากตีนเดินไปนั่งลงบนฟูกี่นอนผุๆ หลังเก่า ทรุดตัวลงนั่งนิ่งปวดแปลบในอก จ้องมองดูช่องฝาไม้กระดานผุพังข้างเตียงี่เคยแอบมองบีเวลาอาบน้ำแต่งตัวบ่อยๆ จนกระตุ้นความเสียวและอารมณ์ใคร่ ช่องฝาไม้กระดานนี้เคยเป็นจุดเริ่มต้นของเรื่องราวรักต้องห้ามลับหลังลูกชายี่ผมเคยใช้แอบดูและเป็นช่องทางเปิดโอกาสให้ผมก้าวข้ามความถูกต้องและทำเรื่องผิดๆ เข้าไปร่วมรัก ซอยสะโพกยัด-วยใหญ่ใส่รูรักสะใภ้จนเสร็จสมแตกน้ำรักในตัวเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า ตอนนี้มันเป็นเพียงแค่รอยร้าวรอยผุของเนื้อไม้ี่ปล่อยให้ลมหนาวเย็นยะเยือกพัดผ่านเข้ามาทิ่มแทงผิวเนื้อเหี่ยวย่นของผมจนสั่นสะท้านไปถึงกระดูก
ผมรู้ซึ้งแก่ใจในวินาทีนี้เองว่า สุดท้ายแล้วทุกสิ่งทุกอย่างี่ผมและบีเคยพากันก้าวข้ามความถูกต้องเพื่อความเสียวซ่าน อารมณ์ใคร่ดิบ และความสุขชั่วครู่ชั่วคราว บัดนี้มันได้ล่มสลายพังทลายลงจนหมดสิ้นไม่เหลือชิ้นดี ทิ้งให้คนแก่ไร้ค่าอย่างผม ต้องอยู่กับความเดียวดายและอ้างว้างเพียงลำพัง คอยเฝ้าบ้านไม้โทรมน่าสมเพชหลังนี้ และก้าวเท้าออกไปกรีดยางคนเดียวท่ามกลางป่าสวนยางพาราอันกว้างใหญ่ ไร้ขอบเขต หนาวเหน็บและมืดมิดชั่วนิรันดร์...
ลาก่อนสะใภ้รักของพ่อ... ลาก่อนบ้านทุ่งี่เคยอบอวลไปด้วยไอรักและรอยสวาทอันบ้าคลั่ง
---จบภาค พ่อผัวยั่วลูกสะใภ้---
นิยายแนะนำ
นิยายแนะนำ
ความคิดเห็น
COMMENT
ปักหมุด
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้ เพื่อสร้างประสบการณ์นำเสนอคอนเทนต์ที่ดีให้กับท่าน รวมถึงเพื่อจัดการข้อมูลส่วนบุคคลเพื่อให้ท่านได้รับประสบการณ์ที่ดีบนบริการของเว็บไซต์เรา หากท่านใช้บริการเว็บไซต์นี้ต่อไปโดยไม่มีการปรับตั้งค่าใดๆ นั่นเป็นการแสดงว่าท่านอนุญาตยินยอมที่จะรับคุกกี้บนเว็บไซต์และนโยบายสิทธิส่วนบุคคลของเรา
0.00
0.00









userA???
???? ??? ? ???? ?? ??