เรื่อง ฉันโดน เจ้านายอาหรับ Nc40+++

ปัง! ปัง! ปัง! เสียงปืนนัดแรกดังสะท้อนก้องกังวานพังกำแพงหินเข้ามาในห้องนอนสลัวของฉันอย่างน่าหวาดเสียว สัญญาณเตือนภัยไซเรนสีแดงยังคงกะพริบถี่วาบราวกับจะกระตุ้นความตายที่กำลังคืบคลานเข้ามา ฉันตกใจสะดุ้งตัวโยนจนร่างอวบอัดลอยพ้นที่นอน ความตื่นตระหนกแล่นพล่านจนลืมความเจ็บปวดจากฤทธิ์ยาสลบไปจนหมดสิ้น ฉันพยายามตะเกียกตะกายก้าวขาลงจากเตียงไม้โบราณที่สูงชัน ทรุดตัวลงหมอบคว่ำและคลานอย่างทุลักทุเลลนลานเข้าไปมุดหลบอยู่ใต้ท้องเตียงนอนหนานุ่มทันที หวังใช้โครงไม้หนาหนักและผ้าห่มขนสัตว์เป็นเกราะกำบังจาก-่ากระสุนปืนสงครามที่กำลังปะทะกันดุเดือดภายนอก

เสียงปืนสงครามแผดคำรามรัวเป็นจังหวะกระชั้นชิดสลับกับเสียงระเบิดดังตูมสนั่นจนปูนเศษหินทรายร่วงกราวลงมาจากเพดานหินธรรมชาติ ฉันนอนขดตัวสั่นระริกอยู่ใต้เตียง ยกมือทั้งสองข้างขึ้นมาอุดหูตัวเองไว้แน่น น้ำตาอุ่นๆ ไหลนองเต็มใบหน้าหวานด้วยความกลัวตาย ฉันสวดมนต์อ้อนวอนต่อสิ่งศักดิ์สิทธิ์ในใจขอให้รอดชีวิตจากสมรภูมิบ้าคลั่งกลางทะเลทรายรกร้างแห่งนี้

ทว่าความหวังอันริบหรี่ก็พังทลายลงในพริบตา...

*โครม!*

ประตูห้องพักดินอัดหนาหนักที่ถูกล็อกอัตโนมัติโดนแรงระเบิดหรือการถีบกระแทกจากคนภายนอกพังทลายสไลด์หลุดออกจากวงกบไม้ปลิวเข้ามาล้มโครมลงกลางห้อง ฝุ่นดินและเศษหินฟุ้งกระจายตลบอบอวลทำเอาฉันต้องไอคอกแคกและพยายามกลั้นลมหายใจจนหน้าดำหน้าแดง ภายใต้เงาสลัวและควันฝุ่นโขมง ฉันมองเห็นรองเท้าทหารคอมแบตสีดำเข้มคู่ใหญ่ก้าวเข้ามาในห้องอย่างรวดเร็วและระแวดระวัง ชายร่างใหญ่สวมชุดเกราะยุทธวิธีสีดำและหมวกไหมพรมปิดบังใบหน้า ถือปืนไรเฟิลจู่โจมก้าวเหยียบเศษประตูเข้ามาในห้องพัก

เขากวาดสายตามองไปรอบห้องที่ว่างเปล่า ก่อนที่สายตาของมันจะมาหยุดอยู่ที่ปลายผ้าห่มขนสัตว์ที่ห้อยเลื่อนลงมากองกับพื้นห้องข้างใต้เตียง ชายชุดดำสาวเท้าเดินตรงดิ่งเข้ามาหาเตียงนอนไม้โบราณอย่างรวดเร็ว

"มาดามมะนาว... อยู่ที่นี่สินะ" ชายชุดดำพึมพำเป็นภาษาอังกฤษสำเนียงแปลกหู

ฉันสะดุ้งตกใจพยายามหดขาทั้งสองข้างและถอยตัวกรูดหนีไปชิดผนังหินด้านในให้ลึกที่สุด ทว่าข้อมือและข้อเท้าของฉันกลับขยับตัวลนลานจนส่งเสียงเสียดสีกับพื้นพรมหนาหนัก ชายชุดดำก้มตัวลงกวาดสายตาจ้องมองลอดใต้เตียงนอนทันที วินาทีที่ดวงตาสีฟ้าเยือกเย็นหลังโม่งปะทะกับสายตาตื่นกลัวของฉัน ชายชุดดำก็แสยะยิ้มกว้างออกมาทันควัน

"เจอตัวแล้ว!"

มือหนาแข็งแกร่งดุจคีมเหล็กพุ่งเข้ามาใต้เตียง คว้าหมับเข้าที่ข้อเท้าเนียนนุ่มของฉันอย่างรุนแรง ก่อนจะออกแรงกระชากร่างอวบอัดของฉันอย่างไม่เบามือดึงให้ฉันไถลครูดไปกับพื้นห้องสลัว

"กรี๊ด! ปล่อยฉันนะ! ปล่อย!" ฉันกรีดร้องลั่นห้องด้วยความตกใจและแสบเจ็บ ผิวเนื้อบริเวณแผ่นหลังและไหล่เนียนสัมผัสเสียดสีกับพื้นพรมหนาหนักจนเกิดรอยแดงช้ำ เสื้อคลุมผ้าไหมบางเบาสีครีมหลุดลุ่ยแหวกกว้างแทบจะหลุดลอยพ้นเรือนร่าง เผยให้เห็นเต้าทรวงคัพ E โตเต่งขยับไหวส่ายโยนรุนแรงและกางเกงในลูกไม้ตัวจิ๋วที่ปิดบังของสงวนไว้แทบไม่มิด

ชายชุดดำดึงร่างของฉันขึ้นมาพาดบ่าอย่างง่ายดายดั่งอุ้มกระสอบแป้ง ความเปียกชื้นจากเหงื่อและน้ำตาทำให้ฉันสั่นเทาไปทั้งร่าง ชายชุดดำพูดวิทยุสื่อสารที่หัวไหล่เสียงรัวกระชั้น "พบเป้าหมายแล้ว กำลังนำตัวหลบหนีออกทางบันไดด้านหลัง"

ฉันดิ้นรนสุดชีวิต ทุบกำปั้นน้อยๆ ลงบนแผ่นหลังแข็งแกร่งในชุดเกราะของมันและพยายามเตะขาถีบไปรอบทิศทางเพื่อหาทางรอด ทว่าน้ำหนักและพละกำลังของฉันช่างต่างจากชายติดอาวุธร่างยักษ์ลิบลับ มันเดินดุ่มลากตัวฉันมุ่งหน้าออกจากห้องพักผ่านทางเดินดินอัดที่แดงฉานไปด้วยแสงไฟกะพริบเตือนภัยสีแดง

ในเวลาเดียวกันนั้น...

คุณคาริมที่กำลังตั้งรับอยู่ด้านนอกวิลล่ากำลังจับจ้องที่หน้าจอแท็บเล็ตระบบป้องกันความปลอดภัยส่วนตัวอย่างบ้าคลั่ง นิ้วมือหนาเลื่อนกวาดภาพกล้องวงจรปิดรอบป้อมปราการอย่างรวดเร็วจนกระทั่งพบกล้องทางเดินลับด้านหลังห้องนอนมะนาว ดวงตาเหยี่ยวของเขาเบิกกว้างเมื่อเห็นชายชุดดำของซาเมียร์กำลังอุ้มร่างอวบอัดเย้ายวนที่กำลังดิ้นรนและมีผ้าคลุมหลุดลุ่ยของมะนาวเดินหลบหนีไป

"ไอ้เศษเดนเอ๊ย!" คุณคาริมสบถลั่นตัวสั่นด้วยความโกรธเกรี้ยวและหึงหวงขีดสุด เขาผละจากจุดปะทะเบื้องหน้าและดิ่งตรงมายังบันไดลับด้านหลังด้วยทางลัดอย่างคุ้นชินพื้นที่

กลับมาที่สถานการณ์ตรงหน้าเดินลับหลังห้อง...

ชายชุดดำลากตัวฉันมาถึงทางโค้งบันไดหินธรรมชาติที่เตรียมจะมุ่งหน้าสู่ลานจอดรถด้านหลังวิลล่า ทว่า...

*ฟุ่บ!*

ร่างสูงใหญ่กำยำในชุดกุนดูราสีดำสนิทของคุณคาริมก้าวเดินก้าวเข้ามาขวางหน้าทางเดินแคบอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย แววตาดุจเหยี่ยวสะท้อนแสงสีแดงของไฟเตือนภัยดูเหี้ยมเกรียมและกระหายเลือดถึงขีดสุด ในมือหนาของเขากระชับปืนลูกซองยาวสีดำมะเมื่อมขนาดสิบสองเกจชี้ตรงมาทางพวกเราสองคน

ชายชุดดำตกใจสุดขีดรีบปล่อยร่างของฉันให้ร่วงกระแทกลงพื้นพรม และพยายามจะยกปืนไรเฟิลจู่โจมขึ้นยิงโต้ตอบทันที ทว่าปฏิกิริยาของคุณคาริมรวดเร็วกว่าขีดสุด

*ปัง!*

เสียงปืนลูกซองขนาดสิบสองเกจดังระเบิดก้องขึ้นในทางเดินแคบๆ เสียงสะท้อนรุนแรงจนหูของฉันดับดับวูบและมีเสียงวิ้งดังระงม แรงกระสุนปืนลูกซองเจาะทะลวงเข้าแสกหน้าหน้าผากของชายชุดดำตรงหน้าในระยะเผาขนหัวของมันระเบิดกระจุยเป็นเศษเนื้อสดๆ ร่างกายหนาในชุดเกราะผงะหงายล้มโครมจมกองเลือดสีแดงเข้มลงกับพื้นข้างตัวฉันทันที

ฉูดดดด!

เลือดสดๆ สีแดงอุ่นร้อนพุ่งกระเซ็นออกจากร่างคนร้ายพุ่งกระจายเลอะเปรอะเปื้อนใบหน้าหวานหวาน เนินอกคัพ E และชุดคลุมผ้าไหมสีครีมของฉันจนกลายเป็นรอยด่างสีแดงฉานน่าสยดสยอง กลิ่นคาวเลือดสดคละคลุ้งฟุ้งกระจายอบอวลผสมกลิ่นดินปืน ฉันเบิกตากว้างจ้องมองร่างไร้วิญญาณที่หัวระเบิดเป็นเศษเนื้อต่อหน้าต่อตาในระยะประชิดด้วยความช็อกขีดสุด เนื้อตัวสั่นระริกสติแทบจะหลุดลอยหลุดจากร่างล้มฟุบลงไปกองกับกองเลือดอุ่นๆ ที่นองเต็มพื้นทางเดินหินทราย!