เรื่อง ฉันโดน เจ้านายอาหรับ Nc40+++

ตอนที่ 191: หวนคืนสู่ผืนทรายมาตุภูมิและมหาเฉลิมฉลองครบรอบหนึ่งชันษา

หวีดดดดดดด... บรืนนนนนน!

เสียงเครื่องยนต์ไอพ่นความเร็วเหนือเสียงของเครื่องบินพระที่นั่งซูเปอร์คอนคอร์ด 'ฟัลคอน-วัน' (Falcon-One) ลดระดับเพดานบินลงอย่างนุ่มนวลและสง่างาม แหวกม่านเมฆสีขาวบริสุทธิ์เหนือคาบสมุทรอาหรับ เผยให้เห็นทัศนียภาพอันกว้างใหญ่ไพศาลของผืนทรายสีทองอร่ามที่ทอดตัวยาวไกลจรดเส้นขอบฟ้าแห่ง 'สหพันธรัฐอัล-ซาฮ์รา' (Federation of Al-Zahra) มาตุภูมิอันเป็นที่รักยิ่งของพวกเรา

แสงสุริยันยามบ่ายสาดส่องกระทบทิวทัศน์เบื้องล่างจนเปล่งประกายระยิบระยับดุจทะเลเพชร ทะเลทรายรูบอัลคาลีอันเคยแห้งแล้ง บัดนี้ได้รับการแต่งแต้มด้วยโครงข่าย 'ระเบียงสีเขียวและโอเอซิสสุริยัน' (Solar Oasis Green Corridor) ที่เกิดจากความร่วมมือระหว่างประเทศ แนวแผงโซลาร์เซลล์กระจกคริสตัลกำลังผลิตสูงนับล้านแผงทอดตัวยาวตามแนวสันทราย แสงสะท้อนสีฟ้าครามและมรกตบ่งบอกถึงพลังงานสะอาดที่กำลังสูบน้ำจืดบริสุทธิ์จากโรงกลั่นใต้พิภพ เข้าหล่อเลี้ยงทุ่งอินทผลัมและแปลงเกษตรกรรมสีเขียวชอุ่มที่ผุดขึ้นกลางทะเลทรายอย่างน่าอัศจรรย์

"แอ้... ดะ... ดา! มา... มา!"

เสียงใสแป๋วของมกุฎราชกุมารน้อยซาเยดเรียกรอยยิ้มอันเปี่ยมสุขให้แก่ทุกคนในห้องโดยสารพระที่นั่ง ร่างกลมป้อมในชุดรอมเปอร์ผ้าไหมอาหรับสีขาวขลิบดิ้นทองคำ กำลังเกาะขอบหน้าต่างกระจกสองชั้น พลางใช้มือน้อยๆ ตบกระจกเบาๆ ด้วยความตื่นเต้น นัยน์ตาสีอำพันสุกใสดุจดวงดาวจับจ้องเงาของเครื่องบินที่ทอดลงบนผืนทรายสีทองด้านล่างอย่างไม่วางตา

"ดูสิลูกซาเยด... นั่นคือแผ่นดินเกิดของลูก ดินแดนแห่งผืนทรายสีทองและแสงตะวันอันเป็นนิรันดร์" ฉันก้มลงกระซิบข้างแก้มนุ่มฟูสีชมพูระเรื่อของลูกน้อย ก่อนจะหอมฟอดใหญ่ด้วยความรักอันท่วมท้น "พวกเรากลับมาถึงบ้านแล้วนะคนเก่ง"

คาริมที่นั่งอยู่เคียงข้างฉันบนโซฟาหนังแท้สีเบจ ละสายตาจากเอกสารรายงานโครงการพลังงานสะอาด เขาขยับตัวเข้ามาโอบกอดฉันและลูกน้อยไว้ในอ้อมแขนอันกว้างใหญ่และอบอุ่น ใบหน้าหล่อเหลาคมเข้มของชีคหนุ่มผู้เป็นดั่งดวงใจเปี่ยมไปด้วยความผ่อนคลายและความภาคภูมิใจอันลึกซึ้ง

"ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ มะนาว" คาริมโน้มใบหน้าลงมาจุมพิตที่ขมับของฉันอย่างแผ่วเบาและเนิ่นนาน "ตลอดเวลาสองเดือนที่พวกเราเดินทางข้ามทวีปยุโรป เธอต้องเผชิญกับอันตรายและภารกิจที่หนักหน่วงเคียงข้างฉันเสมอมา วันนี้พวกเราได้นำพาชัยชนะ สันติภาพ และความรุ่งโรจน์อันยิ่งใหญ่กลับคืนสู่ผืนทรายมาตุภูมิแห่งนี้แล้ว"

"เพราะมะนาวมีคุณคาริมเป็นเสาหลักและดวงประทีปนำทางเสมอค่ะ" ฉันเงยหน้าขึ้นสบตาสีอำพันคมกริบของเขาด้วยรอยยิ้มหวานจับใจ "ไม่ว่าหนทางข้างหน้าจะยากลำบากเพียงใด ขอเพียงมีคุณคาริมและซาเยดอยู่เคียงข้าง มะนาวก็พร้อมจะก้าวเดินต่อไปอย่างไม่หวาดหวั่นค่ะ"

เครื่องบินพระที่นั่งร่อนลงแตะรันเวย์ของ 'ท่าอากาศยานนานาชาติราชสำนักอัล-ซาฮ์รา' (Zahra Royal International Airport) อย่างนุ่มนวล ทันทีที่ประตูด้านข้างเปิดออก ลมทะเลทรายอุ่นกรุ่นที่ผสมผสานกลิ่นหอมของไม้กฤษณาและดอกกุหลาบดามัสกัสก็พัดโชยมาปะทะผิวกาย เสียงแตรเดี่ยวและวงดุริยางค์ทหารเกียรติยศบรรเลงเพลงมหาฤกษ์ดังกึกก้องกังวานไปทั่วลานบิน

กองทหารเกียรติยศแห่งราชองครักษ์อัล-ซาฮ์ราในชุดเครื่องแบบเต็มยศสีขาวขลิบทอง พร้อมดาบโค้งโบราณชักขึ้นทำความเคารพอย่างพร้อมเพรียง ธงชาติสีเขียวมรกตขลิบทองผืนยักษ์โบกสะบัดเคียงคู่กับธงประจำพระองค์ของมกุฎราชกุมารน้อยซาเยด

เมื่อคาริมอุ้มลูกน้อยซาเยดก้าวลงจากบันไดเครื่องบิน โดยมีฉันเดินเคียงข้าง เสียงโห่ร้องถวายพระพรดังกึกก้องขึ้นจากประชาชนและคณะบุคคลสำคัญที่มารอรับเสด็จนับแสนคน:

"ทรงพระเจริญชีคคาริม! ขอพระองค์ทรงพระเจริญท่านหญิงมะนาว! ขอทรงพระเจริญมกุฎราชกุมารน้อยซาเยด!"

ดอกกุหลาบสีแดงสดและริบบิ้นสีทองโปรยปรายลงมาจากระเบียงอาคารผู้โดยสารดุจ-่าฝนแห่งความสุข คาริมยกมือขึ้นโบกทักทายประชาชนด้วยรอยยิ้มเปี่ยมบารมี ขณะที่ซาเยดในอ้อมอกพ่อส่งเสียงหัวเราะเอิ๊กอ๊ากและเอื้อมมือน้อยๆ คว้ากลีบกุหลาบที่ลอยละล่องในอากาศอย่างร่าเริง

ขบวนรถยนต์พระที่นั่งโรลส์-รอยซ์แฟนธอมกันกระสุนเปิดประทุน เคลื่อนตัวอย่างช้าๆ นำพวกเราเข้าสู่ใจกลางมหานครอัล-ซาฮ์รา สองฝั่งถนนไฮเวย์แปดเลนที่ประดับด้วยธงทิวและต้นอินทผลัม มีประชาชนชาวทะเลทรายนับล้านคนยืนโบกธงและส่งเสียงต้อนรับอย่างเนืองแน่น ภาพแห่งความรักและความภักดีอันบริสุทธิ์ของประชาชน ทำให้หัวใจของฉันตื้นตันจนน้ำตาคลอเบ้า

เมื่อขบวนเสด็จเคลื่อนเข้าสู่ประตูชัยหินอ่อนสีขาวของ 'พระราชวังสุริยันทองคำ' (Golden Sun Palace) พระราชวังหลวงอันงดงามวิจิตรตระการตาที่สร้างขึ้นด้วยหินอ่อนสีทองผสมผสานกระจกสีและกระเบื้องโมเสกแบบเปอร์เซียโบราณ ความเงียบสงบอันอบอุ่นและศักดิ์สิทธิ์ก็เข้าโอบล้อมพวกเราไว้

พวกเราเดินเข้าสู่ 'ห้องโถงมหาราชส่วนพระองค์' ซึ่งปูด้วยพรมทอเปอร์เซียโบราณลวดลายสวนสวรรค์สีแดงชาดผืนใหญ่ กลางห้องมีน้ำพุหินอ่อนสลักกลิ่นน้ำอบกุหลาบพวยพุ่งขึ้นอย่างนุ่มนวล

"วางซาเยดลงบนพรมเถอะ มะนาว" คาริมเอ่ยขึ้นด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยประกายแห่งความหวัง

ฉันค่อยๆ วางร่างกลมป้อมของลูกน้อยลงบนพรมหนานุ่ม ซาเยดในวัยหนึ่งชันษาเต็ม ยืนทรงตัวด้วยสองขาน้อยๆ ที่มั่นคงขึ้นกว่าเดิมอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาสีอำพันกลมโตมองหน้าฉันและคาริมสลับกันไปมา มือน้อยๆ กำแน่นเข้าหากันเพื่อรวบรวมความกล้า

"มาหาแม่สิลูกซาเยด... ค่อยๆ เดินนะคนเก่ง" ฉันนั่งคุกเข่าอยู่ห่างออกไปสามก้าว อ้าแขนออกรอรับด้วยหัวใจที่เต้นรัว

"พ่ออยู่นี่นะ ซาเยด... ก้าวมาข้างหน้าเลยลูกชายพ่อ" คาริมนั่งเคียงข้างฉัน คอยส่งสายตาให้กำลังใจ

ซาเยดส่งเสียงหัวเราะ "คิก... คิก..." ก่อนจะยกเท้าขวาตัวจิ๋วที่สวมรองเท้าหนังนิ่มก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว... สองก้าว... และก้าวที่สาม! ร่างน้อยซวนเซเล็กน้อยแต่สามารถทรงตัวได้ ก่อนจะโผเข้าสู่อ้อมกอดของฉันอย่างปลอดภัย!

"ซาเยดเดินได้แล้ว! ลูกเดินได้แล้วค่ะคุณคาริม!" ฉันกรีดร้องออกมาด้วยความดีใจจนน้ำตาไหล กอดรัดร่างนุ่มนิ่มของลูกน้อยไว้แน่นและระดมจุมพิตทั่วใบหน้าของเขา

คาริมโผเข้ามากอดพวกเราสองคนไว้แนบอก เสียงหัวเราะทุ้มต่ำของเขาเปี่ยมไปด้วยความสุขล้นพ้น "ก้าวแรกในชีวิตของลูกชายฉัน... ก้าวแรกของผู้ที่จะเติบโตขึ้นมาเป็นผู้นำแห่งสหพันธรัฐอัล-ซาฮ์ราในอนาคต ช่างเป็นของขวัญวันเกิดครบรอบหนึ่งชันษาที่วิเศษที่สุด!"

ฉันนั่งลงบนโซฟากำมะหยี่สีเขียวมรกตข้างน้ำพุ ปลดกระดุมเสื้อผ้าไหมออกเพื่อให้นมลูกน้อย ซาเยดอ้าปากเล็กๆ งับยอดอกของฉันอย่างหิวกระหาย เสียงดูดกลืนน้ำนมอย่างเอร็ดอร่อยและมือน้อยๆ ที่ลูบไล้เนินอกของฉันอย่างคุ้นเคย ช่วยเติมเต็มความอบอุ่นแห่งชีวิตครอบครัวให้สมบูรณ์แบบ คาริมนั่งคุกเข่าอยู่ข้างๆ ลูบศีรษะทุยสวยของลูกน้อยและจุมพิตที่หน้าผากของฉันอย่างแสนรัก

หลังจากซาเยดอิ่มจนหลับปุ๋ยไปในอ้อมอก พี่เลี้ยงราชสำนักก็นำลูกน้อยไปนอนในเปลทองคำโบราณในห้องบรรทมด้านใน

ทว่า... ช่วงเวลาแห่งความสุขสงบในครอบครัวก็ถูกขัดจังหวะลง

ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก!

เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างเคร่งขรึมและเร่งด่วน พี่ทาริกในเครื่องแบบนายพลราชองครักษ์ก้าวเดินเข้ามาในห้องโถง ใบหน้าคมเข้มของเขาเต็มไปด้วยความตึงเครียดอย่างเห็นได้ชัด

"ขอประทานอภัยที่ต้องรบกวนเวลาอันเป็นมงคลครับท่านชีคและท่านหญิงมะนาว" พี่ทาริกทำความเคารพอย่างเข้มแข็ง "แต่มีรายงานด่วนพิเศษจากหน่วยข่าวกรองทหารและระบบดาวเทียมเฝ้าระวังภัยพิบัติแห่งชาติครับ"

"มีอะไรเกิดขึ้น ทาริก? พูดมาได้เลย" คาริมขยับตัวลุกขึ้นยืนตระหง่าน น้ำเสียงและท่าทีแปรเปลี่ยนเป็นผู้นำสูงสุดผู้สุขุมและเฉียบคมในพริบตา

พี่ทาริกกดเปิดแท็บเล็ตยุทธวิธี ฉายภาพจำลองสามมิติของ 'อ่างเก็บน้ำใต้พิภพและมหาท่อส่งน้ำโอเอซิสอัล-นูร์' (Oasis Al-Noor Subterranean Reservoir & Aqueduct System) ซึ่งตั้งอยู่ห่างจากเมืองหลวงไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ประมาณห้าสิบกิโลเมตร

"ระบบเซ็นเซอร์ควอนตัมตรวจพบสัญญาณความร้อนสูงผิดปกติในอุโมงค์ส่งน้ำหลักชั้นใต้ดินลึก 40 เมตรครับ" พี่ทาริกรายงานพลางซูมภาพความร้อน "พร้อมกันนี้ หน่วยต่อต้านการก่อการร้ายทางไซเบอร์ได้ดักจับสาส์นข่มขู่ที่ส่งตรงเข้าสู่เครือข่ายของราชสำนัก จากกลุ่มติดอาวุธ 'กองพันทรายทมิฬ' (Black Dune Warlords) ซึ่งเป็นเครือข่ายตกค้างของภราดรภาพบาเบลที่รอดชีวิตจากการกวาดล้างในยุโรป"

"พวกมันต้องการอะไร?" ฉันถามขึ้นด้วยความกังวล มือกระชับสายรัดแท็บเล็ตสุวรรณมรกตบนตัก

"พวกมันต้องการทำลายงานเฉลิมฉลองวันเกิดหนึ่งชันษาของมกุฎราชกุมารน้อยซาเยด และทำลายเสถียรภาพของราชสำนักครับท่านหญิง" พี่ทาริกตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "พวกมันได้แอบติดตั้ง 'ทุ่นระเบิดแรงดันเคมีชีวภาพความดันสูง' (Hyper-Baric Bio-Chemical Bomb) ไว้ที่แกนวาล์วจ่ายน้ำหลักของโอเอซิสอัล-นูร์ หากระเบิดนี้ทำงาน สารพิษจะแพร่กระจายเข้าสู่ระบบประปาที่หล่อเลี้ยงประชาชนกว่าสามล้านคนในเมืองหลวงภายในเวลาไม่กี่นาที และทำให้อ่างเก็บน้ำยักษ์พังทลายลงมาทั้งแถบ!"

ขณะที่พี่ทาริกกำลังอธิบายรายละเอียด หน้าจอแท็บเล็ตยุทธวิธีของเขาก็กะพริบแสงสีแดงฉานขึ้นอย่างกะทันหัน!

ติ๊ด... ติ๊ด... ติ๊ด... วี้ดดดดดดดด!

สัญญาณเตือนภัยระดับวิกฤตสูงสุดดังระงมขึ้น พร้อมแถบตัวเลขนับถอยหลังสีแดงเพลิงที่เริ่มนับถอยหลังจาก **23:59:59** ชั่วโมง!

พวกมันได้เปิดระบบจุดชนวนเวลาระยะไกลแล้ว! และเวลาที่เหลืออยู่ก่อนที่มหาท่อส่งน้ำสายชีวิตของประชาชนจะระเบิดเป็นจุณ มีเพียงไม่ถึงหนึ่งวันเท่านั้น ก่อนที่ขบวนพิธีเฉลิมฉลองของลูกน้อยซาเยดจะเริ่มต้นขึ้นในเช้าวันพรุ่งนี้!