เรื่อง มหาศึกแห่งจักรวาล

เมื่อรีอัลพานัทมาถึงสนามสอบ นัท๷็พบว่าบรรยากาศภายในสนามแตกต่างจากครั้งก่อนอย่างชัดเจน

วันนี้ไม่มีผู้เข้าสอบจำนวนมากเหมือนการทดสอบคัดเลือก มีเพียงคนกลุ่มหนึ่งที่ยืนอยู่ภายในสนามเท่านั้น

นัทมองไปรอบ ๆ ก่อนจะสังเกตเห็นลีหวังไม่ได้อยู่ที่นี่

“อาจารย์ไม่มาด้วยเหรอ?”

นัทพึมพำออกมาเบา ๆ

ในบริเวณสนามมีผู้อาวุโสของสถาบันอยู่เพียงไม่กี่คน พวกเขาทำหน้าที่ตรวจสอบและจัดระดับพลังของศิษย์ทั้งสิบคนที่จะเข้าร่วมการแข่งขัน

หนึ่งในผู้อาวุโสก้าวออกมา ก่อนจะมองทุกคน

“การทดสอบในวันนี้ไม่มีอะไรซับซ้อน”

“พวกเจ้าทั้งสิบคนถูกคัดเลือกมาเพื่อเป็นตัวแทนของสถาบัน ดังนั้นวันนี้เราจะตรวจสอบระดับพลัง รวมถึงความสามารถในการควบคุมธาตุของแต่ละคน”

นัทพยักหน้าเล็กน้อย

‘แค่แบ่งระดับพลังกับตรวจความสามารถของธาตุสินะ’

เขาไม่ได้คิดอะไรมาก

แต่ในขณะที่นัทยืนอยู่ด้านข้าง สายตาของศิษย์อีกเก้าคน๷็เริ่มมองมาทางเขา

บางคนมองตั้งแต่หัวจรดเท้า

บางคนขมวดคิ้ว

และบางคน๷็แสดงสีหน้าไม่พอใจออกมาอย่างชัดเจน

เพราะทั้งเก้าคนต่าง๷็เป็นหัวกะทิของสถาบัน

ระดับพลังของพวกเขาอยู่ใน ขั้นที่ 4 มานาดาราระดับปลาย กันทั้งหมด

ไม่เพียงเท่านั้น แต่แต่ละคนยังมีธาตุที่ถนัดอย่างน้อยสองธาตุ ทำให้พวกเขาเป็นกลุ่มศิษย์ที่โดดเด่นที่สุดของสถาบันในรุ่นนี้

เมื่อเทียบกับพวกเขาแล้ว...

นัทที่ยืนอยู่ตรงนั้นกลับมีระดับพลังเพียง ขั้นที่ 4 มานาดาราระดับเริ่มต้น

ความแตกต่างนั้นเห็นได้ชัดเจนเกินไป

“เดี๋ยวก่อนครับ”

หนึ่งในศิษย์ทั้งเก้าคนยกมือขึ้น

ผู้อาวุโสหันไปมอง

“มีอะไร?”

ศิษย์คนนั้นมองไปทางนัท ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“ผมมีเรื่องอยากคัดค้านครับ”

ทันทีที่คำพูดนั้นดังขึ้น ศิษย์คนอื่น๷็เริ่มหันมามอง

“ระดับของพวกเราทั้งเก้าคนอยู่ขั้นที่ 4 มานาดาราระดับปลายทั้งหมด”

เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะมองนัทอีกครั้ง

“แต่เขาเพิ่งอยู่ขั้นที่ 4 มานาดาราระดับเริ่มต้น”

บรรยากาศภายในสนามเริ่มเงียบลง

“ถ้าจะคัดเลือกตัวแทนไปแข่งขันกับสถาบันอื่น...”

“คนระดับนี้จะไปแข่งขันได้อย่างไรครับ?”

คำถามนั้นทำให้ศิษย์อีกหลายคนเริ่มพยักหน้าเห็นด้วย

“ใช่ครับ”

“ความแตกต่างของพลังมากเกินไป”

“พวกเราฝึกเวทมาหลายปี และแต่ละคนยังมีธาตุที่ถนัดอย่างน้อยสองธาตุ”

“แต่เขาเพิ่งเข้ามาเป็นศิษย์ของสถาบันได้ไม่นานเอง”

เสียงทักท้วงเริ่มดังขึ้นทีละคน

นัทที่ยืนฟังอยู่เงียบ ๆ ไม่ได้แสดงสีหน้าไม่พอใจแม้แต่น้อย

เขาก้มมองตัวเองเล็กน้อย

ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองกลุ่มคนตรงหน้า

‘๷็จริงนะ...’

ถ้าวัดกันแค่ระดับพลังและจำนวนธาตุที่ถนัด

เขา๷็ดูด้อยกว่าคนอื่นจริง ๆ

แต่สำหรับนัทแล้ว...

เขาไม่ได้รู้สึกว่ามันเป็นเรื่องใหญ่ขนาดนั้น

เพราะการที่คนอื่นคิดว่าเขาอ่อนแอ ๷็ไม่ได้ทำให้พลังของเขาลดลงแม้แต่น้อย

ผู้อาวุโสคนหนึ่งยกมือขึ้น

“พอได้แล้ว”

เสียงพูดไม่ดังมาก แต่ทำให้ทุกคนเงียบลงทันที

“พวกเจ้าทั้งหมดได้รับการคัดเลือกมาแล้ว การที่พวกเจ้ายืนอยู่ที่นี่หมายความว่าพวกเจ้ามีคุณสมบัติเพียงพอ”

ศิษย์ที่คัดค้านยังคงไม่ยอมถอย

“แต่พวกเราต้องเป็นตัวแทนของสถาบันนะครับ”

“ถ้าส่งคนที่มีระดับต่ำกว่าไป จะไม่ทำให้สถาบันเสียชื่อหรือครับ?”

ผู้อาวุโสมองเขาอย่างสงบนิ่ง

“เพราะฉะนั้นวันนี้จึงต้องมีการทดสอบ”

“ถ้าเจ้าคิดว่าตัวเองเหนือกว่าเขา ๷็พิสูจน์ให้เห็นด้วยความสามารถของตัวเอง”

คำพูดนั้นทำให้สนามเงียบลงอีกครั้ง

นัทเอง๷็เริ่มสนใจขึ้นมา

‘ทดสอบงั้นเหรอ...’

เขามองผู้อาวุโสที่กำลังเตรียมการทดสอบ

ดูเหมือนว่า...

ก่อนจะตัดสินว่าใครเหมาะสมจะเป็นตัวแทนของสถาบัน

พวกเขาจะต้องพิสูจน์กันเสียก่อนว่า ระดับพลังที่เห็นจากภายนอกนั้น จะบอกความสามารถในการต่อสู้ได้ทั้งหมดจริงหรือไม่เช้าวันถัดมา นัทตื่นขึ้นมาตั้งแต่เช้า

หลังจากจัดการธุระส่วนตัวเรียบร้อย ระบบของเขา๷็แจ้งข้อความใหม่เข้ามา

นัทเปิดดูทันที

เป็นข้อความจากมาร์โกและกล้า

ทั้งสองคนกำลังจะพาเด็กใหม่ไปที่เมืองอาคาเดีย โดยครั้งนี้มีชัย พง เอ็นโซ และเด็กใหม่อีกสองคนเดินทางไปด้วย

นัทอ่านข้อความอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบกลับไป

“ช่วงนี้ผมออกมาทำภารกิจนิดหน่อยครับ คงยังไม่ได้เข้าเมืองเร็ว ๆ นี้”

หลังจากนั้นนัท๷็นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้

เขาจึงพิมพ์ข้อความเพิ่ม

“ว่าแต่...ผมฝากของขวัญไว้ให้ฮาเดนด้วยนะครับ ฝากพี่มาร์โกดูแลต่อด้วย”

ไม่นานข้อความตอบกลับมา๷็ปรากฏขึ้น

“ของขวัญอะไร?”

นัทมองข้อความนั้น ก่อนจะยิ้มเล็กน้อย

“พี่มาดูเองจะตื่นเต้นกว่า”

เขาไม่ได้บอกว่าของขวัญคืออะไร

เรื่องนี้เอาไว้ให้มาร์โกเห็นด้วยตัวเองดีกว่า

หลังจากคุยกันเสร็จ นัท๷็เปิดระบบลง ก่อนจะหยิบชุดที่ลีหวังมอบให้เมื่อวานออกมา

วันนี้เขาตั้งใจจะลองใส่ชุดของสถาบันดู

ไม่นาน นัท๷็เปลี่ยนเป็นชุดจอมเวทสีแดงของศิษย์สายใน

เขาก้มมองเสื้อผ้าบนตัวเองอยู่ครู่หนึ่ง

“๷็ดูดีเหมือนกันแฮะ”

วันนี้เขาไม่ได้รีบไปสนามสอบทันที

ก่อนเริ่มการทดสอบ นัทตั้งใจว่าจะชมสถาบันสักหน่อย

เขาจึงเรียกรีอัลออกมา

“รีอัล”

สิ้นเสียง ร่างของรีอัล๷็ปรากฏตัวออกมา

นัทขึ้นไปนั่งบนหลังของมัน ก่อนจะมองไปยังเส้นทางด้านหน้า

“ไปสนามสอบกัน”

รีอัลออกตัวทันที

วูบ!

ร่างของมันพุ่งออกไปจากที่พัก มุ่งหน้าไปยังสนามสอบของสถาบัน

นัทนั่งอยู่บนหลังของรีอัล พลางมองทิวทัศน์ของสถาบันที่อยู่รอบตัวอย่างสนใจ

ในที่สุด...

เขา๷็มีเวลาชมสถานที่แห่งนี้อย่างจริงจังเสียที

ในตอนนั้นเอง...

ศิษย์คนหนึ่งก้าวออกมาจากกลุ่มอย่างช้า ๆ

เขาเดินตรงเข้ามาหานัท ก่อนจะมองอีกฝ่ายด้วยสายตาดูถูกอย่างไม่คิดจะปิดบัง

ศิษย์คนนี้คือ ศิษย์อันดับ 3 ของรุ่น และเป็นหนึ่งในศิษย์ที่โดดเด่นที่สุดของสถาบัน

เขาหยุดอยู่ตรงหน้านัท ก่อนจะพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“ศิษย์น้อง”

นัทเงยหน้าขึ้นมอง

“ครับ?”

ศิษย์อันดับ 3 ยิ้มเล็กน้อย

“วันนี้ข้าจะเป็นคนสั่งสอนเจ้าเอง”

นัทเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

เขามองชุดสีแดงของนัท ก่อนจะเลื่อนสายตากลับมาที่ใบหน้า

“ที่นี่ไม่ใช่สนามเด็กเล่น”

น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความมั่นใจ

“ถ้าเจ้าคิดว่าการได้เป็นศิษย์ของผู้อำนวยการ แล้วจะสามารถมายืนอยู่ในตำแหน่งเดียวกับพวกเราได้ง่าย ๆ เจ้าคิดผิดแล้ว”

นัทไม่ได้ตอบอะไรในทันที เขาเพียงมองอีกฝ่ายนิ่ง ๆ

ผู้อาวุโสที่อยู่ด้านข้างเอง๷็ไม่ได้พูดห้าม

เพราะพวกเขาเห็นด้วยกับการทดสอบครั้งนี้

เดิมทีการสอบในวันนี้ไม่ได้ถูกกำหนดให้มีตรวจวัดระดับ

จุดประสงค์หลักมีเพียงการการต่อสู้ และตรวจสอบความสามารถในการควบคุมธาตุของศิษย์ทั้งสิบคน

แต่ก่อนเริ่มการทดสอบไม่นาน...

ผู้อำนวยการกลับมีคำสั่งให้เปลี่ยนรูปแบบการทดสอบอย่างกะทันหัน

แม้แต่ผู้อาวุโสเอง๷็ไม่ได้คาดคิดมาก่อน

แต่หลังจากได้รับคำสั่ง พวกเขา๷็ไม่ได้คัดค้าน

เพราะพวกเขาเอง๷็อยากเห็นเหมือนกันว่า...

นัทที่มีระดับพลังเพียงขั้นที่ 4 มานาดาราระดับเริ่มต้นนั้น มีความสามารถที่แท้จริงมากแค่ไหน

โดยเฉพาะหลังจากเหตุการณ์ในการทดสอบเข้าเรียน

พวกเขาเคยเห็นความเร็วในการบินของนัท

เคยเห็นความแข็งแกร่งของเขา

และยังเห็นเหตุการณ์ที่เขายืนอยู่ภายใต้แรงกดดันของเวทแรงโน้มถ่วงโดยที่ไม่มีใครคาดคิด

แต่ทั้งหมดนั้นยังไม่ใช่การต่อสู้ด้วยเวทมนตร์อย่างแท้จริง ดังนั้นครั้งนี้...

พวกเขาจึงอยากเห็นด้วยตาของตัวเอง

ว่าความสามารถของนัทที่ทำให้ผู้อำนวยการเลือกเขาเป็นศิษย์ส่วนตัวนั้น อยู่ในระดับไหนกันแน่

ศิษย์อันดับ 3 หันกลับมามองผู้อาวุโส

เมื่อเห็นว่าไม่มีใครคัดค้าน เขา๷็หันกลับมาหานัทอีกครั้ง

“ในเมื่อเจ้ามีสิทธิ์มายืนอยู่ตรงนี้...”

เขาก้าวไปข้างหน้า

“ข้า๷็จะเป็นคนพิสูจน์เองว่าเจ้าคู่ควรหรือไม่”

นัทมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจเบา ๆ

“ถ้าเป็นการทดสอบ...”

เขากวาดตามองสนาม

“๷็ได้”

แววตาของนัทไม่ได้มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อยตรงกันข้าม...

เขากลับรู้สึกสนใจขึ้นมา

เพราะนี่จะเป็นครั้งแรกที่เขาได้ใช้เวทมนตร์ที่ฝึกมาตลอดห้าวันในการต่อสู้จริง

ส่วนผู้อาวุโสที่ยืนอยู่ด้านข้าง๷็เริ่มถอยออกจากพื้นที่ดูเหมือนว่า...

การทดสอบที่เดิมควรเป็นเพียงการวัดระดับพลัง

กำลังจะกลายเป็นการพิสูจน์ฝีมือของนัทต่อหน้าศิษย์หัวกะทิทั้งเก้าคน

จากนั้น ผู้อาวุโสที่ยืนอยู่รอบสนาม๷็เริ่มถอยออกจากพื้นที่ประลอง

ไม่นาน ภายในสนาม๷็เหลือเพียงคนสองคน

หนึ่งคือศิษย์อันดับ 3 ของรุ่น

ส่วนอีกคนคือนัท

ศิษย์อันดับ 3 ยืนมองนัทอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยขึ้น

“ข้า เฟย เป็นศิษย์อันดับหนึ่งของผู้อาวุโสลำดับที่ 2”

นัทพยักหน้าเล็กน้อย ก่อนจะแนะนำตัวกลับ

“ผมนัทครับ เป็นศิษย์อันดับ 3 ของผู้อำนวยการสถาบัน”

เมื่อได้ยินคำแนะนำตัวของทั้งสองคน ผู้อาวุโสลำดับที่ 1 ที่อยู่ด้านข้าง๷็เดินไปนั่งลงบนที่นั่งสำหรับผู้ชม

วันนี้เขาเป็นผู้รับผิดชอบตรวจสอบการทดสอบครั้งนี้พอดี จึงไม่ได้เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับการประลอง

เขาเพียงนั่งอยู่ข้างสนาม มองทั้งสองคนด้วยความสนใจ

ส่วนศิษย์อีกแปดคน๷็กระจายตัวกันยืนอยู่รอบสนาม ต่างจับจ้องไปยังนัทและเฟย

บางคนอยากเห็นว่าศิษย์อันดับ 3 ของผู้อำนวยการจะมีความสามารถมากแค่ไหน

ขณะที่บางคนกำลังรอดูว่าเฟยจะสามารถพิสูจน์ข้อสงสัยที่พวกเขามีต่อนัทได้หรือไม่

ผู้อาวุโสลำดับที่ 1 มองทั้งสองคน ก่อนจะกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

“การทดสอบครั้งนี้ ให้ใช้ความสามารถด้านเวทมนตร์ของพวกเจ้าอย่างเต็มที่”

“เมื่อข้าประกาศหยุด จึงถือว่าการทดสอบสิ้นสุดลง”

เขาหยุดไปครู่หนึ่ง

ก่อนจะยกมือขึ้น

“เริ่มได้”

เฟยไม่รอช้า ทันทีที่เสียงประกาศเริ่มการทดสอบดังขึ้น ร่างของเขา๷็ลอยขึ้นจากพื้น ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่กลางอากาศ

พร้อมกันนั้น วงเวทสีน้ำเงินจำนวนมาก๷็ปรากฏขึ้นรอบตัวเขา

ศรเวทน้ำแข็งนับพันเล่มค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นบนท้องฟ้า ภายในเวลาเพียงไม่กี่วินาที

นัทเงยหน้ามองภาพตรงหน้า ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตะลึง

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้ต่อสู้แบบตัวต่อตัวกับนักเวทที่สามารถใช้พลังของตัวเองได้อย่างเต็มที่

“เยอะขนาดนี้เลยเหรอ...”

นัทยังไม่ทันได้คิดอะไรต่อ ศรน้ำแข็งนับพัน๷็พุ่งลงมาจากท้องฟ้าด้วยความเร็วสูง

นัทรีบรวบรวมมานาทันที ก่อนจะสร้างกำแพงดินขึ้นมารอบตัว และเชื่อมต่อมันเข้าหากันจนกลายเป็นโดมดินขนาดใหญ่ ปกคลุมร่างของเขาเอาไว้ทั้งหมด

ตูม! ตูม! ตูม!

ศรน้ำแข็งจำนวนมหาศาลกระหน่ำเข้าใส่โดมดินอย่างต่อเนื่อง เสียงปะทะดังสนั่นไปทั่วสนาม

นัทต้องคอยเติมมานาเข้าไปในโดมอยู่ตลอดเวลา เพื่อรักษาความแข็งแกร่งของมันเอาไว้

มานาของเขาลดลงอย่างรวดเร็ว

“ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป มานาของเราหมดก่อนแน่”

นัทกัดฟันเล็กน้อย ขณะที่ยังคงควบคุมเวทดินป้องกันการโจมตีเอาไว้

แต่เฟยไม่มีทีท่าว่าจะหยุด

ทันทีที่ศรน้ำแข็งชุดแรกถูกยิงออกไป วงเวทชุดใหม่๷็ปรากฏขึ้นอีกครั้ง

ศรน้ำแข็งจำนวนมากก่อตัวขึ้นบนท้องฟ้า ก่อนจะถูกยิงซ้ำลงมาอย่างรวดเร็วราวกับ-่าฝน

ตูม! ตูม! ตูม!

การโจมตีระลอกใหม่พุ่งเข้าใส่โดมดินอย่างต่อเนื่อง

เฟยยังคงลอยอยู่กลางอากาศ พลางสร้างศรน้ำแข็งชุดแล้วชุดเล่าโดยไม่มีทีท่าว่าจะหยุดพัก

“มาดูกันว่าเจ้าจะป้องกันได้นานแค่ไหน”