เรื่อง ทะลุมิติสู่ยุคสามก๊ก : พลิกชะตาด้วยระบบอัญเชิญวิญญาณวีรชน

    ลูกธนูปลิวว่อนดุจสายฝน ตกลงมาปกคลุมไปทั่วทุกหนแห่ง

    ซีเซ่งที่กำลังตกตะลึง พลันได้ยินเสียงแหวกอากาศดังมาจากความมืด ด้วยค่าพลังต่อสู้ 76 ทำให้เขารู้ตัวทันทีว่ามีลูกธนูพุ่งเข้ามาโจมตี

    เขาใช้สัญชาตญาณกวัดแกว่งดาบในมือจนกลายเป็นม่านเหล็ก เพื่อปกป้องร่างกายรอบด้าน

    เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง!

    -่าธนูพุ่งเข้าใส่ดุจฟ้าถล่ม แต่ถูกม่านดาบของซีเซ่งปัดป้องออกไปจนสิ้น

    วรยุทธ์ของซีเซ่งไม่ด้อยเลย -่าธนูเพียงเท่านี้ไม่อาจทำร้ายเขาได้ ทว่าเหล่าโจรทะเลที่ตื่นตระหนกอยู่เบื้องหลังกลับไม่มีโชคเช่นนั้น

    ท่ามกลางความมืดมิดที่ทัศนวิสัยไม่ชัดเจน พวกเขาไม่อาจแยกแยะได้เลยว่าลูกธนูของศัตรูพุ่งมาจากทิศทางใด เพียงชั่วพริบตาเดียวก็ถูกยิงล้มลงเป็นจำนวนมาก

    ซีเซ่งถูกกดดันจนแทบหายใจไม่ออก จะรุกก็ไม่ได้ จะถอยก็ไม่ดี ตกอยู่ในสถานการณ์กลืนไม่เข้าคายไม่ออก

    ขณะกวัดแกว่งดาบ เขาเงยหน้ามองไปเบื้องหน้า เห็นภายในกระโจมกลางกองทัพที่สว่างไสวด้วยแสงไฟ โตซางกำลังนั่งนิ่งไม่ไหวติง

    ภายใต้แสงเทียน เขาสามารถมองเห็นใบหน้าที่แสยะยิ้มเยาะหยันของโตซางได้อย่างชัดเจน

    "ข้าซีเซ่งหรือจะพ่ายแพ้ให้แก่คนไร้ความสามารถเช่นเจ้าเป็นครั้งที่สอง เจ้าคิดว่าลูกธนูเพียงไม่กี่ดอกจะหยุดข้าได้รึ!" ดวงตาของซีเซ่งแดงก่ำ เลือดในกายเดือดพล่าน เขาควบม้ากวัดแกว่งดาบ ฝ่า-่าธนูพุ่งเข้าหาตัวกระโจมอย่างบ้าคลั่ง

    ฮวาหมู่หลานเห็นดังนั้นจึงชักกระบี่ในมือ พลางตะโกนเสียงดัง "ปกป้องนายท่าน!" พร้อมทำท่าจะพุ่งออกไปขวางซีเซ่ง

    "ไม่ต้องลงมือ พวกเจ้าปล่อยให้เขาพุ่งเข้ามาเ๭ิ๪" โตซางโบกมือห้ามฮวาหมู่หลาน มุมปากปรากฏรอยยิ้มเย็นชา

    เมื่อเห็นซีเซ่งฆ่าฟันพุ่งเข้ามา โตซางกลับนั่งนิ่งสงบ แม้แต่ตาก็ไม่กะพริบสักนิด

    โตซางอยู่ตรงหน้า ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าวเท่านั้น

    ซีเซ่งตาแดงฉานด้วยความโกรธ ตะโกนลั่น "โตซาง ส่งชีวิตเจ้ามาซะ!!"

    ทันใดนั้น บนพื้นดินก็ปรากฏหลุมพรางขึ้นอย่างกะทันหัน

    ขณะที่ดาบยาวถูกยกขึ้นและซีเซ่งพุ่งเข้าใส่ เขากลับรู้สึกว่าใต้ร่างว่างเปล่า ทั้งคนและม้าจึงตกลงไปในหลุมพรางทันที

    ดวงตาของฮวาหมู่หลาน ปรากฏความประหลาดใจและยินดี นางรีบมองไปยังโตซาง โดยไม่รู้เลยว่าโตซางได้ระวังไ๷้ก่อนแล้วว่าซีเซ่งอาจจะใช้แผน ‘จับโจรต้องจับหัวหน้า’ จึงได้ขุดหลุมพรางไ๷้ล่วงหน้าเพื่อจับตัวซีเซ่งแบบเป็น ๆ

    ในขณะที่ซีเซ่งตกลงไปในหลุม เสียงปืนใหญ่ก็ดังขึ้นรอบค่ายทหาร ทหารไห่ซีจำนวนนับไม่ถ้วนปรากฏตัวออกมาจากความมืด ราวกับเหล่าอสูรผีจากนรกที่พุ่งเข้าโจมตีจากทุกสารทิศ

    "นึกไม่ถึงเลยว่านายท่านผู้นี้จะคาดการณ์ได้แม่นยำราวกับเทพ พวกโจรทะเลทั้งหลาย จงทิ้งหัวของพวกเจ้าไ๷้ที่นี่เ๭ิ๪ วันนี้ข้าห้วนกุ๋ยจะฆ่าให้สะใจ ฮ่า ๆ ๆ "

    ท่ามกลางเสียงหัวเราะบ้าคลั่ง ห้วนกุ๋ยควบม้ากวัดแกว่งดาบฆ่าฟันเข้าไปในกลุ่มศัตรู ดาบฟันลงเพียงไม่กี่ครั้ง หัวหลายหัวก็ปลิวขึ้นสู่ท้องฟ้า

    เหล่าโจรทะเลที่พลาดเป้า เดิมทีก็มีความกังวลใจอยู่แล้ว เมื่อถูกทหารซุ่มโจมตีอย่างกะทันหัน จิตใจของพวกเขาก็ตกดิ่งลงสู่หุบเหวแห่งความหวาดกลัวทันที

    แม้พลังการต่อสู้ของพวกโจรทะเลจะเหนือกว่ากองทัพของโตซาง แต่เมื่อติดกับดัก ขวัญกำลังใจก็ลดฮวบ อีกทั้งหัวหน้าอย่างซีเซ่งยังถูกจับเป็นตัวประกัน จิตวิญญาณในการต่อสู้ที่เหลืออยู่จึงพังทลายลงในพริบตา ต่างพากันแตกพ่ายหนีตายกระจัดกระจาย

    ห้วนกุ๋ยนำทัพเข้าโจมตีอย่างบ้าคลั่ง ราวกับเสือเข้าฝูงแกะ คมดาบฟันลงบนร่างของโจรทะเลที่กำลังหนีตาย กีบม้าเหยียบย่ำร่างเนื้อและเลือดของศัตรูอย่างไร้ความปรานี

    เพียงชั่วครู่ ค่ายโจรทะเลทั้งค่ายก็กลายเป็นทะเลเลือด

    เมื่อดวงจันทร์ขึ้นสู่กลางฟ้า การต่อสู้ก็สิ้นสุดลง

    โจรทะเลสี่ร้อยคนที่บุกขึ้นฝั่ง ถูกสังหารไปร้อยกว่าคน ส่วนที่เหลืออีกสามร้อยคนต่างแตกพ่ายหนีไป ยุทโธปกรณ์และธงสัญญาณที่ทิ้งไ๷้มีจำนวนนับไม่ถ้วน

    ผลชนะในศึกนี้ ยิ่งใหญ่กว่าศึกไห่ซีครั้งก่อนเสียอีก

    [ติ๊ง... นายท่านได้รับชัยชนะในการซุ่มโจมตีค่าย ได้รับค่าเสน่ห์ 7 แต้ม ปัจจุบันนายท่านมีค่าเสน่ห์ 33 แต้ม] ในหัวของโตซาง มีเสียงแจ้งเตือนของจิตวิญญาณแห่งระบบดังขึ้นตามคาด

    ชนะศึกใหญ่ ทั้งยังเพิ่มค่าเสน่ห์ โตซางรู้สึกเบิกบานใจ หัวเราะเสียงดัง ฮ่า ๆ พร้อมสั่งให้มัดตัวซีเซ่งนำตัวขึ้นมา

    ครู่ต่อมา ซีเซ่งที่สภาพมอมแมมก็ถูกมัดเป็นดักแด้และถูกผลักเข้ามา

    ทันทีที่เห็นโตซาง ซีเซ่งก็เกิดโทสะ พ่ายแพ้ให้แก่โตซางถึงสองครั้ง และตอนนี้ยังต้องกลายเป็นนักโทษ เขาทั้งอับอายและโกรธแค้น จ้องมองโตซางด้วยสายตาอาฆาต กัดฟันกรอดด้วยความเกลียดชัง

    "ไอ้โจรทะเลบังอาจนัก เห็นนายท่านของข้าแล้ว ยังไม่รีบคุกเข่า!" ฮวาหมู่หลานที่ยืนรับใช้อยู่ข้างกาย ถลึงตาใส่และตะโกนดุเสียงดัง

    ซีเซ่งแค่นเสียงหึ เบือนหน้าหนี แล้วกล่าวเสียงหนัก "ข้าซีเซ่งเป็นลูกผู้ชายที่ยืนหยัดอย่างสง่าผ่าเผย จะให้คุกเข่าต่อคนเสเพลไร้ความสามารถเช่นเจ้าได้อย่างไร จะฆ่าจะแกงก็เชิญตามสบาย"

    "เจ้าโจรชั่ว รนหาที่ตาย!" ใบหน้าสวยของฮวาหมู่หลาน โกรธจัด ชักกระบี่ออกมาเตรียมจะฟันเขา

    ทว่าโตซางกลับยื่นมือออกไป ห้ามฮวาหมู่หลาน ผู้มีอารมณ์รุนแรงไ๷้

    การฆ่าซีเซ่งนั้นง่ายดาย เพียงแค่ดาบเดียวก็จบเรื่อง แต่คนที่มีค่าสถานะทั้งสี่ด้านสูงกว่า 70 เช่นซีเซ่งนั้นหาได้ยากยิ่ง หากฆ่าทิ้งคงน่าเสียดายไม่น้อย

    ขณะนี้โตซางกำลังต้องการคนพอดี อีกทั้งแต้มเมตตาและแต้มโหดเหี้ยมก็ไม่เพียงพอ ในระยะเวลาอันสั้นไม่สามารถอัญเชิญวิญญาณผู้กล้าได้อีก หากสามารถเกลี้ยกล่อมให้ซีเซ่งยอมจำนนมาใช้งานได้ ก็จะช่วยเติมเต็มช่วงว่างนี้ได้

    คนปัจจุบันใช่ว่าจะสู้คนโบราณไม่ได้ ซีเซ่งในประวัติศาสตร์เคยสร้างผลงานอันยิ่งใหญ่ให้แก่ง่อก๊ก ยอดขุนพลเช่นนี้ควรค่าแก่การชักชวนให้มาสวามิภักดิ์

    เมื่อคิดได้ดังนี้ โตซางจึงแค่นยิ้มเย็นชา แล้วถามกลับว่า "ซีเซ่ง เจ้าพ่ายแพ้ให้แก่ข้าโตซางถึงสองครั้ง เจ้ายังคิดว่าข้าโตซางเป็นคุณชายเสเพลไร้ความสามารถตามคำเล่าลืออยู่อีกหรือ?"

    ร่างกายของซีเซ่งสั่นสะท้านเล็กน้อย ในดวงตามีความเปลี่ยนแปลงที่สังเกตได้ยากแวบผ่านไป สายตาที่ดูถูกเหยียดหยามลดลงอย่างเห็นได้ชัด

    หากจะบอกว่าศึกไห่ซีครั้งแรก ซีเซ่งพ่ายแพ้เพราะประมาทศัตรู แต่ศึกในวันนี้ โตซางใช้แผนซุ่มโจมตีอันชาญฉลาดทำลายการลอบโจมตีตอนกลางคืนของเขา ใช้ทหารใหม่เพียงไม่กี่ร้อยคนเอาชนะโจรทะเลฝีมือดีสี่ร้อยคน และยังจับตัวหัวหน้าโจรทะเลอย่างเขาได้ ความกล้าหาญและสติปัญญาเช่นนี้ เพียงพอที่จะพิสูจน์ว่าโตซางไม่ใช่คนธรรมดา

    ซีเซ่งไม่ใช่คนที่โอหังจนตาบอด ย่อมมองเห็นจุดนี้

    แม้ในใจจะรู้ดี แต่ปากกลับไม่ยอมรับ ทำเพียงแค่นเสียงหึ "ต่อให้เจ้ามีความสามารถแล้วอย่างไร จะฆ่าก็รีบฆ่าให้จบ ๆ ไป จะพูดมากให้เสียเวลาทำไม"

    พูดจบ ซีเซ่งก็เอียงคอ หลับตาลง แสดงท่าทางไม่เกรงกลัว พร้อมเผชิญความตายอย่างองอาจ

    "นายท่าน โจรชั่วผู้นี้โอหังนัก สองครั้งที่คิดจะเอาชีวิตท่าน ตอนนี้ยังกล้าปากดีอีก ฟันเขาให้จบ ๆ ไปเสียเ๭ิ๪เจ้าค่ะ" ฮวาหมู่หลาน ด่าด้วยความโกรธ

    แม้แต่ห้วนกุ๋ยที่กำลังแทะน่องแกะอยู่ข้าง ๆ ก็อดไม่ได้ที่จะหยุดชั่วคราว แล้วตะโกนเสียงอู้อี้ "คราวที่แล้วปล่อยให้เจ้านี่หนีไปได้ ถือว่ามันโชคดี นายท่านหากท่านลงมือไม่ลง ก็ให้ข้าห้วนกุ๋ยจัดการเอง ข้ารับรองว่าจะให้มันได้ลิ้มรสวิชาดาบฆ่าหมูตระกูลห้วนจนต้องร้องขอชีวิต"

    ห้วนกุ๋ยพูดพลาง มือหนึ่งถือน่องแกะ อีกมือหนึ่งถือดาบเล่มใหญ่ เตรียมจะก้าวออกไป

    ซีเซ่งยังคงหลับตา ยืนหยัดอย่างทระนง โดยไม่มีท่าทีหวาดกลัวแม้แต่น้อย

    "เป็นลูกผู้ชายที่ไม่กลัวตายจริง ๆ ..." โตซางพยักหน้าเล็กน้อย ในดวงตามีความชื่นชมแวบผ่าน

    ทันใดนั้น เขาก็แผ่รังสีสังหารออกมา ลุกขึ้นยืนพรวดเดียว แล้วแย่งกระบี่ในมือของฮวาหมู่หลาน มาถือไ๷้ ก่อนจะค่อย ๆ เดินตรงไปยังซีเซ่ง

    ซีเซ่งรู้สึกได้ เขารู้ว่าโตซางกำลังจะลงมือปลิดชีวิตเขาด้วยตัวเอง แต่เขาก็ยังไม่มีท่าทีหวาดกลัว กลับยิ่งองอาจขึ้นกว่าเดิม ตะโกนว่า "เข้ามาเลย มีน้ำยาพอ ก็ฟันลงมาที่คอข้านี่ อย่าได้ใจอ่อนล่ะ เอาให้เด็ดขาด!"

    ขณะที่ตะโกน โตซางได้มายืนอยู่เบื้องหน้าเขาแล้ว กระบี่ยาวในมือค่อย ๆ ยกขึ้น ที่คมดาบยังมีคราบเลือดติดอยู่เป็นจุด ๆ

    มุมปากยกยิ้มเย็นชาที่มีความหมายลึกซึ้ง กระบี่ที่ชูขึ้นสูง พลันฟันฉับลงมาอย่างรวดเร็ว!